Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Παναχαϊκή: "Τσίμπησε" τον βαθμό στην Αθήνα από την Καλλιθέα (1-1)

Ισόπαλη 1-1 αναδείχθηκε η Παναχαϊκή χθες το μεσημέρι και στο εκτός έδρας ματς της με αντίπαλο την Καλλιθέα για την 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος Νέων της FootballLeague.
Οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν στο 3’ με απευθείας χτύπημα φάουλ, αλλά οι παίκτες του Άλμπερτ Φέργκος ισοφάρισαν

ΓΣΕΒΕΕ: Νέο παράρτημα του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής

Άνοιξε σήμερα τις πόρτες του το παράρτημα της ΓΣΕΒΕΕ του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής στους ανασφάλιστους και άνεργους επαγγελματοβιοτέχνες, το οποίο λειτουργεί στην οδό Καποδιστρίου 24.

Κύπελλο Γ’ Εθνικής: Στις 17/11 θα διεξαχθεί το Εθνικός Σαγ. - Ατρόμητος (2.30 μ.μ.)

Από την ΕΠΟ ανακοινώθηκε το πρόγραμμα της 3ης αγωνιστικής του Κυπέλλου Γ’ Εθνικής, με τους αγώνες να διεξάγονται στις 17 Νοεμβρίου, στις 14.30 το μεσημέρι, εκτός από την αναμέτρηση Εθνικός Φιλιππιάδας –ΑΕΛ, η οποία θα διεξαχθεί

Επιδείνωση του καιρού από το βράδυ της Κυριακής

Σε αυξημένη ετοιμότητα προκειμένου να αντιμετωπίσουν άμεσα τυχόν επιπτώσεις από την εκδήλωση των έντονων καιρικών φαινομένων που αναμένεται να πλήξουν πολλές περιοχές της χώρας τις προσεχείς ώρες,  καλεί τις αρχές και την τοπική αυτοδιοίκηση η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (ΓΓΠΠ).

Τσίπρας: Φύγετε!..

«Αποτύχατε σε όλα»…

«Ο κόσμος είναι σε απόγνωση και σεις μας ρωτάτε, γιατί κάναμε την πρόταση μομφής; Γιατί…
αποτύχατε σε όλα», είπε στην αρχή της ομιλίας του, ο Αλέξης Τσίπρας.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που στηρίζουν τα ψέματα της κυβέρνησης και υπογράμμισε, πως για την ΕΡΤ «σκορπίσατε δημόσιο χρήμα και το δώσατε αλλού»…

http://nonews-news.blogspot.gr/

Κοίτα ποιος μιλάει...

photo: Menelaos Myrillas@fosphotos.com
Γιάννης Παντελάκης

Ήρθε επιτέλους ο χαρακτηριστικός κήνσορας της ηθικής για να εκφράσει το κοινό αίσθημα: " Η μεταπολίτευση φέρει το στίγμα, το βάρος της ντροπής του άρθρου του Συντάγματος που προβλέπει την ατιμωρησία των υπουργών. Είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε. Δεν θα το κάνουμε ούτε και τώρα;», είναι η επίμαχη φράση. Αν βάζαμε ενός είδους κουίζ "ποιος έκανε αυτή την δήλωση;", έχω την εντύπωση πως οι πιθανότητες να βρεθεί νικητής θα ήταν μηδαμινές.

Ποιος να φανταστεί άλλωστε, πως ο 95χρονος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, θα έλεγε κάτι τέτοιο; Ο άνθρωπος που κυριάρχησε στην νεότερη πολιτική ιστορία με παρουσία μεγαλύτερη των 70 χρόνων από θέσεις σημαντικές. Υπουργός, αρχηγός κόμματος, πρωθυπουργός. Και βέβαια, πρωταγωνιστής και συνδιαμορφωτής της περιόδου που αναφέρεται, της μεταπολίτευσης.

Έχω την εντύπωση, πως ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τα χούγια αυτού του λαού. Και ιδιαίτερα εκείνο της κοντής μνήμης. Τα γεγονότα και τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται με μεγάλη ταχύτητα, ο κόσμος στέκεται στο "σήμερα", αφήνει εύκολα να φύγει από την μνήμη του το "χθες". Οι αναφορές στην πρόσφατη ιστορία, συνήθως δεν αποτελούν κυρίαρχο κριτήριο των επιλογών που κάνουμε.

Αυτή την αδυναμία του να ποντάρει σ' αυτή την κοντή συλλογική μας μνήμη, ο Κ.Μητσοτάκης την έχει δείξει πολλές φορές στο παρελθόν με αποκορύφωμα την δημόσια δήλωσή του το 1993 "Μετά από 10 χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το Σκοπιανό" ! Κατά πως φάνηκε, δεν είχε άδικο. Ποιος θυμόταν το 2003, πολύ περισσότερο ποιος θυμάται το 2013 το Σκοπιανό; Ούτε καν ο άνθρωπος που για το θέμα αυτό, τότε κατέβαζε κόσμο στους δρόμους και κυβερνήσεις από την θέση τους και σήμερα είναι πρωθυπουργός.

Ο Κ. Μητσοτάκης, από τις θέσεις ισχύος που κατείχε πάντα, είχε παράλληλα και την δυνατότητα να προωθήσει αυτό που ακριβώς καταγγέλλει σήμερα. Την κατάργηση του Συνταγματικού άρθρου που πράγματι προβλέπει την ατιμωρησία πολιτικών. Δεν το έκανε ποτέ. Και όχι απλά δεν ήταν προτεραιότητά του κάτι τέτοιο, αλλά πίσω από αυτό ακριβώς το άρθρο κρύφτηκαν και απέφυγαν τον δικαστικό έλεγχο όχι και λίγοι υπουργοί της κυβέρνησής του. Αν ξύσουμε λίγο την μνήμη μας και ανατρέξουμε στην περίοδο 1990-1993, δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε δυσώδεις υποθέσεις διαχείρισης του δημόσιου χρήματος, εκατοντάδες καταγγελίες για σκάνδαλα που όμως ποτέ δεν διερευνήθηκαν δικαστικά, ποτέ κάποιος υπουργός δεν κάθησε σ' ένα εδώλιο.

Ας μην τον αδικούμε όμως. Η πολιτική συμπεριφορά Μητσοτάκη, δεν απέχει από εκείνη άλλων μελών του πολιτικού προσωπικού η οποία στις ημέρες μας παίζει και καθοριστικό ρόλο. Άνθρωποι που συνέβαλλαν καθοριστικά στην χρεωκοπία και παρακμή της χώρας, σήμερα υπόσχονται πως θα είναι αυτοί που θα την βγάλουν πάλι στον αφρό. Κοντή μνήμη δεν είπαμε;

Υ.Γ. Παλιά, όταν στην εφημερίδα που εργαζόμουν έγραφα ένα κριτικό σχόλιο για τον Κ. Μητσοτάκη, έπαιρνε ακαριαία τον διευθυντή μου τηλέφωνο για να διαμαρτυρηθεί λέγοντας την παροιμιώδη έκφραση "μα τι του έχω κάμνει αυτού του παιδιού και με χτυπάει;". Δεν μου έχετε κάνει τίποτα πρόεδρε. Απλά, μερικές φορές, η μνήμη μου αντιδρά και διαμαρτύρεται...

http://www.protagon.gr/

Άδειασε η κλεψύδρα του Σαμαρά

Λιτότητα και αυταρχισμός ή, ακριβέστερα, αυταρχισμός για να επιβληθεί λιτότητα, είναι οι δύο όψεις της κυβερνητικής πολιτικής που καταστρέφει την οικονομία, σπέρνει την κοινωνική απελπισία, υποτάσσει τη χώρα στους πιστωτές και προσβάλλει βάναυσα την εθνική αξιοπρέπεια.

Από τη συγκρότησή της, η κυβέρνηση Σαμαρά έπασχε από λαϊκή νομιμοποίηση. Υπήρξε προϊόν ανοικτών εκβιασμών του ξένου παράγοντα και παρασκηνιακών μεθοδεύσεων του υπό κατάρρευση αμαρτωλού πολιτικού συστήματος. Παρέμεινε δέσμια των αξιώσεων της τρόικας, γεγονός που τη σέρνει ολοένα και σε μεγαλύτερη αντίθεση με τις λαϊκές ανάγκες. Υιοθέτησε τη στρατηγική της έντασης, την περιβόητη θεωρία των "δύο άκρων", ώστε να προσδώσει ιδεολογική επίφαση στη σκληρή καταστολή και να δυσφημήσει τις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Η ομηρεία στην τρόικα οδήγησε την κυβέρνηση στην αυτοϋπονόμευσή της. Επί 15 μήνες ακολουθεί την προδιαγεγραμμένη πορεία της μνημονιακής χρεωκοπίας, πότε με τον εκβιασμό των δόσεων του δανείου, πότε με την αναβίωση εμφυλιοπολεμικών κλισέ, πότε με παραμύθια για το "success story" και πάντοτε με "δωράκια" στο αμαρτωλό τρίγωνο της καταρρέουσας διαπλοκής - τους καναλάρχες, τους τραπεζίτες, τους μεγαλοεργολάβους.

Κάποτε τελειώνουν τα ψέματα. Τα όμορφα λόγια δεν παρηγορούν τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας που καθημερινά βιώνει την επιδείνωση της ζωής της. Πάνω από 2 εκατομμύρια πολίτες έχουν περιέλθει στη ζώνη της φτώχειας, οι μεσαίοι ζουν σε συνθήκες ελεύθερης κοινωνικής πτώσης, περίπου 200.000 νέοι έχουν μεταναστεύσει, ένας στους τρεις πολίτες είναι άνεργος, 500.000 νοικοκυριά δεν έχουν ούτε έναν μισθό για να ζήσουν και άλλοι τόσοι είναι ανασφάλιστοι και αποκλεισμένοι από στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας. Ο χειμώνας προμηνύεται κοινωνικά δριμύτερος, καθώς μπαίνουν "διόδια" στα νοσοκομεία, η θέρμανση είναι απαγορευτική, πετσοκόβονται οι συντάξεις, κλείνουν επιχειρήσεις και τελειώνει το "λίπος" των αποταμιεύσεων.

Στην κοινωνική καταστροφή προστίθεται η αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος. Η τρικομματική κυβέρνηση έγινε δικομματική (ή μήπως κυβέρνηση δυόμισι εταίρων;) και οδεύει σε πλήρη κατάρρευση. Ο ένοχος ασφυκτικός εναγκαλισμός του Σαμαρά με τον Βενιζέλο επιβεβαιώνει ότι ο ιός της διάλυσης είναι μεταδοτικός. Η πολιτική Σαμαρά αποξενώνει τη Ν.Δ. από τη λαϊκή Δεξιά και μεταλλάσσει το ιστορικό συντηρητικό κόμμα σε συνεταιρισμό από δύο γκρουπούσκουλα: τα λείψανα της ΠΟΛ.ΑΝ. και το ακροδεξιό λόμπι. Ιδεολογικά και κοινωνικά η παρούσα Ν.Δ. δεν θυμίζει πολλά από το παρελθόν του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η Ν.Δ. μοιάζει να ακολουθεί την πορεία διάλυσης του ΠΑΣΟΚ.

Η κοινωνία δεν έχει περιθώρια να περιμένει. Κάθε μέρα που περνάει, προστίθενται ανεπανόρθωτες ζημιές, κακοποιείται η έννοια του "κοινού καλού". Η κυβέρνηση λειτουργεί ως δημόσιος κίνδυνος. Μόνοι ωφελημένοι, οι "κολλητοί" επιχειρηματίες του Μαξίμου. Το πραξικόπημα στην ΕΡΤ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση της αρπακτικότητας και του αυταρχισμού που χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση. Έκλεισαν τη ραδιοτηλεόραση με πρόσχημα το υπεράριθμο προσωπικό, φρόντισαν όμως να διαμοιράσουν τα ιμάτιά της (και πρώτα - πρώτα τις ψηφιακές άδειες δωρεάν!) στους διαπλεκόμενους μεγαλοκαναλάρχες. Ο Σαμαράς δεν τολμά να αντιμιλήσει στην τρόικα και δίνει ρεσιτάλ αποφασιστικότητας εις βάρος του "εσωτερικού εχθρού", του εχθρού λαού!

Αυτές τις μέρες η κυβέρνηση πολιτεύεται ως... αντιστεκόμενη στην τρόικα! Βαφτίζει στοχευμένα τα νέα μέτρα που θα πάρει αδιακρίτως εις βάρος εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Κυβερνητικοί βουλευτές προσποιούνται τους αντάρτες, έτοιμοι να υποταχθούν όμως, μήπως και καταποντιστούν προκαλώντας εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει σταθερά ως η εναλλακτική λύση, δύναμη πολιτικής σταθερότητας και κοινωνικής αλλαγής, ως η ραχοκοκαλιά ενός ευρύτερου μπλοκ πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για να αποτραπεί η κοινωνική καταστροφή και να αρχίσει η δημοκρατική αναγέννηση και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Η παρέμβασή του, με αφορμή το πραξικόπημα στην ΕΡΤ, δείχνει την ικανότητά του να εκπροσωπεί τη λαϊκή διαθεσιμότητα και να προσδίδει πολιτικό σχήμα σε αυτήν. Η πρόταση μομφής που κατέθεσε το πιθανότερο είναι να μην υπερψηφιστεί (χρειάζονται 151 ψήφοι), αλλά θα λειτουργήσει ως καταλύτης επιτάχυνσης της κυβερνητικής αποδρομής.

Θυμίζουμε ότι τον Νοέμβριο του 2011 η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης για μόλις... λίγες μέρες! Στη σημερινή πραγματικότητα, βέβαια, ο Σαμαράς δίνει πολιτικό αγώνα ζωής ή θανάτου και ποντάρει στην ανοιχτή υποστήριξη του εγχώριου κατεστημένου. Διαπιστώνει, όταν έντρομος προβάλλει το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ στη Λαγκάρντ και τη Μέρκελ, ότι ο Νοέμβριος του 2013 δεν είναι σαν τον Ιούνιο του 2012. Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατοχυρώσει πολιτικό προβάδισμα και επιτυγχάνει με ταχύτητα την πολιτική ενηλικίωσή του. Το φάντασμα της Grexit έχει διαλυθεί. Καμιά διαπραγμάτευση προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων δεν μπορεί να γίνει μέσα στη μέγγενη του Μνημονίου. Η υποψηφιότητα Τσίπρα εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν επιβεβαιώνει τη νέα πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ριζοσπαστική Αριστερά οργανώνει την προγραμματική μάχη της μέσα στην Ευρωζώνη, ώστε να προωθηθούν οι κατευθύνσεις για ευρωπαϊκή διάσκεψη για το δημόσιο χρέος και για χρηματοδότηση με ένα "νέο σχέδιο Μάρσαλ".

Η τριήμερη μάχη, μέσα και έξω από τη Βουλή, από τα ξημερώματα της Πέμπτης στον φράχτη της ΕΡΤ μέχρι απόψε στην ψηφοφορία, η συγκέντρωση το απόγευμα έξω από τη Βουλή, αναδεικνύουν μια νέα κινητικότητα, μια νέα αποφασιστικότητα. Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση απόψε θα βγει ηττημένη. Η κλεψύδρα της άδειασε.

Πολύωρες διακοπές κυκλοφορίας στα Τέμπη την Τρίτη και την Τετάρτη

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις -με εκτροπή της κυκλοφορίας των οχημάτων- θα εφαρμοστούν στα Τέμπτη την Τρίτη 12 και την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου, λόγω εργασιών συντήρησης.

Ζωές σε τεφτέρια

Σπύρος Σεραφείμ

Ήταν από αυτές τις ημέρες που ο ήλιος έλαμπε, κρατώντας καθυστερήσεις για την αλλαγή του καιρού προς το πιο ψυχρό του, που θα γίνει την επόμενη εβδομάδα. Όπως γράψαμε και στο text του protagon, «Στη Βουλή είναι χειμώνας, στο ημερολόγιο φθινόπωρο και στον καιρό Πάσχα». Το κλίμα στην αγορά, αντίστοιχα, φιλοξενούσε θερμοκρασίες πολικού ψύχους. Ποιος ψωνίζει και τι; Οι γνωστοί παύλα γείτονές μου, με τους οποίους συναντηθήκαμε στα ίδια καταστήματα, μου απάντησαν «ψωνίζουμε μόνο τα απαραίτητα, μας παίρνει και για τίποτα άλλο; Τα βασικά φαγώσιμα για να βγάλουμε την εβδομάδα, χωρίς τίποτε παραπανίσιο, τίποτε υπερβολικό». Σαν να άκουγες τον εαυτό σου. Και στα μάτια τους ζωγραφιζόταν έκδηλη η αγωνία για τις υπόλοιπες σκηνές από έργο της ζωής τους, για το παρακάτω. «Πού θα πάει αυτή κατάσταση; Η γυναίκα μου (ή «ο άντρας μου», αντίστοιχα) είναι στην ανεργία εδώ και 7 μήνες. Στη δική μου δουλειά μάς έκαναν τρεις φορές μειώσεις μισθού. Πώς θα τα βγάλουμε πέρα;». Και τι απάντηση να δώσεις. Έχεις;

Δεν έχεις, όπως δεν έχουν και οι συμπολίτες σου. Όχι μόνο σαφή απάντηση, αλλά και λεφτά για να πληρώσουν – λίγοι έχουν, πλέον. Την ίδια ημέρα μπήκα σε έναν φούρνο, ένα φαρμακείο και ένα κατάστημα ψιλικών. Αν εξαιρέσεις μόνο μία περίπτωση στο φαρμακείο, που την είδα με τα μάτια μου, κανείς/καμία δεν έβγαλε χρήματα από το πορτοφόλι ή από την τσέπη, για να πληρώσει ό,τι αγόρασε. Αντίθετα, όλοι είχαν την ίδια προτροπή στο στόμα, ο καθένας ανάλογα με την παιδεία του, το θάρρος του, την άνεσή του: «Γράφ’ τα» ή «Τα σημειώνετε, παρακαλώ;» ή «Δε φαντάζομαι να θες λεφτά, τώρα;», «σημείωσέ τα και βλέπουμε, δεν έχω τώρα». Όποιες λέξεις και να χρησιμοποιήθηκαν, το ίδιο νόημα είχαν, στο ίδιο μέρος κατέληγαν. Στον ίδιο κατάλογο του τεφτεριού με τα χρωστούμενα που διαρκώς μεγαλώνει, όπως μου είπαν οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων. «Το βερεσέ δεν έπαψε ποτέ στην Ελλάδα, πάντα υπήρχε. Απλώς, τώρα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν αυτά που αγοράζουν. Και το θέμα είναι ότι δεν ξέρουν πότε θα σε πληρώσουν». Δηλαδή, στα εμπορικά σημεία που βρέθηκα, οι άνθρωποι που συνάντησα δεν είχαν χρήματα για να πληρώσουν ένα κουτί Νιφλαμόλ, μια φραντζόλα ψωμί και ένα πακέτο τσιγάρα, αντίστοιχα. Για τέτοια ποσά μιλάμε, που η αξία του καθενός ξεχωριστά δεν ξεπερνά τα 5 ευρώ – όπου μιλάμε για πολύ λιγότερα. «Στα μεγάλα καταστήματα, για παράδειγμα στα σούπερ μάρκετ, δεν νομίζω να υπάρχει τεφτέρι», μου λέει ένας εκ των ιδιοκτητών και συνεχίζει: «Οπουδήποτε υπάρχει προσωπική επαφή, γνωριμία, η λίστα με τα χρωστούμενα διαρκώς μεγαλώνει». «Και τι να πεις στον άλλον που θέλει ένα φάρμακο; Δε σου το δίνω αν δε με πληρώσεις;» μου λέει με αντίστοιχη απόγνωση ο φαρμακοποιός. «Όταν εγώ θα δώσω τσάμπα κάπου το φάρμακο, θα φανεί ότι το πούλησα και θα πρέπει να φορολογηθώ ανάλογα, από το κράτος. Το καταλαβαίνεις; Θα πρέπει να πληρώσω επειδή δεν είμαι εκβιαστής ανθρώπων, επειδή δεν απαιτώ χρήματα για να σώσω μια ζωή».  

Τέτοιες αντίστοιχες καταστάσεις, που αποτυπώνουν γλαφυρά την κρίση που περνάμε όλοι μας, καταγράφονται καθημερινά στο βιβλίο συμβάντων της αγοράς. Ο κόσμος ξεμένει από ρευστό, το χρήμα δεν κυκλοφορεί στην αγορά, τα τεφτέρια έχουν παραφορτωθεί και έχουν γεμίσει από επίθετα ή μικρά ονόματα. «Κύριος Βασίλης 80 ευρώ». «Βασιλοπούλου Γεωργία 120 ευρώ». Οι γείτονές σου χρωστάνε και στα καταστήματα της γειτονιάς - χρωστάνε όπου χρωστάς, πιθανώς, κι εσύ. Άλλο ένα όνομα με επίθετο στον ίδιο κατάλογο, στο ίδιο τεφτέρι, στη ζωή που υπάρχουμε όλοι μας.

Και κοίτα να δεις, τόσο όμορφη λέξη το «τεφτέρι» και μπορεί να κρύβει τόση μιζέρια κι ανέχεια μέσα της. Τα λεξικά γράφουν ότι προέρχεται από την τουρκική λέξη defter ή την αραβική περσική diftar. Στα ελληνικά διφθέρα (= δέρμα επεξεργασμένο και από τις δυο πλευρές, επάνω στις οποίες γράφουμε) < δις + φθείρω. Πουθενά το λήμμα, όμως, δεν καταγράφει τα προσωπικά μας χρέη, τους δικούς μας ανεξόφλητους λογαριασμούς που υπάρχουν επειδή υπάρχει «γενική αδυναμία πληρωμών» (και) στα συνοικιακά καταστήματα.

Αλλά ήταν μία από αυτές τις ημέρες που ο ήλιος έλαμπε και η μέρα φούσκωνε από αισιοδοξία ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι εδώ, πλήρες, έτοιμο να μας συνδράμει, ενώ η ανάπτυξη έρχεται, παιδιά, και η ζωή μας δε θα γράφεται, πια, σε τεφτέρια.

Είδες πόση επίπλαστη αισιοδοξία, χωρίς χρωστούμενα, μπορεί να σου βγάλει ένας ήλιος λαμπρός μέσα στον Νοέμβριο; Να σου κάνω, τώρα, τράκα ένα τσιγάρο;

http://www.protagon.gr/

Το άλλοθι των πρωταιτίων του Μνημονίου

Νίνα Κασιμάτη

Πριν λίγες μέρες το ΚΕΠΕ διοργάνωσε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας με ομιλητές τον κ. Σταϊκούρα, τον κ. Σταθάκη και τον κ. Σαχινίδη.

Ο τελευταίος, υφυπουργός Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης του Μνημονίου και υπουργός Οικονομικών μετά το PSI, διατύπωσε την άποψη ότι το 2009, παρά το γεγονός ότι το έλλειμμα της χώρας ανερχόταν στο 15% του ΑΕΠ, η οικονομία βρέθηκε σε ύφεση. Επομένως, ισχυρίστηκε, όσοι θεωρούν πως η επεκτατική πολιτική είναι το μέσο για την ανάπτυξη της οικονομίας διαψεύδονται από αυτό το γεγονός. Το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την πολιτική της σκληρής λιτότητας και της βάρβαρης δημοσιονομικής προσαρμογής που ακολούθησαν με το Μνημόνιο. Γιατί, προφανώς κατά την άποψή τους, αφού η επεκτατική πολιτική οδήγησε σε ύφεση, ο δρόμος για την ανάπτυξη μάλλον θα περνάει μέσα από την επεκτατική... λιτότητα! Αξίζει όμως να δούμε αν το πρόβλημα βρίσκεται στη γνωστή θέση του Κέυνς ή αν οι επικριτές του συσκοτίζουν και αποκρύπτουν τα οικονομικά δεδομένα, επικαλούμενοι μάλιστα ανεπάρκεια του κεϋνσιανού υποδείγματος, για να ισχυροποιήσουν τα επιχειρήματα τους και κατόπιν με βολονταρισμό να υιοθετήσουν περιοριστική πολιτική.

Ας δούμε λοιπόν σε τι συνίσταται αυτή η συσκότιση. Όσον αφορά στο σκέλος των δαπανών, αυτές κατά το 2009 είχαν αυξηθεί κατά 20%, ήτοι κατά 10 δισεκατομμύρια περίπου, τα δε έσοδα μειώθηκαν κατά 2,5 δισ. περίπου. Το έλλειμμα αυτό, μαζί με τους τόκους των δανείων της χώρας, δημιούργησε την ανάγκη για νέο δανεισμό, ύψους 34 δισ. περίπου. Παρά λοιπόν την τεράστια αυτή αύξηση της συνολικής δαπάνης, η χώρα διολίσθησε σε ύφεση. Χοντρά - χοντρά, κατά τους επικριτές, η επεκτατική πολιτική δεν είναι αποτελεσματική, και με αυτόν τον αφορισμό εύκολα ξεμπερδεύουν με το θέμα επέκταση-ανάπτυξη, καταφεύγοντας κατόπιν σε άκριτη περιστολή των δαπανών.

Το ζήτημα όμως εδώ είναι να εξετάσουμε πού διοχετεύτηκε αυτή η δαπάνη. Σε αυτό θα μας βοηθήσει πολύ αν ρίξουμε μια ματιά στην εξέλιξη του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών την περίοδο εκείνη. Πράγματι, λόγω της ασκηθείσας πολιτικής που ευνόησε τις ανώτερες εισοδηματικά τάξεις, σε συνδυασμό με την πλήρη απελευθέρωση του εξωτερικού εμπορίου και τα κίνητρα υπέρ των εισαγωγών, παρατηρήθηκε πλήρης εκτροχιασμός του εξωτερικού ισοζυγίου.

Αφού λοιπόν επικαλούνται -και ορθά- τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της περιόδου 2007-2008, δεν είναι δυνατόν να τους διαφεύγει το παραπάνω, ότι δηλαδή η δαπάνη διοχετεύθηκε στο εξωτερικό. Ήταν συνεπώς επόμενο ότι θα είχαμε μείωση του ΑΕΠ. Επίσης, είναι προφανές ότι αφού το έλλειμμα ήταν κυρίως καταναλωτικό, και όχι επενδυτικό ή παραγωγικό , θα οδηγούσε σε αύξηση του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ.

Το πρόβλημα εδώ με τους επικριτές είναι ότι αποκρύπτουν πως το κεϋνσιανό υπόδειγμα λειτουργεί αποτελεσματικά υπό την προϋπόθεση του ελέγχου του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Η επεκτατική, επομένως, πολιτική οδηγεί σε αύξηση του ΑΕΠ, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η αυξημένη δαπάνη διοχετεύεται στην εσωτερική οικονομία. Μέριμνα επομένως όσων ασκούν την οικονομική πολιτική, και γνησίως επιδιώκουν την αποφυγή ή την έξοδο από την ύφεση, είναι να δημιουργήσουν ακριβώς αυτές τις προϋποθέσεις και όχι απλώς να περιορίσουν τη συνολική δαπάνη με τρόπο ακρωτηριαστικό για τους συντελεστές της οικονομίας, αγνοώντας εγκληματικά την κατεύθυνση και τη σύνθεση της δαπάνης.

Τι έπρεπε λοιπόν -και μπορούσε- να κάνει το οικονομικό επιτελείο στα τέλη του 2009 ακολουθώντας το υπόδειγμα; Να επαναφέρει α) τη συνολική δημόσια δαπάνη της οικονομίας στα επίπεδα του 2008, με τέτοιο όμως τρόπο που να μην πληγεί το επίπεδο της εσωτερικής ζήτησης. β) Να ακυρώσει τα κίνητρα που είχαν θεσπισθεί για τις εισαγωγές και να θεσπίσει αντικίνητρα με σαφή στόχο να κλείσει τάχιστα το εξωτερικό πολυτελές καταναλωτικό άνοιγμα. γ) Να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή που τροφοδοτεί την πολυτελή κατανάλωση και τις εισαγωγές, με αλλαγή του φορολογικού νόμου και, βεβαίως, με βούληση να τον εφαρμόσει στους ισχυρούς. Με τον τρόπο αυτό θα είχαμε περιορίσει άμεσα τα δύο ελλείμματα, που ήταν οι βασικές αιτίες της δημόσιας και ιδιωτικής υπερχρέωσης.

Τα στοιχεία ήταν εκεί. Αν ήθελε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το 2009 και το 2010 να τα διαβάσει, τότε θα εφάρμοζαν διαφορετική οικονομική πολιτική. Είχαν όλα τα περιθώρια, και χρόνου και διαθέσιμων θεσμικών εργαλείων ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής. Επειδή όμως η συγκεκριμένη ανάγνωση δεν παρουσιάζει βαθμό δυσκολίας, νομιμοποιούμαστε να συμπεραίνουμε ότι η ορθή ερμηνεία αποσιωπήθηκε γιατί η απώτερη στόχευση της οικονομικής πολιτικής που επελέγη τότε ήταν η εδραίωση ενός ακραία νεοφιλελεύθερου οικονομικού και (αντι)παραγωγικού μοντέλου για τη χώρα.

Το άλλοθι αυτό προβάλλεται από όλα τα πρόσωπα που ανέλαβαν το έργο της ιδεολογικοποίησης της πλατφόρμας των δανειστών, χωρίς να εξαιρείται βέβαια ο κατά δήλωσίν του «κεϋνσιανός οικονομολόγος» και νυν υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας.

Ένα από τα καθήκοντα του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μη χάσουμε το νήμα της απαρχής της καταστροφής. Να θεραπεύουμε εξαντλητικά τη σύγχυση που προκαλούν σε γεγονότα, θεωρία και έννοιες, οι πρωταίτιοι του Μνημονίου. Είναι δεδομένο ότι εργαλειοποιούν τη σύγχυση εναντίον της κοινής λογικής, με στόχο τη διά παντός εδραίωση του "μονοδρόμου" στη συνείδηση και τη ζωή του λαού μας.

* Η Νίνα Κασιμάτη είναι μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ

πηγή: Αυγή

Παναιγιάλειος: Η ομάδα Κ17 ήλθε 2-2 με 10 παίκτες για 70 λεπτά κόντρα στον Βύζαντα!

Αγωνίστηκε από το 25ο λεπτό με 10 παίκτες λόγω αποβολής του τερματοφύλακα Ξενάκη (έπιασε την μπάλα εκτός περιοχής), αλλά αυτό, κάθε άλλο παρά επηρέασε την απόδοσή της.
Η Κ17 του Παναιγιάλειου πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση και από ατυχία

Πάμε τον Άδωνι... για καφέ!..

«Να τον κεράσουμε, μπας και ξυπνήσουμε εμείς τουλάχιστον»...
 
Έρρικα Βαλλιάνου

Τι υπουργός! Τι τζέντλεμαν! Μέσα κι έξω απ' τη Βουλή οι αβρότητες ξεχειλίζουν απ' το σακάκι του...


Νόμιζε ότι δεν ήταν στη Βουλή αλλά σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο κι έκανε επίδειξη πνεύματος για την Ζωή Κωνσταντοπούλου που βρισκόταν στα κάγκελα της ΕΡΤ εγκλωβισμένη και ζητούσε βοήθεια...

Κι ο υπουργός Υγείας, κουνώντας καταφατικά το κεφάλι, έλεγε ότι πράγματι η βουλευτής χρειάζεται βοήθεια...

Τι υπουργός! Πάντα έτοιμος για... τηλεοπτικές παρεμβάσεις! Είναι το φαβορί του.

Τι κι' αν βρισκόταν στο μακρινό Καζακστάν -για το καλό μας πάντα- ο υπουργός μας έσπευσε από το... τουιτ του και σε στιλ... τουίστ να δώσει εύσημα στο συνάδελφό του Δένδια για την εισβολή των ΜΑΤ... στην ΕΡΤ..

Αλλά δεν άφησε τα τηλεοπτικά παράθυρα παραπονεμένα, Οι τηλεφωνικές παρεμβάσεις ατέλειωτες.Και έσπευσε να μας δηλώσει... με καμάρι, ότι να μη νομίζουμε ότι του πληρώσαμε τα έξοδα, δεν μας κόστισε τίποτε. Ολα πληρωμένα από το πλούσιο Καζακστάν, που έχει και το ακριβό αέριο, εισιτήρια, μετακινήσεις, τραπεζώματα.

Περίμενε και ο Άδωνις το εύγε? Οποία εθνική αξιοπρέπεια για τον υπουργό μας, να ταξιδεύει ...τσάμπα!!

Βρε δεν πάμε εμείς τον Άδωνι για...καφέ, να τον κεράσουμε, μπας και ξυπνήσουμε εμείς τουλάχιστον;..
 
Crimenet.gr

http://nonews-news.blogspot.gr/


«Σημαντική πρόοδος», αλλά όχι συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα

Δεν κατέληξαν σε συμφωνία οι διαπραγματεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, που διεξήχθησαν στη Γενεύη της Ελβετίας μεταξύ των αντιπροσωπειών του Ιράν και των έξι παγκόσμιων δυνάμεων. Ωστόσο, όπως ανακοίνωσαν οι συμμετέχοντες στις συζητήσεις, μία νέα συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στις 20 Νοεμβρίου.

H Ρώμη και η μομφή

Photo: A. Kατσής @fosphotos.com
Κάρολος Μπρούσαλης

«Καλύτερα πρώτος στο χωριό σου παρά δεύτερος στη Ρώμη», έλεγε ο Ιούλιος Καίσαρ. Ο αρχηγός το ξέρει αυτό καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Τυγχάνει να είναι και πρώτος στο χωριό του των τριάντα παρά κάτι νοματαίων και δεύτερος στη Ρώμη, όπου μάταια πασχίζει να φανεί ότι κάποιο έργο παράγει. Σε ένα αδιάκοπο πήγαιν’ έλα ως επισκέπτης στο μέγαρο Μαξίμου, συμφωνεί με τα πάντα όλα που προωθεί ο επί του παρόντος πρώτος στη Ρώμη. Πρώτος και δεύτερος ξέρουν καλά πως, σε περίπτωση «ατυχήματος», ο ένας τους το πολύ να χάσει την πρωτιά αλλά έχει ελπίδες να εξακολουθεί να είναι αρχηγός τουλάχιστον στο χωριό του, ενώ ο άλλος απειλείται με εξαφάνιση και από το δικό του το χωριό.

Γνωρίζοντας και οι δυο αυτή την πραγματικότητα, επέπεσαν στον Αλέξη Τσίπρα και τον εγκάλεσαν, επειδή κατέθεσε πρόταση μομφής «για την ΕΡΤ». Με τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης να αποκαλεί πισώπλατη μαχαιριά στην Ελλάδα την μομφή και τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης να διαδηλώνει ότι ο πρωθυπουργός πολύ χαίρεται με την μαχαιρωμένη Ελλάδα: «‘‘Δώρο’’ προς την κυβέρνηση χαρακτήρισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης την πρόταση μομφής, που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ», διαβάζω!

Πρώτος, δεύτερος, ακολουθούντες και παπαγαλάκια διατυμπανίζουν ότι, με την επέμβαση των ΜΑΤ στην Αγία Παρασκευή, αποκαταστάθηκαν ο νόμος και η τάξη, καθόσον κατάληψη κτιρίου του δημοσίου αποτελεί παράνομη πράξη: «Η ΕΡΤ δεν υπάρχει από τις 11 Ιουνίου», άρα οι εκεί εργαζόμενοι είναι απολυμένοι (χωρίς αποζημίωση) και εξ αυτού καταληψίες. Το ότι η ΕΡΤ δεν υπάρχει, χάρη σε παράνομες πράξεις της κυβέρνησης (ΠΝΠ που δεν ισχύει κ.λπ.), αποτελεί λεπτομέρεια. «Η ΕΡΤ έπρεπε να κλείσει, επειδή ήταν άντρο διαπλοκής». Το αν όντως ήταν έτσι και ποιοι την κατέστησαν τέτοια είναι ακόμα μια λεπτομέρεια. Το ερώτημα είναι, αν η λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος βρίσκεται στο κλείσιμο του μαγαζιού.

Στην ΕΡΤ, οι προσλήψεις έγινα με κομματικά κριτήρια, λένε οι κατήγοροι. Οι συνδικαλιστές της ΕΡΤ ταλαιπωρούν τη διοίκηση και το κράτος, προσθέτουν οι κατήγοροι. Αυτοί κάθονται κι εμείς τους πληρώνουμε, συμπληρώνουν οι κατήγοροι. Επόμενο ήταν να την κλείσει η κυβέρνηση, συμπεραίνουν.

Υπάρχουν μύριες όσες ενστάσεις για τις κατηγορίες αλλά, ακόμα κι αν δεχθούμε ότι αληθεύουν, η θεραπεία είναι το κλείσιμο;
Στην ΔΕΗ, οι προσλήψεις έγιναν με κομματικά κριτήρια, «υποστηρίζω» εγώ. Οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ ταλαιπωρούν κράτος και κοινωνία, «διατείνομαι» εγώ. Αυτοί κάθονται κι απεργούν κι εμείς τους πληρώνουμε, «συμπληρώνω» εγώ. Να κλείσουμε τη ΔΕΗ για τέσσερις πέντε μήνες και να την εξυγιάνουμε; Αναρωτιέμαι.

Α, όλα κι όλα. Άλλο η ΔΕΗ.
Και οι συνδικαλιστές που μας ταλαιπωρούν στα νοσοκομεία; Να τα κλείσουμε λοιπόν για να τα εξυγιάνουμε (αυτά, βέβαια, κλείνουν αλλά για άλλους λόγους). Και οι διοικητικοί υπάλληλοι με τους συνδικαλιστάδες τους μπροστάρηδες, κρατούν ομήρους τους φοιτητές. Να κλείσουμε, λοιπόν, και τα πανεπιστήμια, «ώσπου να εξυγιανθούν».

Προσωπικά, αντιστέκομαι ακόμα αλλά δεν ξέρω ως πότε θα τα καταφέρνω, καθόσον αρχηγοί και ακολουθούντες προσπαθούν με νύχια και με δόντια να με κάνουν, εκών άκων, να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.protagon.gr

Δημόσιος και ιδιωτικός λόγος

ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ

Τι θα έπρεπε να κάνει ένας χριστιανός ιερεύς, που η αποστολή του είναι να κηρύσσει τον λόγο του Θεού με όλα τα συμπαρομαρτούντα της πίστης του, αν η συνείδησή του τού έλεγε ότι η ανάσταση των νεκρών δεν είναι παρά ένας ευσεβής πόθος μας; Να παραιτηθεί από την ιεροσύνη ή να ακούσει τη συνείδησή του αποποιούμενος το λειτούργημα του ιερέα;

Πριν ο εν λόγω ιερέας μπει στη δοκιμασία της αντιμετώπισης του διλήμματός του, φρόνιμο είναι να εξετάσει αν όντως δεν υπάρχει τρίτος δρόμος ή τρόπος να συνδυαστούν οι δύο αυτές δυνατότητες, μήπως, με άλλα λόγια, το δίλημμά του είναι ψευδές, όπως στην περίπτωση που καλούμεθα είτε να απορρίψομε κάποιον είτε να τον αποδεχθούμε με το επιχείρημα ότι τους ανθρώπους είτε τους μισούμε -και τους απορρίπτομε- είτε τους αγαπάμε -και τους αποδεχόμαστε. Διατυπώνονται, εν προκειμένω, δύο εναλλακτικές για τον άνθρωπο απόψεις που μας παρουσιάζονται σαν οι μοναδικές, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει μία ακόμη τουλάχιστον αφανής δυνατότητα επιλογής: να αδιαφορούμε για τον άνθρωπο, πράγμα που μας δίνει τη δυνατότητα, αντί να μπούμε στο δίλημμα είτε να απορρίψομε είτε να αποδεχθούμε τον άλλο, να τον προσπεράσομε σαν να μην υπάρχει. Αλλη περίπτωση ψευδούς διλήμματος είναι να έχομε τη δυνατότητα να υιοθετήσομε και τις δύο αντιτιθέμενες απόψεις προσεγγίζοντάς τες με διαφορετικό τρόπο την καθεμιά.

Παράλληλα προς τον λόγο, ορισμένως, με τον οποίο είμαστε εφοδιασμένοι, μας δόθηκε η δυνατότητα να τον χρησιμοποιούμε με δύο τρόπους: να σκεφτόμαστε τα πράγματα αφ' ενός μεν κατά τη δημόσια παρουσία τους, αφ' ετέρου δε κατά την ιδιωτική διάστασή τους. Ασκώντας κανείς κάποιο λειτούργημα στην κοινωνία, όπως εκείνο του δικαστή, του βουλευτή, του ιερέα ή του οδηγού αμαξοστοιχίας, είναι υποχρεωμένος να επικαλείται τον λόγο κατά τη δημόσια χρήση του, που συνίσταται στην εφαρμογή των όρων και των κανόνων που προβλέπονται για την άσκηση του λειτουργήματός του. Το γεγονός αυτό, όμως, ουδόλως τον εμποδίζει, μένοντας στο δωμάτιό του, στο «κελί της περισυλλογής», όπως λέει ο Μπωντλαίρ, να κάνει διάφορες σκέψεις και να τις συζητάει μετά στο περιβάλλον του. Γνώμονάς του στη διατύπωση των σκέψεών του και στην υπεράσπισή τους είναι οι κανόνες της λογικής, οι εμπειρίες του, οι αρχές που έχει υιοθετήσει στη ζωή του - ό,τι, με δυο λόγια, συνιστά την ιδιωτική χρήση του λόγου.

Ετσι, ο χριστιανός ιερέας οφείλει, απευθυνόμενος στο ποίμνιό του ως εκπρόσωπος του Θεού, όπως τον ορίζει η Εκκλησία, να υπερασπίζεται τα δόγματα της θρησκείας την οποίαν ανέλαβε να διακονεί, ασχέτως αν στη συνείδησή του συμβαίνει να έχει αποκηρύξει ορισμένα ή κάποιο από αυτά. Είναι ανεπίτρεπτο να αμφισβητήσει από άμβωνος την πίστη του στην ανάσταση νεκρών. Την αμφιβολία του αυτή, μολοντούτο, δικαιούται να τη σκέφτεται και να τη συζητάει ως ιδιώτης ή και ως συγγραφέας ακόμη με το κοσμικό όνομά του, που τον διαχωρίζει από την ιδιότητά του ως ιερέα. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της διάκρισης μεταξύ της δημόσιας και της ιδιωτικής χρήσης του λόγου, αίρεται το δίλημμα του ιερέα μεταξύ των υποχρεώσεών του που απορρέουν από την ιεροσύνη του και των επιταγών της συνείδησής του.

Δεν έχει παρά να εγκύψει κανείς στη ζωή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ελλάδος Σεραφείμ, για να δει πώς ένας ιερωμένος κατάφερε στη ζωή του να συνταιριάξει τις δύο αυτές χρήσεις του λόγου. Εφηβος αποφάσισε να γίνει μοναχός στο Αγιον Ορος. Οταν, ύστερα από δύο χρόνια απουσίας, επέστρεψε στο χωριό του, πήγαν με τους φίλους του σε ταβέρνα. Κάποια στιγμή έβγαλε το ράσο, χόρεψε και, αφού τέλειωσε τον χορό, το ξαναφόρεσε. Και το άλλο: όταν στη Βουλή, κατά τον καθιερωμένο αγιασμό, πλησίαζε να χαιρετίσει τον άθεο γενικό γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, φίλο του από τα παιδικά τους χρόνια, του έτεινε το χέρι φροντίζοντας το άλλο χέρι του που κρατούσε τον σταυρό να το βάζει πίσω από την πλάτη του θέλοντας, έτσι, να του δείξει ότι, ανεξάρτητα από την άβυσσο που η ιεροσύνη τού έλεγε ότι τους χωρίζει, η συνείδησή του εξακολουθούσε να του διαμηνύει ότι η φιλία παρέμενε μια αξία που οφείλομε να την τιμούμε.

Τελικά, ο άνθρωπος δεν είναι μια μονοδιάστατη ύπαρξη. Είναι πολλά πράγματα μαζί, τα οποία μπορούν να συνυπάρχουν, αρκεί να κάνομε σωστή χρήση του λόγου, που γενναιόδωρα μας χαρίστηκε.

Πρύτανης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, teopelegrinis@gmail. com

http://www.enet.gr/

Ευρωεκλογές των άκρων;

Photo: A. Kατσής @fosphotos.com
Αντώνης Φουρλής

Είχα τρία χρόνια να πατήσω το πόδι μου στις Βρυξέλλες. Την περασμένη Τετάρτη, ωστόσο, στο αεροδρόμιο αισθάνθηκα ότι επιστρέφω σε γνώριμα μέρη. Βγήκα από την ίδια έξοδο, που χρησιμοποιούσαμε κάθε φορά με τις δημοσιογραφικές αποστολές. Αντίκρισα την ίδια μουντάδα. Γκρίζο ουρανό, βροχή πάνω από 20 ώρες το 24ωρο...

Αισθάνθηκα πολύ διαφορετικά, όμως, όταν έφτασα στο κέντρο της πόλης. Ποτέ άλλοτε τα κίτρινα αστέρια στο μπλε φόντο, που αποτελούν απαραίτητο στοιχείο της “διακόσμησης” σε κτίρια, καταστήματα και διαφημιστικές πινακίδες, δεν μου φάνηκαν τόσο θαμπά. Σαν οξύμωρο σχήμα: στις Βρυξέλλες η ζωή συνεχίζεται, σαν να μην αντιλαμβάνονται ότι σε ανατολή και δύση - σε βορρά και νότο, βράζει ο τόπος.

Στην Αθήνα το ζεις αυτό. Δεν σε εντυπωσιάζει. Ο ευρω-σκεπτικισμός  είναι η πιο υγιής εκδοχή. Πιο πέρα, έχουν ξεφυτρώσει τα “φρούτα” του αντί-ευρωπαϊσμού και της ευρω-φοβίας. Ευτυχώς, αυτό το έχουν αντιληφθεί  και στις Βρυξέλλες. Είναι το πρώτο πράγμα που ακούς από κάθε συνομιλητή, έξι μήνες πριν από τις ευρωεκλογές. Στην Κομισιόν, στο Ευρωκοινοβούλιο, σε δύο από τα σημαντικότερα ινστιτούτα ευρωπαϊκών ερευνών, στα γραφεία των κομμάτων – ακόμα και στο μετρό (!), όπου πέτυχα μία Ελληνίδα ευρωβουλευτή, η οποία με το καλημέρα” μου αποκάλυψε το... “μυστικό”: όλοι εδώ, ξέρεις, το κουβεντιάζουν και ανησυχούν !

Από επιτελικά στελέχη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, άκουσα τον όρο “ακραίοι και λαϊκιστές” (να τα πάλι μπροστά μας, τα “άκρα”...), ως μία γενική περιγραφή του φαινομένου. Ο όρος είναι ευρύς, ώστε να χωράει ετερόκλητους και φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους σχηματισμούς. Από τους Ολλανδούς ευρω-σκεπτικιστές που έκαναν την έκπληξη στις πρόσφατες εκλογές, μέχρι τη γερμανική “αλτερνατίβα” κατά του ευρώ. Από την Μαρίν Λεπέν, που φιλοδοξεί να βγει δεύτερο κόμμα στη Γαλλία στις ευρωεκλογές, μέχρι τη Χρυσή Αυγή. Και από τον Γκρίλο, που ήρθε από το πουθενά στην Ιταλία, μέχρι τους πάσης φύσεως εθνικιστές, οι οποίοι θεωρείται δεδομένο ότι θα εισπράξουν αξιοπρόσεκτα ποσοστά τον Ιούνιο.

Ανεξάρτητα από τις απόψεις της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς, όμως, οφείλουμε να δούμε την ουσία: είναι αλήθεια, ότι υπάρχει ένα φαινόμενο που εκδηλώνεται σε πολλές χώρες ταυτόχρονα, με παρόμοια χαρακτηριστικά. Κόμματα ή “κόμματα” ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και, αντί άλλης ιδεολογικής ταυτότητας, στην πλειοψηφία τους επιλέγουν να δηλώνουν απλώς “εναντίον όλων”. Πρωτίστως, εναντίον του “συστήματος”, στο οποίο χρεώνουν τα πάντα. Από την οικονομική κρίση και την παράνομη μετανάστευση, μέχρι τα τρία κακά της μοίρας μας.

Με μη πολιτικά πρόσωπα, που μετατρέπουν σε στρατηγικό πλεονέκτημα την απουσία τους από τα κοινά μέχρι χθες και το γεγονός, ότι δεν έχουν δοκιμαστεί πουθενά. Και αν μεν είσαι ο Γκρίλο, άντε να το συζητήσουμε. Αλλά θυμάμαι ακόμη τη σκηνή της ομιλίας του Μιχαλολιάκου, ο οποίος έδειχνε τις παλάμες του λέγοντας ότι “αυτά τα χέρια είναι καθαρά, έστω και αν χαιρετούν έτσι...”  (αντιλαμβάνεστε, φαντάζομαι, ποιό είναι το “έτσι”)

Έξι μήνες πριν από τις κρισιμότερες ευρωεκλογές που έχει ζήσει η Ενωμένη Ευρώπη, το δράμα της είναι ότι το μεγαλύτερο πολιτικό εγχείρημα στην ιστορία της, μοιάζει απελπιστικά “ντεμοντέ”, ενώ ο επικίνδυνος εξτρεμισμός έγινε μόδα. Σε όποιον αμφιβάλει, αντί άλλου επιχειρήματος, είδα με τα ίδια μου τα μάτια μία σοβαρή έρευνα – πρόβλεψη για τη σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου, μετά τον Ιούνιο του 2014. 50-51 έδρες προβλέπεται ότι θα καταλάβουν τα “άκρα”. Μου ακούστηκε σαν “παρηγοριά στον άρρωστο” η σημείωση στην ίδια έρευνα, ότι ευτυχώς πρόκειται για τόσο ετερόκλητες περιπτώσεις, ώστε αποκλείεται επί του παρόντος να ενωθούν σε μία ισχυρή, κοινή ομάδα στην ευρωβουλή. Μου ακούστηκε σαν “ασπιρίνη”, η σκέψη ότι με μία σκληρή προεκλογική αντιπαράθεση κεντροδεξιάς – κεντροαριστεράς, το κλίμα ίσως πολωθεί αρκετά, ώστε να συσπειρώσει τα κόμματα του δημοκρατικού φάσματος και να φρενάρει τους ακραίους λαϊκιστές.

Και ακόμη περισσότερο, με θλίβει το γεγονός ότι οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τις τύχες της Ευρώπης στις Βρυξέλλες, δεν έχουν ακόμη καθίσει κάτω να συζητήσουν σοβαρά. Να στύψουν τα μυαλά τους και να φτιάξουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο, ώστε η Ευρώπη να ανακτήσει τη δυναμική της, να γίνει ελκυστική  και – επιτέλους... - πιο κοντινή για τους πολίτες της. Να ξαναγίνει ένα κοινό όραμα – αντί για “εύκολη δικαιολογία” των αποτυχιών κάθε ανεπαρκούς κυβέρνησης ή πολιτικού, καθώς αναζητούν άλλοθι για τα τεράστια λάθη τους. Μόνο έτσι θα αποκτήσει η ψήφος στις ευρωεκλογές νόημα. Μόνο έτσι θα πάνε περισσότεροι Ευρωπαίοι στις κάλπες για να ψηφίσουν με γνώμονα το κοινό μας μέλλον – και όχι με την αφελή φαντασίωση, ότι δήθεν “τιμωρούν” δια της ψήφου στις ευρωεκλογές τις κυβερνήσεις τους, για τα όσα στραβά κι ανάποδα πράττουν στο εσωτερικό των χωρών τους. Εκτός αν δεν το πήραμε ακόμη χαμπάρι...

http://www.protagon.gr/

Κυπριακό: Αισιόδοξος ο Ντάουνερ για κοινή δήλωση

Την πεποίθηση ότι τις επόμενες ημέρες θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για κοινή δήλωση, εκφράζει από την Κύπρο ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Αλεξάντερ Ντάουνερ.

Υβρίδια ήτοι τερατάκια

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από λίγες εβδομάδες, στα καθημερινά μου σχόλια με γενικό τίτλο «Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου», τόλμησα να χαρακτηρίσω επιεικώς, κατά την πάγια και χρόνια γνώμη μου, τα θεατρικά έργα του κ. Δημήτρη Δημητριάδη «Πυροτεχνήματα». Τόλμησα επίσης να αναφερθώ στη δραματουργική ερημιά της πάλαι ποτέ ένδοξης Γαλλίας, αφού τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν εμφάνισε ούτε έναν αξιόλογο διεθνώς δραματουργό.

Επιστρατεύτηκαν λοιπόν οι παρεούλες για να με νουθετήσουν και να με καταχερίσουν, διότι βλαστήμησα τη Γαλλική κουλτούρα και άρχισα να αραδιάζω όλα τα μεγάλα ονόματα της γαλλικής λογοτεχνίας: φιλοσόφους, μυθιστοριογράφους, ποιητές, Γάλλους και ξένους, δυστυχώς όμως όλους πριν από τριάντα χρόνια. Αφήστε που κάποιες ντερμπεντέρισσες αλά γκαρσόν με χαρακτήρισαν και ρατσιστή γιατί, στο θεό σας, έγραψα πως η στείρα θεατρικά Γαλλία δάνεισε τη γλώσσα της σε μείζονες ξένους θεατρικούς συγγραφείς, μουσικούς και φιλοσόφους (Μπέκετ, Ιονέσκο, Αραμπάλ, Αντάμοφ, Σεχαντέ, Ξενάκη, Αξελό, Καστοριάδη, Παπαϊωάννου, Στάινερ, Κούντερα κ.τ.λ.). Μα τα τυπωμένα βιβλία μου είναι ύμνος γι' αυτούς τους συγγραφείς, τόσο ρατσιστής υπήρξα. Το ότι πιστεύω πως το ελληνικό μεταπολεμικό θεατρικό έργο, μαζί με το αγγλικό, είναι δυναμικότερο από το γαλλικό, το ιταλικό, το βελγικό, το ισπανικό, το πορτογαλικό, μόνο με επιχειρήματα αντικρούεται. Αφήνω το πολωνικό, το τσέχικο και το ανύπαρκτο σκανδιναβικό.

Μέσα στη γαλλική αμηχανία έλλειψης συγγραφέων θεάτρου αναδεικνύεται ο κ. Δημ. Δημητριάδης, άπαιχτος στην Ελλάδα, πλην δύο θλιβερών αποπειρών στο Αμόρε. Φιάσκα περιωπής. Θυμίζω το στόρι του ενός: ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος σαγηνεύεται από την ανατολική αντρίλα του Μωάμεθ του Πολιορκητή και του παραδίδει την απόλαυση του σώματος! Ετσι ο κ. Δημητριάδης ποιητικώς μεταποιεί σε σεξ και διείσδυση την... Αλωση.

Αρέσουν αυτά εν Παρισίοις, αρέσουν και στις γνωστές παρεούλες του Κολωνακίου. Ο γράφων έχει γαλλική παιδεία και ευτύχησε να βραβευτεί από τα χέρια του Μερλιέ και του Μιλλιέξ. Σπούδασε στην εποχή των έξοχων αυτών φιλελλήνων (που το πλήρωσαν γιατί έκαναν εκθέσεις του Σολωμού, εξέδιδαν Παπανούτσο, Λίνο Πολίτη, Χρ. Χρηστίδη και έστελναν στη Γαλλία, για να αποφύγουν τον Εμφύλιο, Σβορώνο, Γλύκατζη, Καστοριάδη, Κρανάκη, Μέμο Μακρή, Αξελό, Παπαϊωάννου κ.ά.).

Ο γράφων προχώρησε και φοίτησε στο Μεταφραστικό Τμήμα του Γαλλικού Ινστιτούτου (βλέπε αρχείο του). Με πόνο ψυχής βλέπει τη δεύτερη πατρίδα της παιδείας του να εκλιπαρεί διεθνώς οργανώνοντας συνέδρια φραγκοφωνίας και να χάνει το παιχνίδι στη διάδοση της γλώσσας του Ρακίνα, του Μολιέρου, του Μπαλζάκ, του Κλοντέλ, του Ζιντ και του Σελίν. Στη χώρα μεγάλων ποιητών σήμερα κανένας εκδοτικός οίκος δεν τυπώνει ποίηση.

Αλλά ας ξαναγυρίσω στις χυδαίες επιθέσεις εναντίον μου ελλείψει επιχειρημάτων. Λοιπόν έχουμε και λέμε: ο ρατσιστής και εθνικιστής Γεωργουσόπουλος είχε πατέρα εξόριστο και θείο εκ μητρός πρωτοπαλίκαρο του Βελουχιώτη. Ο φοιτητής Γεωργουσόπουλος κυνηγήθηκε από Μάλλιο και Μπάμπαλη και κρυβόταν μέρες το 1960 μαζί με τον Ανδρέα Λεντάκη σε σπηλιές του Υμηττού. Ο εθνικιστής Γεωργουσόπουλος πέρασε δύσκολες ώρες στην Ταράτσα της Μπουμπουλίνας και ο καθηγητής Γεωργουσόπουλος, ελλείψει πιστοποιητικού εθνικοφροσύνης, υποχρεώθηκε να διδάξει σε φροντιστήρια και ιδιωτικά σχολεία. Οταν βρέθηκε μια ρωγμή και διορίστηκε στο Δημόσιο επί Ενώσεως Κέντρου, η χούντα τον έστειλε δυσμενώς στο Κρανίδι, όπου και παραιτήθηκε. Ο εθνικιστής Γεωργουσόπουλος έχει τυπώσει 3 τόμους συνολικά χιλίων τριακοσίων σελίδων αφιερωμένους στο παγκόσμιο θέατρο (φυσικά και στο διαχρονικά Γαλλικό) και ετοιμάζονται άλλοι τρεις. Ο έχων υποστεί εγκεφαλικό, κατά τους υβριστές μου, διδάσκει, γράφει, διαλέγεται, κονταροχτυπιέται για τις ιδέες του και θα αφήσει πίσω του 40 μεταφράσεις αρχαίου δράματος, δέκα τόμους κριτικών και δοκιμίων (με τέσσερα Βραβεία), ποίηση, διήγημα και τέσσερις δίσκους με τραγούδια του που θέλουν-δε θέλουν οι υβριστές μου σημάδεψαν την εποχή τους.

Οι υβριστές μου που υπερασπίζονται τη γαλλική κουλτούρα φτύνουν πάνω στο διάσημο δημοκρατικό αξίωμα του Βολταίρου: «Διαφωνώ με καθετί που λες, αλλά θα έδινα και τη ζωή μου την ίδια για να μπορείς να το λες».

Ενας όμως νεαρός υβριστής μου, ο κ. Μαντογεωργίου, ο συγγραφέας της «Κατσαρίδας», που κυριολεκτικά τη ζούληξε για να εισπράξει το ξίγκι της, αισθάνθηκε στον ιστό του, όπως μαθαίνω (εγώ δεν μπαίνω σε δίχτυα), την ανάγκη να «φτύσει στον τάφο μου»! Εγώ δεν διαθέτω κατσαριδοκτόνο, θα τον φλιτάρω με τα βιβλία μου και τους χιλιάδες των μαθητών μου.

Και να μην πάρει πίσω την επιθυμία του, θα είναι το μοναδικό στοιχείο που θα διασωθεί για να γεμίσει το κενό της βιογραφίας του.

Φιλόλογος, κριτικός

http://www.enet.gr/

Ο Τσίπρας στηρίζει

Photo: Μ. Μυρίλλας @fosphotos.com
Τάσος Μελετόπουλος

Ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης, ενώ περνούσε από μπροστά μας μια ειρηνική διαδήλωση, μου είπε:  «Ο μεγαλύτερος πολεμιστής είναι εκείνος που νικά τον αντίπαλό του όταν δεν τον πολεμά ».

Έχει δίκιο. Αυτός ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ έως ότου προκάλεσε στο πεδίο της μάχης, την Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ, σε μετωπική σύγκρουση.  Με την στρατηγική του κίνηση αντί να ταρακουνήσει τις τάξεις του αντιπάλου του, κατάφερε ακριβώς το αντίθετο.  Να τις ενδυναμώσει.  Σταμάτησε να φυλλορροεί το δέντρο της  συγκυβέρνησης. Αναθέρμανε το συναίσθημα της ενότητας και της ελπίδας για την νίκη στις γραμμές των βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Τώρα όμως που η συγκυβέρνηση θα συσπειρωθεί, θα γίνει ένα σώμα και δεν θα φοβηθούν πια οι «ανυπότακτοι» βουλευτές να υπερψηφίσουν όλα τα μέτρα (κάθετα, χιαστί, οριζόντια, μετωπικά, πλαγιομετωπικά… ), η καθημερινότητα για εκατομμύρια Έλληνες θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο.  Είναι μεγάλη η νίκη της μνημονιακής συγκυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας λοιπόν αντί να καθίσει σε μια αναπαυτική καρέκλα και να αφήσει την Τρόικα να κάνει την δουλειά της – να ρίξει τους κ. κ. Σαμαρά και Βενιζέλο με τους αντιλαϊκούς φόρους που επιβάλλει  –  σηκώθηκε, πήρε τα όπλα και επιτέθηκε για να μαντρώσει την πιο ακατάλληλη στιγμή τους δικούς του.  Είδε τον θάμνο ο κ. Τσίπρας,  αντί να κοιτάξει προς το δάσος όπου έπεφτε το ένα δέντρο μετά το άλλο δίχως να κουνήσει καν το δαχτυλάκι του.  Εξ άλλου είναι πασιφανές ότι οι συνιστώσες του δεν μαντρώνονται τόσο εύκολα. Θα ψηφίσουν βέβαια υπέρ της μομφής αλλά την επομένη κιόλας μέρα θα διαχωρίσουν τις θέσεις τους όπου διαφωνούν  μαζί του.  Γιατί λοιπόν το έκανε;  Μήπως επειδή η συγκυβέρνηση δεν έχει ψηφίσει ακόμη όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που θέλει να επιβάλει η Τρόικα και την αφήνει  να ολοκληρώσει ανενόχλητη πριν αναλάβει ο ίδιος πρωθυπουργός;  Μήπως δεν αισθάνεται ακόμη έτοιμος να διαχειριστεί τον τόπο με το πολιτικό προσωπικό που διαθέτει;  Τι μπορεί να είναι αυτό που τον έκανε να προχωρήσει σ αυτήν την καταδικασμένη εκ των πραγμάτων κίνηση. Πάντως δεν το έκανε για την Ε.Ρ.Τ.

http://www.protagon.gr/

Ο καλός, ο κακός και ο άπαιχτος

Τζάκι Τσαν σβήνει φωτιές
Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

* Ρε, σεις, τι κόλλημα κι αυτό να μη λένε να φτηνύνουν το πετρέλαιο, τώρα που προβλέπεται και διαολοχειμώνας;

* Ελα ντε, αφού έτσι κι αλλιώς δεν εισπράττουν το φόρο, μια και σε αυτές τις τιμές κανείς δεν αγοράζει. Μία η άλλη τους έρχεται, γιατί αφήνουν τον κόσμο να παγώνει;

* Είναι θέμα ψυχολογίας.

* Δηλαδή;

* Να, ρε παιδί μου, άλλο να μην εισπράττεις επειδή το πετρέλαιο δεν πουλάει, ξεχνιέσαι κιόλας, κι άλλο να το βλέπεις να ρέει μπροστά στα μάτια σου και να μην μπορείς να βουτήξεις στο μπεζαχτό, κατάλαβες, σε πιάνει μια λιγούρα, έχεις έναν οπτικό ερεθισμό...

* Βαθυστόχαστο.

* Σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα θα κυνηγάνε και τα τζάκια, επειδή, λέει, μολύνουν.

* Ναι, αλλά ζεσταίνουν.

* Αυτό τους πειράζει περισσότερο. Δεν φτάνει που μολύνουν, ζεσταίνουν κι από πάνω...

* Και τι σκέφτονται να κάνουν;

* Θα μας τα σβήνουν.

* Τι είπες τώρα! Και πώς θα το κάνουν αυτό;

* Να, όποτε ανεβαίνουν τα επίπεδα αιθαλομίχλης και πνιγόμαστε στην καπνούρα, μέσα από την αχλή θα ξεμυτάνε ειδικά εκπαιδευμένοι κομάντος, που θα πηδάνε από στέγη σε στέγη, θα τρυπώνουν στις ενεργές καμινάδες και θα σβήνουν τα τζάκια.

* Και πώς θα τους λένε αυτούς τους ατρόμητους παλικαράδες;

* Τζάκι Τσαν.

* Και θα πηγαινοέρχονται μονίμως στις ταράτσες; Να ανεβώ να απλώσω δηλαδή και να μου έρθει κόλπος;

* Οχι, ρε βλάκα, θα αποσύρονται, μόλις οι τιμές της μόλυνσης επανέλθουν σε φυσιολογικά επίπεδα.

* Τότε ο κόσμος θα μπορεί να τα ξανανάβει.

* Σοβαρά, έχεις δει πολλούς παγωμένους εσύ να ανάβουν τζάκια;

* Ε, τουλάχιστον, θα έχουν πεθάνει από το κρύο.

* Τι θα πει πάλι αυτό;

* Δεν θα 'ταν χειρότερο να δηλητηριάζονταν από την καπνομίχλη;

* Εχω ακούσει ότι ο θάνατος από αιθαλομίχλη είναι οδυνηρός.

* Ναι, ενώ το να ψοφήσεις από το κρύο έχει μία θαλπωρή.

* Και πώς θα ξέρουμε πότε θα πρέπει να σβήσουμε τις τζακόσομπες προτού μας την πέσουνε οι Τζάκι Τσαν;

* Θα σημαίνει συναγερμός, ρε σαχλαμάρα. Θα βαράνε σειρήνες.

* Θα μας έχει πνίξει και η καπνούρα.

* Και μετά θα πλακώνουν οι τζακοκυνηγοί.

* Α, όπως στην ταινία του Κάρπεντερ, που μέσα από την ομίχλη ξεπηδούσαν κάτι νεκροί, σκελετωμένοι...

* Αμέ, έτσι θα μας την πέφτουν κι εμάς οι σομποσβήστες.

* Οι μαγκαλόμαγκες.

* Που δεν θα αφήνουν μασίνα για μασίνα.

* Οι πελετοκαπνισμένοι.

* Τι, θα σβήνουν και αυτά που καίνε πέλετ;

* Α, αυτό είναι ένα θέμα...

* Ναι, που θέλει πελέτη.

jparaske@otenet.gr

http://www.enet.gr/

UEFA: Η Ελλάδα είναι βασικός στόχος των "εγκληματιών του στοιχήματος"!

Το 2012 το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν σύμφωνα με την έρευνα της FIFPro στην πρώτη θέση σε θέματα διαφθοράς με το 30,3% των ποδοσφαιριστών να έχει δεχθεί κρούση για να συμμετάσχει στη χειραγώγηση αποτελέσματος αγώνα.
Το 2013 οι αρνητικές αναφορές

Κορυφώνεται η συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας

Με την ψηφοφορία που θα διεξαχθεί τα μεσάνυχτα κορυφώνεται σήμερα η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή επί της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης.

Άκου φασιστάκο (Άδωνι)!..

Τι έγραψε η Ραχήλ στο twitter…

Εκείνος, από το βήμα της Βουλής, την ειρωνεύτηκε για την εικόνα της στα κάγκελα της ΕΡΤ (ήταν υπεράνω πάσης προσδοκίας) και η Ραχήλ, υπό…τον τίτλο «άκου φασιστάκο», του θύμισε στο twitter (με το βίντεο από το youtube) τι έλεγε για τον Σαμαρά…


http://nonews-news.blogspot.gr/

Η Amazon πίσω από την οθόνη

της Μαλέτ Ζαν Μπαπτιστ

Δεν πρόλαβε να δημοσιευτεί το άρθρο στο πρωτοσέλιδο της « Le Monde diplomatique » του Νοεμβρίου και προκάλεσε ήδη αντιδράσεις. Η Γαλλίδα βουλευτής των Πρασίνων (Europe Ecologie — Les Verts) κατέθεσε επερώτηση προς τον υπουργό Εργασίας Μισέλ Σαπέν για τις συνθήκες εργασίας στις αποθήκες της Amazon, όπως αυτές περιγράφονται στο ρεπορτάζ που θα διαβάσετε. [Μετάφραση Κούτσης Θανάσης]

Αποσπώντας το βλέμμα της από τις αφίσες του γερμανικού συνδικάτου Ver.di –του ενοποιημένου σωματείου στον τομέα των υπηρεσιών– που είναι αναρτημένες στους τοίχους της αίθουσας συνεδριάσεων, η Ίρμγκαρντ Σουλτς άξαφνα σηκώνεται όρθια και παίρνει τον λόγο :

« Στην Ιαπωνία, πριν από λίγο καιρό η Amazon έβαλε κατσίκες να βόσκουν γύρω από μια αποθήκη. Η επιχείρηση τις μάρκαρε με την ίδια κάρτα που φοράμε κι εμείς στον λαιμό μας ! Με ακριβώς τα ίδια στοιχεία : όνομα, φωτογραφία, γραμμωτό κώδικα ». Βρισκόμαστε στην εβδομαδιαία συνέλευση των εργαζομένων της Amazon στο Μπαντ Χέρσφελντ (στην Έσση της Γερμανίας). Με μια εικόνα, η εργάτρια στον εφοδιασμό των αποθηκών συνόψισε την κοινωνική φιλοσοφία της πολυεθνικής των διαδικτυακών πωλήσεων, που προσφέρει στον καταναλωτή αγορές με μερικά κλικ και μπορεί να του παραδώσει εντός σαράντα οκτώ ωρών μια ηλεκτρική σκούπα, τα άπαντα του Μαρσέλ Προυστ ή μια μηχανή για το γκαζόν [1].

Σε όλο τον κόσμο, εκατό χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται πυρετωδώς μέσα στις ογδόντα εννέα αποθήκες εφοδιασμού, των οποίων αθροιστικά η επιφάνεια φτάνει τα περίπου επτά εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα. Μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, η Amazon εκτοξεύθηκε στο προσκήνιο της ψηφιακής οικονομίας, πλάι στην Apple, την Google και το Facebook. Αφότου εισήχθη στο Χρηματιστήριο, το 1997, ο κύκλος εργασιών της πολλαπλασιάστηκε επί 420, φτάνοντας το 2012 τα 62 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο ιδρυτής και πρόεδρος - γενικός διευθυντής της, Τζέφρι Πρέστον Μπέζος, εμμονικός και ελευθερόφρων, εμπνέει στους δημοσιογράφους τη σύνταξη κολακευτικών πορτρέτων, ιδιαίτερα από τη στιγμή που επένδυσε, τον προηγούμενο Αύγουστο, 250 εκατομμύρια ευρώ –το 1% της προσωπικής περιουσίας του– για την εξαγορά της έγκριτης αμερικανικής εφημερίδαςΟυάσιγκτον Ποστ. Η οικονομική επιτυχία αναμφίβολα επισκιάζει τις συνθήκες εργασίας.

Στην Ευρώπη, η Amazon επέλεξε τη Γερμανία ως προγεφύρωμα. Εκεί εγκατέστησε οκτώ εργοστάσια εφοδιασμού και κατασκευάζει ένα ένατο. Οδηγώντας το αυτοκίνητό της, η Σόνια Ρούντολφ μπαίνει σε μια λεωφόρο που ονομάζεται Amazon Strasse [2] –ο Δήμος επιδότησε την εγκατάσταση της πολυεθνικής με πάνω από 7 εκατομμύρια ευρώ. Και μετά, δείχνει έναν τεράστιο γκρίζο τοίχο φυλακής. Πίσω από μια σειρά αγκαθωτά συρματοπλέγματα, ξεπροβάλλει η αποθήκη. « Στον τρίτο όροφο της FRA-1 [3] δεν υπάρχει ούτε ένα παράθυρο, ούτε και κλιματισμός », καταθέτει τη μαρτυρία της η πρώην υπάλληλος. « Το καλοκαίρι, η θερμοκρασία ξεπερνά τους 40 βαθμούς και έτσι είναι πολύ συχνές οι αδιαθεσίες. Μια μέρα –θα το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή– ενόσω “ξεδιάλεγα” [τοποθετούσε δηλαδή εμπορεύματα σε μεταλλικούς κλωβούς] βρήκα μια κοπέλα να κάνει εμετό πεσμένη στο πάτωμα. Το πρόσωπό της ήταν μελανιασμένο. Πραγματικά πίστεψα πως θα πέθαινε. Καθώς δεν είχαμε φορείο, ο προϊστάμενος μας ζήτησε να ψάξουμε να βρούμε μια ξύλινη παλέτα, πάνω στην οποία την ξαπλώσαμε για να τη μεταφέρουμε ώς το ασθενοφόρο ».

Παρόμοια συμβάντα έχουν αναφερθεί στον Τύπο των Ηνωμένων Πολιτειών [4]. Στη Γαλλία, το κρύο ήταν που έπληξε, το 2011, τους εργαζόμενους στην αποθήκη του Μοντελιμάρ, υποχρεώνοντάς τους να δουλεύουν με βαριά μπουφάν, γάντια και σκούφους, ώσπου καμιά δεκαριά ανάμεσά τους ξεκίνησαν απεργία και κατάφεραν να ανοίξει η θέρμανση. Κάτι τέτοιες μέθοδοι έβαλαν και αυτές το χέρι τους, ώστε ο ιδρυτής της Amazon να εκτοξευθεί στη 19η θέση των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη [5].

Η ιδιαιτερότητα της διαδικτυακής υπεραγοράς έγκειται στο γεγονός ότι επιτρέπει στους εμπορευόμενους, μέσω της πλατφόρμας Marketplace της εταιρείας, να προτείνουν τα προϊόντα τους προς πώληση από την ιστοσελίδα της, σε άμεσο ανταγωνισμό με τα δικά της εμπορεύματα. Το άθροισμα διογκώνει τον κύκλο εργασιών και αυξάνει την επίδραση της « μακράς παραμονής » (το άθροισμα των παραγγελιών μικρού όγκου για προϊόντα χαμηλής ζήτησης, των οποίων το κόστος αποθήκευσης είναι αμελητέο), μιας παραμέτρου που παίζει ουσιαστικό ρόλο στην επιτυχία της επιχείρησης. Το σύστημα αυτό, αποτελεσματικό για τον καταναλωτή, ωθεί τους βιβλιοπώλες να προωθούν τον γίγαντα που αφαιμάσσει την πελατεία τους και καταστρέφει τη δραστηριότητά τους.

Πράγματι, το γαλλικό συνδικάτο των βιβλιοπωλείων υπολόγισε ότι, με τον ίδιο κύκλο εργασιών, ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο δημιουργεί 18 φορές περισσότερες θέσεις εργασίας από τις διαδικτυακές πωλήσεις. Μόνο για το έτος 2012, η Ένωση Αμερικανών Βιβλιοπωλών (American Booksellers Association, ΑΒΑ) εκτιμά πως, εξαιτίας της Amazon, ο κλάδος απώλεσε 42 χιλιάδες θέσεις εργασίας : κάθε 10 εκατομμύρια δολάρια που προστίθενται στον κύκλο εργασιών της πολυεθνικής αντιστοιχούν σε απώλεια 33 θέσεων εργασίας στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς.

Επιπλέον, τα πάντα είναι διαμετρικά αντίθετα όταν συγκρίνουμε τις χαμένες θέσεις εργασίας με εκείνες που δημιουργούνται στις αποθήκες εφοδιασμού. Από τη μία, χάνεται μια εργασία εξειδικευμένη, σταθερή, με διαφοροποιήσεις στη ροή της, που βρίσκεται στο επίκεντρο της αστικής δραστηριότητας και αναμειγνύει χειρωνακτική δουλειά, κοινωνικότητα, επαφή και παροχή συμβουλών. Από την άλλη, στις άκρες του αστικού ιστού ξεφυτρώνουν « εργοστάσια πωλήσεων », όπου η διαρκής παραγωγή χαρτοδεμάτων επαφίεται σε ένα ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό, το οποίο έχει προσληφθεί με μόνο κριτήριο ότι προς το παρόν κοστίζει φθηνότερα από ρομπότ.

Όχι όμως για πολύ ακόμη· από το 2012 που εξαγόρασε, έναντι 775 εκατομμυρίων δολαρίων, την εταιρεία ρομποτικής Kiva System, η Amazon προετοιμάζει την εισαγωγή μικρών τροχοφόρων ρομπότ στις αποθήκες της : πρόκειται για πορτοκαλιά εξάεδρα ύψους τριάντα εκατοστών, ικανά, λόγου χάρη, να εισχωρήσουν κάτω από μια ραφιέρα για να μετακινήσουν φορτία με βάρος, σύμφωνα με τα σχέδια, από 150 έως 1300 κιλά.

Όλο αυτό γίνεται προκειμένου να μειωθεί κατά μόλις είκοσι λεπτά η καθυστέρηση μεταξύ της εντολής του αγοραστή και της αποστολής του εμπορεύματος. Ο κ. Μπέζος οραματίζεται έναν στόχο που έχει αποκτήσει διαστάσεις θρύλου : να προτείνει και να πουλάει οποιοδήποτε εμπόρευμα, με παράδοση οπουδήποτε στον κόσμο την ίδια μέρα της παραγγελίας. Από το ξεκίνημά της, η Amazon επενδύει φαραωνικά ποσά για διακομιστές δικτύου (servers) και αυξάνει αδιάκοπα τη δυναμικότητά τους όσον αφορά τον αλγοριθμικό λογισμό, προκειμένου να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα του συστήματος εφοδιασμού της και τις δυνατότητες του εμπορικού ιστοτόπου της. Ο οποίος προτείνει όλο και περισσότερα καινούργια προϊόντα στους ήδη υπάρχοντες πελάτες, χάρη σε μια σύνθετη διασταύρωση των προσωπικών δεδομένων με τις καταναλωτικές συνήθειές τους. Και, για να μην υπάρχουν από πουθενά απώλειες, οι υπολογιστικοί πόροι που πλεονάζουν εκμισθώνονται σε επιχειρήσεις μέσω μιας ειδικής υπηρεσίας, της Amazon Web Services [6].

Σε όποια χώρα και αν εγκαθίστανται, οι αποθήκες εφοδιασμού διαθέτουν παρόμοια αρχιτεκτονική και οργάνωση εργασιών. Κοντά σε κόμβους αυτοκινητοδρόμων, σε ζώνες όπου τα ποσοστά ανεργίας ξεπερνούν τον εθνικό μέσο όρο, τίθενται κάτω από την εξονυχιστική εποπτεία των κοινωνιών της ασφάλειας. Αυτά τα λαμαρινένια παραλληλεπίπεδα εκτείνονται σε επιφάνειες συχνά μεγαλύτερες από εκατό στρέμματα, μια έκταση σχεδόν ίση με 14 γήπεδα ποδοσφαίρου. Εκτελούν τις φιγούρες ενός μπαλέτου βαρέων βαρών : κάθε τρία λεπτά, ο όμιλος Amazon γεμίζει με δέματα ένα εμπορευματοκιβώτιο. Μόνο στην επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών, η επιχείρηση πουλούσε έως και τριακόσια αντικείμενα το δευτερόλεπτο κατά τη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων του 2012.

Η πληθώρα των προϊόντων που προτείνονται στους 152 εκατομμύρια πελάτες του ιστότοπου παίρνει σάρκα και οστά μέσα στις αποθήκες που στεγάζουν δάση από μεταλλικά ράφια, όπου μοχθούν εργάτες υποχρεωμένοι από τον εσωτερικό κανονισμό να σιωπούν. Όλοι τους, καθώς θεωρούνται ενδεχόμενοι κλέφτες, υπόκεινται σε σχολαστικούς ελέγχους που επιβλέπονται από φρουρούς : περνούν από ανιχνευτές μετάλλου πριν από το σχόλασμα ή το διάλειμμά τους, το οποίο περιορίζεται σημαντικά από αυτή τη φορτική επιθεώρηση που δημιουργεί μεγάλες ουρές αναμονής. Καθώς η Amazon αρνείται να τοποθετήσει το χτύπημα της κάρτας μετά τα σημεία ελέγχου ασφαλείας, οι εργαζόμενοι στα κέντρα διανομής του Κεντάκι, του Τενεσί και της Πολιτείας της Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ ήδη προχώρησαν σε τέσσερις νομικές διώξεις εναντίον της εταιρείας, διεκδικώντας την πληρωμή αυτού του μη αμειβόμενου χρόνου αναμονής, τον οποίο υπολογίζουν σε σαράντα λεπτά την εβδομάδα.

Η συγκέντρωση και η διαχείριση των αποθεμάτων της Amazon γίνεται μηχανογραφικά, σύμφωνα με τη λογική του chaotic storage (« χαοτική αποθήκευση ») : τα αντικείμενα τοποθετούνται με τυχαίο τρόπο στα ράφια. Αυτή η « χαοτική διευθέτηση » διαθέτει το πλεονέκτημα της μεγαλύτερης ευελιξίας έναντι του παραδοσιακού τρόπου αποθήκευσης : είναι μάταιο να προβλέπεις πρόσθετους χώρους για κάθε τύπο αντικειμένου σε περιπτώσεις μεταβολών της προσφοράς ή της ζήτησης, από τη στιγμή που όλα στοιβάζονται στην τύχη. Κάθε σειρά ραφιών διαθέτει πολλά επίπεδα και κάθε επίπεδο πολλές θυρίδες : είναι τα bins (κουτιά αποθήκευσης), μέσα στα οποία τα γραπτά του Αντόνιο Γκράμσι στριμώχνονται μαζί με ανδρικά εσώρουχα, λούτρινα αρκουδάκια, σάλτσες για ψητά ή το Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ.

Στο πλαίσιο της ενοποιημένης « υποδοχής », οι εργάτες eachers(« υποδοχείς ») αδειάζουν τις ξύλινες παλέτες από τα φορτηγά και καταχωρίζουν τα εμπορεύματα. Οι stowers (« τακτοποιητές ») με τη σειρά τους τοποθετούν τα αντικείμενα σε όποιο σημείο των αχανών ραφιών μπορούν, δημιουργώντας ένα παζάρι αταξίας με μόνο ευρετήριο έναν Wi-Fi σαρωτή γραμμωτών κωδίκων. Προκειμένου να τιθασευτεί η ιλιγγιώδης χωροταξία των ατελείωτων χιλιομέτρων με τα ράφια, εν μέσω αυτής της απίστευτης επισώρευσης εμπορευμάτων, η πλέον σύγχρονη τεχνολογία καθοδηγεί, ελέγχει και καταμετρά την παραγωγικότητα εργαζομένων που εκτελούν εξουθενωτικές επαναληπτικές εργασίες. Στην επονομαζόμενη μονάδα « παραγωγής », οι pickers (« συλλέκτες »), και αυτοί κατευθυνόμενοι από τον σαρωτή τους, διατρέχουν με τη σειρά τους τα ράφια. Για να μαζεύουν ακούραστα τα αντικείμενα των παραγγελιών, περπατούν πάνω από είκοσι χιλιόμετρα σε κάθε βάρδια –επίσημη μέτρηση των γραφείων εύρεσης προσωρινής εργασίας, την οποία οι συνδικαλιστές αμφισβητούν, θεωρώντας ότι υποτιμά τα πραγματικά δεδομένα.

Αμέσως μόλις ένα εμπόρευμα βγει από το ράφι, στην οθόνη του σαρωτή ο χρόνος εμφανίζεται να μετράει αντίστροφα, δίνοντας την εντολή στον εργαζόμενο να παραλάβει το επόμενο. Η επιλογή καθορίζεται από υπολογιστή, ώστε να διανυθεί η μικρότερη δυνατή διαδρομή. Όταν το καροτσάκι τους γεμίσει, οι pickers το πηγαίνουν στους packers(« συσκευαστές »). Αυτοί εργάζονται στατικά, δουλεύοντας σε αλυσίδα, και συσκευάζουν τα προϊόντα πριν σπρώξουν τα δέματα σε τεράστιους ιμάντες που ελέγχονται από υπολογιστή. Αυτοί ζυγίζουν τις σφραγισμένες με το χαμόγελο της Amazon κούτες, επικολλούν τις διευθύνσεις και στη συνέχεια τις κατανέμουν ανάλογα με την ταχυδρομική υπηρεσία ή τους διεθνείς μεταφορείς.

« Το χαμόγελο πάνω στα δέματα δεν είναι δικό μας », πετάει ο Γιενς Μπρούμα, 38 ετών, stower από το 2003. Εναλλάσσοντας την ανεργία με εποχιακή απασχόληση στην Amazon επί επτά χρόνια, από το 2010 δεσμεύεται με συμβάσεις μικρής διάρκειας, καθώς η διεύθυνση αρνείται να τον μονιμοποιήσει. Όπως και σε κάθε άλλο εργαζόμενο της εταιρείας στον κόσμο, η σύμβαση εργασίας τού απαγορεύει αυστηρά να εκφράζεται σχετικά με τη δουλειά του στην οικογένειά του, στους φίλους του ή σε δημοσιογράφους. « Η σιωπή που μας επιβάλλουν », διευκρινίζει, « δεν είναι για να προστατεύσουν εταιρικά μυστικά, στα οποία άλλωστε δεν έχουμε πρόσβαση : είναι για να αποσιωπήσουν τις απίστευτα επώδυνες συνθήκες δουλειάς μας ».

Στο τέλος του χρόνου, κατά την περίοδο αιχμής που ονομάζεται « Q 4 » (τέταρτο τρίμηνο), σχηματίζονται νυχτερινές ομάδες εργασίας και κάθε αποθήκη καταφεύγει σε μαζικές προσλήψεις εποχιακού εργατικού δυναμικού ώστε να ολοκληρώσει τις αποστολές των εορταστικών παραγγελιών. « Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου », εξηγεί ο Χάινερ Ράιμαν, ένας από τους εξειδικευμένους αντιπροσώπους που αποσπάστηκαν από τη Ver.di το 2010, προκειμένου να βάλουν μπροστά μια συνδικαλιστική πρωτοβουλία στην εταιρεία και να βοηθήσουν στην ανάπτυξή της, « ο αριθμός των εργαζομένων ανεβαίνει ξαφνικά από τους τρεις χιλιάδες και για τις δύο αποθήκες σε πάνω από οκτώ χιλιάδες. Προσωρινοί εργαζόμενοι από όλη την Ευρώπη καταφθάνουν στο Μπαντ Χέρσφελντ και στεγάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες. Εδώ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις χιλιάδες προσωρινές συμβάσεις, η Amazon προσέλαβε Κινέζες γραμματείς. Πέρυσι εργάζονταν σε μια τεράστια άδεια αίθουσα, χωρίς έπιπλα, και στοίβαζαν τις συμβάσεις ακόμη και στο πάτωμα, τη μία πάνω στην άλλη. Ήταν σουρεαλιστικό ». Ισπανοί, Έλληνες, Πολωνοί, Ουκρανοί, Πορτογάλοι άνεργοι καταφθάνουν με πούλμαν από τις τέσσερις άκρες της Ευρώπης, συστημένοι από γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας.

« Οι διευθυντές εκθειάζουν τη διεθνή στρατολόγηση και την επιδεικνύουν ως κίνητρο για υπερηφάνεια », δηλώνει ο κ. Μπρούμα. « Κατά τη διάρκεια μιας οργανωμένης από την εταιρεία γιορτής, μου ζήτησαν να αναρτήσω τις σημαίες όλων των εθνικοτήτων που βρίσκονταν εκεί –και υπήρχαν σαράντα τέσσερις ! Περισσότεροι ήταν οι Ισπανοί. Ανάμεσά τους βρίσκονταν άνθρωποι με αξιόλογα πτυχία : ένας ιστορικός, κοινωνιολόγοι, οδοντίατροι, δικηγόροι, γιατροί. Είναι στην ανεργία κι έτσι έρχονται εδώ για μια προσωρινή τοποθέτηση σε δουλειά ».

Ο Γερμανός Νόρμπερτ Φάλτιν, τέως υπάλληλος πληροφορικής που απολύθηκε αιφνίδια το 2010, χρειάστηκε να δεχθεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη προσωρινός εργάτης picker στο Μπαντ Χέρσφελντ. « Καταμεσής του χειμώνα, στεγάστηκα επί τρεις μήνες μαζί με πέντε ξένους σε ένα εξοχικό σπιτάκι, που κανονικά χρησιμοποιείται από παραθεριστές και έτσι δεν διέθετε θέρμανση. Δεν έχω κρυώσει έτσι ποτέ στη ζωή μου. Ήμασταν όλοι μας ενήλικοι και έτσι αναγκαζόμασταν να κοιμόμαστε εκ περιτροπής στο παιδικό κρεβάτι ». Εδώ, η προοπτική της υπογραφής σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου σηματοδοτεί την κατάληξη μιας σειράς από βραχυχρόνιες συμβάσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν είναι διόλου συνετό να συνδικαλιστείς, πολλώ δε μάλλον να απεργήσεις. Και η μαζική καταφυγή σε μεταναστευτικό εποχιακό εργατικό δυναμικό πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων αντισταθμίζει τις επιπτώσεις των απεργιών που προκηρύσσει η Ver.di κατά τη διάρκεια αυτής της σύντομης περιόδου, όπου η Amazon, για μια φορά ευάλωτη, πραγματοποιεί το 70% του ετήσιου κύκλου εργασιών της.

Προκειμένου να τιμήσει το επίγραμμα « Work Hard, Have Fun, Make History » (« Δούλεψε σκληρά, διασκέδασε, γράψε ιστορία »), τοιχοκολλημένο σε όλους τους εργασιακούς χώρους της Amazon ανά τον πλανήτη, ο αμερικανικός γίγαντας δεσμεύει τους εργαζόμενούς του με μια εξαιρετικά αυστηρή τεχνική μάνατζμεντ, τα « 5 S », που έλκει την καταγωγή της από τα ιαπωνικά εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων, και διοργανώνει πατερναλιστικές εκδηλώσεις, τόσο εντός ωρών εργασίας όσο και εκτός. « Κατά τη διάρκεια του “Q 4”, οι διευθυντές βάζουν ασταμάτητα μουσική σε υψηλή ένταση για να μας ξεσηκώνουν », αφηγείται η κα Ρούντολφ. « Μια μέρα, κατά τη διάρκεια των εορτών, μας είχαν βάλει χαρντ ροκ στο τέρμα για να μας κάνουν να δουλέψουμε πιο γρήγορα. Ήταν τόσο δυνατά που είχα πονοκέφαλο, μου προκαλούσε ταχυπαλμίες. Όταν ζήτησα από τον προϊστάμενο να χαμηλώσει την ένταση, με περιγέλασε επειδή είμαι πάνω από τα πενήντα, λέγοντάς μου ότι εδώ είναι νεανική επιχείρηση. Εγώ ήμουν μεγαλύτερη και μου ζητούσαν να έχω την ίδια παραγωγικότητα στο “picking” με έναν εικοσιπεντάχρονο νεαρό. Μετά όμως από τον θάνατο του συζύγου μου, δεν είχα άλλη επιλογή, έπρεπε να δεχτώ αυτή τη δουλειά ».

Οι εργάτες του Μπαντ Χέρσφελντ θυμούνται ότι είχαν δει από κοντά τον κ. Μπέζος κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της πρώτης γερμανικής αποθήκης της εταιρείας, το καλοκαίρι του 2000. Εκείνη την ημέρα το αφεντικό τους, που είχε έρθει από τις ΗΠΑ ειδικά για την περίσταση, προσγείωσε το ελικόπτερό του στο πάρκινγκ των υπαλλήλων, προκειμένου να αφήσει το αποτύπωμα των βουτηγμένων σε μπογιά χεριών του πάνω σε μια αναμνηστική πλάκα. « Στην Amazon, τα πάντα λέγονται και γράφονται στα αγγλικά. Έτσι, οι υπάλληλοι αποκαλούνται “hands”, εργατικά χέρια », εξηγεί ο κ. Σουλτς. « Ο Τζεφ Μπέζος μάς έδειξε τα χέρια του, λέγοντας από το μικρόφωνο ότι όλοι μας ήμασταν “hands”, όπως κι εκείνος, και ότι ήμασταν οι συνεργάτες του, καθότι έχουμε δικαίωμα απόκτησης μετοχών μετά από πολλά χρόνια στην επιχείρηση. Τότε, μας είχε εξηγήσει ότι ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια. Στη συνέχεια, τηλεφωνούσε πότε-πότε, με τη φωνή του να ακούγεται από τα μεγάφωνα της αποθήκης, για να μας μιλήσει, να μας κινητοποιήσει. Και αυτό λειτουργούσε. Ήμασταν περήφανοι για την Amazon : αποτελούσε για εμάς το αμερικανικό όνειρο. Σύντομα όμως μετατράπηκε σε εφιάλτη. Γι’ αυτό και σήμερα συμμετέχω στις απεργίες ».

Καθισμένοι σε ένα τραπέζι που πάνω του στοιβάζονται φυλλάδια, κονκάρδες, νομικά έγγραφα γεμάτα υπογραμμίσεις και αποκόμματα του Τύπου που αναφέρονται στην τελευταία απεργία, οι εργαζόμενοι της απογευματινής βάρδιας σηκώνονται βιαστικά από τις καρέκλες τους για να πάνε να χτυπήσουν κάρτα. « Ήταν πολύ δύσκολα όταν είχα πρωτοέρθει. Οι εργαζόμενοι τρομοκρατούνταν στην ιδέα να μας μιλήσουν ή να δεχτούν να πάρουν τα φυλλάδιά μας », εκμυστηρεύεται ο συνδικαλιστής Ράιμαν, περιμένοντας την άφιξη της πρωινής ομάδας εργασίας που θα ζωντανέψει μια δεύτερη συνέλευση. Μετά από πάνω από δέκα χρόνια στην ΙΚΕΑ και με γερή κατάρτιση στο Εργατικό και το Ασφαλιστικό Δίκαιο, ξεκίνησε αυτή την αποστολή για λογαριασμό της Ver.di το 2010. Διαπιστώνοντας την αποπολιτικοποίηση και την απουσία συνδικαλιστικής παιδείας στο μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων της Amazon, προσαρμόζεται και βαθμιαία φτάνει σε αποτελέσματα, χάρη σε δράσεις που οργανώθηκαν από έναν σκληρό πυρήνα.

Από το 2011, οι συνδικαλιστές, για παράδειγμα, κολλούν μικρά χρωματιστά αυτοκόλλητα σε όλα τα σημεία των γερμανικών αποθηκών. Σε καθένα από αυτά, μια ανώνυμη ερώτηση επισημαίνει μια καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, μια αδικία ή μια παρέκκλιση. Τα παραδείγματα πάντοτε επιλέγονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, οι οποίοι βάζουν τους οικείους τους να τα γράφουν, ώστε να μην μπορεί να αναγνωριστεί ο γραφικός χαρακτήρας τους. Αυτά τα αυτοκόλλητα, που τοποθετούνται κατά χιλιάδες στους χώρους εργασίας χωρίς να προκαλούν ζημιές, σκορπίζουν τον πανικό στους προϊσταμένους. Μετά τις συζητήσεις που γίνονται κατά τη διάρκεια των ανοιχτών σε όλους εβδομαδιαίων συνελεύσεων, προέκυψαν άμεσα διεκδικήσεις από το Μπαντ Χέρσφελντ και τη Λειψία.

Στη Λειψία, κανείς δεν πληρώνεται με το ημερομίσθιο του κλάδου που διαπραγματεύθηκε η Ver.di για τις διανομές. Ενώ οι συλλογικές συμβάσεις των ανατολικών κρατιδίων προβλέπουν ως ελάχιστο ωρομίσθιο τα 10,66 ευρώ, η Amazon εφαρμόζει τη δική της πολιτική : 9,30 ευρώ την ώρα. Στο Μπαντ Χέρσφελντ, και πάλι απόκλιση μεταξύ του κλαδικού ωρομισθίου (12,18 ευρώ) και της αμοιβής που προσφέρει η αποθήκη : 9,83 ευρώ. Δυόμισι χρόνια μετά τις πρώτες συνελεύσεις της Ver.di, κάπου εξακόσιοι εργαζόμενοι τακτικά κρατούν απεργιακά πανό, απαιτώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης (Tarifvertrag) του κλάδου. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι συνδικαλιστές και οι υποστηρικτές τους φορούν πλέον ανοιχτά, ακόμη και στη δουλειά, ένα μικρό κόκκινο βραχιόλι με την επιγραφή « Work Hard, Have Fun, Make Tarifvertrag ».

Το αποτέλεσμα ; Η κα Ρούντολφ το παρατηρεί και η ίδια, όταν συναντά παλαιούς συναδέλφους να κάνουν περίπατο στο κέντρο του Μπαντ Χέρσφελντ : « Η εικόνα του συνδικάτου έχει αλλάξει πολύ. Οι άνθρωποι φοβούνται όλο και λιγότερο να συνδικαλιστούν –και το κάνουν σχεδόν ανακλαστικά όταν δέχονται κάποια ταπείνωση. Θέλουν να ανταπαντήσουν για να υπερασπίσουν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά τους ».

Στη Γαλλία, στις 10 Ιουνίου 2013, περίπου εκατό υπάλληλοι της αποθήκης του Σαράν βρίσκονταν επίσης σε απεργία μετά το κάλεσμα της γαλλικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών (CGT). Όλοι τους κλητεύθηκαν ατομικά την επομένη. « Επειδή είμαι συνδικαλιστής, υποβλήθηκα σε αυθαίρετους σωματικούς ελέγχους κατά τη διάρκεια του χρόνου εργασίας μου », καταθέτει τη μαρτυρία του ο κ. Κλεμάν Ζαμέν, μέλος της CGT. « Τους αρνήθηκα· τότε μου ζήτησαν να καθίσω σε μια καρέκλα, υποτίθεται για όση ώρα θα έκανε να φτάσει η αστυνομία. Παρέμεινα για έξι ώρες καθισμένος μπροστά σε όλο τον κόσμο και η αστυνομία δεν ήρθε ποτέ. Προσπάθησαν να μου κάνουν το ίδιο κόλπο την επομένη και τη μεθεπομένη. Η CGT υπέβαλε καταγγελία ». Εχθρικοί απέναντι στους συνδικαλιστές, τα στελέχη της Amazon ασχολούνται και αυτά με την ταπείνωσή τους. Πρόσφατα, σε ένα εσωτερικής κυκλοφορίας βίντεο-παρωδία που καταφέραμε να παρακολουθήσουμε, δύο στελέχη του τμήματος ανθρώπινων πόρων του Σαράν κινηματογραφήθηκαν μεταμφιεσμένοι σε συνδικαλιστές, κυματίζοντας μια σημαία της CGT.

« Οι ρυθμοί είναι εξουθενωτικοί », εκμυστηρεύεται με σοβαρό τόνο ο Μοχάμεντ, εργάτης στο Σαράν, που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος. « Και σε αντάλλαγμα τι μας προτείνουν ; “Have fun”, να “διασκεδάζουμε” : να παίζουμε τόμπολα κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, να μας μοιράζουν σοκολάτες, καραμέλες… Εγώ όμως δεν μπορώ να συνηθίσω την ιδέα να πηγαίνω να ξεφορτώνω καμιόνια ντυμένος κλόουν ». Πράγματι, οι υπάλληλοι συχνά καλούνται να χτυπήσουν κάρτα μεταμφιεσμένοι σε μάγους ή μπασκετμπολίστες, ανάλογα με τη θεματική που έχουν επιλέξει οι διευθυντές. « Στο μεταξύ, η παραγωγικότητά μας βεβαίως καταγράφεται ηλεκτρονικά », συνεχίζει. « Μας ζητούν να είμαστε “top performers”, κορυφαίοι δηλαδή στις επιδόσεις μας, να ξεπερνάμε τον εαυτό μας, να σπάμε αδιάκοπα τα ρεκόρ παραγωγικότητάς μας. Μετά τον Ιούνιο του 2013, οι διευθυντές μας βάζουν μέχρι και να κάνουμε ομαδικά ζέσταμα και διατάσεις πριν πάμε στα πόστα μας ».

Το ανήκουστο είναι πως ο εσωτερικός κανονισμός επιβάλλει να βρίσκεται σε συνεχή άνοδο η προσωπική παραγωγικότητα. Η καταγραφή των επιδόσεων των εργαζομένων σε πραγματικό χρόνο επιτρέπει στους επιστάτες να τους εντοπίζουν ανά πάσα στιγμή στον χώρο των αποθηκών, να έχουν στη διάθεσή τους τις καμπύλες και το ιστορικό των επιδόσεών τους, αλλά και να τους ωθούν σε ανταγωνισμό. Στη Γερμανία, ο κ. Ράιμαν ανακάλυψε πρόσφατα πως οι μετρήσεις, « οι οποίες αποτελούν προσωπικά δεδομένα, αποστέλλονται ηλεκτρονικά κάθε μέρα από τις γερμανικές αποθήκες στο Σιάτλ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και αποθηκεύονται. Είναι ολωσδιόλου παράνομο ! ». Πρώην στέλεχος της Amazon στη Γαλλία, που έχει παρακολουθήσει τις εσωτερικές εκπαιδεύσεις της εταιρείας στο Λουξεμβούργο, ο κ. Μπεν Σιαμντί επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτής της πρακτικής που αγνοούν οι εργάτες : « Όλα τα σχετικά με την παραγωγικότητά τους δεδομένα καταγράφονται, συλλέγονται ηλεκτρονικά μέσα σε δευτερόλεπτα και στη συνέχεια αποστέλλονται στο Σιάτλ ».

Οι υπάλληλοι ωθούνται στον ανταγωνισμό, αλλά και η εταιρεία, με την ιδιόλεκτό της, τους προτρέπει να « αναφέρουν παρεκκλίσεις ». « Αυτό μπορεί να σημαίνει ένα κιβώτιο που μπλοκάρει μια είσοδο », εξηγεί ο Μοχάμεντ. « Μπορεί όμως να σημαίνει και έναν συνάδελφο που κουβεντιάζει. Και άρα πρέπει να τον καταγγείλεις. Θεωρείται προσόν για να ανελιχθείς και να γίνεις lead, επιστάτης ». « Μια μέρα, θυμάται ο κ. Σιαμντί, σε έναν συνάδελφο που με ρωτούσε για την περιουσία του Τζεφ Μπέζος, απάντησα ότι όλο αυτό μου προκαλούσε τάση προς έμετο. Με κατήγγειλε και με ανακάλεσαν στην τάξη επειδή άσκησα κριτική στο “πνεύμα της Amazon” ! Η ατμόσφαιρα εργασίας είναι δηλητηριώδης : όλος ο κόσμος παρακολουθείται. Και οι προσωρινοί εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται λες και είναι κρέας, κάτι που δεν μπορούσα να υποφέρω. Γνωρίζω καλά τον βιομηχανικό κόσμο, ιδίως εκείνον του αυτοκινήτου. Όμως η εμπειρία μου στην Amazon αποτελεί με μεγάλη διαφορά την πλέον βίαιη στην καριέρα μου ως μηχανικού ».

Λιποθυμίες, αδιαθεσίες, δάχτυλα κομμένα στον ιμάντα, σύνδρομα εξουθένωσης : είναι πολλά τα εργατικά ατυχήματα στην Amazon. Ωστόσο, ο Τύπος προτιμά να σχολιάζει εγκωμιαστικά τις χρηματιστηριακές επιδόσεις της πολυεθνικής, τις εκκεντρικότητες του ιδρυτή της ή την κατασκευή νέων εφοδιαστικών αποθηκών –εξάλλου οι πέντε μονάδες που σύντομα θα εγκατασταθούν στην Πολωνία και τη Δημοκρατία της Τσεχίας συνιστούν απειλή μισθολογικού ντάμπινγκ για τους Γερμανούς εργαζομένους. Η εταιρεία καυχιέται για τη δημιουργία επισφαλών και αόρατων θέσεων εργασίας, οι οποίες θα εξαφανίσουν πολλές περισσότερες από τις τοπικές εμπορικές επιχειρήσεις.

Υποστηρικτής των απεργιών που διοργανώνονται από τη Ver.di, ο Γερμανός δημοσιογράφος Γκίντερ Βάλραφ παρακολουθεί προσεκτικά την αστραφτερή ανάπτυξη της Amazon. Από την Κολονία, αφηγείται πώς ο ίδιος επιχείρησε να αναμετρηθεί με τον κολοσσό του διαδικτυακού εμπορίου : « Όταν ανακάλυψα τις συνθήκες εργασίας των υπαλλήλων της, κάλεσα αμέσως σε μποϊκοτάζ και ζήτησα από τον εκδότη μου να αποσύρει τα βιβλία μου από τον διαδικτυακό τόπο της. Αυτό του δημιουργούσε πρόβλημα : η Amazon αντιπροσωπεύει το 15% των πωλήσεών του. Αφού πρώτα διαπραγματεύθηκε την εγκατάλειψη της ιδέας, τελικά ο εκδοτικός οίκος ευθυγραμμίστηκε με την αξίωσή μου. Πλέον όμως η Amazon εφοδιάζεται από προμηθευτές χονδρικής προκειμένου να συνεχίσει να πουλά τα βιβλία μου ! Και αυτό δυστυχώς δεν μπορώ να το εμποδίσω. Έτσι, μου ασκείται κριτική από ανθρώπους που μου λένε : “Ωραία αυτά που λες, αλλά τα βιβλία σου εξακολουθούν να πωλούνται από την Amazon…”. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να αγωνιστούμε ατομικά εναντίον αυτής της επιχείρησης. Είναι μια πολυεθνική οργανωμένη σύμφωνα με μια σαφώς καθορισμένη ιδεολογία. Το σύστημά της δεν μας θέτει την απλή, ουδέτερη ερώτηση αν θέλουμε ή όχι να καταναλώσουμε στον διαδικτυακό τόπο της· μας θέτει πολιτικές ερωτήσεις : εκείνες που αφορούν το είδος της κοινωνίας που επιλέγουμε ».

ΕΝΘΕΤΟ Ασκήσεις φοροαποφυγής

Είτε κάποιος αγοράσει από τον ιστότοπο της Amazon ένα βιβλίο στην Ισπανία είτε μια ηλεκτρική σκούπα στη Γαλλία, η παραγγελία θα τιμολογηθεί στο Λουξεμβούργο, από την επιχείρηση Amazon EU. Με μόλις 235 υπαλλήλους, η εταιρεία, το 2012, πραγματοποίησε κύκλο εργασιών σχεδόν 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά, χάρη σε ευφυείς λογιστικούς χειρισμούς, παρουσίασε κέρδη μόλις 20,4 εκατομμυρίων δολαρίων. Ελέγχει τις εθνικές αποκλίσεις των εγκατεστημένων στην Ευρώπη εταιρικών δομών που εκτελούν την πραγματική δουλειά της πολυεθνικής : εφοδιασμός, μάρκετινγκ, σχέσεις με τους προμηθευτές κ.λπ. Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας από εταιρείες συμμετοχών κυριαρχεί η χρηματοπιστωτική δεξαμενή διαθεσίμων της εταιρείας, η Amazon Europe Holding Technologies SCS, της οποίας τις μετοχές κατέχουν με τη σειρά τους τρία νομικά πρόσωπα με έδρα την Πολιτεία του Ντελαγουέαρ, φορολογικό παράδεισο εντός των ΗΠΑ.

Στην καρδιά αυτής της φορολογικής σκαλωσιάς, η Amazon Europe Holding Technologies SCS, και αυτή με έδρα το Λουξεμβούργο, καταπίνει και εκχέει χείμαρρους χρήματος : στο τέλος του 2011, είχε συσσωρεύσει αποθεματικά της τάξης του 1,9 δισεκατομμυρίου ευρώ, χωρίς να απασχολεί ούτε έναν υπάλληλο. Αυτός ο σύνθετος μηχανισμός φοροαποφυγής επιτρέπει στην πολυεθνική να αποφεύγει τη φορολόγηση στις χώρες όπου έχει εγκατασταθεί και από τις οποίες απορροφά κολοσσιαία ποσά. Από τότε που το διευθυντικό στέλεχός της Άντριου Σέσιλ παρουσίασε έναν πίνακα σε Βρετανούς βουλευτές, μέλη της επιτροπής Οικονομικών, έγινε γνωστός και ο γαλλικός κύκλος εργασιών : φθάνει τα 889 εκατομμύρια ευρώ για το 2011. Άρα οι γαλλικές θυγατρικές δηλώνουν στην Εφορία αισθητά χαμηλότερα ποσά –σε τέτοιο βαθμό ώστε έχουν γίνει το αντικείμενο μιας φορολογικής αναπροσαρμογής ύψους 198 εκατομμυρίων ευρώ.

Ε, και ; Η γαλλική θυγατρική της εφοδιαστικής Amazon, που διαχειρίζεται τις αποθήκες και απασχολεί πάνω από χίλιους υπαλλήλους, ανακοίνωσε για το 2012 κύκλο εργασιών ύψους 75 εκατομμυρίων και κέρδη 3,2 εκατομμυρίων. Με τη δημιουργία της τρίτης γαλλικής αποθήκης στο Σαλόν-σιρ-Σον, την οποία προώθησε και υπερασπίστηκε ο Γάλλος υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Αρνό Μοντεμπούρ, επωφελήθηκε από τις κρατικές επιχορηγήσεις. Πέρα από τις επιδοτήσεις του κράτους και της περιφέρειας Σον-ε-Λουάρ, το περιφερειακό συμβούλιο της Βουργουνδίας, με πρόεδρο τον σοσιαλιστή Φρανσουά Πατριά, κατέβαλε 1,125 εκατομμύριο ευρώ στην Amazon για την πρόσληψη διακοσίων πενήντα υπαλλήλων με σύμβαση αορίστου χρόνου. « Το χειρότερο », σχολιάζει ο πρώην διευθυντής στην εταιρεία, κ. Μπεν Σιαμντί, « είναι πως αυτοί οι εκλεγμένοι άρχοντες δεν θέλουν να δουν ότι η Amazon, μέσω πολύ σοβαρών προγραμμάτων, επενδύει μαζικά στη ρομποτική. Αυτές οι θέσεις εργασίας μοιραία θα εξαφανιστούν ».

Notes
[1] Παρά τα επανειλημμένα αιτήματά μας, η Amazon δεν θέλησε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.
[2] « Οδός Άμαζον » στη Γερμανία υπάρχει επίσης στο Γκράμπεν, το Φορτσχάιμ και στο Κόμπερν-Γκόντορφ, όπως και στη Γαλλία, στο Σεβρέ και στο Λοβέν-Πλανκ.
[3] Όλες οι εγκαταστάσεις της Amazon φέρουν ονόματα που αποτελούνται από τρία γράμματα και έναν αριθμό. Οι αποθήκες εφοδιασμού ονοματοδοτούνται από το πιο κοντινό διεθνές αεροδρόμιο –στη συγκεκριμένη περίπτωση, της Φραγκφούρτης.
[4] Spencer Soper, « Inside Amazon’s warehouse », The Morning Call, Αλεντάουν (Πενσιλβάνια), 18-9-11.
[5] Ο Τζεφ Μπέζος εξελέγη το 2012 επιχειρηματίας της χρονιάς από το αμερικανικό περιοδικόFortune.
[6] Η Amazon έχει θέσει επίσης σε λειτουργία μια διαδικτυακή αγορά εργασίας, το Amazon Mechanical Turk, το οποίο προτείνει στους χρήστες την ανάληψη μικρο-εργασιών, προσφέροντάς τους μικρο-αμοιβές. Βλ. Pierre Lazuly, « Télétravail à prix bradés sur Internet », Le Monde Diplomatique, Αύγουστος 2006.

Πηγή: Le Monde Diplomatique

tvxs.gr

Ας χορέψουν στη Βουλή

Κώστας Γιαννακίδης

To Dancing with the Stars δεν θα προβληθεί απόψε. Η Μαρία Χούκλη θα κάνει έκτακτη ενημερωτική εκπομπή. Με σκληρούς όρους τηλεθέασης, το κανάλι μπορεί να έκανε και λάθος. Διότι δεν υπάρχει περίπτωση η Βουλή να έκανε μεγαλύτερη τηλεθέαση από το Dancing, εκτός και αν Τσίπρας και Σαμαράς άρχιζαν τις κουτουλιές. Και από τον Μεϊμαράκη που κατευθύνει τη διαδικασία, είναι σαφώς προτιμότερη η Δούκισα Νομικού σε αντίστοιχο ρόλο- είναι και αδιαπραγμάτευτα πιο καλοντυμένη. Ομοίως, στη συνείδηση του μέσου τηλεθεατή, οι παρεμβάσεις του Αλέξη Κωστάλα θεωρούνται απείρως σοβαρότερες από τις κορώνες του μέσου πολιτικού, για να μην πω και του συνονόματου του. Εν τέλει από το Dancing κάποιος, πάντα, αποχωρεί. Η Βουλή δεν μας δίνει αντίστοιχη χαρά.

Πιθανότατα η Βουλή θα υστερήσει σε τηλεθέαση έναντι του ποδοσφαιρικού ντέρμπι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟΚ-αν και δεν θα το μάθουμε ποτέ, αφού η συνδρομητική τηλεόραση δεν περιλαμβάνεται στις μετρήσεις. Όμως σήμερα η πραγματική μομφή κατατίθεται στο «Γ. Καραϊσκάκης», εκεί όπου ο ΠΑΟΚ φιλοδοξεί, όντως, να δημιουργήσει συνθήκες ανατροπής. Λυπάμαι δε τους γαύρους και τα παόκια που θα συμμετάσχουν στην συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έξω από τη Βουλή. Αν διαβάζει η Κουμουνδούρου, ας ρωτήσει πόσο κοστίζουν οι γιγαντοοθόνες.

Το πρόβλημα της Βουλής είναι η χαμηλή τηλεθέαση. Όχι επειδή το Σώμα λειτουργεί με όρους θεάματος-αυτό είναι αναπόφευκτο, ακροατήριο ψάχνουν οι άνθρωποι. Το πρόβλημα της Βουλής βρίσκεται στην απαξίωση του πολιτικού λόγου που αποτυπώνεται στην αδιαφορία των πολιτών. Αναπόφευκτο. Στη Βουλή εξελίσσεται μία μάχη που έχει πραγματικό αντίκρυσμα στην κοινωνία όσο και ο Πόλεμος των Άστρων-μπορεί να χαζέψεις, αλλά ξέρεις ότι δεν σε αφορά. Είναι η αντιπαράθεση του αντιφατικού με το ανέφικτο. Από τη μία έχεις μία κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι μπορείς να ζήσεις έτσι και από την άλλη μία αντιπολίτευση που σου υπόσχεται μία καλύτερη ζωή. Κουράζει και δείχνει ξένο. Το Dancing είναι πλέον μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου ο πολίτης-τηλεθεατής έχει ενεργό ρόλο. Ας τα συνδυάσουμε. Ας χορέψουν στη Βουλή.

http://www.protagon.gr/

Ο σκηνοθέτης των βουλευτών

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΤΖΕΔΑΚΙ

Ο ΝΙΚΟΣ Φώσκολος, που έφυγε προ ημερών από τον μάταιο τούτο κόσμο (σχεδόν μαζί μ' έναν άλλο παραμυθά, τον Ζεράρ Ντε Βιλιέ, του οποίου ο ήρωας Μάλκο αδυνατούσε να υπολογίσει αν οι τρομοκράτες που σκότωσε ήταν περισσότεροι από τις γυναίκες με τις οποίες είχε κάνει έρωτα...), μπορεί να μην άφησε πίσω του κάποιο σπουδαίο έργο.

Τις ταινίες του, όμως, είδαν εκατομμύρια Ελληνες και οι τηλεοπτικές σειρές του όχι μόνον άντεξαν στο χρόνο, αλλά σημείωσαν και εξωπραγματικά ποσοστά τηλεθέασης.

Αναμφίβολα ταλαντούχος, σπατάλησε δυστυχώς την αχαλίνωτη φαντασία του σε έργα που έμειναν στην ιστορία μόνο για την εισπρακτική και όχι για την καλλιτεχνική τους αξία. Είμαστε σίγουροι, όμως, ότι δεν το μετάνιωσε, αφού με τις ιστορίες του κράτησε συντροφιά σε πολλές γενιές.

Τα ρεκόρ του γνωστά και ακατάρριπτα. Η σειρά «Αγνωστος πόλεμος» κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ τηλεθέασης με 92%, ενώ οι σαπουνόπερές του «Λάμψη» και «Καλημέρα Ζωή» προβάλλονταν επί σχεδόν 15 χρόνια. Κατέχει, όμως, και ένα άλλο μοναδικό και αξιοπερίεργο ρεκόρ. Είναι ο μόνος σκηνοθέτης-σεναριογράφος του οποίου τέσσερις πρωταγωνιστές μεταπήδησαν από την ηθοποιία στον πολιτικό στίβο!

Η Ελένη Κούρκουλα από καθυστερημένη Σελήνη στη «Λάμψη» (που μας είχε πρήξει με το αρκουδάκι της τον Χόχο...) έγινε μέχρι υφυπουργός Παιδείας (!), ενώ ο Γιώργος Βασιλείου, που ως αστυνόμος Θεοχάρης στο «Καλημέρα Ζωή» μόνο τη μάνα του δεν είχε συλλάβει (αν και δεν είμαστε τόσο σίγουροι...), εξαργύρωσε την τηλεοπτική του επιτυχία με ψήφους.

Από κοντά και οι Κώστας Καρράς, Μάρω Κοντού που είχαν πρωταγωνιστήσει σε ταινίες του, οπότε οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι ήταν και ένας πολύ καλός μάνατζερ. Ευτυχώς που δεν ενδιαφέρθηκε να το κάνει επάγγελμα, διότι θα βλέπαμε στη Βουλή ακόμη και τον καφετζή τηλεοπτικού πλατό (αν κι αυτός μπορεί να ήταν και καλύτερος...).

Στα χρόνια της χούντας ήταν που σημείωσε τις μεγάλες επιτυχίες του. «Υπολοχαγός Νατάσσα» στη μεγάλη οθόνη και «Αγνωστος πόλεμος» στη νεοφερμένη τηλεόραση. Από τη μία η Βουγιουκλάκη, η οποία ήταν η μοναδική Ελληνίδα αγωνίστρια που βασανίστηκε από την Γκεστάπο φορώντας πανάκριβη τουαλέτα. Από την άλλη ο Αγγελος Αντωνόπουλος ως συνταγματάρχης Βαρτάνης, για τον οποίο χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να πειστούν κάποιοι τηλεθεατές ότι δεν ήταν μονόχειρας και στην πραγματικότητα!

Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ήταν αυτός που έφερε από την Ιταλία την Ολγα Καρλάτου, η οποία διέπρεπε στη γείτονα χώρα. Εκείνη την εποχή δεν ήταν και πολλές οι καλλίγραμμες ηθοποιοί που εμφανίζονταν γυμνές στο σινεμά... Α, όλα κι όλα. Εκοβε το μάτι του!

Η γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης ξαναγέννησε και τον Φώσκολο. Η δεκαετία του '90 κύλησε παρέα με τον Γιάγκο Δράκο (όχι τίποτε άλλο, να δουν οι σημερινοί νέοι τι τραβάγαμε εμείς και πόσο τυχεροί είναι...). Και ο Χρήστος Πολίτης από τα αζήτητα βρέθηκε στο ζενίθ της καριέρας του. Από το τίποτα. Αλλωστε, αυτό ήταν το ταλέντο του Φώσκολου. Εκανε επιτυχία με το τίποτα...

Οπως και να 'χει, έγραψε τη δική του ιστορία. Και να σκεφθεί κανείς ότι αυτός ο παραμυθάς ξεκίνησε επαγγελματικά περιγράφοντας αγώνες ποδοσφαίρου στο ραδιόφωνο! Οπως έλεγαν, μάλιστα, κάποιοι που τον είχαν ακούσει (παλαιοί κι εμείς, αλλά όχι και τόσο...), ήταν εξαιρετικός. Ισως να συνάρπαζε τους ακροατές χρησιμοποιώντας τη φαντασία του. Πιθανόν να επινοούσε φάσεις για να κάνει πιο ενδιαφέρουσες τις μεταδόσεις!

ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΕ, όμως, ο κινηματογράφος. Αν έχασε η αθλητική δημοσιογραφία δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αλλωστε, η ζωή δεν αλλάζει. Για την ακρίβεια, αλλάζει μόνο στις ιστορίες του Φώσκολου...

http://www.enet.gr/

Νέα ραντεβού Γ. Στουρνάρα – τρόικας την Τρίτη

Νέο ραντεβού μεταξύ του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και των εκπροσώπων των δανειστών μας ορίστηκε για την ερχόμενη Τρίτη. Αβέβαιο για το εάν θα επιτευχθεί  συμφωνία όσον αφορά στο ύψος του δημοσιονομικού κενού για το 2014.

Επιμένει ο Krugman ότι έπρεπε να βγουμε από το ευρώ

Τι είπε ο διάσημος οικονομολόγος για την ελληνική οικονομία

Ο νομπελίστας οικονομολόγος δεν θεωρεί πλέον ότι η απόφαση της Ελλάδας να μείνει στο ευρώ είναι παράλογη, αν και επιμένει ότι η χώρα μας θα έπρεπε να είχε βγει από την Ευρωζώνη κατά την αρχή της κρίσης.