Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Ο εορτασμός της «Νύχτας των Πυροτεχνημάτων»

Το συγκεντρωμένο πλήθος παρακολουθεί με ενθουσιασμό την παρέλαση της Νύχτας των Πυροτεχνημάτων στο Λιούις του Σάσεξ. Ο εορτασμός της «Νύχτας των Πυροτεχνημάτων» είναι η επέτειος της σύλληψης του Γκάι Φωκς στις 5 Νοεμβρίου του 1605, ο οποίος,

Η μόδα χρόνια δεν κοιτά: Γιαγιάδες μοντέλα φωτογραφίζονται από τον Τιμ Γουόκερ της Vogue

O θρυλικός φωτογράφος της Vogue, Tim Walker, άφησε στην άκρη την εμμονή της βιομηχανίας της μόδας με τη νεότητα και έφτιαξε ένα βιβλίο με γιαγιάδες fashionistas! Σε συνεργασία με τον εικονογράφο Lawrence Mynott και τον συγγραφέα Kit Hesketh-Harvey κυκλοφόρησαν το 'coffee table' βιβλίο με τίτλο The Granny Alphabet.

Η ομάδα του Φούχτελ κάνει Σχολή στην Κρήτη, αλλά δεν το'μαθε κανείς!

Παρά τα μεγάλα λόγια, παρά τις επισκέψεις και τις επαφές με το Φούχτελ, ουδείς έχει ενδιαφερθεί για τη λειτουργία της τουριστικής σχολής στην οποία νέοι Κρητικοί μπορούν να φοιτήσουν για τρία χρόνια εντελώς δωρεάν και μάλιστα με ισχυρές προοπτικές να βρουν δουλειά εδώ και στο εξωτερικό! Aυτή η Σχολή που ξεκινά τη λειτουργία της στις ... 18 Νοεμβρίου έχει προσελκύσει μόλις...16 νέους από όλη την Κρήτη!

Κολύμβηση: Νέο παγκόσμιο ρεκόρ ο Λε Κλος στα 200μ. πεταλούδα

Ο Τσαντ Λε Κλος βελτίωσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 200μ. πεταλούδα σε 25άρα πισίνα που κατείχε, κατά τη διάρκεια του μίτινγκ για το Παγκόσμιο Κύπελλο κολύμβησης της FINA, που διεξάγεται στη Σιγκαπούρη. 
Ο Νοτιοαφρικανός «χρυσός» Ολυμπιονίκης

Τσουνάμι από αστερίες απειλεί τον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο

Σύμφωνα με το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Θαλάσσιων Ερευνών που εδρεύει στο Τάουνσβιλ του Κουίνσλαντ, αυτή είναι η τέταρτη φορά από το 1960 που αστερίες απειλούν τον Κοραλλιογενή Ύφαλο.

Σκοτώστε το άγχος στο γραφείο: Tips για να είσαστε ήρεμοι ακόμη και στη δουλειά

Το στρες στη δουλειά είναι κάτι αναπόφευκτο και συχνά σε κυριεύει χωρίς καν να το καταλάβεις. Ο πονοκέφαλος, ο πιασμένος αυχένας, η ένταση και γενικά η κακή διάθεση είναι σημάδια που φανερώνουν ότι αγχώνεσαι αρκετά κατά τη διάρκεια της δουλειάς. Αντί όμως να τα βάζεις με τον συνάδελφό σου, ακολούθησε τους παρακάτω οκτώ τρόπους για να το αποβάλλεις και να γίνεις πιο παραγωγική και ευτυχισμένη στην καθημερινότητά σου.

Απόλλων: Ο γιατρός λέει όχι, ο Τέιλορ θέλει να παίξει!

Μπορεί η ιατρική γνωμάτευση να θέλει τον Αμερικάνο φόργουορντ του Απόλλωνα Τζότζεφ Τέιλορ να μην παίζει τουλάχιστον με το Ρέθυμνο μεθαύριο το απόγευμα στην Περιβόλα, όμως σήμερα το απόγευμα ο παίκτης παρουσιάστηκε από μόνος του

Ψυχή Ρηχή

Έφοδο στην ΕΡΤ έκαναν τα ΜΑΤ στις 4:20 τα ξημερώματα, ενώ είχαν μαζί τους κι έναν εισαγγελέα για να τους κρατάει το φανάρι. Οι άνδρες των ΜΑΤ ήταν μεταμφιεσμένοι σε τεχνικούς και προσπάθησαν να ξεγελάσουν τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, λέγοντάς τους πως έχουν πάει για να εγκαταστήσουν το δωρεάν Wi-Fi του Σαμαρά που θα φέρει ανάπτυξη και πετροδολάρια.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ είδαν τις σκατόφατσες και κατάλαβαν πως είναι τα ΜΑΤ αλλά τι να κάνουν κι αυτοί οι έρμοι, αφού οι συνάδελφοί τους τους πρόδωσαν και έτρεξαν να κάνουν αίτηση να προσληφθούν στη Δημόσια Τηλεόραση.

Το παιχνίδι για την ΕΡΤ χάθηκε όταν οι περισσότεροι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αποφάσισαν πως είναι ραγιάδες και διακονιάρηδες, και έτρεξαν σαν σκλάβοι να χωθούν στην Δημόσια Τηλεόραση.

«Μα έχουν παιδιά». Γιατί, ο Τσε Γκεβάρα δεν είχε παιδιά; Και δεν έχουν όλοι οι πρώην εργαζόμενοι στην ΕΡΤ παιδιά. Ξέρω κάτι λαμόγια που είναι άτεκνα.

Ναι, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι μια ακραία και επικίνδυνη κυβέρνηση.

Αλλά η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου (και η κάθε κυβέρνηση) θα κάνει ό,τι της επιτρέψουμε να μας κάνει.

Εμείς της επιτρέπουμε να έχει κάνει την Δημοκρατία και την Δικαιοσύνη σκουπίδια.

Η έφοδος των ΜΑΤ στην ΕΡΤ έγινε με απόφαση Σαμαρά-Βενιζέλου και εντολή Δένδια. Η Δικαιοσύνη παίρνει εντολές. Ο εισαγγελέας ως αξεσουάρ.

Οι δυο τελευταίες λέξεις του εκφωνητή της ΕΡΑ Νίκου Τσιμπίδα, πριν σιγήσουν τα μικρόφωνα εξαιτίας της εισόδου των ΜΑΤ στο στούντιο, ήταν «Ψυχή βαθιά».

«Ψυχή ρηχή» έπρεπε να πει ο εκφωνητής της ΕΡΑ.

Όχι ρηχή η δική του ψυχή. Αλλά πολύ ρηχή η ψυχή της πλειοψηφίας των συναδέλφων του.

Pitsirikos.net

tvxs.gr

Παραμύθια για μικρούς και μεγάλους στο περί τεχνών

Οι αφηγήτριες Μαριάννα Τσουκαλά και Κατερίνα Γκούτη θα μας οδηγήσουν διαδραστικά στην περιπλάνηση των λαϊκών μας παραμυθιών στο περί τεχνών.

Σεξ, ψέματα και πολιτικοί

photo: alshepmcr@Flickr
Μυρτώ Πολυμίλη

«Ναι, κάπνισα κρακ, πιθανότατα όταν ήμουν όμως τύφλα στο μεθύσι». Μ΄ αυτή την... αξιοθαύμαστη δικαιολογία ο Ρομπ Φορντ, που για κάποιον άγνωστο λόγο παραμένει ακόμη δήμαρχος του Τορόντο, κερδίζει μια θέση στο πάνθεον της πανηλίθιας δικαιολογίας, σύμφωνα τουλάχιστον με το περιοδικό Rolling Stone. Ποιος άλλος πολιτικός όμως θα διεκδικούσε τα πρωτεία;

Αναζητώντας κανείς πολιτικές γκάφες και δικαιολογίες ξεθάβει θησαυρούς. Από τον Άντονι Γουίνερ -όνομα και πράγμα- τον αχόρταγα ερωτύλο e-εραστή της αμερικανικής πολιτικής σκηνής που δήλωσε ότι τον χάκαραν και για αυτό βρέθηκε φωτογραφημένο το μόριό του στο Twitter μέχρι τον Μπιλ Κλίντον που αρνήθηκε να παραδεχτεί ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τη Μόνικα καθότι ο στοματικός έρωτας ανήκει σε μια τελείως διαφορετική κατηγορία –αυτή του πιπιλάω καραμέλες.

Τα πρωτεία όμως φαίνεται να κρατούν ρεπουμπλικάνοι ομοφοβικοί πολιτικοί, οι οποίοι έχουν -ή τουλάχιστον είχαν- στήσει την καριέρα τους υπερασπιζόμενοι την ανελευθερία και αρνούμενοι ισότιμα δικαιώματα στους gay συμπολίτες τους. Από τα πιο ξεκαρδιστικά παραδείγματα είναι αυτό του συντηρητικού Μπομπ Άλεν, ο οποίος συνελήφθη το 2007, όντας εκλεγμένο μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Φλόριντας, καθώς προσφέρθηκε όχι μόνο να ικανοποιήσει σεξουαλικά μυστικό αστυνομικό αλλά και να τον πληρώσει από πάνω. Η δικαιολογία του; Φοβήθηκε τον στιβαρό Αφροαμερικανό άντρα που βρισκόταν στη διπλανή τουαλέτα και καθώς θεώρησε ότι ήθελε να τον κλέψει του πρότεινε στοματικό έρωτα και 20 δολάρια μπας και τη γλιτώσει. Ο Άλεν, ο οποίος προτίμησε να υπαινιχθεί ότι είναι ρατσιστής και... εύκολος αντί να παραδεχθεί τις προτιμήσεις του, τουλάχιστον παραιτήθηκε μετά την καταδίκη του από δικαστήριο.

Μια ακόμη κραυγαλέα περίπτωση είναι αυτή του Τζορτζ Ρέκερς, γνωστού ψυχολόγου και ακτιβιστή κατά της ομοφυλοφιλίας. Ο «καθηγητής Τζορτζ» -έτσι αρέσκεται να τον αποκαλούν- ο οποίος έχει διατελέσει και μέλος της «Ένωσης για την έρευνα και θεραπεία της ομοφυλοφιλίας» (;), εντοπίστηκε το 2010 στο αεροδρόμιο του Μαϊάμι να επιστρέφει μαζί με τον νεαρό εκδιδόμενο Τζο-βανι Ρομάν, τον οποίο είχε «νοικιάσει» από τον ιστότοπο rentboy.com. Κατά τα λεγόμενα του καθ’ όλα ακραίου Ρέκερς είχε προσλάβει το όμορφο αγόρι μετά από πολύωρες συνεντεύξεις για να κουβαλάει τις βαλίτσες του κατά τη διάρκεια της παραμονής του εις τας Ευρώπας. Ποιος νοιάζεται για το ότι οι φωτογραφίες τον δείχνουν να κουβαλά ο ίδιος τις βαλίτσες του, ή για τις δηλώσεις του Ρομάν, ο οποίος επισήμανε ουκ ολίγες φορές ότι στα καθημερινά του καθήκοντα συμπεριλαμβανόταν ένα πολύ ερωτικό γυμνό μασάζ;

Δεν είναι όμως μόνο προνόμιο των Αμερικανών πολιτικών και δη των αντρών οι απίθανες δικαιολογίες. Όταν το 2008 η νορβηγική Βουλή αρνήθηκε να πληρώσει τον υπέρογκο λογαριασμό του κινητού της βουλευτίνας Σάερα Καν, η νεαρή προσπάθησε μάταια να τα μπαλώσει. Αρχικά είπε ότι έπαιρνε τους γονείς της στο Μπαγκλαντές και στη συνέχεια αποφάσισε να υποστηρίξει ότι έπαιρνε τον σύντροφό της που βρισκόταν σε μυστική αποστολή με τις βρετανικές ειδικές δυνάμεις. Στην πραγματικότητα τηλεφώνησε μέσα σε εννέα μήνες 793 φορές σε γραμμή μέντιουμ.

Τώρα αν γελάει κανείς με όλους αυτούς ή ανησυχεί είναι ένα άλλο θέμα...

http://www.protagon.gr

Πλούτος και φορολογία στη «μεταμνημονιακή» περίοδο

Πέτρος Σταύρου

Για το νεοφιλελευθερισμό η φορολογία είναι γενικά κακό πράγμα, εκτός εάν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Για τις δυνάμεις της αριστεράς η φορολογία και κυρίως η άμεση και προοδευτική φορολογία είναι καλό πράγμα εάν με αυτή χρηματοδοτούμε το κοινωνικό κράτος και όχι γενικά τις δημόσιες δαπάνες.

Επειδή οι νεοφιλελεύθεροι μιλούν για αναγκαιότητες, γενικά, που αν τις δει κανείς πιο προσεκτικά πρόκειται για αναγκαιότητες που, ειδικά, πρέπει να υπηρετήσει η εργατική τάξη και εμείς θα πρέπει να μιλήσουμε, από την αρχή όμως και χωρίς περιστροφές, για τις αναγκαιότητες που πρέπει να εξυπηρετήσει η κεφαλαιοκρατική τάξη. Εδώ ας περιοριστούμε στο θέμα των υποχρεώσεων της κεφαλαιοκρατικής τάξης σε σχέση με τη φορολογία.

Ας δούμε, καταρχήν, σε τι έγκειται η αναγκαιότητα της φορολογίας σε σχέση με μια ιδιαίτερη μορφή ανισότητας. Εκτός της μεγάλης εισοδηματικής ανισότητας μεταξύ του πλουσιότερου 1% της κοινωνίας και του υπόλοιπου 99% που παρατηρείται στις δυτικές κοινωνίες, υπάρχει και η εξαιρετική ανισότητα του συσσωρευμένου πλούτου (δηλαδή το σύνολο των χρηματοοικονομικών και μη περιουσιακών στοιχείων των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων).

Η ιστορική εξέλιξη του λόγου της περιουσίας και του ιδιωτικού πλούτου προς το εθνικό εισόδημα είναι η εξής: Η μεταπολεμική τιμή του λόγου αυτού στις βασικότερες δυτικές οικονομίες έφτασε να είναι 2 έως και 3, δηλαδή, η αξία του συσσωρευμένου ιδιωτικού πλούτου ήταν από 2 έως και 3 φορές μεγαλύτερη από το εθνικό εισόδημα των βασικών δυτικών οικονομιών της Ευρώπης και της Αμερικής (200% - 300%). Από το 1970 και μετά και μέχρι το 2010, ο λόγος αυτός διαμορφώθηκε στα επίπεδα του 4 έως και 6 (400% - 600%) και φαίνεται πως πάει να συγκλίνει με το ιστορικό υψηλό που παρουσιάστηκε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα (με ιστορικά στοιχεία Μεγ. Βρετανίας και Γαλλίας) στην Ευρώπη και που έφτασε έως και 7 (700%). Να επισημάνουμε εδώ το γεγονός ότι στην Ιαπωνία η τιμή του λόγου (Ιδιωτικός Πλούτος / Εθνικό εισόδημα) έφτασε το 7 στην εποχή της μεγάλης «φούσκας» των ακινήτων. Φαίνεται λοιπόν πως η τιμή 2 και 3 που έλαβε ο λόγος που εξετάζουμε κατά την περίοδο των δεκαετιών 50 και 70 είναι ιστορικά ανεπανάληπτη και οφείλεται όχι τόσο στη κεϋνσιανή πολιτική των μεταπολεμικών δυτικών κρατών όσο στον πόλεμο που κατέστρεψε ή απαξίωσε μεγάλο σύνολο περιουσιακών στοιχείων .

Από το 1970 και μετά όμως συμβαίνει το εξής: Ο δυτικός καπιταλισμός αντιμετώπισε μια κρίση κερδοφορίας για την οποία φαίνεται ότι βρήκε τρόπο να την αντιμετωπίσει αποτελεσματικά με την απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Βασικός μοχλός απελευθέρωσης στάθηκε η μετακίνηση των κρατών από την φορολογία, για τη χρηματοδότηση των προϋπολογισμών τους, στο δανεισμό από τις αγορές χρήματος. Ο δανεισμός εξυπηρετεί την κεφαλαιοκρατική τάξη διπλά. Και φοροαποφεύγουν και κερδίζουν ως ομολογιούχοι.

Η σχέση του ρυθμού μεγέθυνσης της οικονομίας με την συσσώρευση του ιδιωτικού πλούτου φαίνεται καθαρά από την περίφημη φόρμουλα Harrod-Domar-Solow όπου β = s/g (β = συσσωρευμένος πλούτος, s = αποταμιεύσεις, g = μεγέθυνση οικονομίας). Όταν η μεγέθυνση της οικονομίας είναι χαμηλή τότε με σταθερό ποσοστό αποταμίευσης ο ιδιωτικός πλούτος συσσωρεύεται με μεγαλύτερους ρυθμούς. Για παράδειγμα, αν υποθέσουμε ότι ο ρυθμός αποταμίευσης είναι περίπου 6%, τότε με ρυθμό μεγέθυνσης 2% η συσσώρευση πλούτου προσεγγίζει, μακροχρόνια, το 300% του εθνικού εισοδήματος. Αν ο ρυθμός μεγέθυνσης είναι 1%, τότε η συσσώρευση πλούτου, μακροχρόνια, ανέρχεται στο 600%.

Τι πιθανά σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Ότι αρχίζουν και φαίνονται δύο τάσεις για τη «μεταμνημονιακή» εποχή. Η πρώτη τάση λέει ότι η οικονομία θα σταθεροποιηθεί και θα μεγεθύνεται με μικρούς ρυθμούς, με τις δημόσιες δαπάνες να κυμαίνονται στο 30% με 35% στη καλύτερη περίπτωση του ΑΕΠ και με ένα φορολογικό σύστημα με έναν βασικό έμμεσο και οριζόντιο συντελεστή. Όταν όμως η μόνη τάξη που θα αποταμιεύει θα είναι η αστική τάξη και με δεδομένο το χαμηλό ρυθμό μεγέθυνσης, αυτή η μεταμνημονιακή οικονομία είναι μια οικονομία μιας βαθιάς διχασμένης και ταξικής κοινωνίας. Δεν θα υπάρχει μόνο η εισοδηματική ανισότητα αλλά και οι ανισότητες όλων των απλών και σύνθετων μέσων παραγωγής, αναπαραγωγής και ευημερίας.

Με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και με ένα δημόσιο που περικόπτει δαπάνες αντί να φορολογεί προοδευτικά, τότε η περιουσία και ο πλούτος θα είναι η κοινωνική ασφάλιση της αστικής τάξης, αλλά μόνο αυτής. Γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι όταν η μεγάλη συσσώρευση πλούτου συνοδεύεται από χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και ενιαίο φορολογικό συντελεστή που χρηματοδοτεί έναν στοιχειώδη κρατικό μηχανισμό τότε κάθε μείωση της φορολογίας σημαίνει, περισσότερο πλούτο στα χέρια του 1% της κοινωνίας, ανύπαρκτο ασφαλιστικό σύστημα και μεγαλύτερη πολυτελή κατανάλωση από τα πολύ πλούσια στρώματα.

Ο ενιαίος φόρος ακίνητης περιουσίας με τον οποίο η κυβέρνηση φιλοδοξεί να αντικαταστήσει όλους τους υπάρχοντες φόρους και χαράτσια είναι ένας άδικος φόρος γιατί α) θα χρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος και το στόχο του δημοσιονομικού πλεονάσματος και β) είναι ένα είδος έμμεσου οριζόντιου φόρου – όπως είναι οι καταναλωτικοί φόροι που μπαίνουν στα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης – που φορολογεί την περιουσία και όχι τον κάτοχο – ιδιοκτήτη και μάλιστα φορολογεί μόνο ένα είδος περιουσίας από τα πολλά που υπάρχουν πλέον (γιατί δεν βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα που η γη ήταν η βασική μορφή περιουσίας). Ένας παρόμοιος οριζόντιος και έμμεσος φόρος ήδη λειτουργεί στην Κύπρο. Πρόκειται για την οριζόντια φορολόγηση των καταθέσεων στις τράπεζες και τα καταστροφικά του αποτελέσματα μπορεί να τα μελετήσει κανείς λόγω πληθώρας στοιχείων και εμπειρικών δεδομένων.

Η άλλη τάση για την μεταμνημονιακή εποχή είναι αυτή της μείωσης του λόγου ιδιωτικός πλούτος / εθνικό εισόδημα με τέτοιο τρόπο ώστε α) να χρηματοδοτεί το κοινωνικό κράτος (δηλαδή ένα κράτος ουσιαστικά διαφορετικό από το κράτος πρόνοιας) και β) να το χρηματοδοτεί κυρίως με φορολογικά έσοδα και όχι δανεισμό και με ένα φορολογικό σύστημα άμεσων και προοδευτικών φόρων γιατί ο πλούτος εκτός από συσσωρευμένος είναι και συγκεντρωμένος και δεν μπορεί να προσεγγιστεί αλλιώς.

Ας προσέξουμε. Για το νεοφιλελευθερισμό η φορολογία είναι γενικά κακό πράγμα, εκτός εάν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Για τις δυνάμεις της αριστεράς η φορολογία και κυρίως η άμεση και προοδευτική φορολογία είναι καλό πράγμα εάν με αυτή χρηματοδοτούμε το κοινωνικό κράτος και όχι γενικά τις δημόσιες δαπάνες. Για την αριστερά ο συσσωρευμένος και συγκεντρωμένος πλούτος θα πρέπει να λάβει τη θέση που έχουν οι δημόσιες δαπάνες για τους νεοφιλελεύθερου.
πηγή: Red Notebook

http://left.gr/

Έκτακτο: Τοποθετήθηκε γιγαντιαίο Wi-Fi Router στην ταράτσα της ΕΡΤ

Το wi-fi router που τοποθετήθηκε το πρωί, άρχισε ήδη να λειτουργεί, όπως φαίνεται από τα φωτάκια του.
Νίκος Ζαχαριάδης

Από την Αγία Παρασκευή, όπως δείχνουν οι εξελίξεις, θα ξεκινήσει η υλοποίηση της εξαγγελίας του Αντώνη Σαμαρά, για δωρεάν ασύρματο internet στη χώρα, καθώς ήδη το πρώτο modem σετάρεται ήδη στην ταράτσα του ραδιομεγάρου

Ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο για όλους τους κατοίκους της περιοχής, θα προσφέρει το τεράστιο μηχάνημα με τις τρεις κεραίες που τοποθέτησαν οι άνδρες των ΜΑΤ, σε εμφανές σημείο του κτιρίου της ΕΡΤ.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Ανάπτυξης, το συγκεκριμένο σημείο στην ταράτσα του ραδιομεγάρου, κρίθηκε, ύστερα από μελέτη ειδικής επιτροπής, ως το καταλληλότερο, προκειμένου να έχουν οι περισσότεροι κάτοικοι, σήμα με τρεις γραμμές.

Στην τοποθέτηση του νέου wi-fi router αντέδρασε ομάδα καταληψιών που αντιδρά στη νέα εποχή της πληροφορικής, υποκινούμενη – όπως καταγγέλλει το υπουργείο – από τα συμφέροντα των ιδιωτικών εταιριών που παρέχουν ιντερνετικές υπηρεσίες.

(Σημείωση: Το κείμενο αυτό και η φωτογραφία που το συνοδεύει, αποτελούν προϊόν επινόησης με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καταναλώστε τα υπεύθυνα)

http://www.protagon.gr

Το δωρεάν wifi είναι μόνο η αρχή

Αλέξανδρος Ζαχιώτης

Αυτό στο οποίο βρισκόμαστε μπροστά λοιπόν είναι μια βαθιά στρατηγική αμηχανία του καπιταλισμού, μέσα στην κρίση του, να εντάξει ομαλά τις νέες και τους νέους στις νόρμες της αναπαραγωγής του.

Στην ανακοίνωση των νέων ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της σημερινής απεργίας, αναφέρεται ότι η δήλωση του Σαμαρά για δωρεάν wifi «δεν είναι αστεία, αλλά εξοργιστική». Σωστή η διατύπωση – για λόγους πολεμικής ενόψει απεργίας – αλλά η δήλωσή του είναι όντως αστεία. Αν δεν μένουμε εκεί, είναι διότι η επίμαχη δήλωση κρύβει κάτι βαθύτερο: την αμηχανία του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας να αρθρώσει έστω και μισή σοβαρή κουβέντα για το ζήτημα της νέας γενιάς. Αδυνατώ να πιστέψω ότι η αμηχανία αυτή είναι απλά θέμα δικής τους αμέλειας να ασχοληθούν με το ζήτημα. Κάθε κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ με στοιχειώδεις αξιώσεις ηγεμονίας δεν μπορεί παρά να ποντάρει στη νέα γενιά κι οι νεοφιλελεύθεροι το γνωρίζουν καλά αυτό. Αυτό στο οποίο βρισκόμαστε μπροστά λοιπόν είναι μια βαθιά στρατηγική αμηχανία του καπιταλισμού, μέσα στην κρίση του, να εντάξει ομαλά τις νέες και τους νέους στις νόρμες της αναπαραγωγής του.

Όλ’ αυτά δεν προκύπτουν βέβαια μονάχα από μια δήλωση. Είναι η ίδια η συγκυρία που βιώνουν οι νέες και οι νέοι [1] που το μαρτυρά: ανεργία κοντά στο 70%, μεροκάματα – χαρτζιλίκια, δραματική υποβάθμιση της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες κοκ. Αν σε αυτά προσθέσουμε την απαξίωση της πολιτικής, που για τη νεολαία αποτελεί τον κανόνα, αλλά και την απίστευτη ιδεολογική ρευστότητα που επικρατεί στις τάξεις της, αντιλαμβανόμαστε ότι όλες αυτές οι αντιθέσεις σχηματίζουν ένα μείγμα κάθε άλλο παρά συμπαγές. Σε αντίθεση με μια κυρίαρχη ερμηνεία που βλέπει στη νεολαία το «μέλλον» της εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο, εκτιμώ ότι πρόκειται για κάτι διαφορετικό: η σημερινή κατάσταση της νεολαίας, μάλλον μοιάζει μ’ ένα «δομικό όριο» [2] αυτής της εκμετάλλευσης στο σήμερα. Με άλλα λόγια, η «συγκατοίκηση» όλων αυτών των αντιθέσεων στο σώμα της νεολαίας, την καθιστά έναν «αδύναμο κρίκο» του κυρίαρχου συστήματος.

Δεν υπονοώ, με όλα αυτά, μια λανθάνουσα «προεπαναστατική κατάσταση» που δεν την έχουμε πάρει χαμπάρι ακόμα (αν και μια αυθόρμητη αντι-συστημικότητα νέων ανθρώπων είναι όντως ορατή εν μέσω κρίσης). Για να φτάσουμε εκεί, στο βαθμό που επιθυμούμε ένα μαζικό κίνημα νεολαίας, χρειάζεται η «αντικειμενική» συμπύκνωση αυτών των αντιθέσεων να γίνει «ορατή» από τους νέους ανθρώπους ως τέτοια, δηλαδή ως εκρηκτικό μίγμα που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να τινάξει στον αέρα το κυρίαρχο υπόδειγμα. Χρειαζόμαστε μια αφήγηση, λοιπόν, που δεν θα βλέπει τις νέες και τους νέους απλά ως μια ακόμα γενιά της εργατικής τάξης, η οποία πρέπει να παλέψει για τη βελτίωση της θέσης της μέσα στο δοσμένο πλαίσιο εκμεταλλευτικών σχέσεων, αλλά ως γενιά σε ευθεία ρήξη με αυτό. Και η αφήγηση πρέπει να γίνει ηγεμονική.

Χρειάζεται, επομένως, να θέσουμε στη νεολαία το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού και να συζητήσουμε τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους αυτός μπορεί να ξεκινήσει από σήμερα, καθώς και τις πολιτικές και οργανωτικές απαιτήσεις που επιβάλλει. Δεν πάμε με τα λόγια να πείσουμε για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού, ούτε κάνουμε φυγή προς τον κομμουνισμό για ν’ αποφύγουμε τα φλέγοντα ζητήματα της συγκυρίας. Έχοντας από τη μία τον άμεσο και ορατό πολιτικό στόχο μιας κυβέρνησης της αριστεράς (ορισμένης σαφώς ως εγχείρημα ρήξης) και τους κοινωνικούς αγώνες για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης, κι από την άλλη τη μεθοδολογία του αντι-παραδείγματος (την πυροδότηση και στήριξη, δηλαδή, πρωτοβουλιών που αναιρούν το κυρίαρχο υπόδειγμα παραγωγής κι ανταλλαγής, αλλά και τα κυρίαρχα πρότυπα για την πολιτική ή τον πολιτισμό) μπορούμε να πούμε ρητά ότι οι νέες και οι νέοι «μπορούνε να ζήσουνε αλλιώς»: μετατρέποντας τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις κλίσεις και τις ανησυχίες τους σε «συλλογική δημιουργία» ριζοσπαστικού κι ανατρεπτικού προσανατολισμού, βασισμένης σε σχέσεις ισότητας κι αλληλεγγύης.

Γνωρίζουμε σαφώς ότι η ιστορία της ταξικής πάλης υπερβαίνει την αμηχανία του Σαμαρά και το δωρεάν wifi, και άρα, ότι δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξουν κινήσεις απο πλευράς αντιπάλου που να σηματοδοτούν μια ηγεμονική μετατόπιση στο ζήτημα της νεολαίας. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Αν είναι όμως να κάνουμε λόγο για ήττα, θα πρέπει να είναι σαφές ότι δεν αρκεί ούτε να την αναλύουμε, ούτε να την καταριόμαστε. Το καίριο ζήτημα, αντίθετα, είναι να έχουμε μια επιθετική πολιτική που θα αναγνωρίζει τις πραγματικές δυναμικές τάσεις που γεννά η συγκυρία, πέρα από εμπειρικές διαπιστώσεις. Η αναγκαιότητα να κάνουμε την επικαιρότητα του κοινωνικού μετασχηματισμού, ζήτημα αιχμής για την παρέμβασή μας στους νέους ανθρώπους καθόλου δεν προκύπτει εμπειρικά: συνιστά πολιτική παρέμβαση στη συγκυρία της κρίσης του καπιταλισμού, από τη δική μας μεριά.
_______________

Σημειώσεις

[1] Επειδή η νεολαία διαπερνάται προφανώς από ταξικές αντιθέσεις, όπου γίνεται λόγος γι’ αυτήν, εννοώ εκείνη που προέρχεται από τις εργαζόμενες τάξεις και τα λαϊκά στρώματα.
[2] Με αυτόν τον όρο, εννοώ ότι η πλήρης ενσωμάτωση της νεολαίας σε ένα καπιταλιστικό υπόδειγμα ικανό να αναπραχθεί χρειάζεται ριζική αναμόρφωση του σημερινού. Ο όρος δηλαδή δεν είναι καθόλου στατικός, αλλά απολύτως δυναμικός: υποδεινύει ένα όριο στη δεδομένη και μόνο συγκυρία. Στην ίδια περίπτωση θα μπορούσαν να περιληφθούν κι άλλες κοινωνικές κατηγορίες, όπως οι μετανάστες, ωστόσο εδώ μας απασχολεί συγκεκριμένα η νεολαία.

πηγή: REd Notebook

Νότια Κορέα: Θα κατασκευάσει το δικό της αεροπλανοφόρο

Μέχρι το 2036 αναμένεται η Νότια Κορέα να κατασκευάσει δικό της αεροπλανοφόρο και να αγοράσει μαχητικά κάθετης απογείωσης και προσγείωσης... που θα σταθμεύουν στα καθολικά της αποβατικά πλοία τύπου Dokdo ήδη μέχρι το 2019, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του εντύπου DefenseNews.

Interview και overqualified

Γιούλα Ράπτη

Βιογραφικό σημείωμα στα ελληνικά, CV σε συντομογραφία διεθνώς, από τη λατινική έκφραση “curriculum vitae”. Κανονικά είναι μια σύντομη παρουσίαση των επαγγελματικών ικανοτήτων και της προϋπηρεσίας, άντε και κάποιες δεξιότητες επιπλέον που μπορεί να είναι εκτιμητέες, ανάλογα με την περίσταση. Από κει και πέρα, ο καθένας μπορεί να γράψει από την ιστορία της ζωής του, μέχρι «ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή»!

Λέω και τα Ζώδια! Κρίμα που δεν συγκέντρωσα, κάποτε, τα «μαργαριτάρια» που μου ξεχώριζε ένας φίλος σε βιογραφικά, για μια δουλειά που απαιτούσε πολύ εξειδικευμένες γνώσεις. Υποψήφια σημείωνε στις «Άλλες γνώσεις: Μαγειρική» κι ένας άλλος συμπλήρωνε μόνος του «Χόμπι: Αστρολογία»... Παλιές, ωραίες εποχές, που κάναμε πλάκα για το τι άχρηστο μπορεί να περιλαμβάνει ένα CV.

Overqualified: τώρα ζούμε την εποχή που πετάμε και τα χρήσιμα! Και πάλι ακούμε το «ικανότερος απ΄ ό,τι ζητάμε», για να πω σε ελεύθερη απόδοση το overqualified. Το ακούς όλο και περισσότερο σε δουλειές υποδεέστερες από εκείνες που θα αναλογούσαν στον υποψήφιο, κι ας μην έχει πρόβλημα ο ίδιος να κάνει και μαγειρική, που έλεγε η άλλη, για να μην πω και τη λάντζα. Μέχρι και Ταρώ, δηλαδή, λόγω ανεργίας είναι ικανός να μάθει, «μπας και»... «αλλά πού...»!

Γράψε-σβήσε! Προσωπικά έχω γράψει τον τελευταίο χρόνο πάνω από 10 φορές το βιογραφικό μου, προσαρμόζοντάς το στην εκάστοτε δουλειά, για να ακούσω το γνωστό «έχετε περισσότερα προσόντα από όσα θέλουμε», κι ας είχα κρύψει τα περισσότερα. Κάποτε θα γράψω και διάφορες περιπέτειες που πέρασα, δίνοντας ένα εντελώς ψεύτικο βιογραφικό, με τυχαίες δουλειές, ώστε να αποκλείσω το καταραμένο το overκαιταλοιπά. Θα μπορούσα να το κάνω βιβλίο, δεν είναι κακή ιδέα... Θεατρικό, πάντως, με πρόλαβαν άλλοι.

Interview: μια κοινωνικοπολιτική μαύρη κωμωδία, από την ομάδα «ΕΜΕΙΣ» που έγραψε στη διάρκεια των προβών ένα έργο «για μια φωνή (εξουσία) και τέσσερις υποψηφίους», που αντιπροσωπεύουν ομάδες που πλήττονται δραματικά από την κρίση (καλλιτέχνες, χειρώνακτες, επιστήμονες, ανειδίκευτοι εργάτες). Η συνέντευξη ξεκινάει σε φιλικό κλίμα, οι υποψήφιοι χαλαρώνουν και φανερώνουν τις αδυναμίες τους, η φωνή αρχίζει σιγά-σιγά να τους χειραγωγεί και να τους υποβάλει σε εξευτελιστικές δοκιμασίες και εκείνοι οδηγούνται σε μια κανιβαλιστική διαδικασία ανταγωνισμού. Οι θεατές νιώθουν ότι θα είναι οι επόμενοι υποψήφιοι, παρά τους κωμικές καταστάσεις που προκαλούνται. (Για δεύτερη χρονιά, Πολυχώρος «Ανάδυση», Σφακτηρίας 23, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00, είσοδος ελεύθερη, με προαιρετική συνεισφορά).

http://www.protagon.gr/

Στη φυλακή οι τρεις υπάλληλοι για την απάτη τον οίκο Ναύτου

Στη φυλακή οδηγήθηκαν μετά τις απολογίες τους στον ανακριτή αρμόδιο για διαφθορά κρατικών υπαλλήλων, οι τρεις βασικοί κατηγορούμενοι για την υπόθεση απάτης στον Οίκο του Ναύτου.

Οι τρεις κατηγορούμενοι υπάλληλοι του Οίκου Ναύτου, δύο γυναίκες και ο οικονομικός διευθυντής του ταμείου, αρνήθηκαν ενώπιον του ανακριτή τις πράξεις που τους αποδίδονται, για εγκληματική οργάνωση, απάτη και πλαστογραφία.

Έριξαν στην ΕΡΤ τη χαριστική βολή

Γιώργος Αναδρανιστάκης

«Δεν φοβάμαι την εξάπλωση του φασισμού, γιατί από μικρός δεν έχω συναντήσει κανέναν που να είναι φασίστας», δήλωσε ο Σαμαράς στον Πρετεντέρη.

Καλά, κύριε πρωθυπουργέ, με παρωπίδες περιφερόσαστε στο Μαξίμου, δεν κοιτάτε γύρω σας, τους στενούς σας συνεργάτες που πηγαινοέρχονται πιο μαύροι κι από την άβυσσο δεν τους έχετε συναντήσει ποτέ; Καθρέφτες δεν έχετε; Αν έχετε, κοιτάξτε μέσα και όλο και κάποιο φασίστα θα δείτε, εκτός αν δεν απεικονίζεστε πια στους καθρέφτες. Αν δεν έχετε καθρέφτες, ανοίξτε την τηλεόραση, δείτε τη νυχτερινή εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ και θα συναντήσετε, όχι μόνο φασίστες, αλλά τον φασισμό τον ίδιο.

Με πρωθυπουργό τον ακροδεξιό βλαχοδήμαρχο Σαμαρά και αντιπρόεδρο τον κονσιλιέρι του καθεστώτος, τον δον Ευάγγελο Βενιζέλο, η εισβολή στην ΕΡΤ ήταν θέμα χρόνου. Ο χρόνος βρέθηκε, αυτός ήταν ο κατάλληλος χρόνος. Τώρα, λίγες μέρες μετά το φονικό του Νέου Ηρακλείου, με τον τρόμο να πλανάται στον τηλεοπτικό αέρα, σε συσκευασία βίντεο. Τώρα που είναι εδώ τα αφεντικά της τρόικας, τώρα που ετοιμάζονται μαζί με τα εγχώρια τσιράκια τους να κόψουν τις συντάξεις και να απελευθερώσουν τους πλειστηριασμούς. Τώρα, δύο μέρες μετά από την παράδοση των ψηφιακών συχνοτήτων στους καναλάρχες και δεν είναι τυχαίο ότι η εισβολή έγινε τα ξημερώματα, ώστε να τη διαχειριστούν τα πρωινάδικα των καναλιών.

Την απόφαση της εισβολής την έλαβαν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο αυτοπροσώπως, ούτε τους σμπίρους τους δεν ρώτησαν, τελευταίοι το έμαθαν ο Κεδίκογλου με τον Καψή. Όχι ότι θα έλεγαν όχι οι σμπίροι, γι΄ αυτό άλλωστε βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, επειδή δεν λένε ποτέ όχι στα εκάστοτε αφεντικά τους. Μόνοι τους την πήραν την φασιστική απόφαση ο Σαμαράς με το Βενιζέλο και το ευχαριστήθηκαν μέχρι τα βάθη των μαύρων ψυχών τους. Είναι τόσο ευτελισμένοι, τόσο απαξιωμένοι, τόσο ντροπιασμένοι, που δεν τους έχει μείνει τίποτα άλλο εκτός από τον τσαμπουκά, τα ΜΑΤ, τον εισαγγελέα. Η βία είναι πλέον γι΄ αυτούς όρος επιβίωσης, σαν τους αλιγάτορες που επιβιώνουν στα βρομόνερα, δαγκώνοντας ό, τι βρουν μπροστά τους.

Εντάξει, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τέτοιοι είναι, τέτοια κάνουν. Οι άλλοι, οι πρώην εργαζόμενοι της ΕΡΤ που έσπευσαν να στελεχώσουν την εκτρωματική ΔΤ του Καψή, πώς θα πάνε τώρα να δουλέψουν στην Αγία Παρασκευή; Πώς θα μπουν στον τόπο όπου έλαβε χώρα το πιο ισχυρό πείραμα ανεξάρτητης ενημέρωσης που έχει γνωρίσει ο τόπος; Πώς θα δουλέψουν εκεί όπου οι συνάδελφοί τους σύρθηκαν έξω από τα ΜΑΤ, πώς θα κάνουν εκπομπές με την οσμή από τα χημικά να καίει τα ρουθούνια τους;

Δυστυχώς, και θα μπουν και θα δουλέψουν, όπως μπήκαν και δούλεψαν στη ΔΤ του Καψή. Αν δεν είχαν μπει εκείνοι στη ΔΤ, δεν θα είχαν τολμήσει να μπουν τα ΜΑΤ στην ΕΡΤ.

πηγή: Αυγή

Ο Κήπος είναι μια χαρά έτσι

photo: Eleanna Kounoupa (Melissa)@Flickr
Ανδρέας Πετρουλάκης

Τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 εύρισκες στην Αθήνα πολλά μέρη ξεχασμένα και ατακτοποίητα που νόμιζες ότι έμεναν ακίνητα στον χρόνο. Στον λόφο του Φιλοπάππου, στον Αρδηττό, στις γειτονιές της Πλάκας, τους στύλους του Ολυμπίου Διός, στο Ζάππειο, στον Κεραμεικό και αλλού υπήρχαν στιγμιότυπα υπαίθρου με κύριο υπόστρωμα το χορταριασμένο χώμα και την αυτοφυή βλάστηση. Όπου δεν υπήρχαν αιώνια μάρμαρα υπήρχαν αιώνια παγκάκια- τα μέρη αυτά έδιναν μια αίσθηση λυτρωτικής φυγής σε παιδιά, ερωτευμένους και μοναχικούς.

Σήμερα όλα αυτά τα μέρη έχουν τακτοποιηθεί με περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα αρχιτεκτονικά σχέδια. Και είναι λογικό- η πρόοδος είναι συνυφασμένη με το σχέδιο και την τάξη. Δεν παραπονιέται κανείς, απλώς η αταξία μερικές φορές δίνει μια αυταπάτη ελευθερίας. Η πόλη όλο και λιγότερο έχει μυστικές πόρτες που σε βγάζουν σε ακίνητα τοπία. Οι μεγαλύτεροι όλο και σπανιότερα μπορούν να συνδέσουν τις αναμνήσεις τους με μέρη που μένουν απαράλλαχτα, πόσω μάλλον χωμάτινα. Μαζί με τα χρόνια τους αυξάνουν οι περιφράξεις και τα τετραγωνικά χιλιόμετρα πλακόστρωσης της Πρωτεύουσας.

Μία από τις ελάχιστες γωνιές που αντέχουν στην οργανωμένη καλλιέπεια είναι ο Εθνικός Κήπος. Το μυστικό της ομορφιάς του βρισκόταν πάντα στην υπεροχή του χάους της φύσης απέναντι στην ανθρώπινη παρέμβαση- καταλάβαινες ότι γύρω σου περισσότερα πράγματα είχαν κάνει οι θεοί παρά οι άνθρωποι. Το μόνο που ζητούσε ήταν ήπια φροντίδα. Άλλοτε του δινόταν άλλοτε όχι, μα εκείνος πάντα πανέμορφος και κραταιός αποτελούσε ένα από τα τελευταία απομεινάρια φυσικής ομορφιάς και συλλογικής μνήμης της Αθήνας. Φαίνεται όμως ότι και αυτόν τον έβαλε στο μάτι η ευταξία.

Δεν αμφιβάλλω για τις αγαθές προθέσεις του Δημάρχου και του Προέδρου του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλου, οι οποίοι προχτές ανακοίνωσαν την ανάθεση της ανάπλασης του Κήπου στον διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα τοπίων Louis Benech. Ούτε υποτιμώ την ανάγκη να αποκτήσει η πόλη και άλλους εκθεσιακούς χώρους πολιτισμού. Ούτε καν αμφισβητώ ότι το τελικό αποτέλεσμα της παρέμβασης θα είναι επιτυχημένο, αν και ελπίζω να σεβαστεί την ελληνική βλάστηση και να μην είναι τύπου Ηλυσίων Πεδίων ή Βερσαλλιών. Το ερώτημά μου είναι, γιατί. Γιατί πειράζεις έναν υπέροχο κήπο που μάθαμε να αγαπούμε όλοι όπως ήταν, σε μια πόλη που έχει πολύ λίγα μέρη όπως ήταν, και άσχετα αν την αγαπούμε ή όχι αλλάζει με τέτοια ταχύτητα που την έχουμε ξεμάθει; Έχει νόημα να προσπαθήσεις να φτιάξεις κάτι ίσως ομορφότερο στη θέση κάποιου σίγουρα όμορφου και αγαπημένου; Νομίζω ο Κήπος θέλει ήπια συντήρηση και τίποτα περισσότερο.

Ο κ. Δασκαλόπουλος, σημαντικός συλλέκτης έργων Τέχνης, όπως μαθαίνω, εφόσον έχει την ευγενή πρόθεση να προσφέρει ένα μεγάλο ποσό για τη δημιουργία εκθεσιακού χώρου (της συλλογής του ή άλλων) ίσως πρέπει να σκεφτεί άλλες επιλογές. Διαμαρτύρεται δικαίως ότι «δεν πρέπει να αποκλείονται οι πλούσιοι από την κοινωνική ευαισθησία» αλλά υπάρχουν και προσφορότεροι τρόποι να την αποδείξει. ΄Οχι, δεν εννοώ ότι, ως Πρόεδρος των Βιομηχάνων, οφείλει να επενδύσει εκτός από έργα Τέχνης και σε κάτι που δημιουργεί θέσεις εργασίας. Εννοώ ότι η χορηγία του για τον πολιτισμό θα μπορούσε να κατευθυνθεί σε πιο ταπεινούς χώρους, με αποτελέσματα πραγματικά ευεργετικά για την πόλη.

Τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, για παράδειγμα, που ρημάζουν παρατημένα και θλιβερά, θα μπορούσαν θαυμάσια να αναπλασθούν σε ένα κομμάτι τους και να αξιοποιηθούν για αυτόν τον σκοπό. Το μέρος είναι ιδανικό και προσβάσιμο, η ανακατασκευή του συγκροτήματος αποτελεί αρχιτεκτονική πρόκληση, διαθέτει στεγασμένους και υπαίθριους χώρους για εκθέσεις το δε ιστορικό του υπόβαθρο είναι συνδεδεμένο με ενός αιώνα περιπέτεια της Αθήνας. Κύριοι, φτιάξτε το εξαθλιωμένο όμορφο αντί να δίνετε χρήματα για να φτιάξετε το όμορφο ομορφότερο.

http://www.protagon.gr

Μπάσκετ: Κάλεσμα του Αγρινίου για το ντέρμπι με τον Προμηθέα στη Γ'εθνική

Στήριξη από τον κόσμο της περιοχής ζητά αυτή την Κυριακή η στην ομάδα του Αγρινίου
Οι άνθρωποι του συλλόγου παλεύοντας να σταθούν με αξιοπρέπεια στο δύσκολο έργο του 1ου ομίλου νότου, θέλουν τον παλμό του κόσμου στο κλειστό ΔΑΚ Αγρινίου στο ματς

Με την τρόικα ή με τις καθαρίστριες;

Θανάσης Καρτερός

Ένας συνταξιούχος, όταν τους πήρε το μάτι του να μπαίνουν στο υπουργείο, τους πέταξε κέρματα -κάτι πεντάλεπτα και δίλεπτα έριξε ο άνθρωπος, προφανώς δεν τους είχε για παραπάνω.

Ύστερα οι υπάλληλοι που με απαίτησή τους έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα και οι καθαρίστριες, που επίσης με απαίτησή τους απολύθηκαν, έκαναν κλοιό και τους υποχρέωσαν να βγουν από το υπουργείο Οικονομικών σαν ποντίκια -στο υπόγειο κι από 'κεί στο διπλανό κτήριο κι από 'κεί διαφυγή με πολυάριθμη συνοδεία. Ενώ τους αποκαλούσαν εν χορώ δολοφόνους και τους καλούσαν να πάρουν τα Μνημόνια και να φύγουν από 'δώ.

Είχαμε δει δηλαδή μέχρι τώρα τη σκληρή τρόικα, την ανάλγητη τρόικα, την απαιτητική τρόικα. Χθες είδαμε και την κυνηγημένη τρόικα. Είδαν εν ολίγοις λίγο τον Χριστό φαντάρο οι επίλεκτοι των δανειστών. Απεδείχθη μάλιστα ότι δεν είναι μόνο τρόικα καταδρομέων, εναντίον καθαριστριών και υπαλλήλων, αλλά και τρόικα δρομέων όταν τους παίρνουν στο κυνήγι καθαρίστριες και υπάλληλοι. Και με το θεαματικό τους σπριντ έδειξαν επίσης ότι δεν επιλέχτηκαν τυχαία από τους δανειστές και τους οργανισμούς ανθρωποφάγων του ωραίου μας κόσμου, αλλά με κριτήρια τη σκληρότητα αφ' ενός και την ταχύτητα και την ευελιξία αφ' ετέρου.

Ωραία όλα αυτά και συμβολικώς απολαυστικά. Και φυσικά στην αναμέτρηση ανάμεσα στις απολυμένες καθαρίστριες και στην εργαζόμενη και παχυλά αμειβόμενη τρόικα είμαστε με τις καθαρίστριες. Να απολυθεί η τρόικα και να προσληφθούν οι καθαρίστριες -δεν είναι απολύτως ηθικό; Αυτό όμως σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να απολύσει τους υπαλλήλους των δανειστών -η ελληνική κυβέρνηση. Κι επειδή η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δέχεται, καλοδέχεται, υποδέχεται, αποδέχεται την τρόικα και την εξουσία της, αλλά απολύει καθαρίστριες και θέτει υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα όπως αυτή εντέλλεται, ανάγκη πάσα να απολυθεί η ελληνική κυβέρνηση. Λογικό δεν είναι;

Συνεπώς, αγαπητές καθαρίστριες και αγαπητοί απολυμένοι, άνεργοι, συνταξιούχοι και χρεωκοπημένοι, μην τα βάζετε με την τρόικα. Το ορθόν είναι τόσο τα κέρματα -συμβολικώς εννοείται, μην κατηγορηθούμε και ως άκρο- όσο και τα συνθήματα να πάρουν τα Μνημόνια και να φύγουν από 'δώ να στραφούν εναντίον της δικής μας τρόικας. Σαμαρά - Βενιζέλου - Στουρνάρα. Αυτοί να απολυθούν πάραυτα. Και μάλιστα χωρίς αποζημίωση. Και τότε θα πάει στο σπίτι του και ο Τόμσεν με την παρέα του...

Τρελές "μπίζνες" για τον ΓΑΠ - 5 διαλέξεις στη πόλη του Φωτός...

Θα πάει να πει τα Γαλλικά του, θα πάρει και το παραδάκι και θα κάνει ντόλτσε βίτα στη πόλη του Φωτός. Κάτσε Έλληνα να πεινάς εξαιτίας του...

Σειρά πέντε διαλέξεων στην Σχολή Πολιτικών Επιστημών (Sciences Po) στο...
Παρίσι θα πραγματοποιήσει στο διάστημα στις 7, 8, 21, 22 και 25 Νοεμβρίου ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, με την ευκαιρία και των επικείμενων ευρωεκλογών.

Μούγκα στη στρούγκα

Photo: sebarave/Flickr
Κώστας Σπυρόπουλος

Η λέξη «τεκμήριο» μπήκε στην καθημερινότητά μας πριν από 35 χρόνια με πρωτοβουλία του τότε υπουργού Οικονομικών Θανάση Κανελλόπουλου. Τα τεκμήρια εισοδήματος καθιερώθηκαν πρώτα στα Ι.Χ. αυτοκίνητα.

Ενώπιον μιας εκτεταμένης -από τότε- φοροδιαφυγής, ο Κανελλόπουλος δανείστηκε από τον Σάκη Καράγιωργα την απλή σκέψη: «όσοι κρύβουν τα εισοδήματα από την εφορία δεν τα κρύβουν και από τον εαυτό τους. Κάτι τα κάνουν: Αυτοκίνητα, σκάφη, βίλες, ακίνητα.». Ο Κανελλόπουλος άρχισε από τα αυτοκίνητα και δεν επεκτάθηκε στα υπόλοιπα προ της πανδήμου κατακραυγής. Ο Γιώργος Πέτσος -τον θυμάστε;- γενικός εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στο νομοσχέδιο για Ι.Χ. ως τεκμήρια εισοδήματος είχε κεντήσει. «Θα δεχτούμε ως τεκμήριο το αυτοκίνητο των 4, των 5, των 8 των 18 φορολογήσιμων ίππων; Αδιανόητο!». Το κέντημα είχε καταφέρει να αποδώσει παραστατικά το σχήμα «μη προνομιούχοι Έλληνες». Εξομοίωνε τους 4 ίππους, το Ντεσεβώ και τον Σκαραβαίο της εποχής, με την «Μπέμπα» -ΒΜW, για τους νεότερους- και τη Μερτσεντέ των 18 ίππων. Φυσικά η μάχη είχε δοθεί υποκριτικά για τον ταπεινό Σκαραβαίο. Αλλά πίσω από τα Φολκσβάγκεν κρύφτηκαν τα πολυτελή ΙΧ.

Πού τον θυμήθηκα τον Πέτσο και τα τεκμήρια του Κανελλόπουλου; Μου τον θύμισαν οι γαλάζιοι και πράσινοι πατέρες του έθνους. Άλλοι έδωσαν τη μάχη για τη Στρούγκα- «θα φορολογήσουμε στάνες και μαντριά;». Άλλοι ξεσπάθωσαν για το αφορολόγητο του μικροϊδιοκτήτη. Και για τα δυο κόμματα, αλλά και για τον νεοπαγή προστάτη των ιδιοκτητών Σύριζα, έφτασε η ώρα της πικρής αλήθειας. Αντιμέτωποι με τους εκλογικούς πελάτες δίνουν τη μάχη της στρούγκας για να περάσει στη μούγκα η προστασία της Αγίας Ιδιοκτησίας. Τη Δράση την καταλαβαίνω. Φιλελεύθεροι είναι, κατά των φόρων είναι και επιπλέον έπιασαν μολύβι και χαρτί και είδαν ότι με το ρεκόρ ιδιοκατοίκησης που έχουμε στην Ελλάδα ο φόρος δε θα θίξει μόνο πεντακοσιομέδιμνους. Τους άλλους δεν καταλαβαίνω.

http://www.protagon.gr/

Δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Μόνο η επέμβαση!..

Καψής: Θλιβερή φιγούρα, σε άχαρο ρόλο...

Κόμπιαζε, έχανε τις λέξεις, μπέρδευε τα λόγια του, τους νόμους, τις αποζημιώσεις, τις αποφάσεις του ΣτΕ. Όλα μία σούπα στο κεφάλι του.

Αλλά… το θράσος, θράσος!

«Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, παρά η επέμβαση», είπε.

Έμεινε και ευχαριστημένος μάλιστα γιατί η επέμβαση των ΜΑΤ έγινε «με τις ελάχιστες αναταράξεις, που μπορούσαν να γίνουν».

Για την… κατάληψη του κτιρίου της ΕΡΤ από τους δικούς του, παρά το γεγονός ότι από το πρωί διέδιδε, δεξιά και αριστερά, ότι σε καμιά 20αρια μέρες θα μπουκάρουν, το ψιλομάζεψε. «Τις επόμενες μέρες». Είπε γενικά και αόριστα, και πρόσθεσε πως το θέμα «έχει μια διαδικασία».

Θλιβερή φιγούρα, σ’ ένα άχαρο ρόλο…

http://nonews-news.blogspot.gr/

Έκοψαν τα διαγνωστικά κέντρα την πίστωση στους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ

Τοις μετρητοίς πληρώνουν από σήμερα οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα
Τοις μετρητοίς πληρώνουν από σήμερα οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, προκειμένου να υποβάλλονται σε αρμοδίως συνταγογραφημένες εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις, καθώς ο κλάδος βρίσκεται σε επίσχεση παροχής υπηρεσιών.

Δίχως σχέδιο, χωρίς όραμα

Του ΠΑΣΧΑΛΗ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ

Από τη μία οι Αντ. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος επιθυμούν την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με την τρόικα χωρίς καθυστερήσεις, ενώ από την άλλη επιμένουν στη γραμμή «όχι νέα μέτρα». Θα 'ταν πολύ καλό για να είναι αληθινό ότι νέα μέτρα δεν θα ληφθούν.
Το πλέον πιθανό είναι πως θα επικαλεστούν ότι πρόκειται απλώς για όσα έχουν ψηφιστεί το προηγούμενο διάστημα και πως τώρα ήρθε η ώρα για να τεθούν σε εφαρμογή. Και άλλη μία φορά θα επιχειρήσουν να βαφτίσουν το κρέας ψάρι ή θα επικαλεστούν το γνωστό φόβητρο περί της καταβολής της δόσης.

Ωστόσο, το ζήτημα είναι ότι η δημόσια συζήτηση περιορίζεται στο στενό πλαίσιο ακόμα ενός επεισοδίου στο σίριαλ των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Διαπραγματεύσεων, που κατά κόρον της προσδίδουν στοιχεία θρίλερ και μάλιστα σε κάθε επεισόδιο. Οσο κι αν το ίδιο έργο παίζεται σε επανάληψη και όλοι γνωρίζουν ποιανού τελικά η γνώμη περνάει, όσο σκληρά κι αν είναι τα μέτρα που αποφασίζονται, κάποια στιγμή το έργο θα τελειώσει.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση περιορίζεται σε ένα ρόλο διαχειριστή στην εφαρμογή του Μνημονίου, χωρίς να έχει πρόταση για την επόμενη ημέρα. Οι θεατρινισμοί αποτελούν στοιχείο επικοινωνιακής διαχείρισης ή επικάλυψη μιας πολιτικής γύμνιας στο μεγάλο ζητούμενο: Πώς βλέπει η χώρα τη θέση της στο μέλλον; Ποιες οι κεντρικές επιλογές στη μετά Μνημονίου εποχή, ακόμα κι αν στην πορεία προκύψει άλλο ένα -τρίτο κατά σειρά- Μνημόνιο; Σε ποιους τομείς θέλει να επενδύσει; Πώς διαχειρίζεται την παιδεία που προσφέρει στους σημερινούς πιτσιρικάδες και σε ποια αγορά εργασίας οραματίζεται να τους εντάξει σε 15-20 χρόνια; Ποιες θεσμικές αλλαγές πρέπει να γίνουν για να εγκαθιδρυθεί ένα πραγματικό κράτος δικαίου και ένα σύστημα περίθαλψης, που θα είναι -στην πράξη κι όχι στα λόγια- πραγματικά κοινωνικό; Γιατί, ας μην ξεχνάμε, στο όνομα του κοινωνικού κράτους είχε στηθεί ένα τεράστιο πάρτι δαπανών -εκείνες τις «καλές εποχές» της ανάπτυξης- την ίδια ώρα που σε άλλα δυτικά κράτη οι πολίτες απολάμβαναν σαφώς καλύτερες υπηρεσίες και παροχές.

Επί της ουσίας, δεν υπάρχει ούτε σχέδιο ούτε προσχέδιο ούτε καν σκέψεις για το μέλλον της χώρας. Και δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Δεν υπάρχει αυτό που ονομάζεται όραμα και που θα πρέπει αναγκαστικά να συνοδεύεται από ρεαλιστικά βήματα υλοποίησής του, έστω κι αν στην πορεία χρειαστεί να γίνουν διορθωτικές κινήσεις. Και αυτό αποθαρρύνει όλους εκείνους, τους νέους ανθρώπους, που θα μπορούσαν να μετέχουν και να αποτελέσουν μια «κρίσιμη μάζα», που θα έκανε τη διαφορά.

Το ερώτημα είναι τόσο απλό, αλλά ακόμα δεν έχει απαντηθεί: Γιατί να βιώνω αλλεπάλληλες περικοπές και γιατί καλούμαι να καταβάλω νέους φόρους, όταν δεν ξέρω τι θα γίνει την επόμενη ημέρα; Τι πραγματικά θέλουμε -εμείς κι όχι οι δανειστές, που απλώς κοιτάνε τα λεφτά τους- για τη χώρα και τη νέα γενιά; Ετσι, για να ξέρουμε ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο.

p.koronaios@eleftherotypia.net

http://www.enet.gr/

Χρυσή Αυγή: Το κλείσιμο της Αμυντικής βιομηχανίας συνιστά πράξη εσχάτης προδοσίας

Η εκκαθάριση των Αμυντικών Βιομηχανιών που προσυπογράφουν οι ενδοτικοί Σαμαράς και Βενιζέλος τελέσθηκε σήμερα. Η Ελλάδα γίνεται έρμαιο των μιζαδόρων εμπόρων... όπλων και των υποτακτικών τους πολιτικάντηδων, αφού δεν θα μπορεί να κατασκευάσει ούτε μια σφαίρα για να υπερασπιστεί την εθνική της κυριαρχία. Η απόφαση για τα ΕΑΣ και την ΕΛΒΟ αποτελεί πράξη εσχάτης προδοσίας, αφού με αυτήν τίθεται σε μέγα κίνδυνο η αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων

«Ναι» από το ΚΚΕ…

Αλλά με αιχμές για τον ΣΥΡΙΖΑ…

Σε ανακοίνωσή του για την πρόταση μομφής το ΚΚΕ τονίζει ότι: «Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένη σε αντίθεση με τη λαϊκή θέληση να επιβάλει τις...
αξιώσεις των μονοπωλίων και της ΕΕ και να περάσει δια πυρός και σιδήρου τις αναδιαρθρώσεις, τη διάλυση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα, τη φοροληστεία, τα άλλα μέτρα που έρχονται. Το εργατικό - λαϊκό κίνημα έδωσε μια πρώτη απάντηση χτες στα νέα αυτά μέτρα, οργανώνει -μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας, απειλών και ΜΑΤ- την πάλη του καθημερινά στους τόπους δουλειάς. Συζητά, προβληματίζεται πώς θα ανασυνταχθεί για να μπορέσει να βάλει πιο αποφασιστικά αυτή τη φορά τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Από την άλλη μεριά, ο άλλος εταίρος του νέου διπολισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ, μόλις επέστρεψε ο πρόεδρός του από τις ΗΠΑ, όπου έδωσε διαπιστευτήρια στο μεγάλο κεφάλαιο, στους υπερατλαντικούς εταίρους και στην ευρωζώνη, ξεκίνησε κάνοντας για μια ακόμα φορά ψευδεπίγραφη αντιπολίτευση. Δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην πολιτική της ΝΔ, διότι δεν έχει στην ουσία διαφορετική πολιτική, συμφωνεί στο κύριο, που είναι οι επιλογές του ευρωμονόδρομου. Με την πολιτική του να κοροϊδεύει το λαό, ότι με αναδιαπραγματεύσεις με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τη στήριξη της κερδοφορίας των επιχειρηματιών θα λύσει τα προβλήματα, βάζει εμπόδια στην αγωνιστική ανασύνταξη του κινήματος, στην άνοδο της οργάνωσης και δράσης των ίδιων των μισθωτών εργαζομένων, στην ανάπτυξη της κοινής πάλης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη λαϊκή συμμαχία για μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση. Καλλιεργεί κλίμα αναμονής.

Οι λαϊκές δυνάμεις έχουν ενάμιση χρόνο τώρα βγάλει συμπεράσματα από την πολιτική τόσο της συγκυβέρνησης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η «αναδιαπραγμάτευση» των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έγινε «συμμόρφωση» και η «κατάργηση του μνημονίου» του ΣΥΡΙΖΑ έγινε «αναδιαπραγμάτευση». Ο λαός βγάζει συμπεράσματα από την γραμμή και των δύο, που είναι γραμμή υπηρέτησης των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Οι διαφορές τους έχουν να κάνουν με τα μείγματα πολιτικής διαχείρισης του χρέους και της κρίσης, που η μία γέρνει περισσότερο προς ΗΠΑ και ΔΝΤ, ενώ η άλλη προς Κομισιόν, ΕΚΤ και Γερμανία»....

Η άλλη τρόικα

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Στον έξοχο διάλογο του Πλάτωνα «Φαίδρος» ο μεγάλος εκείνος φιλόσοφος όταν φτάνει σε λογικά εμπόδια να ορίσει την ψυχή καταφεύγει, ως γνήσιος ποιητής που ήταν, στην εικόνα, στην παραστατική τέχνη.

Αφηγείται, λοιπόν, πως η ψυχή ομοιάζει με ένα άρμα που το σέρνουν δύο άλογα. Το ένα άλογο είναι πειθήνιο, υπακούει στα ηνία, στα γκέμια, το άλλο είναι δυσήνιο, ατίθασο, απροσάρμοστο. Θέλει να κάνει του κεφαλιού, δεν ακούει τις προσταγές του ηνιόχου που χειρίζεται τα γκέμια.

Το ένα βάζει κάτω το κεφάλι και ακολουθεί τις εντολές του κυβερνήτη, που έχει θέσει το σκοπό της αρματοδρομίας. Το άλλο απείθαρχο κάθε τόσο παρεκκλίνει, βγαίνει από το δρόμο ή μουλαρώνει και αρνείται να ακολουθήσει τις οδηγίες, άρα και να υπηρετήσει το σκοπό της πορείας.

Αυτή, λέει ο Πλάτων, είναι η εικόνα της ψυχής. Ο ηνίοχος είναι η Λογική, το λογιστικό μέρος της ψυχής, ο ηγεμόνας, ο οδηγητής, αυτός που βάζει τους σκοπούς.

Το πειθαρχικό άλογο είναι οι επιθυμίες, οι ορέξεις, οι έξεις. Αυτές, πιστεύει ο φιλόσοφος, ευκολότερα ρυθμίζονται, ώστε να γίνουν εργαλεία αφοσιωμένα στο σκοπό που έχει τεθεί. Το απείθαρχο άλογο, το θυμοειδές, είναι τα συναισθήματα, που όταν δεν ισορροπούν ρέπουν προς τα άκρα, τις αψιθυμίες: δειλία-αποκοτιά, απελπισία- ενθουσιασμός, απάθεια- φανατισμός.

Ο ρόλος του ηνιόχου είναι απαιτητικός: πρέπει, λασκάροντας ή τεντώνοντας τα γκέμια, να κρατήσει και τα δύο άλογα στη σχεδιαζόμενη ρότα.

Σας λέει τίποτα άραγε προς σύγχρονη χρήση η εικόνα του Πλάτωνος;

http://www.enet.gr/

Στην Ελλάδα το VW cross up! (τιμές)

Η οικογένεια του αυτοκινήτου πόλης της Volkswagen αποκτά νέο μέλος, το cross up!, και η Kosmocar ανακοίνωσε την τιμή διάθεσής του στην ελληνική αγορά.

Το μικρό γερμανικό μοντέλο με την off road εμφάνιση διατίθεται αποκλειστικά ως 5θυρο, με τον 3κύλινδρο κινητήρα 1.0 75 PS και 5τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.

Μια νησίδα ενότητας...

του Μάριου Διονέλλη

Ηράκλειο, απεργία 6ης Νοεμβρίου. Η πορείες του ΠΑΜΕ και του Εργατικού Κέντρου συναντήθηκαν σε διαφορετικές (ως συνήθως) κατευθύνσεις. 

Στη νησίδα της παραλιακής έστω και για λίγο τα κορίτσια αντάλλαξαν μια αγκαλιά στα γρήγορα.

Και μια απορία, αν θα βρεθούν κάποτε στην ίδια κατεύθυνση...

Πηγή: Πίσω Σελλίδες

http://tvxs.gr/

Ορμή Λουξ: «Παρελθόν» η Ιβάνοβιτς, προσωρινά με Στάνκοβιτς

Λύθηκε η συνεργασία της Ορμής Λουξ με την Άντζελα Ιβάνοβιτς, αφού όπως αναμενόταν, η σκοπιανή αθλήτρια, αποτελεί παρελθόν καθώς δεν κατάφερε να βοηθήσει αγωνιστικά όσο περίμεναν οι διοικούντες.
Εξάλλου και η Σάβιτς Μιρκτς παραμένει μέχρι

Ευρωπαϊκός εκφασισμός

Της ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΪΤΑΤΖΗ-ΓΟΥΙΤΛΟΚ*

Η ραγδαία άνοδος του φασιστικού φαινομένου, την τελευταία τετραετία, ανησυχεί και προβληματίζει. Διερωτώνται πολλοί αν η χρυσαυγίτικη έκρηξη απορρέει από την κρίση ή μήπως συνδέεται με τους χειρισμούς αντιμετώπισής της. Πώς ερμηνεύεται η απότομη εκλογική προέλαση της Χρυσής Αυγής (Χ.Α.) το 2012;

 Είναι ανεξάρτητη από την κρίση; Γιατί παρουσιάζεται με τέτοια έκταση στην Ελλάδα, σε αντιδιαστολή με άλλες χώρες-θύματα της ευρωκρίσης και των «διασωστικών μνημονίων»; Προβληματίζει, επιπλέον, η συνεχιζόμενη δημοσκοπική συσπείρωση της Χ.Α. Παρά τις αποκαλύψεις σωρείας αποτρόπαιων πράξεων απρόκλητης βίας και τον επικοινωνιακό διασυρμό της, η Χ.Α. διατηρεί την τρίτη θέση μεταξύ των κομμάτων. Προκύπτουν δε συναφή ζητήματα. Είναι τυχαίο φέρ' ειπείν ότι τόσα σωρευτικά κρούσματα αναίτιας βίας γνωστοποιήθηκαν, επισταμένως, από τα κυρίαρχα ΜΜΕ μόνο μετά την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη συναφή πρωτοβουλία του υπουργού Δημόσιας Τάξης;

Τα αίτια της δημοκρατικής εκτροπής της χώρας είναι πολλαπλά και σύνθετα. Εστιάζονται σε διαφορετικά μεν, αλλά αλληλένδετα επίπεδα. Ορισμένα αίτια είναι εξωγενή, ενώ άλλα ενδογενή. Κάποια σχετίζονται με τον οξυμμένο ανταγωνισμό σε επίπεδο παγκοσμιοποίησης. Αλλα αίτια εκπορεύονται από την Ε.Ε./ Ευρωζώνη, που, αν και κοινά για τους Ευρωπαίους, οι επιπτώσεις τους είναι διαφορικές. Μια τρίτη κατηγορία αιτίων επιχωριάζεται στα sui generis «οικεία κακά». Τέλος, μια τέταρτη κρίσιμη κατηγορία είναι συνδυαστική/σχεσιακή. Πηγάζει από την ποιότητα της σχέσης που εγκαθίδρυσε και διατηρεί η Ελλάδα με τον εξωτερικό κόσμο, γενικώς, και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ειδικώς. Η κατηγορία αυτή θα μας απασχολήσει προσεχώς.

Στο πλαίσιο της Ευρωζώνης/ Ε.Ε. τα κράτη-μέλη διέπονται από ορισμένες καθοριστικές οικονομικές δομές που επιβλήθηκαν συχνά κατόπιν πρωτοβουλιών και πιέσεων των οικονομικά ισχυρών, «διευθυντικών» κρατών-μελών. Οι δομές αυτές, εσχάτως, κατέστησαν αφόρητα καταπιεστικές και αντιδημοκρατικές. Τόσο ώστε απειλούν να υποδουλώσουν λαούς και οικονομίες που, εκ των πραγμάτων, αδυνατούν να συναγωνίζονται επί ίσοις όροις ή να είναι πρωταθλητές στον οικονομικό ανταγωνισμό.

Στα «παίγνια μηδενικού αθροίσματος», όπως ο οικονομικός ανταγωνισμός, ο νικητής είναι πάντα ένας. Εκτός αν το ισχύον και εφαρμοζόμενο «δίκαιο ανταγωνισμού» προβλέπει και πράγματι προστατεύει καθεστώς πλουραλισμού ή, έστω, ολιγοπωλίων. Υπό συνθήκες ευρωπαϊκών στρατηγικών ακόμη και καταχρηστικής πριμοδότησης των «παγκόσμιων πρωταθλητών», όσες επιχειρήσεις δεν «πρωτεύουν» κινδυνεύουν να καταλήγουν απόβλητα «κουφάρια».

Διότι, αν μόνο μία ή δύο αυτοκινητοβιομηχανίες μπορούν να επικρατήσουν πανευρωπαϊκά, ή αν μόνο ένας ή δύο τηλεπικοινωνιακοί κολοσσοί μπορούν να ανταγωνίζονται άριστα, εξυπακούεται ότι οι υπόλοιποι παίκτες της αγοράς αφανίζονται. Αντί στήριξης, ωστόσο, τα απειλούμενα με εξαφάνιση είδη -επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, λαοί ή κράτη-μέλη- υποχρεούνται απαρεγκλίτως, από το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας της Ε.Ε., επί ποινή εξώσεως, να διασφαλίζουν μηδαμινά ελλείμματα και ελάχιστα χρέη! Τίνι τρόπω; Δικό τους πρόβλημα! Αδυνατείς; Drop dead!

Στο ασφυκτικό αυτό πλαίσιο, ολοένα και περισσότεροι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν ότι ο βασιλιάς όχι μόνο είναι γυμνός, αλλά μοιάζει και να «ξεσάλωσε». Κάποιοι πίστεψαν ότι παραβιάζονται ενωσιακά κεκτημένα και ανθρώπινα δικαιώματα, εκ παραδρομής. Οτι μέσα στη σκοτοδίνη της κρίσης, ο βασιλιάς ρίχνει βάναυσα στον καιάδα του θανάτου εκατομμύρια πειναλέους, άνεργους, άστεγους και απόκληρους. Οτι ασκεί «πολιτική πτωχεύσεων» λόγω έσχατης ανάγκης.

Στην πραγματικότητα, ο βασιλιάς προωθεί κοινωνικά αποκρουστικό και συνάμα ιδιοτελές σχέδιο. «Βιάζει και εκ-βιά-ζει» ασύστολα: νέα παιδιά, εξαθλιωμένους ανθρώπους ή ζαλισμένους κυβερνώντες, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί επικοινωνιακό blitz krieg, ώστε να προλάβει αστραπιαία να καταληστεύσει τους υποτελείς που πίστεψαν ότι έγιναν Ευρωπαίοι πολίτες.

Λιγότερο ή περισσότερο εμβρόντητοι, οι Ευρωπαίοι διαπιστώνουν ότι θεσμοί, όπως η Κομισιόν και η ΕΚΤ, που αποστολή τους ήταν να οικοδομήσουν «κοινότητα» και «Ενωση», στρώθηκαν μανιωδώς σε άλλη δουλειά: την αποδόμηση της Ενωσης. Καλλιεργούν διακρίσεις μεταξύ «εταίρων».

Μας χώρισαν σε «πετυχημένους, επηρμένους ηθικολόγους» και σε «ξοφλημένους, ανίκανους». Οι ευρωκράτες, που μοσχοπληρώνονται από μας τους φορολογουμένους, περιμέναμε ότι θα διασφάλιζαν το ευρωπαϊκό δημόσιο συμφέρον ισόρροπα. Τουναντίον. Παράγουν προκλητή ανεργία και συντριβή. Θρασύτατα προωθούν μέτρα οικονομικού συγκεντρωτισμού/ εθνοκεντρισμού. Μόνιμο πρόσχημα-κλισέ: η ανάγκη «διαρθρωτικών αλλαγών για την ανταγωνιστικότητα». Διαιωνίζουν, έτσι, την κρίση, αφού τα εκβιαστικά μέτρα συνεπάγονται αρπαγή της ελάχιστης εναπομείνασας παραγωγικής βάσης των κρατών-μελών της περιφέρειας.

Οεκφασισμός των θέσφατων «μονόδρομων» παράγεται στον πυρήνα του ευρω-οικοδομήματος, προκαλώντας κοινωνικό όλεθρο. Ιδιοτελείς επιλογές σερβίρονται ως ανυπέρθετοι μονόδρομοι. Αυτό συνιστά επιθετική βία κατά της κοινωνίας, η οποία πυροδοτεί τη βία των ναζιστών.

* Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης - Πολιτικής Επικοινωνίας, ΑΠΘ

http://www.enet.gr

Με εντολή Σαμαρά προσφεύγει στη Δικαιοσύνη ο υπουργός Παιδείας

Στη Δικαιοσύνη, με εντολή του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, προσφεύγει ο υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Κ. Αρβανιτόπουλος προκειμένου να ανοίξουν τα πανεπιστήμια.
Σχεδόν μια εβδομάδα μετά το τελεσίγραφο του υπουργού προς τους Πρυτάνεις ΕΜΠ και ΕΚΠΑ να εκπληρώσουν το καθήκον τους, ασκώντας τις αρμοδιότητες που τους δίνει ο Νόμος για να ανοίξουν τα ιδρύματα, ώστε να μη χαθεί το εξάμηνο, ο κ. Αρβανιτόπουλος προσφεύγει στη Δικαιοσύνη.

Ευρωλίγκα: Στο Ηράκλειο με Κούμπαν απόψε ο Παναθηναϊκός

Με τη διεξαγωγή της 4ης αγωνιστικής ξεκινά σήμερα και ολοκληρώνεται αύριο η 4η αγωνιστική στην Ευρωλίγκα, που φέρει τον Ολυμπιακό αντιμέτωπο της Σιένα στην Ιταλία την Παρασκευή και τον «ξεσπιτωμένο» Παναθηναϊκό αντίπαλο

Δες τι χρειάζεται για έναν μακροχρόνια ευτυχισμένο γάμο...

Ένας ευτυχισμένος γάμος είναι σίγουρο πως σε κάνει να νιώθεις ευτυχισμένη, υγιής και σοφή ενώ ένας δυστυχισμένος γάμος σε κάνει να νιώθεις δυστυχισμένη.
Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως γενικότερα οι άνθρωποι είναι όλο και λιγότερο ικανοποιημένοι με το γάμο τους όσο περνάνε τα χρόνια.

Ηρωες, θύματα και θύτες

Της Μαρίας Τριαντοπούλου

Είναι μέρες τώρα που κρατιέμαι να μην προσθέσω και γω άλλη μια φώνη στις τόσες πολλές που ήδη ακούγονται και ανταλλάσουν απόψεις δια ζώσης στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια αλλά για δια γραπτού λόγου σε εκατοντάδες ιστότοπους ενημέρωσης ή κοινωνικής διχτύωσης σχετικά με τα δύο μέλη της Χρυσής Αυγής που δολοφονήθηκαν στο Ν. Ηράκλειο. Ανέχτηκα κάθε είδους σχόλια από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα αλλά και απονενοημένες κρίσεις και επικρίσεις από lifestyle εκπομπές της μεσημεριανής ζώνης. Αλλά σήμερα δεν μπόρεσα να κρατηθώ άλλο και ξεχύλισε τελείως το ποτήρι της υπομονής μου. 

Όταν σκοτώνονται δύο τόσο νέοι άνθρωποι, και ένας ακόμα χαροπαλεύει, η αυτόματη πρώτη αντίδραση της κοινωνίας είναι προφανώς φρίκη και αποτροπιασμός. Και είναι απόλυτα φυσικό ότι σε ένα εντελώς προσωπικό επίπεδο, για την οικογένεια και τους οικείους των νεκρών, το γεγονός της δολοφονίας τους να είναι ένα ανείπωτα τραγικό γεγονός και κανείς δεν αμφισβητεί την βαθύτατη οδύνη της μάνας ή του πατέρα των θυμάτων της δολοφονικής επίθεσης.

Όμως, όσο και να “πουλάει” το αντίθετο, όσο κι να ανεβάζει την τηλεθέαση η “οφθαλμοπορνεία” του πόνου και όσο κι αν αυτό έμμεσα και υπούλα εξυπηρετεί την “θεωρία των δύο άκρων”, που θέλουν να προωθούν οι γνωστοί πλέον σε όλους κυβερνητικοί και μη κύκλοι, κάποια πράγματα θα έπρεπε να διευκρινιστούν και να γίνουν απόλυτα ξεκάθαρα με ψυχραιμία και χωρίς δραματικές εξάρσεις. Και όχι από εμένα. Αλλά από εκείνους που έχουν την υποχρέωση να το κάνουν αυτό και να μην αφήνουν να πλανάται εσκεμμένα μια αίσθηση ότι η επίθεση ήταν εκδίκηση της αριστεράς για τη δολοφονία Φύσσα, ή ότι οι δύο αυτές δολοφονικές επιθέσεις ήταν με έναν τρόπο ίδιες μεταξύ τους ή να εκμεταλεύονται την προσωπική τραγωδία που βιώνουν οι οικογένειες των νεκρών  για να επιτύχουν κάποιους πολιτικούς στόχους. Αυτό είναι και αποπροσανατολιστικό και επικίνδυνο.

Όσο λοιπόν κι αν είναι τραγικός ο θάνατος αυτών των νέων παιδιών θα ήθελα να υπενθυμήσω στους δακρυσμένους δημοσιογράφους και πολιτικούς το απόλυτα αυτονόητο: η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση. Οι δύο αυτοί νέοι που δολοφονήθηκαν ήταν μέλη μιας εγκληματικής οργάνωσης. Άρα η απλή κοινή λογική μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήταν εγκληματίες. Ας είμαστε ξεκάθαροι ως προς αυτό κι ας μην θεωρήσουμε ότι κάτι τέτοιο βεβηλώνει την μνήμη των νεκρών. Τα νέα αυτά παιδιά ήταν περήφανα κι ενεργά μέλη μιας εγκληματικής οργάνωσης που αφού τα εκπαίδευσε στον φασισμό και την μισαλλόδοξη και ρατσιστική βία, αφού τα εμπότισε με τα “ιδανικά” της υπακοής και της θυσίας για την πατρίδα και για τον Αρχηγό Μιχαλολιάκο, τα έριξε στο δρόμο να φυλάνε τις “Θερμοπύλες” της Χρυσής Αυγής με τον τρόπο που η οργάνωση τους είχε μάθει.

Δεν είναι αλήθεια ότι ο νεκρός “δεδικαίωται”. Ούτε τα εγκλήματα, έργω, λόγω ή διανοία, που είχε διαπράξει συγχωρούνται ούτε “παραγράφονται” οι πράξεις και επιλογές του. Όπως ο θάνατος από μόνος του δεν έχει αυτή τη δύναμη έτσι και η δολοφονία των δύο νέων Χρυσαυγιτών δεν εξιλεώνει την εγκληματική οργάνωση στην οποία ανήκαν, ούτε μετατρέπει τους ίδιους σε ήρωες που πήραν στους ώμους τους τις αμαρτίες της Χρυσής Αυγής και τις έσβησαν με τον θάνατό τους.

Όποιος και να αποδειχτεί ότι ήταν ο δολοφόνος των μελών της Χρυσής Αυγής, και όποιο σκοπό και να είχε αυτή η δολοφονική επίθεση – και ίσως κάποτε το μάθουμε αυτό αν και αμφιβάλλω σφόδρα - ο ηθικος αυτουργος αυτων των θανάτων, και ας μην γελιόμαστε, είναι ξεκάθαρα η ίδια η Χρυσή Αυγή που εμποτίζει τα νέα αυτά παιδιά με μίσος και ναζιστικά ιδεώδη, τα καθοδηγεί στην βία και στις εγκληματικές πράξεις, τους φουσκώνει τα μυαλά με ιστορίες για το μεγαλείο του Εθνους εκμεταλλευόμενη με τον πλέον επικίνδυνο τρόπο την απόλυτη καταστροφή του κοινωνικού ιστού στην σύγχρονη Ελλάδα και τους οπλίζει το χέρι ώστε να χτυπήσουν και να σκοτώσουν τον αριστερό, τον μετανάστη, τον ομοφυλόφιλο, τον διαφορετικό. Είναι σαν να παίρνω στο παιδί μου μια 1.500αρα μηχανή και να το προτρέπω να τρέχει χωρίς κράνος στην Εθνική Κορίνθου-Πατρών με 250 χμ την ώρα.

Ναι λοιπόν τα παιδιά αυτά ήταν θύματα. Τραγικά θύματα της εγκληματικής οργάνωσης στην οποία ανήκαν, θύματα πιθανά και των συνθηκών που τους οδήγησαν τόσο νέους σε αυτον τον αποτρόπαιο δρόμο. Αλλά ας μην μπερδευόμαστε. Ήρωες δεν ήταν και ο θάνατος τους δεν δικαίωσε κανέναν. Ενα είναι σίγουρο όμως: ότι αν κάποιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν σταματήσουν να μπλέκουν την απόλυτα προσωπική τραγωδία των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους με την απόλυτα πολιτική “συμπόνια” που επιδεικνύουν για τη Χρυσή Αυγή που έχασε δύο ένθερμα μέλη και υποστηρικτές της, τότε είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι από όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

http://tvxs.gr/

Τα επιστημονικά δεδομένα για τη σχέση παχυσαρκίας με καρκίνο

Τις τελευταίες δεκαετίες, η παχυσαρκία έχει συσχετισθεί με πολλά νοσήματα, όπως με το μεταβολικό σύνδρομο, τα καρδιαγγειακά νοσήματα ή το διαβήτη. Τελευταία επιστημονικά δεδομένα κάνουν λόγο για τη σχέση της...
παχυσαρκίας με τον καρκίνο.

Συγκεκριμένα, επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει πως η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του εντέρου, του ενδομητρίου, του μαστού, του οισοφάγου, του παγκρέατος, του ήπατος και αιματολογικών καρκίνων.

Ο λαός και οι οδηγοί

Για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, ευτυχώς που έβρεξε και υπήρχε έστω μία καλή δικαιολογία για το σχετικά λίγο κόσμο που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και τις πορείες κατά τη χθεσινή πανελλαδική απεργία. Δυστυχώς, όμως, αυτό αποδεικνύει πως παρά την κρίση που πλήττει βάναυσα την ελληνική κοινωνία τα τελευταία 4 χρόνια, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αδυνατούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να αναλάβουν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα το ρόλο τους και να εκφράσουν με αυθεντικότητα την κοινωνική δυσαρέσκεια.

Είναι πράγματι οξύμωρο το κοινωνικό αποτέλεσμα αυτής της καθολικής λαϊκής οργής. Από τη μια οι πολίτες βάλλονται πανταχόθεν με μέτρα και περικοπές που επιδεινώνουν ή καταστρέφουν τη ζωή τους. Οριζόντια κουρέματα στα εισοδήματα, μαζικές απολύσεις, κλείσιμο καταστημάτων, πάνω από 1,5 εκατ. άνεργοι, παρατεταμένη ύφεση φουντώνουν τη λαϊκή αντίδραση, συνθέτουν ένα σκηνικό ανατροπής, αποτελούν την πρώτη ύλη μιας πολύ πιθανής και παντελώς ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης.

Από την άλλη, όμως, όλη αυτή η λαϊκή δυσφορία μοιάζει να μένει μετέωρη, χωρίς χειροπιαστό αντίκρισμα. Οι πολίτες είναι σε απόγνωση, αλλά συμμετέχουν ολοένα και λιγότερο στις γνωστές μορφές πάλης που οργανώνει ο παραδοσιακός συνδικαλισμός.

Η αντίφαση αυτή έχει εξήγηση. Ο κόσμος είναι βαθιά πληγωμένος από την πρακτική του συστήματος εξουσίας (πολιτικής, θεσμικής, οικονομικής) που τον οδήγησε εδώ. Αποδίδει μεγάλες ευθύνες σε όλη την πολιτική ηγεσία και φυσικά στη συνδικαλιστική. Στην τελευταία καταλογίζει στενές σχέσεις με την εξουσία και υπονόμευση των μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων, καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ετσι, παίρνει αποστάσεις από αυτήν. Οχι αδίκως.

Αλλά και η συνδικαλιστική δράση, όπως τη γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, έχει φτάσει στα όριά της. Μία 24ωρη απεργία κάθε δίμηνο ή τρίμηνο και μία συγκέντρωση, για την τιμή των όπλων, δεν αρκούν. Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη πλέον από μια ανέξοδη και αδιέξοδη επαναστατική γυμναστική. Αυτό ήταν ίσως αίτημα του χθες.

Σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ πιο πιεστικές. Απαιτούν πρωτότυπες μορφές δράσης, καινούργια αντίληψη οργάνωσης των κοινωνικών αγώνων, διαφορετική προσέγγιση των στόχων μιας κινητοποίησης, άλλη εικόνα σύνδεσης του μαζικού συνδικαλισμού και της πολιτικής δράσης, νέα αίσθηση της πρωτοπορίας και της σχέσης με την ευρύτερη κοινωνία.

Ο κόσμος, που υποφέρει κάθε μέρα κάτω από τη μνημονιακή λαίλαπα, αναζητά απεγνωσμένα διέξοδο. Πιο δυναμική, πιο αποτελεσματική, πιο ευφάνταστη, πιο εμπνευσμένη από τις περιοδικές δήθεν ντουφεκιές ενός συνδικαλισμού με τα ίδια πρόσωπα που έχουν διαπλεχθεί με τους σφαγείς του λαού από το παρελθόν ήδη. Ο λαός χρειάζεται οδηγητές. Οχι κολαούζους.

Enet,gr

Τριπλές εκλογές την Άνοιξη του 2014 σχεδιάζουν στο Μαξίμου

Γράφει ο Ιωάννης Μαρτέλλος

Σενάρια τριπλών εκλογών το Μάιο του 2014, δηλ. να γίνουν μαζί με τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές οι εθνικές, εξετάζουν και πάλι στο Μέγαρο Μαξίμου, εν μέσω της διαπραγμάτευσης με την τρόικα.

Στο πρωθυπουργικό γραφείο υπάρχει η πληροφορία, παρά την πίεση που ασκούν οι τροϊκανοί για νέα μέτρα, ότι δεν θα υπάρξει σύγκρουση στην παρούσα φάση και θα αποχωρήσουν.

Επαναλήψεις χωρίς όρια

Φωτογραφία: Αγγελική Παναγιώτου/ FosPhotos
Της Άντας Ψαρρά

Δεν έχει δοθεί η ίδια έμφαση στον φόνο των δύο χρυσαυγιτών με εκείνον του Παύλου Φύσσα, είχε παρατηρήσει στον ραδιοφωνικό συνομιλητή του ο Νίκος Χατζηνικολάου προ ημερών. Δεν πρόλαβε να το πει και ακολούθησαν οι πολυήμερες προβολές των αλλεπάλληλων βίντεο από τον τόπο των δολοφονιών. Ολα τα κανάλια σε σχεδόν μονοθεματικά δελτία ασχολούνται συνεχώς με τα συγκεκριμένα βίντεο, δείχνοντας εκατοντάδες φορές καρέ καρέ τις σκηνές των καμερών και τους νεκρούς κατάχαμα με διαρκείς σοβαροφανείς «αναλύσεις» για τον τρόπο που έδρασαν οι δράστες, το πώς πυροβόλησαν και το πώς διέφυγαν επαναλαμβάνοντας δεκάδες φορές τη σκηνή της χαριστικής βολής.

Ειδικά οι εμφανιζόμενοι τηλε-αστέρες των μεταμεσονύκτιων δελτίων των κίτρινων και μισαλλόδοξων καναλιών έχουν προαχθεί σε πάνελ ειδικών εγκληματολόγων αλλά και δημοσκόπων.

Η έκκληση των παρουσιαστών για σταμάτημα εδώ και τώρα του «αιματηρού κύκλου», που συνοδεύεται αμέσως μετά με τις επαναλαμβανόμενες σκηνές της δολοφονίας, αποδεικνύει την απόλυτη υποκρισία αλλά και την προσβολή στις απεγνωσμένες εκκλήσεις των οικογενειών των θυμάτων. Τελικά μάλλον είχε άδικο ο Νίκος Χατζηνικολάου όταν «μέτρησε» προ ημερών την έμφαση στη διπλή δολοφονία, καθώς απ’ ότι φαίνεται -πέρα από το ξέπλυμα που επιχειρεί η ίδια ναζιστική οργάνωση- ξηλώνεται παράλληλα και ο όψιμος αντιφασισμός που είχε ξεχειλίσει στις οθόνες μετά τις συλλήψεις των χρυσαυγιτών. Κι όσο κι αν ο ίδιος κράτησε διαφορετική στάση στις «προβολές» όλοι οι άλλοι με αφορμή τη διπλή αυτή δολοφονία αποδεικνύονται οπαδοί της «στρατηγικής της έντασης» την ώρα που στο όνομα του «ρεπορτάζ» ξεπλένουν τη δολοφονική δράση των ταγμάτων εφόδου.

Το επόμενο στάδιο μετά το βήμα που δίνουν στους ναζιστές, που τελευταία καταδικάζουν τη βία χαρακτηρίζοντας ακόμα και τον δικό τους άνθρωπο, τον Ρουπακιά, έναν πληρωμένο δολοφόνο, είναι να μας παρουσιάσουν στις οθόνες και τους διοργανωτές του «αναθεωρημένου» συσσιτίου μίσους «αυτή τη φορά εκτάκτως όχι μόνο για Έλληνες» ως πρέσβεις καλής θελήσεως! Το συσσίτιο που ασύστολα εξήγγειλαν οι ναζιστές στη μνήμη των θυμάτων της οργάνωσης σε μια απόλυτη εκμετάλλευση του θανάτου τους.

Οσο δε τα κανάλια συνεχίζουν να ασχολούνται ώρες ολόκληρες με τους γονείς και τους συγγενείς των νεκρών χρυσαυγιτών ή με το αν και κατά πόσο οι γονείς του Παύλου Φύσσα αντέδρασαν χλιαρά ή θερμά στο τηλεφώνημα ενός πατέρα, τόσο επιβεβαιώνουν την ψευδεπίγραφη έκκληση για ψυχραιμία και πολιτισμό.

Πράγματι δεν είναι τυχαία λοιπόν η άνοδος του ναζιστικού αυτού μορφώματος και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος που ρέει άφθονο στα σπίτια των πολιτών αυτής της χώρας, η οποία επιμένει να λιντσάρει ξεδιάντροπα ακόμα και τους νεκρούς της.

http://tvxs.gr/

Κλασικός Μαραθώνιος Αθήνας: Έρχεται και η γυναίκα του Μπουφόν

Στην Αθήνα για τον 31ο Κλασικό Μαραθώνιο θα βρεθεί η σύζυγος του Τζιανλουίτζι Μπουφόν, Αλένα.
Η γυναίκα του Ιταλού γκολκίπερ της Γιουβέντους και της εθνικής Ιταλίας

Παίρνει (ελεγχόμενη…) φωτιά το πολιτικό σκηνικό

Γιώργος Χατζηδημητρίου

Σκηνές από το «Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλλες» θα θυμίζει από τις 12 το μεσημέρι της Παρασκευής η Βουλή μετά το καμπόϊκο τέχνασμα του προερχόμενου από το Τέξας προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση. 

Πίσω από τον επικοινωνιακό αφρό, η ουσία όμως καραδοκεί:

Η τριήμερη διαδικασία θα ολοκληρωθεί τα μεσάνυχτα της Κυριακής με φανερή ονομαστική ψηφοφορία που έχει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και ήδη θεωρείται από τώρα βέβαιο, ότι στην κάλπη της εύθραυστης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, θα μετρηθούν τελικά 155 ψήφοι.

Τότε γιατί έγινε;

Αμήχανοι σχετικά οι λιγοστοί βουλευτές που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην Ολομέλεια, σκόρπισαν στους διαδρόμους ψηλαφίζοντας τις «δεύτερες ερμηνείες»…
Αν υπάρχει μια βεβαιότητα μετά την κίνηση Τσίπρα, αυτή είναι ότι απομακρύνεται, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες, το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών.

Άλλωστε την πρόσφατη κοινοβουλευτική εμπειρία στη χώρα διαμορφώνει το αξίωμα, οτι «ποτέ, καμία κυβέρνηση δεν έπεσε από τη καρέκλα της μετά από ανάλογη διαδικασία», έστω κι αυτή συνιστά την κορυφαία θεσμικά προβλεπόμενη δυνατότητα μιας αντιπολίτευσης προκειμένου να κλονίσει τον κυβερνητικό αντίπαλο.
Αντιθέτως, το κυβερνητικό μέτωπο βγαίνει (προβλέψιμα και αντικειμενικά) αρραγές και…αναβαπτισμένο στην κολυμπήθρα της συλλογικής συνενοχής, προκειμένου να συνεχίσει το διόλου θεάρεστο έργο του.

Κυβερνητικοί βουλευτές, συνομολογούσαν μάλιστα, ότι σε μια στιγμή που η τρόϊκα πιέζει για τη λήψη νέων σκληρών μέτρων (σ.σ: με την κυβέρνηση να παριστάνει για μια ακόμα φορά τον σκληρό συνομιλητή), δυνητικά το Μαξίμου, αποκτά αναπάντεχα μια απρόβλεπτη διαπραγματευτική δυνατότητα.

Πρόσθεταν επίσης- άποψη που φαίνεται πως εκφράστηκε και από Αριστερά- ότι μέσω της πρότασης η αξιωματική αντιπολίτευση επιχειρεί να απεγκλωβιστεί από την ομηρεία της εσωκομματικής εσωστρέφειας, ιδίως μετά τις δηλώσεις «ευρωπαϊκής νομιμοφροσύνης» Τσίπρα από το Τέξας που δεν ακούστηκαν με το ίδιο ευήκοο αυτί από όλες τις τάσεις του κόμματος.

Στους αντίποδες, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, στις δημοσιογραφικές απορίες για την χρονική συγκυρία της πρωτοβουλίας, απαντούσαν ρωτώντας με τη σειρά τους, «δηλαδή πότε να το κάναμε;». Δεν είχαν κι άδικο… Από 1.1.2014 ξεκινά η ελληνική προεδρία στην Ε.Ε, οπότε θα θεωρείτο «χτύπημα κάτω απ΄ τη μέση» μια τόσο θεαματική ενέργεια, ενώ, ενδιαμέσως, στις 25 Μαΐου, τοποθετούνται οι αυτοδιοικητικές κάλπες και οι ευρωεκλογές, στις οποίες, όπως δημόσια έχουν εκφράσει τους φόβους τους οι πριμαντόνες του εγχώριου συστήματος διαπλοκής, αναμένεται… «ενίσχυση των άκρων», δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρωινή εισβολή της Αστυνομίας στην ΕΡΤ, ήταν μια καλή αφορμή.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε διοργανώσει ακόμα και συγκέντρωση-έστω με…σχετική επιτυχία- στο Σύνταγμα και προσπάθησε, όπως και τα άλλα κόμματα και κινήσεις της Αριστεράς να συντηρήσει το θέμα στην ημερήσια πολιτική αντιπαράθεση, είχε προϊδεάσει το τελευταίο διάστημα, ότι αυτό δεν ήταν έξω από το αντιπολιτευτικό βεληνεκές του.

Προχώρησε σήμερα το απόγευμα, αλλά, αφού προηγουμένως ο κ. Τσίπρας στην σύντομη ομιλία του, εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον της κυβέρνησης, για την οποία είπε ότι μετατρέπει την πλήρη αποτυχία της σε επίθεση αυταρχισμού και σκληρή τιμωρία εις βάρος του λαού, ενώ, επιβιώνει χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα, με μόνους συμμάχους μια οικονομική ολιγαρχία και μια δράκα διαπλεκόμενων επιχειρηματιών.

Συνελόντι ειπείν, ο ΣΥΡΙΖΑ, διευρύνει τα ρήγματα στην ασταθή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, απομακρύνοντας το ενδεχόμενο των εκλογών για…καλύτερες μέρες.

http://www.topontiki.gr/

Σαν έτοιμο από καιρό, σαν αναγκαίο…

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/FosPhotos
Της Ελένης Καρασαββίδου

«Όπου πήγαμε στρέψαμε τον γιο ενάντια στον πατέρα και κάναμε τον φίλο, του φίλου του εχθρό…», γράφει ο Μπ. Μπρεχτ στο  «Τρόμος και η Αθλιότητα στο Γ Ράιχ».  Η φράση αυτή έρχεται κι επανέρχεται στο μυαλό μου καθώς παρακολουθώ το τέλος της σύντομης πολιτικής σοβαρότητας, που ακολούθησε το διπλό φονικό του Ν. Ηρακλείου. Από την αμετροεπή (και για την ίδια την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής) σύγκριση του αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές (που λερώθηκε με ένα από τα πιο περίεργα περιστατικά που έχουν συμβεί ποτέ στο οποίο δεν καλέστηκε πρώτα η αστυνομία αλλά η πολυεθνική) με τα πρόσφατα φονικά, σύγκριση που διέπραξε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, μέχρι τις (αγαπημένες όμως στα καφενεία της αμετροέπειας…) μπουρδολογίες εκπομπών στυλ Μακελειού, αργά και σταθερά χτίζεται ένα νέο ιδιώνυμο, όπου το κακό δεν θα ταυτίζεται με τις δομές που θα πρέπει με μαζικό αγώνα να ανατραπούν, αλλά θα προσωποποιείται στον και στην αριστερό/ή πολίτη που θα πρέπει να κυνηγιέται, (όχι για τις «ώριμες θεωρίες του» -τίποτε πραγματικά ώριμο αυτήν την περίεργη εποχή- αλλά για τη στάση ζωής του που ίσως δημιουργήσει κάποτε και πιο ώριμες θεωρίες) ταυτιζόμενος με κάφρους που δρουν από τα σκοτάδια τους.

Όμως αυτό δεν γίνεται αυτόματα: Από τα αγνώστως χρηματοδοτούμενα και κρατικώς αδειοδοτούμενα «παρακατιανά» κανάλια έσκασε μύτη προχθές ο γαμπρός Μιχαλολιάκου, ο άνθρωπος που μέσω του «Πογκρόμ» διαχέει το μίσος και  που ενώ δεν ψηφίστηκε «διορίστηκε» από τον υπέρτατο αρχηγό πεθερό του στην Βουλή για να ’χουν τρεις παχυλούς μισθούς στο σπίτι. Αλλά «εμείς προσωπικά χ…με!» που απάντησε κι η νέα Βασίλισσα Ουρανία όταν της έγινε ελεγκτική ερώτηση, δείχνοντας ότι είναι ικανοί να αντικαταστήσουν την υπάρχουσα χυδαία ασυδοσία με μια άλλη χειρότερη… Δίπλα στον «διορισμένο»  στεκόταν κι ο «υπέροχος βουλευτής» Παναγιώταρος  που φώναζε δημόσια πριν μήνες «γ… αλβανικές κολοτρυπίδες». Κι όλοι αυτοί μαζί  με τους γελοίους δημοσιογράφους που σπαν τα πόδια της όποιας δημοκρατίας  … υπερασπίζονταν με αυτό το «ήθος» τους τον… «ελληνικό   πολιτισμό»…  (να γελάς και να κλαις, απλά αντί να καταγράψεις αλλάζεις άμεσα κανάλι). Η διαφορά που ηθελημένα δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί και η οποία κάνει τους ναζί σαφώς πιο επικίνδυνους για τον σύμπαν ακόμη και από τους «χαζεμένους»(;) αντιπάλους τους, είναι ότι πίσω από την ξάφνου πανέξυπνη (δήθεν) πιο ανθρώπινη ρητορική για τους δυο δολοφονημένους, κρύβεται η απανθρωποποίηση της κοινωνίας ως βασικό πρόταγμα του κράτους που οραματίζονται. Η ηθελημένη σύγχυση κάποιων να μην κατανοούν ότι ο Ρουπακιάς (και τα 3 νέα παιδιά, αν και ηλικιωμένοι να ήταν το ίδιο απαράδεκτο μου φαίνεται) δεν ήταν η αιτία αλλά το αποτέλεσμα ενός κόμματος που φώναζε επισήμως για «υπανθρώπους» στην Βουλή, δεν είναι πολιτικά αθώα. Ιδίως σε συνθήκες μιας δημοκρατίας που ό,τι της απέμεινε από την πρόσφατη (;) κοινωνικοοικονομική λαίλαπα και τις πολύχρονες παθογένειες του πελατειακού κράτους, ψυχορραγεί πια από τις ασθένειες της μεταδημοκρατίας καταλύοντας (με ευθύνη όλων όσων βολεύτηκαν σε υλικές αλλά και σε ιδεολογικές) ευκολίες τα απόνερα μιας έτσι κι αλλιώς βαλλόμενης παιδείας κι άρα της κριτικής συμμετοχής…

Κάποτε ίσως γράψω έναν σχετικό διάλογο με έναν έφηβο χρυσαυγίτη μαθητή που προσπαθούσα με πραγματική αγωνία προ μηνών –μετά από παραίνεση της αναστατωμένης μητέρας του- με αυτό το κραυγαλέο παράδειγμα των τριών μισθών να τον πείσω ότι η λύση δεν είναι «να ψοφήσει ο προδότης Σαμαράς κι όλοι οι άλλοι», όπως πωρωμένο το δίχως μέλλον μα γεμάτο  θυμό παιδάκι ωρυόταν υπέρ των «αληθινών πατριωτών», αφήνοντας αλώβητες τις οικονομικο/κοινωνικές  δομές  που θα παράξουν κάθε στιγμή νέους Σαμαράδες.

Το πρόβλημα είναι ότι οι  Σαμαράδες (και όχι μόνο οι Σαμαράδες…  ενδέχεται να δούμε πολλά όπως και στο παρελθόν κι από χώρους που «δεν» το περιμένουμε… και δεν εννοώ μόνο τους χώρους που για λόγους real politik οδηγούνται σε compromeso storico, αλλά κι όσους εκείνον τον κρίσιμο Ιούνη –έχοντας το θράσος να το παίζουν αλάνθαστοι!- κρύφτηκαν στα δέντρα της ιδεολογικής καθαρότητας για να  μην λερωθούνε…) το πρόβλημα λοιπόν είναι πως οι Σαμαράδες συμβάλλουν στην παραγωγή χρυσαυγιτών. Γι’ αυτό και η αμηχανία του συστήματος εκφράζεται με αμετροεπείς και βιαστικές κινήσεις και νομικούς βερμπαλισμούς που ενδέχεται να τους βρει η πολιτική κοινωνία, η αριστερά κι όλοι μπροστά μας… Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μόνος σε αυτήν την μετριότατη Βουλή που πολέμησε στην πράξη τον ναζισμό, ο Μ. Γλέζος, αρνήθηκε να συμπράξει σε νομικές στρατηγικές (στρατηγικές, όχι νομικές λύσεις, διαφέρει! Και διαφέρει σημαντικά!) που σπάνε τα πόδια της ήδη ψυχορραγούσας (μετα)δημοκρατίας παίζοντας το παιχνίδι των ναζιστών ακριβώς…
Κι αν όσον αφορά τα λαϊκά στρώματα ισχύει το «κάθε τσιράκι των αφεντικών θέλει τον πόλεμο μεταξύ των φτωχών» οι ηγεσίες, όπως τόσο συχνά σε αυτόν τον τόπο, ανάξιες να κατανοήσουν τους καιρούς, και τα παχυλά αμειβόμενα παπαγαλάκια των «δημοσιογράφων» ή των δημοσιολογούντων συμβούλων τους, κάνουν την συνειδητή επιλογή να «μπουρδελέψουν» τον τόπο για να μην χάσουν την βολή και την καρέκλα τους.  Ή ακόμη και την δημοτικότητα τους παίζοντας με τον αντιαριστερό αταβισμό ενός βαθιά συντηρητικού λαού («πέστα μεγάλε!») που –έτσι κι αλλιώς- δεν ήξερε η δεξιά του τι ποιεί η αριστερά του (με το… κέντρο πασπαρτού!)προσδοκώντας τα δικά τους «πέστα μεγάλε/η» όλοι τους. Την ίδια μάλιστα ώρα που η διπλή δολοφονία συνεχίζει την αγαπημένη των όπου γης ναζί πολιτική της έντασης με ή δίχως σύμπραξη βλαμμένων της άλλης όχθης που θέλουν να μοιάσουν στους Arditti del Popolo αλλά μοιάζουν περισσότερο στους ΧΑ από όσο αντέχουν να παραδεχτούνε… Όλα τα συστήματα κι οι γκρούπες την (ακόμη αναμενόμενη και πάντοτε βαλλόμενη) δημοκρατία βιάζουνε, την ίδια ώρα που ρίχνουν επάνω στην βιασμένη όλες τις ευθύνες.

Κι οι κάτοικοι αυτής της χώρας θα κοιτούν με φόβο ή μίσος το πρόσωπο του ανώνυμου άλλου μη συμμαχώντας -επιτέλους στις παρούσες συνθήκες!- ταξικά, ενώ θα φεύγει (κυριολεκτικά) το υπέδαφος εκποιούμενο κάτω  από τα πόδια τους, παίρνοντας σε πολλές περιπτώσεις και τα πεσόντα υπέρ τραπεζών σπίτια τους μαζί. Τελικά, «όπου πήγαμε στρέψαμε τον γιο ενάντια στον πατέρα και κάναμε τον φίλο, του φίλου του εχθρό…», θα μπορούσε κάποιος/α να θυμίσει περιγράφοντας όχι μόνο το Γ Ράιχ αλλά κι εποχές που –αν δεν αλλάξει δραματικά κάτι/ και μπορεί ακόμη ν’ αλλάξει δραματικά κάτι- μέλλονται για να ’ρθουν. Εποχές  όπου τα δικαιώματα όλο και περισσότερο θα συστέλλονται (μαζί κι οι πεθαμένες υποχρεώσεις) και θ’ αφορούν όλο και λιγότερους, ενώ ο τρόμος θα αφορά όλο και πιο πολλούς. Και δυστυχώς τους πιο ενεργούς… O δρόμος, σε μια εποχή πολιτικών νάνων ενός γηραλέου σε νοοτροπία και αντιδράσεις κόσμου μη-πολιτών, δείχνει αναπόδραστος. Είναι; Κι αυτό το ερώτημα μοιάζει πια όλο και περισσότερο σπαραχτικό. Και ταυτόχρονα όλο και πιο αναγκαίο.

http://tvxs.gr/