Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

ΠΣΑΚ: Την ερχόμενη Τρίτη (12/11) εκλέγεται νέο Δ.Σ

Την προσεχή Τρίτη (12/11) θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου διοικητικού συμβουλίου στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών.
Η αντίστροφη μέτρηση για την ανάδειξη νέου διοικητικού συμβουλίου στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών

Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη: "Άμεση ανάγκη στελέχωσης και έναρξης των μαθημάτων στο Δημόσιο ΙΕΚ Πύργου"

Ερώτηση κατέθεσε στο Κοινοβούλιο η βουλευτής του Νομού Ηλείας Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, με αφορμή τα προβλήματα που έχουν οδηγήσει στη μη έναρξη των μαθημάτων στο Δημόσιο ΙΕΚ Πύργου.
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων, επισημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ

Στην κολυμπήθρα του Τράγκα ξεπλένεται η Χρυσή Αυγή

Μαρία Μπαλάφα

Το βράδυ της Τρίτης στην πάλαι ποτέ αγωνιστική συχνότητα του 902 είχαν βαφτίσια. Από το ίδιο studio - σκηνικό, που βγαίνει η εκπομπή του e-νίκου, βγήκε και η εκπομπή του Τράγκα. Τα πήρε στο κρανίο ο Γιώργος με τους ερασιτεχνισμούς (βλέπε κλάμα Τρέμη) στην κάθαρση και αγιοποίηση της ΧΑ και είπε να τους δείξει, πως γίνεται σωστά. 

Το βράδυ της Τρίτης στην πάλαι ποτέ αγωνιστική συχνότητα του 902 είχαν βαφτίσια. Από το ίδιο studio - σκηνικό, που βγαίνει η εκπομπή του e-νίκου, βγήκε και η εκπομπή του Τράγκα. Τα πήρε στο κρανίο ο Γιώργος με τους ερασιτεχνισμούς (βλέπε κλάμα Τρέμη) στην κάθαρση και αγιοποίηση της ΧΑ και είπε να τους δείξει, πως γίνεται σωστά.

Στον Τράγκα, όταν μιλάει με χρυσαυγίτες, δεν του αρέσει να τους αντιμετωπίζει κατά μόνας, αλλά όλους μαζί. Έτσι στο πάντα φιλόξενο στρογγυλό τραπέζι κάθισε ό,τι απέμεινε από την Κ.Ο. της Χρυσής Αυγής (ευτυχώς οι άλλοι είναι στη φυλακή, γιατί θα έπρεπε να στριμωχτούν κι αυτό είναι βαθιά αντιτηλεοπτικό). Ήταν εκεί η Μαντάμ Ζαρούλια, μαυροφορεμένη με το μακιγιάζ της αμακιγιάριστης, που έλεγε κάτι για άστρα, ταρώ και προφητείες (μάταια έψαχνα τηλέφωνο, γιατί με καίει αυτή την περίοδο τι θα γίνει στους Παρθένους με Ωροσκόπο Σκορπιό).

Ήταν εκεί ο "κύριοw" - δεν ξέρω τί γράφει, αλλά μου αρέσει η γραμματοσειρά - Ηλιόπουλος με κοστουμάκι και γυαλάκι, φτυστός χρηματοπιστωτικός σύμβουλος. Δίπλα του καθόταν ένας νομικός σύμβουλος της ΧΑ πιο ψαρωμένος κι από χρυσόψαρο σε γυάλα. Απέναντι ήταν ο επίσης "κύριος" Ζησιμόπουλος, που η φωνή του δεν ακούστηκε, αλλά κάποιος έπρεπε να στέκεται στην άκρη του τραπεζιού. Αμέσως μετά ο γαμπρός "κύριος" Ματθαιόπουλος, που πήγε στην εκπομπή για να παρουσιάσει τη νέα του ποιητική συλλογή (το gossip λέει, ότι η Ουρανία Μιχαλολιάκου τους κρατάει μούτρα κι οργανώνει με τον Καιάδα φράξια). Παραδίπλα ο "κύριος" Παναγιώταρος, πού όσο και να τον καμουφλάρουν Παναγιώταρος παραμένει. Και ναι στην κορυφή του τραπεζιού, δίπλα στον οικοδεσπότη ήταν το "καλό παιδί", το "άξιο παλικάρι", ο "άγιος άνθρωπος", ο Ηλίας Κασιδιάρης. Όχι για τον Τράγκα αυτός δεν ήταν "κύριος", μιλούσε μαζί του στον ενικό της αμεσότητας και της οικειότητας για να τη συνηθίζει και ο τηλεθεατής. Όταν φοράει κοστούμι δεν φαίνεται ο μισό τετραγωνικό αγκυλωτός σταυρός, που έχει στην πλάτη (όπως λέει κι ένας φίλος).

Στην εκπομπή δεν έχει σημασία τί είπαν οι χρυσαυγίτες, αλλά όσα είπε ο Τράγκας. Για ντεκόρ τους ήθελε, για προϊόν στο καλάθι, η εκπομπή του είναι χτισμένη στο κοντινό του παρουσιαστή με τους γελοίους μορφασμούς και τις χειρονομίες. Ο Τράγκας είπε, ότι τα μέλη του Εθνικού Μετώπου κάνουν τσαμπουκάδες στα Βόρεια Προάστια του Παρισιού, αλλά δεν έχουν βάλει στη φυλακή την κυρία Λεπέν (τό 'πιασες το υπονοούμενο μεγάλε). Ο Τράγκας είπε, ότι για τα γεγονότα στο Νέο Ηράκλειο φέρει ευθύνη ο υποκριτικός αντιφασισμός του πολιτικού συστήματος και των μέσων ενημέρωσης, που "ακολούθησαν την γκεμπελίστικη και ναζιστική πρακτική της συλλογικής ευθύνης". Ο Τράγκας είπε, ότι η κυβέρνηση δημιούργησε τη θεωρία των δύο άκρων "για να αποπροσανατολίσει το λαό από τα μνημόνια και την κατοχή της πατρίδας". Κι επειδή αυτό με το πρώτο άκουσμα μπορεί ν' ακουστεί και καλό φρόντισε ο ίδιος να το επεξηγήσει: Χρυσή Αυγή και Αριστερά μάχονται για ν' απαλλαγεί ο λαός από τα Μνημόνια (και τσουπ το πρώτο ιπτάμενο τηλεκοντρόλ κινήθηκε στο χώρο). Και στο σημείο αυτό ο Τράγκας άνοιξε τη μεγάλη παρένθεση λέγοντας, πως οι Έλληνες δεν θα τους κάνουν τη χάρη να σκοτωθούν μεταξύ τους "κι άμα γίνει κάτι - χτύπα ξύλο - να ξέρει η Αριστερά και ο λαός, ότι δεν θα το έχει κάνει η ΧΑ" (και τσουπ ένα τασάκι πήγε να κάνει παρέα με το τηλεκοντρόλ).

Στόμφος, σουφρωμένα χείλη, χειρονομίες από τον Τράγκα, που κατά τη δική του τοποθέτηση "είναι γνωστό σε όλους πόσο μακριά βρίσκομαι από τη ΧΑ, αλλά κάποιοι στήνουν τη Φωλιά του Κούκου". Δεν ξέρω ποιος στεκόταν στην πόρτα και δεχόταν τα συχαρίκια μοιράζοντας σταυρουδάκια και μπομπονιέρες, αλλά τα απόνερα αυτής της κολυμπήθρας δεν καθαρίζουν ούτε σε τριτοβάθμιο βιολογικό. (Μόλις με ειδοποιούν από το κοντρόλ, ότι ο Σεραφείμ Φυντανίδης ολοκλήρωσε την καριέρα του ως δημοσιογράφος κι άνοιξε μαγαζί πουλώντας πλυντήρια με δόσεις)

http://left.gr/

Αυτοκίνητο: Διπλός αγώνας από την ΦΙΛΜΠΑ στα Βραχνέικα

Η ΦΙΛΜΠΑ διοργανώνει την Κυριακή στην πίστα Καρτμάνια στα Βραχνέικα, τον 4ο Αγώνα του Αχαϊκού Κυπέλλου Drift μαζί με το Αχαϊκό Κύπελλο Super Lap. 
Σε όλες τις κατηγορίες ο τίτλος είναι ανοιχτός και το ενδιαφέρον αυξημένο. 
Αναμένονται περισσότερες από 30 συμμετοχές,

Παραμύθι με κακό τέλος

Τι ποιητική σύλληψη ο δακτύλιος της αιθαλομίχλης...Φαντάστηκα έναν ιπτάμενο τζακονόμο, όπως τις μορφές στα έργα του Μαρκ Σαγκάλ, να πετάει πάνω από το δικό μας Βιτέμπσκ και να χειρονομεί ακατάπαυστα σηματοδοτώντας την πορεία του καπνού. Και τσαφ, να μας ρίχνει χαρτάκια με πρόστιμα μέσα στις καμινάδες που βέβαια θα έχουν την τύχη του κακού λύκου στο παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια...


Η είδηση μας έρχεται από τις περιοχές του άπω σουρρεαλισμού. Τα κυβερνητικά δαιμόνια, στην προσπάθεια να ελέγξουν το φαινόμενο της αιθαλομίχλης, που εμφανίστηκε πέρυσι στον λεκανοπέδιο της Αττικής και σε άλλες πόλεις, λανσάρουν ένα ευφάνταστο σχέδιο για τον περιορισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Θα ζεσταινόμαστε εκ περιτροπής. Δεν έχει καμία σημασία αν στα βόρεια προάστια τα κούτσουρα στα τζάκια φλέγονται για τη δημιουργία της οικογενειακής θαλπωρής που θα ζήλευε και ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στο Κοριτσάκι με τα σπίρτα ή αν στις φτωχογειτονιές καίνε βερνικωμένα μαδέρια, σαμπρέλες, σκουπίδια και ρετάλια, όταν δεν υπάρχει άλλο είδος θέρμανσης κι όταν δεν υπάρχουν χρήματα για κατάλληλα υλικά καύσης.


Μας ταξιδεύουν σε προνεωτερικές εποχές τα μέτρα που παίρνουν στο ποδάρι προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της κρίσης. Ο δακτύλιος της καμινάδας, μου έφερε στο νου τον «φόρο των παραθύρων», που είχε εισάγει το 1695 στη Σκωτία ο βασιλιάς Γουίλιαμ ο Γ', που προέβλεπε καταβολή φόρου ανάλογα με τον αριθμό και την έκταση των παραθύρων, αναγκάζοντας τους φτωχούς να χτίσουν τα παράθυρά τους, προκειμένου να γλιτώσουν το συγκεκριμένο χαράτσι. Να μην έχεις δηλαδή στον ήλιο μοίρα...


Η επίκληση της δημόσιας υγείας εύκολα αίρει τις αναστολές, εύκολα συσπειρώνει γύρω από την ιδέα του κοινού καλού, εύκολα ωθεί στον ρόλο του καταδότη, αυτόν που έχει την προδιάθεση. Εγκαινιάστηκε μάλιστα γραμμή καταγγελίας για όποιον ενδιαφέρεται να καρφώσει τον διπλανό του γιατί εκπέμπει καρκινογόνους ρύπους. Κι ίσως πράγματι να υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για τις βλαβερές επιδράσεις στην υγεία από την καύση ακατάλληλων υλικών, αλλά δεν υπάρχει αντίστοιχη τεκμηρίωση, από άλλα επιστημονικά πεδία, για το τι σημαίνει η απουσία ενσυναίσθησης; Τι σημαίνει να μη μπορείς να καταλάβεις πως ο άλλος, που δε δικαιούται επίδομα θέρμανσης, που δεν του φτάνουν τα χρήματα για πετρέλαιο ούτε για ξυλεία περιωπής, έχει ανάγκη να ξεχειμωνιάσει κι αυτός και τα παιδιά του και θα ρίξει στη φωτιά ό,τι του βρίσκεται.


Στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ, την Ωραία Κοιμωμένη, μια πελώρια, πυκνή κι αδιαπέραστη τριανταφυλλιά, κύκλωνε την πολιτεία που κοιμόταν τον βαθύ της ύπνο, αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ, μέσα στον άγριο χειμώνα των τελευταίων χρόνων φύτρωσε μια καινούργια απανθρωπιά, που θεριεύει μέσα από δείκτες και στατιστικές, τυλίγει τα κλαδιά της γύρω από απόλυτες αλήθειες, αναρριχάται γύρω από μονόδρομους, εκβιαστικά διλήμματα, συμψηφισμούς και αφορισμούς. Και δε μπορείς να το κόψεις κομμάτια και να το πετάξεις στη φωτιά. Είναι δηλητηριώδες. Ο πιο τοξικός ρύπος είναι η απανθρωπιά.

Πηγή: Του Κανενός Το Ρόδο

tvxs.gr

Η κρίση είναι επιλογή!

 Του Άγη Βερούτη 


Πολλά συζητούμε εδώ και 4 χρόνια για την έξοδο από την κρίση. Συνήθως μάλιστα εκείνοι που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το κατρακύλισμά μας είναι και εκείνοι που φωνάζουν δυνατότερα για να παραμείνουν όλα ως έχουν. Άρρωστα. Μολυσμένα.

Και δεν είναι τα λεφτά που λιγοστέψαν απ΄την κρίση, που μας λείπουν. Είναι οι αξιοπρέπειες που τσαλακώθηκαν. Οι αξιοπρέπειες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Χωρίς αποστροφές, η Ελλάδα με λόγο χρέους προς ΑΕΠ 120% το 2009, έφτασε να έχει 175% το 2013 ή €317 δισ., αφού μάλιστα διαγράφησαν και €106 δισ. Αυτό είναι βέβαιο ότι δεν είναι προϊόν μιας επιτυχημένης προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Τα δισεκατομμύρια δεν είναι στραγάλια.

Το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο ήταν, ως αποδέχθηκε πρόσφατα η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Κριστίν Λαγκάρντ, μια κίνηση προστασίας των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών από τα τοξικά Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου που θα έπρεπε να είχαν κουρευτεί εξαρχής.

Αναλάβαμε διακρατικά δάνεια ως Λαός, προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι Γαλλογερμανικές τράπεζες, που δάνειζαν άφρονα τις διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτό ήταν επιλογή.

Αν η Ελλάδα έπραττε ως θα έπρεπε και κούρευε τα ΟΕΔ 30%-40% που θα έφερνε το χρέος μας σε διαχειρίσιμο μέγεθος 80% του ΑΕΠ στη δεδομένη χρονική στιγμή, και με την οικονομία μας ακόμη σε επίπεδο ΑΕΠ άνω των €200 δισ., θα είχαμε βγει από την κρίση στο πρώτο εξάμηνο, απελευθερώνοντας την οικονομία με μερικές αποφάσεις της Βουλής. Η κρίση, που πάει για 7ο χρόνο, είναι προϊόν απόφασης να εξευτελίσουν τον ελληνικό πληθυσμό (moral hazard) διασώζοντας τις τράπεζες της βόρειας Ευρώπης. Αυτό ήταν επιλογή.

Η κυβέρνηση ΓΑΠ απεφάσισε να φορτώσει στον Ελληνικό Λαό το κόστος αυτό, σώζοντας τις Γερμανογαλλικές τράπεζες, και εισπράττοντας ένα διεθνές βραβείο για αυτή του την επιλογή. Όταν πιθανόν κατάλαβε τί ακριβώς είχε κάνει, ζήτησε δημοψήφισμα και εκπαραθυρώθηκε από το κόμμα του και την πολιτική με συνοπτικές διαδικασίες.

Το χρέος μας αυτό, στο σημερινό του ύψος, δεν θα πληρωθεί ποτέ. Είτε θα μειωθεί στο μισό, είτε θα μειωθεί το επιτόκιο τόσο ώστε η σημερινή αξία του (Net Present Value) να μειωθεί στο μισό, από την πληθωριστική απαξίωσή του ταχύτερα από την τοκοφορία του.

Με άλλα λόγια, με μέσο πληθωρισμό 2,2% για 50 χρόνια, και επιτόκιο 1%, η σημερινή αξία του χρέους πέφτει κάτω από το μισό σε 50 χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο με κούρεμα του χρέους άνω 50% σήμερα.

Το μνημόνιο, εκτός από το δανεισμό της Ελλάδος για την διάσωση των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών, προέβλεπε και κάποιες δομικές βελτιώσεις του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ελληνική οικονομία. Το ότι δεν έχουν γίνει, είναι επιλογή των εκάστοτε κυβερνώντων.

Από αυτές δεν έγινε σχεδόν καμία, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν πραγματικό χρηματικό κόστος. Μόνον για τις συντεχνίες που θα ξεβόλευαν. Δεν έγινε τίποτε όμως!

- Το ότι ανέβηκε ο ΦΠΑ από το 18% στο 23%, κατακρυμνίζοντας το σύνολο της οικονομίας σε ύφεση, ήταν επιλογή!

- Το ότι οι τράπεζες ετέθησαν εκτός διεθνών αγορών για 4 χρόνια, στραγγαλίζοντας την ελληνική οικονομία από ρευστότητα, και εκτινάσσοντας τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ανοίγοντας τρύπες στο παθητικό τους, είναι επιλογή!

- Το ότι εδώ και 2,5 χρόνια δεν έχουμε ακόμα εκδόσει τα καλυμένα Αναπτυξιακά Ομόλογα Ειδικού Σκοπού, για να ξεκινήσουμε την ανάπτυξη των υποδομών μας και να τονώσουμε τη ρευστότητα της οικονομίας, είναι επιλογή!

- Το ότι παραμένουν εξίσου κλειστά 150 επαγγέλματα όσο ήταν το 2009 είναι επιλογή!

- Το ότι παραμένουν οι 300 φόροι υπέρ τρίτων που στρεβλώνουν την οικονομία είναι επιλογή!

- Το ότι δεν έχει απολυθεί ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος, ούτε κατάδικος, ούτε κλέφτης, ούτε κοπανατζής, είναι επιλογή!

- Το ότι συνεχίζει το ελληνικό κράτος να έχει 80.000 κηπουρούς και απορριματοσυλλέκτες με μισθούς μεγαλύτερους από καθηγητές πανεπιστημίων, είναι επιλογή!

- Το ότι δεν έχει εφαρμοστεί το ενιαίο μισθολόγιο ακόμη, είναι επιλογή!

- Το ότι συνεχίζουν να πληρώνονται 100.000 απτυχίωτοι με πλαστά πτυχία στο ελληνικό δημόσιο, είναι επιλογή!

- Το ότι οι νομαρχίες και οι δήμοι συνεχίζουν να έχουν τριπλάσιο προσωπικό απ΄ όσο πραγματικά χρειάζεται, ή εργάζεται, είναι επιλογή!

- Το ότι παραμένει η κρατική διαφθορά ανέγγιχτη σε επίπεδα παγκόσμιου ρεκόρ, είναι επιλογή!

- Το ότι συνεχίζουν να λαμβάνουν σύνταξη άνθρωποι 45 και 50 και 55 ετών ενόσω το 40% των Ελλήνων ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, είναι επιλογή!

- Το ότι καταστράφηκε με εργαλείο την φορολόγηση, ολόκληρος ο κλάδος του αυτοκινήτου στην Ελλάδα, είναι επιλογή!

- Το ότι παραμένουν τα νησιά εκτός διασύνδεσης με κόστος €500 εκατομμύρια ετησίως για όλους μας, όσο δηλαδή το χαράτσι, είναι επιλογή!

- Το ότι ο ΟΑΕΕ καθημερινά καταστρέφει ζωές ανθρώπων που είναι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι, γιατί επιβάλλει να πληρωθεί για κάτι που δεν τους παρέχει, είναι επιλογή!

- Το ότι με μοχλό την υπερφορολόγηση περιουσιών που αποχτήθηκαν με φορολογημένο πλούτο, δημεύοντας τις καταθέσεις και κατάσχοντας τις περιουσίες των Ελλήνων, είναι επιλογή!

- Το ότι έχει χαθεί το 30% της οικονομίας σε 6 χρόνια ύφεσης, εξαθλιώνοντας το σύνολο του πληθυσμού, πλην προνομιούχων και κομματικών στρατών, είναι επιλογή!

- Το ότι 4 εκατομμύρια Έλληνες είναι ανασφάλιστοι, άρα χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι επιλογή!

- Το ότι σχεδόν 2 εκατομμύρια Έλληνες είναι στο περιθώριο της ζωής με μοχλό την ανεργία, είναι επιλογή!

Αυτά και χιλιάδες άλλα είναι επιλογές, που καθημερινά παίρνει ή πήρε το πολιτικό προσωπικό των τελευταίων δεκαετιών, βυθίζοντας την κοινωνία στην κρίση, την ύφεση, τη δυστυχία, την αναξιοπρέπεια, προκειμένου να προστατεύσει τα νοσηρά και άδικα προνόμια των κομματικών στρατών του.

Η λύση του προβλήματος όμως δεν είναι μόνο στο ύψος του χρέους, τον αριθμητή του δηλαδή, αλλά στον παρονομαστή: το ΑΕΠ.

Για να βγούμε από την κρίση, θα χρειαστεί να μεγαλώσουμε το ΑΕΠ μας. Δεν έχουμε πολλούς τρόπους να το κάνουμε αυτό.

Ο ουσιαστικότερος τρόπος να μεγαλώσει το ΑΕΠ είναι να κατεδαφίσουμε τα εμπόδια στην ιδιωτική παραγωγική πρωτοβουλία, που ύψωσε η σοσιαλμανία και ο Κρατισμός στα τελευταία 40 χρόνια. Να αντιστρέψουμε τις επιλογές που έχουν παρθεί ως τώρα.

Πολυνομία και ατιμωρησία, διαφθορά μέχρι το κόκκαλο! Αυτό είναι το πρόσωπο της ανελευθερίας μας, ανάμεσα στη Σενεγάλη και το Μαλάουι, στην 117η θέση Παγκοσμίως: το πρόσωπο του Κρατισμού!

Ο δαίμονας του Κρατισμού μας κοιτάζει όλο ειρωνία, με τα γαλανά του ματάκια, ενόσω γευματίζει τις σάρκες της κοινωνίας μας. Ο εφιάλτης είναι συγκάτοικός μας.

Ο Κρατισμός πρέπει να πεθάνει για να αναστηθεί η Ελλάδα!

Μετά πρέπει να υπάρξει απελευθέρωση από τον εναγκαλισμό της νομενκλατούρας, και να διοχετεύουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια στην αγροτική ανάπτυξη, την τουριστική ανάπτυξη, τις υπηρεσίες, την ενέργεια. Με σχέδιο, και σωστές επιλογές!

Αντί για προσλήψεις 50.000 ψηφοπελατών για 5 μήνες, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε 25.000 μόνιμες θέσεις εργασίας, ή να διασώσουμε αρκετές από τις 150.000 θέσεις εργασίας που θα χαθούν το 2014, ή να αποτρέψουμε να φύγουν μετανάστες 25.000 από τα καλύτερα παιδιά μας.

Ώσπου να σκοτώσουμε τον δαίμονα του Κρατισμού που μας στοιχειώνει, μας ταπεινώνει και γευματίζει τις σάρκες της κοινωνίας, θα χάνουμε χρόνια, ζωές, δουλειές, και αξιοπρέπειες.

Τόσο απλά.

Ή ο Κρατισμός, ή εμείς...

Οι δολοφόνοι του Νέου Ηρακλείου

Γιώργος Αναδρανιστάκης

Αν αυτοί που έκαναν το διπλό και παρ' ολίγον τριπλό φονικό στο Νέο Ηράκλειο θεωρούν εαυτούς αντιφασίστες, πράττουν κάκιστα.

Δεν μπορεί να είσαι αντιφασίστας και να δρας σαν φασίστας ατόφιος, να κλείνεσαι σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλους πέντε, να στήνεις λαϊκό δικαστήριο χωρίς λαό και να εκτελείς εν ψυχρώ κάποιους ανθρώπους γι' αυτό που είναι, ό,τι κι αν είναι αυτό που είναι. Από τη στιγμή που πατάς τη σκανδάλη, διαβαίνεις αυτομάτως τον Ρουβίκωνα, κατρακυλάς στη σκοτεινή πλευρά, εκεί που είναι αδύνατον να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος.

Αυτοί που έκαναν το φονικό στο Νέο Ηράκλειο γνώριζαν ότι η πράξη τους θα δυναμώσει τη Χρυσή Αυγή, θα τη βγάλει από τον βούρκο στον οποίο βρίσκεται εδώ και ενάμιση μήνα, θα της δώσει την ευκαιρία να εμφανιστεί ως θύμα σκοτεινών μηχανισμών και εξουσιών. Γνώριζαν επίσης ότι η κυβέρνηση θα αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά, για να σπρώξει ένα βήμα παραπέρα το σχέδιό της για δημιουργία κράτους έκτακτης ανάγκης, κράτους αστυνομίας και καταστολής. Τα γνώριζαν όλα, γι' αυτό και έκαναν όσα έκαναν. Θέλουν δυνατή τη Χρυσή Αυγή, θέλουν ισχυρό το κράτος της Δεξιάς, διότι μόνο έτσι μπορούν να υπάρχουν, μόνο τότε μπορούν να καβαλάνε χιλιάρες μηχανές και να πολεμούν μία τους αστυνομικούς, μία τους φασίστες, μία όποιον άλλο βαφτίσουν εχθρό τους. Η καθημερινότητά τους είναι διαρκής πόλεμος, οι προκηρύξεις τους βρίθουν πολεμικών και στρατοκρατικών αναφορών, βλέπουν τη ζωή σαν αιματηρό βιντεοπαιχνίδι, μόνο που εν προκειμένω το αίμα είναι αληθινό.

Αυτοί που προκάλεσαν το μακελειό γνώριζαν ότι βλάπτουν το λαϊκό κίνημα και το έκαναν ακριβώς γι' αυτό, για να βλάψουν το λαϊκό κίνημα. Δεν θέλουν λαό στους δρόμους, γιατί ο λαός πνίγει τις μεγαλειότητές τους, εξαφανίζει τα γιγάντια Εγώ τους, τους κάνει να φαίνονται σαν αυτό που πραγματικά είναι, σαν ασήμαντα ανθρωπάκια, που το μπόι του κορμιού τους είναι ίσο με το διαμέτρημα του όπλου τους. Δεν θέλουν την ανατροπή από τα κάτω, από τους πολλούς, δεν θέλουν έναν καλύτερο κόσμο, θέλουν τον κόσμο του βούρκου, γιατί μόνο μέσα στον βούρκο υπάρχει τροφή ικανή να τους κρατήσει στη ζωή.

Οι δολοφόνοι του Νέου Ηρακλείου βρίσκονται στον αντίποδα του Παύλου Φύσσα. Ο Φύσσας ζούσε με το πρόσωπό του στο φως, πολεμούσε τον φασισμό με τα τραγούδια του, με τον τρόπο της ζωής του. Κι όταν ήρθε η ώρα να χτυπηθεί με τους φασίστες για να προστατεύσει την παρέα του, το έκανε στα ίσα, χωρίς κράνος, χωρίς πιστόλια, χωρίς μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού. Ο Παύλος Φύσσας πάλεψε στα ίσα με τους φασίστες και το πλήρωσε με τη ζωή του, γι' αυτό και το μακελειό της Παρασκευής συνιστά βαρύτατη προσβολή της μνήμης του.

πηγή: Αυγή

Η Blake Lively διατηρείται αδύνατη με… σοκολάτα!

Η πρωταγωνίστρια του «Gossip Girl» Blake Lively σε πρόσφατη συνέντευξή της αποκάλυψε πώς διατηρεί την κομψή σιλουέτα της. 

Τι θες για να βγούμε ραντεβού;

Σπύρος Σεραφείμ

Ιστότοποι για γνωριμίες μελών υπάρχουν πολλοί. Και ο Carrot Dating τα ίδια με τους άλλους προσφέρει, αλλά για να βρεις ραντεβού θα πρέπει να δώσεις ένα... «καροτάκι».

Οι διαδικασίες είναι απλές: Μπαίνεις στο Carrot Dating, κάνεις log in, επιλέγεις τους/τις διαθέσιμους/διαθέσιμες, προτείνεις έξοδο και περιμένεις να δεις τι θα σου ζητήσει η «επιλογή» σου.

Τι μπορεί να σου ζητήσει; Ό,τι του λείπει του «ψωριάρη» ή της «ψωριάρας». Άλλος θα σου πει «φούντα με μαργαριτάρι», κάποια θα ζητήσει φαγητό, η άλλη σοκολάτες, ο macho τύπος θα σου πει «ποτά». Ναι, καλά διάβασες, για να βγεις ραντεβού με κάποιον/κάποια από εκεί μέσα, θα πρέπει να δώσεις ένα «μπαξίσι», ένα δώρο, μια παροχή, ένα «καρότο», βάσει του σκεπτικού του site. Αλλά όχι λεφτά, όμως. Το site δεν έχει κλείσει έναν μήνα στον «αέρα» και μετρά ήδη πολλές χιλιάδες μέλη – καμιά 60αριά χιλιάδες τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και διαρκώς, καθημερινά, αυξάνονται.

Ιδιοκτήτης του site είναι ένας τύπος ονόματι Brandon Wade -αποφοιτήσας από το MIT (wow!)- ο οποίος έχει δημιουργήσει παρόμοια, με το «καρότο», site όπως τα Seeking Arrangement και Seeking Millionaire. Αυτές είναι ιστοσελίδες αποκλειστικά για γυναίκες οι οποίες αναζητούν σύντροφο με λεφτά. Λεφτά αισθήματα, φυσικά. Επίσης, έμπνευσης του Μπράντον είναι και το WhatsYourPrice, κάτι σαν ιντερνετική δημοπρασία – «ποιος θα δώσει τα περισσότερα χρήματα για να κατακυρωθεί υπέρ του το δικαίωμα να πάει ραντεβού με κάποια που... βγήκε σε δημοπρασία». Απίστευτα πράγματα. Ο Γουέιντ διαφωνεί: «Γιατί», λέει, «οι περισσότεροι έρωτες δεν ξεκινούν με τη λογική ότι κάτι θα πάρεις από έναν άλλον άνθρωπο;». Όσο και να προσπαθήσεις να του εξηγήσεις ότι αυτό που προσδοκάς από κάποιον που θες να βγεις μαζί του είναι η ανταλλαγή συναισθημάτων-σκέψεων-αισθημάτων-αισθήσεων και μόνο, δεν το καταλαβαίνει, γελάει ειρωνικά. «Μεγαλύτερη επιτυχία έχεις όταν δωροδοκείς το ραντεβού σου» ισχυρίζεται και υποστηρίζει ότι τα μάτια του έχουν δει διάφορα στο Carrot dating: Από την αγορά σπιτιού προς ένα υποψήφιο ραντεβού, από κάποιον που επιθυμούσε διακαώς συνάντηση, μέχρι την πληρωμή... ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης! Δηλαδή, «σου πληρώνω το ΙΚΑ για έναν χρόνο - τι κάνεις απόψε;». Σύμφωνα με τον πτυχιούχο του ΜΙΤ, πρόκειται «για μια ειλικρινή ανταλλαγή. Βγαίνω μαζί σου αν μου κεράσεις, για παράδειγμα, το φαγητό».

Με συγχωρείτε, δεν προσποιήθηκα ποτέ ότι είμαι τέρας ηθικής, αλλά αυτό με ξεπερνάει. Σε εσάς δεν ακούγεται όλο αυτό κυνικό και σεξιστικό; Προσωπικά θεωρώ ότι σίγουρα είναι. Αλλά αν κάποια μου αγόραζε 1.200 λίτρα πετρελαίου θέρμανσης, για ποιον λόγο να μην έβγαινα, απλώς, μαζί της για ένα γεύμα; Εντάξει, αστειεύομαι. Θα το συζητούσα μόνο για το πετρέλαιο όλης της χρονιάς.

Εννοείται, πέραν της όποιας πλάκας, αυτό το «τι μου δίνεις για να βγω μαζί σου;», είναι άλλο ένα σημείο των καιρών μας. Ραντεβού με αντάλλαγμα, κάτι σαν όχι απευθείας πορνεία. Η πορνεία, τουλάχιστον, ενέχει ειλικρίνεια – «θέλω τόσα, προσφέρω αυτά». Στην προκειμένη περίπτωση του Carrot Dating, το «καρότο» μπορεί να είναι κάθε φορά διαφορετικό. Σήμερα, για να βγείτε ένα ραντεβού, θα σου ζητήσει ένα δείπνο, αύριο ένα ρολόι, μεθαύριο ένα αυτοκίνητο, οτιδήποτε. Ποιος μπορεί να βάλει όρια σε ένα... «καρότο»;

Και, αντιλαμβάνεσαι, είναι το ίδιο πρόστυχο με αυτό που θα ακουστεί, οσονούπω, εδώ στην Ελλάδα, μόλις ενσκήψει το κρύο στην πόλη: «σε περιμένω απόψε στο σπίτι. Θα έχω ανάψει το καλοριφέρ...».

Βλέπεις, τα ηθικά διλήμματα, στους καιρούς που διανύουμε, διαρκώς λιγοστεύουν, όπως και οι οικονομικοί πόροι όλων μας. Αλλά γίνεσαι γιαλαντζί πόρνη -να βγεις με κάποια/κάποιον που δε σου αρέσει- επειδή π.χ. δεν έχεις να πληρώσεις τα τέλη κυκλοφορίας 2014; Θα το έκανες;

http://www.protagon.gr

Aρκετά με τις διαρροές των νομοσχεδίων!

Φωτογραφία: Μενέλαος Μυρίλλας/ FosPhotos
Του Βασίλη Σωτηρόπουλου

Το Ελληνικό δίκαιο προβλέπει μια ξεκάθαρη διαδικασία με την οποία ένα σχέδιο νόμου δίνεται στη δημοσιότητα και για πόσο χρόνο διενεργείται η σχετική δημόσια διαβούλευση. Το θέμα αυτό ρυθμίζεται από τον Ν.4048/2012 (ΦΕΚ Α 34, 23.2.2012, "Ρυθμιστική διακυβέρνηση: Αρχές, Διαδικασίες και Μέσα Καλής Νομοθέτησης).

Υπάρχει λοιπόν συγκεκριμένη νομικά δεσμευτική διαδικασία που προβλέπει τα βήματα της δημόσιας διαβούλευσης επί νομοσχεδίων. Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Ν.4048/2012, ορίζονται τα εξής:


6.- Διαβούλευση.

1. Η διαβούλευση επιτυγχάνεται με τη δημοσιοποίηση, με πρόσφορα μέσα, της σχεδιαζόμενης ρύθμισης, με σκοπό την έγκαιρη ενημέρωση και συμμετοχή σε αυτήν των πολιτών, κοινωνικών φορέων και κάθε ενδιαφερομένου. Υπόχρεος για την κίνηση της διαδικασίας διαβούλευσης είναι ο έχων τη νομοθετική πρωτοβουλία Υπουργός.




2. Η διαβούλευση επί των νομοσχεδίων γίνεται και μέσω του δικτυακού τόπουwww.opengov.gr, οπότε ολοκληρώνεται σε δύο φάσεις, οι οποίες μπορούν να λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα:

α) Η πρώτη φάση της διαβούλευσης διαρκεί τουλάχιστον δύο (2) εβδομάδες. Αντικείμενο της διαβούλευσης είναι η ενημέρωση και η παροχή δυνατότητας σχολιασμού σχετικά με το στόχο και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της σχεδιαζόμενης ρύθμισης, οι εναλλακτικές επιλογές, το κόστος, τα οφέλη και οι διακινδυνεύσεις που ενδέχεται να προκύψουν από αυτήν.

β) Η δεύτερη φάση διαρκεί τουλάχιστον τρεις (3) εβδομάδες. Κατά τη δεύτερη φάση της διαβούλευσης αναρτάται στο δικτυακό τόπο προσχέδιο των διατάξεων του νομοσχεδίου και παρέχεται η δυνατότητα κατ' άρθρον σχολιασμού.

Στην περίπτωση κατά την οποία υπάρχει έτοιμο σχέδιο διατάξεων, η πρώτη φάση παραλείπεται με πρωτοβουλία του οικείου Υπουργού και η δεύτερη φάση επιμηκύνεται κατά μία εβδομάδα.



3. Η διαβούλευση μπορεί να διακοπεί, καθώς και να συντμηθεί ή να επιμηκυνθεί ο χρόνος της, με πρωτοβουλία του οικείου Υπουργού για επαρκώς τεκμηριωμένους λόγους, οι οποίοι αναφέρονται στην έκθεση επί της δημόσιας διαβούλευσης που συνοδεύει τη ρύθμιση.



4. Το Γραφείο Νομοθετικής Πρωτοβουλίας του οικείου Υπουργείου συντάσσει έκθεση επί της δημόσιας διαβούλευσης, στην οποία παρουσιάζονται ομαδοποιημένα τα σχόλια και οι προτάσεις όσων έλαβαν μέρος στη διαβούλευση και τεκμηριώνεται η ενσωμάτωσή τους ή μη στις τελικές διατάξεις. Η έκθεση συνοδεύει τη ρύθμιση κατά την κατάθεσή της στη Βουλή, αναρτάται στο δικτυακό τόπο που έλαβε χώρα η διαβούλευση και αποστέλλεται με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις από τις οποίες προήλθαν τα σχόλια.



Οι διατάξεις αυτές σπανίως τηρούνται από τα Υπουργεία. Η μη τήρησή τους, ουδεμία συνέπεια έχει για το κύρος των νομοσχεδίων, αφού η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ψηφίσει οτιδήποτε φέρει ο Υπουργός, είτε έχει γίνει η διαβούλευση είτε όχι. Δεν έχουμε βλέπετε ένα Συνταγματικό Δικαστήριο να μπορεί να παρεμβαίνει στα interna corporis της Βουλής και να ακυρώνει νομοθεσία για μη τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας: ό,τι δημοσιεύεται στο ΦΕΚ είναι νόμος.



Οι Υπουργοί δεν τηρούν αυτές τις διατάξεις και προτιμούν τις διαρροές στον Τύπο. Αποτέλεσμα: κανείς να μην γνωρίζει υπεύθυνα ποιο είναι το περιεχόμενο των προτεινόμενων ρυθμίσεων πριν αυτές κατατεθούν στη Βουλή. Κάθε δημοσιογράφος έχει τις δικές του πηγές και τελικά ο πολίτης δεν γνωρίζει υπεύθυνα τί πρόκειται να ψηφιστεί και άρα να σχολιάσει, να διαμαρτυρηθεί, να διαδηλώσει, να προτείνει, να υποδείξει βελτιώσεις.



Μπορεί ο νόμος 4048/2012 να μην προβλέπει κυρώσεις, αλλά οι διατάξεις του δεν είναι ενδεικτικές, δεν μπορεί να είναι ενδεικτικές. Αλλιώς θα ήταν guidelines, εγκύκλιος, ευχολόγιο, οδικός χάρτης κι όχι νόμος. Αφού είναι νόμος πρέπει να τηρείται. Και όποιος Υπουργός δεν τηρεί ένα τόσο θεμελιακό για την αρχή της διαφάνειας νομοθέτημα, θα πρέπει να διώκεται για παράβαση καθήκοντος.

Πηγή: E-Lawyer

tvxs.gr

αεροβάπτισμα

"τότε άρπαξα τα άπαντα του σαχτούρη με μια απότομη κίνηση του χεριού μου και μέσα στο σκοτάδι άρχισα να διαβάζω"

δεν ξέρω αν ήσασταν ξύπνιοι εχτές στις 3:22 τη νύχτα αλλά εντελώς ξαφνικά άρχισε να βρέχει και να φυσάει τόσο έντονα που ήταν λες και άνοιξε μια καινούρια πραγματικότητα που μέσα της είχαν μπερδευτεί τα όρια και όλα τα πράγματα άρχισαν να πλησιάζονται επικίνδυνα και να εξαφανίζονται οι περιορισμοί των ειδών

αφού να σκεφτείς είδα τις κορυφές των δέντρων από τον πολύ αέρα να αγγίζουν το χώμα λες και είχαν γίνει σπουργίτια που βρήκαν μια πηγή να ξεδιψάσουν εντωμεταξύ τα σπουργίτια που κοιμόντουσαν μέχρι πριν λίγο τώρα είχαν ξεμαλλιαστεί τελείως κι ήταν τότε που έπεσε το ρεύμα στο σπίτι και μια πυγολαμπίδα εδώ κοντά άρχισε να ουρλιάζει

τότε άρπαξα τα άπαντα του σαχτούρη με μια απότομη κίνηση του χεριού μου και μέσα στο σκοτάδι άρχισα να διαβάζω αναζητώντας λίγα ψίχουλα να ταΐσω τον πεινασμένο ζητιάνο που στέκεται πλάτη έξω από τα θεόρατα τείχη της μοναξιάς μου και αξιοποιώντας τα μπουμπουνητά διάβαζα δυνατά και μια στροφή ποιήματος σε κάθε αστραπή που φώτιζε τον ουρανό

ομολογώ πως δεν το είχα ξαναζήσει αυτό να σκεφτείς για μια στιγμή ζήλεψα το τρίχωμα των νεάτερνταλ γιατί ήθελα τώρα να μου σηκωνόντουσαν όλες οι τρίχες βέβαια δεν ξέρω αν επειδή θα είχα περισσότερες τρίχες θα αυξανότανε και η ένταση της ανατριχίλας υποθέτω πως ναι και τη σκέψη αυτή για τους νεάτερνταλ την έκανα όταν διάβασα το απόσπασμα που λέει

η εκκλησία έσπασε

απ’ την πολλή βροχή

οι άγιοι βρεθήκανε

να τρέχουνε στους δρόμους

αλλά εκείνη την ώρα ήρθε το ρεύμα όλα έγιναν κανονική ζωή ντράπηκα να συνεχίζω να διαβάζω σαχτούρη με τεχνητό φως οπότε προσπάθησα να επιστρέψω πίσω στο ποίημα της ψυττάλειας αλλά δεν ένιωθα ποιητής όποτε έβαλα στα γρήγορα ένα φούτερ πήδηξα από το μπαλκόνι κι άρχισα να τρέχω μες τη νύχτα για να βρω έναν παπά να με ξεβαφτίσει τώρα που ήταν μεγάλη ευκαιρία

πηγή: toportatif

left.gr/

Εσύ, ποια βία συνηθίζεις;

photo: European Parliament@Flickr
Λίνα Παπαδάκη

Δευτέρα
Απόγευμα, στο Άλσος Παγκρατίου. Ένας άντρας γύρω στα 40, κάθεται νευρικά κουνώντας τα πόδια του. Φωνάζει στο παιδί να φύγουν, αυτό παίζει μαζί με άλλα. Eίναι ο πατέρας του. Αυτό είναι - δεν είναι 5 χρόνων. Το παιδί θέλει να μείνει, αυτός σηκώνεται, το τραβά από το χέρι, το χαστουκίζει. Βάζει τα κλάματα, φεύγουν. Το παιδί πονάει αλλά κυρίως ντρέπεται. Τα άλλα παιδιά. Και μεγαλώνει μιμούμενο.

Τρίτη
Χτυπά το τηλέφωνο, τα νέα απ' το χωριό. Ένα 30άρικο αγόρι κρεμάστηκε με ένα σκοινί από το μονόζυγο που γυμναζόταν στην πόρτα του δωματίου του. Χρήστης πολλά χρόνια και τέσσερα μπαμπάς. Το 'χε πάρει απόφαση. Ήθελε να πεθάνει. Είχε αρχίσει να το λέει. Η κηδεία έγινε, οι φίλοι έκλαψαν, οι στενοί συγγενείς συγχώρεσαν και αγαπήθηκαν. Αργά.

Τετάρτη
Μεσημέρι στην Ασκληπιού, στο κέντρο της Αθήνας. Ένα φανάρι γίνεται η αρχή βροντερού τσαμπουκά. Ένα μηχανάκι, ένα αυτοκίνητο, δύο οδηγοί. Λίγο έλειψαν να πιαστούν στα χέρια. Άργησε να στρίψει, βιαζόταν. Έχασε τον χρόνο του. Οι τονισμένες φλέβες στον λαιμό του και η γλώσσα του σε προδιέθετε να το βάλεις στα πόδια. Άστους να τα βγάλουν πέρα. Αποτρελάθηκαν. Η κρίση λες;

Πέμπτη
Σε ένα καφενείο, μπροστά στα μάτια πολλών, δυο νέοι άντρες, κοντά στα 30 ο ένας και στα 40 ο άλλος, διαφώνησαν. Ήταν του Αγίου Δημητρίου, πολιούχος του χωριού. Έφυγε ο πρώτος, πήγε σπίτι του, πήρε ένα μαχαίρι, κατέβηκε μαχαίρωσε τον άλλον πισώπλατα. Περιμένει να δικαστεί ο ένας, βγαίνει απ' το νοσοκομείο ο άλλος. Οι «θεατές» έπαψαν να το συζητούν, ακόμη είναι παγωμένοι, κάνουν ασκήσεις λήθης. Το χωριό θέλει να ξεχάσει.

Παρασκευή
Απόγευμα, μπύρα στη Σκουφά. Χαχανητά και κους–κους. Μέχρι τις 19:25' που σκάει η είδηση με τους δύο νεκρούς. Ή μήπως τρεις. Μεγάλη αγωνία. Πλήρωσε γρήγορα και τρέξε να ανάψεις την τηλεόραση. Κάτσε στον καναπέ σου, βολέψου κι άκουσε στιγμή προς στιγμή τα γεγονότα. Μην μπεις στη διαδικασία να σκεφθείς, μόνο άκου, βλέπε, τρώγε.

Σάββατο
Ξεφυλλίζεις την εφημερίδα. Πέφτεις στο αφιέρωμα για την ενδοοικογενειακή βία. Μία στις 3 γυναίκες θα πέσει θύμα του συντρόφου της. Βία σωματική, λεκτική, σεξουαλική. Όλα στον φούρνο μικροκυμάτων, φτιάχνονται και καίγονται γρήγορα μαζί. Ο φούρνος έχει χρώμα και ντιζάιν. Κανείς δεν παίρνει μυρωδιά τι μπαίνει μέσα του.

Κυριακή
Έχει ντέρμπι. Στις κερκίδες ο ιδρώτας, η μπουνιά και ο στόχος. Χορεύουν ρυθμικά με το σύνθημα. Μαθητές κρύβονται στη φανέλα τους. Οι αρχηγοί τους πίσω από τα μαύρα γυαλιά τους. Ένα υποκριτικό πανηγύρι. Σουβλάκι και κλούβα δίπλα-δίπλα. Τρόμος για την αδύναμη κίνηση.

Το ημερολόγιο είναι «σκηνοθετημένο». Αληθινά γεγονότα σε εβδομαδιαία παράθεση. Αναγνωρίζεις κάπου τον εαυτόν σου; Έπιασες πρόσφατα τον νου σου να περπατά αγκαζέ με την αραχνοΰφαντη κυρά που σαν χάρος μπαίνει από την κλειδαρότρυπα κι απλώνει τα κοκαλιάρικα χέρια της, σε αρπάζει και σε χειραγωγεί; Η βία και ο βιασμός της συνείδησής μας, η βία και εμείς.

http://www.protagon.gr/

Έρωτας, Επανάσταση και ένα μικρό αστέρι στο έργο του Τάσου Λειβαδίτη

Ο Τ. Λειβαδίτης με τον Γ. Ρίτσο στην εξορία
Του Χρήστου Αβραμίδη.

Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι νεκρός και όμως 25 xρόνια μετά τον θάνατό του είναι στη μόδα ίσως περισσότερο από ποτέ. Ο νέος μπορεί να γυρίσει το βράδυ, να βγάλει την μπλούζα με τον Τσε Γκεβάρα που μόλις αγόρασε και να κοινοποιήσει στο facebook κάποιο στίχο του Τάσου Λειβαδίτη. Συνήθως έναν στίχο όμορφο, αλλά και γεμάτο μοναξιά. Στίχο Κατακερματισμένο και φοβισμένο που τον κλέψαμε από μια ηρωική εποχή και ένα ολόκληρο έργο για να τον αφήσουμε μόνο του στο χρονολόγιο του προφίλ μας. 

Είναι πολλοί αυτοί που δημοσιεύουν Λειβαδίτη καθημερινά, και ακόμα περισσότεροι αυτοί που τον διαβάζουν. Οι κοινοποιήσεις τον κάνουν όλο και πιο γνωστό και αυτό συμβαίνει με έναν τρόπο που τα ερωτικά του ποιήματα γίνονται διαρκώς δημοφιλέστερα ενώ τα επαναστατικά του δείχνουν όλο και περισσότερο σαν δημιουργήματα μιας ξύλινης νεανικής τρέλας. Είναι όμως έτσι, το έργο του ποιητή, είναι τόσο μακρινός ο έρωτας και η επανάσταση στο έργο του;

Ας παρακολουθήσουμε όμως από κοντά την ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, αναλύοντάς την βάσει των μεθοδολογικών εργαλείων που μας προσφέρουν πρωτοπόροι πολιτικοί φιλόσοφοι με την προειδοποίηση στον αναγνώστη ότι το κείμενο θα έχει κάποιες απαιτήσεις απέναντί του... Στην κουβέντα μας o Σεβαστάκης και ο Μπαλασόπουλος θα βρεθούν απέναντι στον Νίτσε και τον Λεφέβρ. Ο Σλαβόι Ζίζεκ θα μαλώσει για ακόμα μια φορά με τον Γιάννη Σταυρακάκη. Ενώ τις απόψεις τους θα καταθέσουν ο Μπαντιού και ο Φρέιρε που θα μας μιλήσουν για τους επαναστάτες της ιστορίας


Πεποίθησή μας είναι ότι ο Λειβαδίτης αποτελεί ένα μεγάλο σύμπτωμα. Σύμφωνα με την Λακανική Αριστερά το σύμπτωμα αναδύεται εκεί όπου έχει αποτύχει ο κόσμος. Το σύμπτωμα αποτελεί τρόπον τινά μια έκκληση να ερμηνεύσουμε αναδρομικά το κρυμμένο νόημά του. Το σύμπτωμα είναι ο τρόπος με τον οποίο εμείς τα υποκείμενα επιλέγουμε κάτι, αντί για το τίποτα (Ζίζεκ, 2006: 133-134) . Με βάση την ζωή του Τάσου Λειβαδίτη και τις χαμένες ιστορικές μάχες που έδωσε στις "μεγάλες σελίδες της ιστορίας", θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε τον ποιητή ένα σύμπτωμα της ιστορίας του 20ου αιώνα. Έναν ποιητή που μέσα στην προσωπική του διαδρομή, ακόμα και πάνω στο ίδιο του το σώμα, συμπυκνώθηκαν πολλές από τις εξαρθρώσεις και τις συναρθρώσεις του ελληνικού λαού.



Το έργο του Λειβαδίτη όμως είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Επιλέγει συνειδητά το κάτι απέναντι στο Τίποτα. Αναζητάει εναγωνίως να περιγράψει το πραγματικό της άδικης τάξης πραγμάτων. Σκύβει αυτοκριτικά στον ίδιο του τον εαυτό και αλλάζει πολιτική και ατομική ταυτότητα, βαδίζοντας χέρι χέρι με την τρέλα. Η ζωή του Λειβαδίτη είναι ένα ταξίδι με πολλές απογοητεύσεις. Ηδονή, νεκροί φίλοι και ήττες συντρόφισσες παρελαύνουν στο έργο του. Οι απογοητεύσεις πολλές και μεγάλες, όμως αυτός απορρίπτει την τρέλα και επιστρέφει στην ζωή για να της πει πόσο ερωτευμένος είναι μαζί της και πόση δύναμη μπορεί να δείξει για να αλλάξει την πραγματικότητα.







Τελικά δεν προσφέρει απαντήσεις, παρά μόνο εφόδια για να ερμηνεύσει κανείς την ιστορία ενός αιώνα που γύρισε καπάκι η ζωή. Για να ερμηνεύσει δηλαδή κανείς τους λόγους που τα επαναστατικά οράματα του 20ου αιώνα ήταν απλά "μεγάλα όνειρα", που δεν χώρεσαν στα "μικρά βιβλία" της κοινωνικοσυμβολικής τάξης. Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι ένα σύμπτωμα που αναδύθηκε εκεί που απέτυχε η κατεστημένη κοινωνική τάξη, και ένα σύμπτωμα εκεί που απέτυχε η αναδυόμενη επαναστατική τάξη-αταξία που θα αντικαθιστούσε την παλιά. Πολλές συζητήσεις έχουν υπάρξει για την περιοδολόγηση του έργου του Τάσου Λειβαδίτη.

Εν πολλοίς, με βάση το παραπάνω σχήμα, θα λέγαμε ότι ο Λειβαδίτης μέχρι τα μέσα του 1950 αποτελεί το σύμπτωμα της υπάρχουσας τάξης, και έως τον θάνατό του κάνει μία έκκληση να ερμηνεύσουμε το κρυμμένο νόημά της αποτυχίας, της επανάστασης που χάθηκε. Πεποίθησή μας είναι ότι οποιοδήποτε επαναστατικό εγχείρημα θέλει να εγκαθιδρύσει μια άλλη τάξη πραγμάτων θα πρέπει να σκύψει αυτοκριτικά στην συσσωρευμένη πείρα του 20ου αιώνα. Να υπερασπιστεί την πείρα από τους δυνάστες μας αλλά και να της επιτεθεί με βία για να την βάλει σε νέα θεμέλια. Αυτήν την πείρα μας προσφέρει ο Λειβαδίτης.



Εξάρθρωση και Αποεπένδυση


Στο έργο του Τάσου Λειβαδίτη μπορεί κανείς να διακρίνει μια διαδικασία διαφυγής από τον κόσμο. Πολλές φορές αυτό εκφράζεται με μια συναισθηματική αποεπένδυση της κοινωνικοσυμβολικής τάξης. Μια άλλη διαφυγή θα ήταν η απώλεια κάθε ταυτότητας και ταύτισης και κατά συνέπεια η τρέλα, όμως κάτι τέτοιο αποφεύγεται με αυτόν τον δημιουργικό τρόπο. Είναι όμως η αποεπένδυση που περιγράψαμε κάτι που συμβαίνει μονάχα στον Λειβαδίτη;



Όπως θα δούμε, με βάση τον Μπαντιού, το πάθος για το πραγματικό που χαρακτηρίζει τους Λενινιστές (πιθανότατα εννοώντας γενικά τους επαναστάτες) , συνοδεύεται από τον πολλαπλασιασμό της ομοιότητας. Για έναν επαναστάτη, ο κόσμος είναι ο παλαιός κόσμος, είναι κορεσμένος από διαφθορά και προδοσία (Μπαντιού, 1999). Η κάθαρση, η αποεπένδυση του πραγματικού πρέπει πάντα να ξαναρχίζει. Αυτό είναι τελικά και ένα από τα στοιχεία που ανάγκασαν τον Νίτσε να ασκήσει κριτική στην μνησικακία, εννοώντας κατά βάση τη διαλεκτική και τον τρόπο σκέψης και διαβίωσης που απορρέει από αυτήν. Η μνησικακία βλέπει στο κάθε πράγμα μια παγίδα, μια αντίθεση (Λεφέβρ, 1996: 56) . Έτσι, ο άνθρωπος που αμφισβητεί το Είναι και θέλει έναν άλλον κόσμο, μια άλλη ζωή, θέλει κάτι πιο βαθύ, να διορθώσει τη φαινομενικότητα, επομένως απαρνείται την υπάρχουσα ζωή και στρέφεται εναντίον της (Σεβαστάκης, 2008: 78).



Μέσω αυτού του τρόπου, τελικά, η κατάφαση της ζωής, φαίνεται ως κάτι κακό, κάτι καταδικαστέο. Έτσι ο Νίτσε καταγγέλλει την ψεύτικη γοητεία του αρνητικού που μετατρέπει το πολλαπλό, το γίγνεσθαι, το τυχαίο σε ισάριθμες δυστυχίες της συνείδησης και τις δυστυχίες της συνείδησης σε ισάριθμες στιγμές διαμόρφωσης αναστοχασμού ή ανάπτυξης (Λεφέβρ, 1996: 66).

Αυτό θα μπορούσε να συνδεθεί άλλωστε και με τον συλλογισμό που αναπτύσσει ο Λειβαδίτης στο παρακάτω απόσπασμα: “Κι αυτό το ωραίο όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δεν ξαναβρήκαμε το δρόμο με τα ρολόγια μας σταματημένα στην μόνη ώρα, την ώρα που αργήσαμε” (Λειβαδίτης, 1997: 94)



Με βάση τον Νίτσε σε αυτό το σημείο, ίσως δεν θα έπρεπε να δουν τα υποκείμενα την ήττα σαν μία δυστοκία της συνείδησης, με σκοπό τον εκ νέου αναστοχασμό , αλλά θα έπρεπε να αποδεχτούν την μοίρα τους και να την αγαπήσουν Διονυσιακά (Σεβαστάκης, 2008: 67). Ασφαλώς κάτι τέτοιο στην Ελλάδα του 1950, ιδιαίτερα εάν κάποιος είχε αντιστασιακό παρελθόν, μάλλον είναι αδύνατο, όπως είναι αδύνατο να συμβιβαστεί και η σκέψη του Νίτσε για την μνησικακία με τις μεγάλες αφηγήσεις και πολιτικά σχέδια. Εν πάσει περιπτώσει, ο Νίτσε θέτει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που πιάνει και ο Λειβαδίτης. Το ζήτημα της αποεπένδυσης της πραγματικότητας, της άρνησης της ζωής, είναι κάτι που θα θέσει ο ποιητής με αντιφατικό τρόπο και θα τον απασχολεί όλο και περισσότερο όσο φτάνει προς το τέλος της δημιουργίας και της ζωής του. Ας δούμε όμως με ποιον τρόπο διαγράφεται η αντίληψη του ποιητή μέσα από αποσπάσματα δύο διαφορετικών ποιημάτων στα οποία κεντρικό ρόλο παίζει ένα αστέρι.

Έτσι λοιπόν, ο ποιητής θα γράψει:


“Ώσπου ένα μικρό τυχαίο άστρο μού ’παιρνε και το τελευταίο επιχείρημα πως δεν είναι ωραίος ο κόσμος” (Λειβαδίτης, 1997: 65)

Άρα, στην εναγώνια προσπάθεια του επαναστάτη να στηρίξει τις θυσίες του ότι η υπάρχουσα τάξη είναι πλήρης αντιφάσεων και φαινομενικοτήτων και δεν έχει καμία ομορφιά και ουσία, αυτό το αστέρι, δρα σαν ανασχετικός παράγοντας στην αποεπένυδη που θα επιχειρούσε ο ποιητής.

Ενώ όμως θα περίμενε κανείς ότι η συνέχεια του παραπάνω συλλογισμού θα οδηγούσε σε κάποια απόσυρση από την επαναστατική πάλη ο ποιητής μας διηγείται ότι:


“Αυτό το άστρο στον ουρανό είναι η πέτρα που είχαμε στο στόμα , μην και ξεφύγει ο στεναγμός μας” (Λειβαδίτης, 1997: 71)

Συνεπώς, η ομορφιά αυτού του κόσμου, ακόμα και της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, είναι κάτι τελικά που όχι μόνο δεν δρα ανασχετικά στην στράτευση του επαναστάτη, αλλά αντίθετα εντάσσεται στην ιδεολογία του σαν ένα σημείο εμπλουτισμού, ένα κομμάτι του πραγματικού που πρέπει να διατηρηθεί και να μπορούν να το βιώνουν όλοι οι άνθρωποι. Και φυσικά ο τρόπος διατήρησης δεν είναι άλλος από την επιτυχία της επανάστασης και την εγκαθίδρυση μιας άλλης τάξης.



Ο Θεός πέθανε, ο έρωτας γεννήθηκε


Ποιος ήταν όμως ο λόγος που ο ποιητής όπως και χιλιάδες σύντροφοί του κατάφεραν να φέρνουν σε πέρας τις δυσκολίες. Όπως είδαμε και προηγουμένως, είναι η ομορφιά αυτού του κόσμου που ωθεί τον επαναστάτη να συνεχίζει να αγωνίζεται προκειμένου να φτιάξει μια κοινωνία όπου θα υπάρχει η πληρότητα και όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να απολαμβάνουν τα πάντα. Μέσα σε αυτή την διαδικασία, ο επαναστάτης καλείται συνεχώς να ανακαλύπτει με δυναμικούς ρυθμούς όλο και περισσότερα στοιχεία του πραγματικού*. Έτσι, γράφει ο ποιητής:



“Ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο ανεξάντλητο και απρόβλεπτο, ένας Θεός καθόλου αθάνατος, για αυτό τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική και ανεπανάληπτη στιγμή του” (Λειβαδίτης, 1997: 35)



Βλέπουμε λοιπόν, ότι ταυτόχρονα με την τάση για αποεπένδυση της πραγματικότητας υπάρχει μία αντίθετη διαρκής τάση συναισθηματικής επένδυσης που βασίζεται στο ανεξάντλητο και το απρόβλεπτο. Επιπλέον με την ρήση για τον θεό που δεν είναι αθάνατος, το μυαλό μας πηγαίνει στην διάσημη ρήση του Νίτσε “Ο Θεός πέθανε”. Ας δούμε όμως μια συνοπτική ανάλυση για τον παραπάνω στίχο.



Είναι ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, ο αιώνιος, παντογνώστης, παντοδύναμος, πανταχού παρόντας ; Mια θετική απάντηση θα ήταν ανεπαρκής, καθώς αν ο "Θεός" του Νίτσε (και του παραπάνω ποιήματος) ήταν παντοδύναμος, δεν θα μπορούσαμε να τον σκοτώσουμε. Αν ήταν αιώνιος, δεν θα ήταν νεκρός. Αν ήταν πανταχού παρών, δεν θα ήταν τώρα απών. Αν ήταν παντογνώστης, θα γνώριζε τον κίνδυνο που διατρέχει από εμάς. Αν ήταν ο δημιουργός του κόσμου, ο κόσμος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς αυτόν εφόσον αυτή η δημιουργία ήταν η αφετηρία και πηγή κάθε δημιουργίας, η μοναδική, κατ' εξαίρεση πράξη ενός μοναδικού και κατ' εξαίρεση όντος, κάτι εξ ορισμού αδύνατο να επαναληφθεί, κάτι που δεν έχει νόημα χωρίς την ύπαρξη του όντος αυτού.



Συνεπώς, το Είναι φαίνεται να εκπροσωπεί την αρχή διαμεσολάβησης της ύπαρξης. Η ύπαρξη δεν είναι τυχαία, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των πλασμάτων δεν είναι χαώδεις και χωρίς σχέδιο, επειδή διαμεσολαβούνται από μια ανώτερη αρχή. Χωρίς αυτό το τρίτο όρο, το έδαφος μιας σχέσης δεν θα μπορούσε να συγκροτηθεί, καθώς η σχέση δεν θα είχε καμία συγκροτητική αρχή, καμία δυνατότητα επιδιαιτησίας, και κανένα σημείο από το οποίο να μπορεί να αναπαρασταθεί ως σχέση. Αυτός λοιπόν είναι ο Θεός που "είναι νεκρός" και "παραμένει νεκρός" γιατί ήταν πάντα θνητός -- και ήταν τέτοιος επειδή ήταν, φυσικά, δημιούργημα του νου, λογικό εύρημα. Ο Θεός ήταν --αυτό είναι κρίσιμο-- λογικό εύρημα, αποτύπωση μιας λογικής αναγκαιότητας (Balasopoulos, 2009).



Άρα ο "Θεός" του Νίτσε, επικύρωνε μια αρχή εδραίωσης ή θεμελίωσης των κοινωνικών σχέσεων -- εξισωτικών ή άνισων, αυτό ήταν ιστορικά αδιάφορο για τον Θεό ή τους θεούς που προηγήθηκαν αυτού, και που δεν έτυχε ποτέ στην διάρκεια της ζωής τους να κάνουν άλλο από το να συντηρούν τη μορφή των σχέσεων που υποτίθεται πως δημιούργησαν. «Αν ο κόσμος είχε έναν σκοπό, θα έπρεπε να έχει επιτευχθεί. Αν υπήρχε γι’ αυτόν μια απροσχεδίαστη έσχατη κατάσταση, θα έπρεπε επίσης να είχε επιτευχθεί. Αν ήταν ικανός καθ’ οποιονδήποτε τρόπο για μια παύση και ακινητοποίηση, για Είναι , αν σε όλη την πορεία του γίγνεσθαι του διέθετε έστω και για μια στιγμή την ικανότητα αυτού του Είναι, τότε κάθε γίγνεσθαι θα είχε λάβει προ πολλού τέλος, μαζί με κάθε σκέπτεσθαι και πνεύμα. Το γεγονός του πνεύματος ως μορφής του γίγνεσθαι αποδεικνύει ότι ο κόσμος δεν έχει σκοπό, τελική κατάσταση και είναι ανίκανος για κάποιο Είναι.» (Σεβαστάκης, 2008: 274). Έτσι, απορρίπτεται η παλιά συνήθεια να συνδέεται το κάθε συμβάν με ένα σκοπό, μια πρόθεση ή μια θέληση.



Από τι αντικαταστάθηκε ο Θεός; Αντικαταστάθηκε από τις σχέσεις που απορέουν από τις κοινωνικές συμβάσεις οι οποίες αποτελούν αποκρυστάλλωση των παραγωγικών σχέσεων εντός του καπιταλισμού. Οι σχέσεις αυτές καθορίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, επιβάλλουν συνέπειες, ενσαρκώνουν μια νέα εξουσία της μοίρας χωρίς να είναι απαραίτητη η προσφυγή σε μια υποκειμενική μορφή της απόφασης. Μόνο με αυτή την έννοια είναι η "τεχνολογία" το αίτιο του θανάτου του Θεού: μόνο στο βαθμό που "τεχνολογία" σημαίνει "αυτοματισμός", και μόνο στον βαθμό που ο "αυτοματισμός" είναι συνώνυμος με την α-νόητη, απάνθρωπη αλλά και υπεράνθρωπη (Übermensch!) λειτουργικότητα του κόσμου. Αυτή λειτουργικότητα είναι μια λειτουργικότητα χωρίς προσφυγή --και χωρίς καν τη δυνατότητα προσφυγής-- στην απόφαση, στην ηθική, στη σφαίρα του καλού και του κακού . Επομένως η συγκεκριμένη φράση, συνδέεται με αυτό που περιγράψαμε πως νιώθει ο Λειβαδίτης, δηλαδή μια αναρχία της κοινωνίας, ένα ακατανόητο του τι συμβαίνει τελικά. Αυτό το ακατανόητο έγκειται στην αδυναμία μας να παγιδεύσουμε την ολότητα του πραγματικού η οποία τελικά από την μία προκαλεί οδύνη και συναισθηματική αποεπένδυση του υπαρκτού και από την άλλη προκαλεί έναν έρωτα για την ζωή.


Να λοιπόν τι είναι ο έρωτας στο έργο του Λειβαδίτη:

κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσουμε τον άλλον.”(Λειβαδίτης, 1997: 106)



Άπιστη πίστη και αδύνατη πληρότητα


Μπροστά σε αυτόν τον έρωτα λοιπόν ο Λειβαδίτης οικοδομεί φαντασιακές καταστάσεις πληρότητας για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να εξελιχθεί η διαδικασία της ανθρώπινης ιστορίας. Με αυτόν τον μηχανισμό ερωτεύεται τις γυναίκες, αλλά ακόμα και την ίδια την βίαιη επαναστατική αλλαγή του status quo.



Αυτήν την τάση της επαναστατικής σκέψης έχει σχολιάσει ο Φρέιρε αναφερόμενος στο γνωστό απόσπασμα του Τσε Γκεβάρα: “Να μου επιτρέψεις να πω, κινδυνεύοντας να φανώ γελοίος, ότι ο αληθινός επαναστάτης οδηγείται από δυνατά αισθήματα αγάπης [...] αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα δράματα ενός ηγέτη. Πρέπει να συνδυάσει ένα παθιασμένο πνεύμα με ένα ψυχρό μυαλό και να πάρει οδυνηρές αποφάσεις χωρίς να διασπάται ούτε ένας μυς του προσώπου του.”



Έτσι λοιπόν ο Βραζιλιάνος παιδαγωγός, γράφει σχετικά:

«Σε μιαν ορισμένη στιγμή της υπαρξιακής εμπειρίας τους, κάτω από ορισμένες ιστορικές συνθήκες, αυτοί οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την τάξη στην οποία ανήκουν και προσχωρούν στους καταπιεζόμενους, με μια πράξη αληθινής αλληλεγγύης. Άσχετα από το αν αυτή ή προσχώρηση προκύπτει ή όχι από μιαν επιστημονική ανάλυση της πραγματικότητας, αποτελεί (όταν είναι γνήσια) μία πράξη αγάπης και αληθινής στράτευσης (Φρέιρε ,1977: 38)



Ο Φρέιρε μάλιστα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι: «Η επανάσταση αγαπά και δημιουργεί ζωή, και για να δημιουργήσει ζωή μπορεί να υποχρεωθεί να εμποδίσει μερικούς ανθρώπους να βάλουν φραγμούς στη ζωή. Πέρα από τον κύκλο ζωής και θανάτου, που είναι βασικός στη φύση, υπάρχει επίσης ένας αφύσικος ζωντανός θάνατος : ή ζωή πού στερήθηκε την πληρότητα της» (Φρέηρε ,1977: 46)


Επομένως σε αυτό το ζήτημα βλέπουμε ότι ο επαναστάτης (και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο επαναστάτης ποιητής) αναζητεί μια πληρότητα η οποία όπως είδαμε είναι αδύνατη, μόνο που είναι διατεθειμένος να προβεί σε τρομερές πράξεις, στην προσπάθειά του να κυκλώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του Πραγματικού αναζητώντας αυτήν την χαμένη πληρότητα, μέσα από την εξερεύνηση του ανεξερεύνητου.



Πιστεύουμε ότι αυτός ο τρόπος σκέψης και ζωής είναι τελικά η πρακτική υλοποίηση αυτού που ο Σταυρακάκης, χαρακτήρισε άπιστη πίστη (Σταυρακάκης, 2012: 157-158). Ο Ζίζεκ καταφάσκει σε μία πιστότητα στο συμβάν, ως ηθική πίστης στις ρωγμές της εκάστοτε επικρατούσας οντολογίας. Βεβαίως, αυτή η πιστότητα θα πρέπει να συνδυάζεται και με μία πίστη στη συμβαντικότητα κάτι που αναγκαστικά σημαίνει ότι θα πρέπει να κρατάει μία απόσταση από το εκάστοτε συμβάν.


Θα πρέπει δηλαδή να υπάρχει μια πίστη στο πραγματικό ως αδύνατο. Βέβαια, με αυτόν τον τρόπο, θα σημειώσει ο Σταυρακάκης, δημιουργείται ταυτόχρονα μία πίστη για άρνηση αυτού που ήδη πιστέψαμε, δηλαδή του μεμονωμένου συμβάντος. Έχουμε επομένως μια άπιστη πίστη, μια προδοσία με την έννοια του ότι μια μορφή, μια παρουσίαση της πράξης ξεφεύγει από την απόλυτη θετικότητα και εμπεριέχει τα σπέρματα της άρνησής της. Έτσι, η άπιστη πίστη προϋποθέτει ότι διατηρούμε μια πίστη στην ανοικτότητα του πολιτικού πεδίου (Σταυρακάκης, 2012: 157-158 και Σταυρακάκης, 2010:

Σε ένα απόσπασμα ο Λειβαδίτης γράφει χαρακτηριστικά:

«ο έρωτας μοιάζει με το φεγγάρι, αναβάλει την προδοσία» (Λειβαδίτης, 1997: 16).

Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να προσεγγίσουμε το απόσπασμα του Λειβαδίτη ως εξής: Ο έρωτας, κινητήριος μοχλός στην ποίηση και την ζωή του Λειβαδίτη, συνοδεύεται από μία πιστότητα στα συμβάντα και στην εξερεύνηση του αδύνατου, την ίδια στιγμή όμως αυτή η πίστη τείνει να προδίδεται από την ίδια την κοινωνικοσυμβολική τάξη με αποτέλεσμα να έχουμε συναισθηματική αποεπένδυση του της πραγματικότητας, εξαρθρώσεις και εκ νέου συναρθρώσεις, με πιστότητα σε νέα συμβάντα.



Αντί επιλόγου

Τάσος Λειβαδίτης λοιπόν. Ο ποιητής της επανάστασης και της ήττας. Ο ποιητής της συλλογικής έκφρασης, και του ατομικού υπαρξισμού . Δεν ήταν ένας σέξι νικητής σαν τον Τσε Γκεβάρα ίσως δεν είχε ούτε την γοητεία του Φιντέλ. Άλλωστε τα βασανιστήρια άφησαν στην όψη του μια εμφανή σφραγίδα. Παρέμεινε όμως ένας ποιητής ερωτικός και επαναστάτης. Όπως είχε γράψει κάποτε: «ίσως θα πρέπει να 'χεις περάσει πολλά και να τα 'χεις υπομείνει όλα, για ν' απαντήσεις κάποτε σωστά, όταν σε ρωτήσουν την ώρα.» (Λειβαδίτης, 1997: 75)

Και ο Τάσος Λειβαδίτης έκανε ακριβώς αυτό, και 35 χρόνια μετά μπορεί ακόμα να μας δείχνει ότι για να σπάσουμε τα ρολόγια της υπάρχουσας τάξης και να ρυθμίσουμε την ώρα της ανθρωπότητας, πρέπει πρώτα να την ερωτευτούμε, όπως έκανε και αυτός.





Βιβλιογραφία

Λειβαδίτης Τ. (1997). Απάνθισμα. Αθήνα: Κέδρος

Λεφέβρ, Α. (1976). Χέγκελ Μαρξ Νίτσε: ή το βασίλειο των σκιών. Αθήνα: Ράππα

Σεβαστάκης, N. (2008) . Φιλόξενος μηδενισμός: Mια σπουδή στον Homo Democraticus. Αθήνα: Εστία



Σταυρακάκης, Γ. (2008). Ο Λακάν και το πολιτικό. Αθήνα: Εκδόσεις Ψυχογιός

Σταυρακάκης, Γ. (2012). Η Λακανική Αριστερά. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας
Φρέιρε Π. (1977). Η αγωγή του καταπιεζόμενου. Αθήνα: Κέδρος

Stavrakakis, Y. (2010). On Acts pure and impure. Internation Journal of Zizek studies 4:2

Badiou, A. Το ένα διαιρείται σε δύο. Σεμινάρια στο Διεθνές κολέγιο φιλοσοφίας. http://bestimmung.blogspot.gr/2013/07/alain-badiou.html

Balasopoulos, Α. (2009). Ο Pascal και τα ουσιώδη διλήμματα της αριστεράς. http://radicaldesire.blogspot.gr/2009/11/pascal.htm

Ζίζεκ. Σ. (2006). Το Υψηλό Αντικείμενο της ιδεολογίας. Αθήνα: Εκδόσεις Scripta

*Το Πραγματικό δεν είναι πραγματικότητα, αλλά το στοιχείο εκείνο που καταστρέφει την πραγματικότητα, που μας αποκαλύπτει ότι η πραγματικότητα είναι ελλιπής. Έτσι, ενώ η πραγματικότητα είναι το μέρος της αντικειμενικότητας που έχει κατασκευαστεί συμβολικά και στηρίζεται στη φαντασίωση, το πραγματικό που ανήκει και αυτό στο αντικειμενικό πεδίο, είναι το στοιχείο εκείνο που υπερβαίνει την εξημερωμένη διάσταση του αντικειμενικού. Είναι αυτό που εξηγεί την αποτυχία της ουδέτερης αντικειμενικής αναπαράστασης. Το πραγματικό δεν μπορεί να συμβολοποιηθεί ως τέτοιο αλλά φανερώνεται με την αποτυχία κάθε προσπάθειας συμβολοποίησής του. Η κατασκευή καθιστά δυνατή την παγίωση της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά η πραγματικότητα αυτή απειλείται πάντοτε από μια ενδεχόμενη επαφή με εκείνο το κομμάτι του πραγματικού που ξεφεύγει από τα όρια της κατασκευής (Σταυρακάκης, 2008: 118-119)

Πηγή: Κοίτα τον Ουρανό

tvxs.gr

Τα... ανοίγματα μιας 86χρονης που αφήνουν τους πάντες άφωνους [εικόνα]

Τι και αν η ευλυγισία είναι προνόμιο μόνο των παιδιών; Τι και αν χρειάζεται επίπονη άσκηση για να αποκτηθεί σε μεγαλύτερη ηλικία; Το σπαγκάτο στα... πόδια μιας ηλικιωμένης φαίνεται πως γίνεται πολύ εύκολη υπόθεση! Η 86χρονη Tao Ouyun από την Κίνα, έχει εντυπωσιάσει τους πάντες με την ικανότητά της να ανοίγει τα πόδια της κάνοντας ένα τέλειο σπαγκάτο. 
Η Tao Ouyun,

Τι λείπει από την αφίσα της Χ.Α.;

Πέτρος Κατσάκος

Η πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση του υπόδικου βουλευτή της Χ.Α. Ηλία Κασιδιάρη στην εκπομπή «Ενικός» ήταν η πρώτη πράξη της επικοινωνιακής μεταμόρφωσης της ναζιστικής οργάνωσης σε ένα «σοβαρό» και «ανθρώπινο» κόμμα που καταδικάζει τη βία, διαγράφει τους μαχαιροβγάλτες και δίνει ένα πιάτο φαΐ ακόμα και σε αλλοδαπούς.

Τα εκτός Κορυδαλλού μέλη της ηγετικής ομάδας της Χ.Α., μετά τη δολοφονική επίθεση στο Νέο Ηράκλειο, επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα political correct προφίλ, αφήνοντας προς το παρόν στην άκρη τη ρητορική του μίσους και των φυλετικών διαχωρισμών.

Το δεύτερο στάδιο της μεταμόρφωσης έρχεται μέσω της αναγγελίας μιας διανομής τροφίμων και ρούχων που θα πραγματοποιηθούν το προσεχές Σάββατο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη εν είδει μνημοσύνου για τους δύο νεκρούς χρυσαυγίτες του Νέου Ηρακλείου.

Για πρώτη φορά η Χ.Α. δεν επισημαίνει στην αναγγελτήρια αφίσα των εκδηλώσεων πως οι διανομές αφορούν ΜΟΝΟ σε Έλληνες. Με τον τρόπο αυτό τα στελέχη του ναζιστικού κόμματος κάνουν ακόμη μια προσπάθεια να μετακινηθούν έστω και προσωρινά από τις διαχωριστικές γραμμές που οι ίδιοι έθεταν από δημιουργίας του κόμματός τους ανάμεσα σε Έλληνες και μη.

Οι ίδιοι που μέχρι χθες απέκλειαν ρητά τους μετανάστες από τις φιλανθρωπικές τους δράσεις, τώρα σβήνουν υποκριτικά από τις αφίσες τους «αποκλεισμούς». Όσο όμως και αν προσπαθούν οι λύκοι να κρύψουν τους αγκυλωτούς σταυρούς από τα μπράτσα και τη φιλοσοφία τους φορώντας την προβιά του «σοβαρού» πολιτικού κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τα ρατσιστικά ουρλιαχτά τους.

Πώς να ξεχάσει κανείς τον Η. Παναγιώταρο που σε παλαιότερη διανομή τροφίμων της Χ.Α. είχε διώξει κακήν κακώς μια ηλικιωμένη μετανάστρια λέγοντάς της πως «για αστακούς και γαρίδες να πας να σε ταΐσουν ο Τσίπρας και η Παπαρήγα».

πηγή: Αυγή

Και παρθένες και μωρές!

Γιούλα Ράπτη

Είναι φρικιαστικό...

Ειναι ό,τι πιο σοκαριστικό έχω δει!
Να το ξαναδείξουμε από την αρχή.
Να το ξαναδείξουμε σε αργή κίνηση.
Να το ξαναδείξουμε καρέ-καρέ.
Είναι τρομερό για τους συγγενείς των θυμάτων!
Είναι φρίκη.
Να ξαναδούμε το φρικιαστικό βίντεο.

Τι υποκριτές και ψεύτες είμαστε! Ποιος σοκάρεται; Αν παθαίναμε τέτοια αλλεπάλληλα σοκ θα ήμασταν όλοι σαλεμένοι. Κλονιζόμαστε προς στιγμήν και μετά ορθώνεται ένα τείχος άμυνας για να προστατευθείς, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να μην κάνουμε διαγωνισμό τηλεοπτικής ευαισθησίας.

Βία σε replay. Τίποτα δεν παθαίνουμε. Όχι γιατί είμαστε αναίσθητοι, αλλά γιατί πρέπει να επιβιώσουμε σ΄ αυτήν την επίθεση βίας σε replay. Όταν ακούς ότι εκτέλεσαν εν ψυχρώ, το φαντάζεσαι, όταν σου το δείχνουν στην τηλεόραση 15 φορές σε ένα τέταρτο, γίνεται κάτι σαν σινεμά. Αλίμονο από αυτούς που ήταν δικοί τους άνθρωποι οι νεκροί. Κι ήταν αυτοί που έχουν ζητήσει «να σταματήσει εδώ αυτό το κακό.». Αμ δε, οι τηλεαστέρες θέλουν να ανατριχιάσουν κι άλλο λίγο. Κι αυτοί και ‘μεις.

Ζούγκλα! Το επίμαχο βίντεο ήταν αποκλειστικότητα του zougla.gr αλλά το εξασφάλισαν και τα κανάλια. Για να μην κάνει κάποιος σενάρια, αφού αυτά τα ντοκουμέντα στόχο έχουν να βοηθήσουν την αστυνομία ή την αντιτρομοκρατική να εντοπίσουν τους δράστες, γιατί δίνονται στη δημοσιότητα; Εξυπηρετεί σε κάτι να δουν οι πολίτες την σκηνή; Να ήταν σκίτσα, πρόσωπα, θα είχε ένα νόημα.

Και το ψέμα των θεατών: Η άλλη απορία, που συχνά θέτουμε οι ίδιοι που βλέπουμε τις τηλεοπτικές ειδήσεις, είναι γιατί τις βλέπουμε, αφού σήμερα όσοι θέλουν να ενημερωθούν μπορούν πράγματι να διαλέξουν δύο-τρία αξιοπρεπή και έγκυρα σάιτ. Γιατί είμαστε και οι θεατές υποκριτές. Μας αρέσει να κατακεραυνώνουμε την αθλιότητα, αλλά θέλουμε να την ξέρουμε. Είναι σαν το άλλο περίφημο ψέμα «εμένα δεν με ενδιαφέρει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του». Το λένε τόσοι πολλοί που αναρωτιέσαι πώς γίνεται και σπάει ταμεία ό,τι σχετίζεται με κλειδαρότρυπα;

«Το κακό είναι η διαστροφή του καλού» έλεγε ο Παράκελσος. Αυτό για να μην κάνουμε- και οι τηλεαστέρες και οι θεατές- τις παρθένες και μάλιστα τις μωρές!

http://www.protagon.gr/

Ποδόσφαιρο: Η 2η αγωνιστική των Νέων της Β’ Εθνικής με Παναχαϊκή και Παναιγιάλειο

Σε φουλ ρυθμούς μπαίνει και το πρωτάθλημα των Νέων στους δυο ομίλους της Β’ Εθνικής, καθώς η αυλαία άνοιξε ήδη και οι ομάδες προετοιμάζονται για τη 2η αγωνιστική.
Όπως ανακοίνωσε η διοργανώτρια αρχή τα ματς

«Θαυμαστός καινούργιος κόσμος»

Της Μαρίας Τριαντοπούλου

Το ακούσαμε και αυτό. Μεταξύ άλλων πολλών κακόγουστων κι ευτράπελων ακούσαμε ότι στην Ελλάδα της ανάπτυξης θα έχουμε όλοι ελεύθερη πρόσβαση στο Ιντερνετ. Και έτσι θα μπορούμε να σερφάρουμε και να ενημερωνόμαστε όχι μόνο για τις εγχώριες ανοησίες αλλά και για τις πιο εξευρωπαϊσμένες, όπως αυτό, για παράδειγμα, που είπε ο εκπρόσωπος της καγγελαρίου κυρίας Μέρκελ. Είπε δηλαδή ότι το Βερολίνο καταδικάζει την βία αλλά, πρόσθεσε με περισσή κομψότητα, οτι δεν πιστεύει στην θεωρία ότι φαινόμενα σαν αυτά έχουν οποιαδήποτε σχέση με τις “συμφωνίες της Ελλάδας με τους ευρωπαίους συμμάχους της”. 

Και πόσο δίκιο έχει ο γερμανός εκπρόσωπος... Το έχει αποδείξει η ιστορία, το έχει αναπτύξει η τέχνη και η λογοτεχνία, το έχουν αποδεχτεί οι κοινωνικές επιστήμες. Τα ακραία φαινόμενα βίας, εγκληματικότητας, παραβατικότητας και λοιπά ουδεμία σχέση έχουν με την κοινωνική εξαθλίωση, την φτώχια, την ανεργία, την διάλυση του κράτους πρόνοιας ή την πολιτιστική ένδεια. Αντίθετα μάλιστα σε μια κοινωνία που ευημερεί και αναπτύσσεται σε όλους τους τομείς της πολιτικής και οικονομικής ζωής, εκεί που ανθεί η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και ο πολιτισμός, εκεί που υπάρχει σεβασμός στο άτομο και στη διαφορετικότητα εκεί είναι που τα φαινόμενα βίας αυξάνονται κατακόρυφα.

“Μα τι λέτε κύριε Στέφεν Ζάϊμπερτ μου, εκπρόσωπε της κυρίας Μέρκελ μου, σοβαρολογείτε;”

Η ανάλυση της “πολιτικής βίας” αλλά και της κάθε άλλης μορφής βίας είναι, ομολογουμένως, μια δύσκολη και περίπλοκη υπόθεση όσο κι αν προσπαθούν οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές - κυρίως της ακροδεξιάς – να της προσδώσουν μια μονοσήμαντη έννοια. Διάφοροι εννοιολογικοί προσδιορισμοί αλλά και διάφορες πολιτικές θεωρίες έχουν αναπτυχθεί γύρω από το θέμα της βίας, της θεμιτής (ναι, ίσως να υπάρχει και τέτοια) και της αθέμιτης, της κρατικής και της προσωπικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι η κάθε λογής βια είναι προϊόν των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που την γέννησαν, την εξέθρεψαν και της δώσαν χώρο να ανθήσει. Το να προσπαθεί κάποιος, εθελοτυφλώντας, να απομονώσει τα αποτελέσματα που επιφέρει η βίαια διάλυση μιας χώρας, η βίαια εφαρμογή προγραμμάτων λιτότητας, η βίαια μισαλλόδοξη πολιτική είναι επικίνδυνα ανιστόρητο. Και τώρα που καταρρέει ο “θαυμαστός καινούργιος κόσμος” της ψεύτικης ευδαιμονίας που μας τάϊζαν τόσα χρόνια, κυβέρνηση-τράπεζες-ΜΜΕ-διαφημιστές, όλες οι κοινωνικές δομές αναπροσαρμόζονται και επαναπροσδιορίζονται, κύριε εκπρόσωπε από το Βερολίνο. Το να μας λέτε ότι δεν βλέπετε καμμία σχέση ανάμεσα στις οικονομικές πολιτικές που μας έχουν επιβληθεί και στα κοινωνικά φαινόμενα που αυτές έχουν ως άμεσο αποτελέσμα τους, είναι απλός εμπαιγμός όπως τόσοι άλλοι που μας κατακλυζουν καθημερινά από παντού.

Τώρα όμως με την δωρεάν πρόσβαση στο διαδίχτυο είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά τα άσχετα με την κατάσταση φαινόμενα θα εξαλειφθούν και έτσι ίσως γλυτώσουμε και από τις δικές σας απόλυτα ανακριβείς απόψεις στο ρόδινο αυτό μέλλον που μας περιμένει...

http://tvxs.gr/

H ομοφοβική Σώτη και ο χρυσαβγίτης Γρηγόρης

Άρης Χατζηστεφάνου

Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα δυο από τις πιο προβεβλημένες περσόνες του πολιτισμού της εκσυγχρονιστικής Ελλάδας έδωσαν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή με την οποία τους είχε γνωρίσει το ακροατήριό της.

Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα δυο από τις πιο προβεβλημένες περσόνες του πολιτισμού της εκσυγχρονιστικής Ελλάδας έδωσαν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή με την οποία τους είχε γνωρίσει το ακροατήριό της.

Την ημέρα της παρακρατικής δολοφονίας δυο μελών της Χρυσής Αβγής ο Γρηγόρης Βαλιανάτος δήλωσε ότι «είμαστε όλοι χρυσαυγίτες». Λίγες ημέρες αργότερα η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου σημείωνε σε συνέντευξή της: «Αδιαφορώ αν με λένε ομοφοβική, είμαι ενάντια στην γελοιότητα του γκέι γάμου».

Προφανώς οι επιλογές δυο ανθρώπων να δηλώνουν νεοναζιστές ή ομοφοβικοί αποτελούν προσωπική τους επιλογή και δεν μας αφορούν. Παρόλα αυτά λόγω της συνεχούς έκθεσής τους στα φώτα της δημοσιότητας νομιμοποιούμαστε να χρησιμοποιήσουμε τα παραδείγματά τους για την εξαγωγή ορισμένων πολύ πιο σημαντικών πολιτικών συμπερασμάτων.

Σε κάθε χώρα, το πλέον κοσμοπολίτικο τμήμα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ αναλαμβάνει να εκφράσει προοδευτικές κοινωνικές ιδέες οι οποίες είναι φαινομενικά ασυμβίβαστες με τις βαθιά αντιδραστικές και αντιλαϊκές θέσεις τους σε πολιτικά και οικονομικά ζητήματα.

Η περίπτωση του Μπαράκ Ομπάμα, μου εξηγούσε κάποτε ο Ταρίκ Αλί, εκφράζει ακριβώς αυτή την περίπτωση: στην εξωτερική πολιτική ο μαύρος πρόεδρος αποδείχθηκε χειρότερος ακόμη και από τον Τζορζ Μπους αφού κλιμάκωσε τις πολεμικές επιχειρήσεις που είχε ξεκινήσει ο προκάτοχός του. O αριθμός των νεκρών αμάχων πολλαπλασιάστηκε, το Γκουαντάναμο έμεινε ανοιχτό ενώ οι παρακολουθήσεις ενισχύθηκαν. Στην οικονομική πολιτική αποδείχθηκε εξ’ ίσου πιστός υπηρέτης των συμφερόντων της Γουόλ Στριτ με όλους τους προηγούμενους προέδρους.

Αυτό που τον διέκρινε όμως από τον Μπους ήταν η φιλελεύθερη (όχι με την οικονομική έννοια του όρου) στάση που κράτησε σε μια σειρά θεμάτων που σχετίζονταν με τα δικαιώματα τον ομοφυλόφιλων κ.ο.κ.

Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να εντάξει κανείς και την κοσμοπολίτικη «διανόηση» των δυο τελευταίων δεκαετιών στις ΗΠΑ αλλά και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Το παράδειγμα του Christopher Hitchens o οποίος ξεσπάθωνε εναντίον του θρησκευτικού σκοταδισμού ενώ παράλληλα ζητούσε το βομβαρδισμό του Ιράν είναι ενδεικτικό. Παρόμοια στάση είχε και η λεγόμενη ομάδα των νεο-αντιδραστικών της Γαλλίας, που γνώρισε την ακμή της στη δεκαετία του ’90 και τις αρχές του 21ου αιώνα – την περίοδο δηλαδή που η Ελλάδα γνώριζε τον πολιτισμικό σκοταδισμό των λεγόμενων νεο-ορθόδοξων.

Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι ότι τα κοσμοπολίτικα τμήματα της οικονομικής και μιντιακής μας ελίτ φλερτάρουν τόσο έντονα με την άκρα δεξιά και το φασισμό ώστε δικαιώνουν όσους υποστήριζαν ότι ο νεοναζισμός δεν είναι παρά το στρατιωτικό σκέλος του νεοφιλελευθερισμού – ή όπως το είχε θέσει ο Upton Sinclair: “Φασισμός είναι ο καπιταλισμός στον οποίο έχουμε προσθέσει και το φόνο».

Η ταύτιση απόψεων δεν αφορά πλέον μόνο ζητήματα όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, η προστασία των εφοπλιστών και η φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου αλλά περνά και σε θέματα πολιτισμού.

Υπό αυτή την έννοια γίνεται ακόμη πιο σαφές ότι αυτές οι δυνάμεις της αντίδρασης συνασπίζονται μέρα με την ημέρα σε ένα άκρο. Και η απάντηση των υπολοίπων δεν μπορεί να είναι η προσπάθεια να αποφύγουν τη ρετσινιά του άλλου άκρου. Όταν ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα κινείται προς τα δεξιά ο ρόλος μας δεν είναι να ακολουθήσουμε το ρεύμα απευθυνόμενοι σε έναν ανύπαρκτο μεσαίο χώρο αλλά να αντιστρέψουμε αυτή την πορεία.

Σε μια χώρα όπου τα μεσαία στρώματα εξαφανίζονται λόγω της οικονομικής κρίσης και η πόλωση της κοινωνίας μας καλεί να λάβουμε θέση απέναντι σε καθημερινά προβλήματα οφείλουμε να δηλώσουμε ότι είμαστε το άλλο άκρο.

Είμαστε το άλλο άκρο απέναντι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την διαπόμπευση οροθετικών γυναικών.

Είμαστε το άλλο άκρο απέναντι στους ομοφοβικούς και τους ρεσοφόρους κρυπτο-χρυσαβγίτες.

Είμαστε το άλλο άκρο απέναντι σε όσους στηρίζουν μια πολιτική που οδηγεί χιλιάδες συμπολίτες μας στην αυτοκτονία και προετοιμάζει τις εκατόμβες θυμάτων για τις οποίες προειδοποιούν επιστήμονες εντός και εκτός της χώρας.

Είμαστε το άλλο άκρο απέναντι σε όσους θεωρούν λαϊκισμό να μιλάς για τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα.

Είμαστε το άλλο άκρο απέναντι στην καταστρατήγηση της δημοκρατίας και του συντάγματος, είτε αυτή γίνεται από ροπαλοφόρους νεοναζί είτε από κουστουμαρισμένους συνταγματολόγους-αρχηγούς κομμάτων.

Είμαστε το άλλο άκρο απέναντι στα lifestyle περιοδικά και site που ζητούν απαγόρευση κυκλοφορίας των πολιτών σε περιόδους κρίσης και ανάθεση της εξουσίας στον εκάστοτε αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Είμαστε το άκρο της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της οικονομικής ισότητας.

πηγή: info-war.gr

Αυτή είναι η ολόλευκη εκκλησία του Αγίου Νικολάου που ονειρεύεται να χτίσει ο Καλατράβα στη Νέα Υόρκη [εικόνες]

Θα δεσπόζει λευκός, σαν τα αιγαιοπελαγίτικα εκκλησάκια, ο νέος ναός του Αγίου Νικολάου ανάμεσα στα γκρίζα και καφετιά κτίρια της Νέας Υόρκης, όπως τον εμπνεύστηκε ο γνωστός αρχιτέκτονας Σαντιάγκο Καλατράβα.

Και μαζί και χώρια

Photo: Nocturnales/Flickr
Ηλίας Μαμαλάκης

Στις μέρες μας οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν δυσκολέψει πολύ. Σχεδόν κανείς, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν μπορεί να βρει ένα ακροατήριο να εκφράσει τους προβληματισμούς του, τις αγωνίες του, τις ανάγκες του και όλα αυτά να τα μοιραστεί με κάποιον.

Όχι τόσο πολύ για να βρει βοήθεια, αλλά περισσότερο γιατί το μοίρασμα ενός προβλήματος κάνει τον άνθρωπο να βλέπει μια νέα -πιο απαλή- διάσταση του προβλήματος και τον κάνει να το καταπίνει και να το χωνεύει καλύτερα ή να τον κάνει πιο μαχητικό και να τον βάζει στις γραμμές του πολέμου να το αντιμετωπίσει.

Όμως δεν υπάρχει ψυχή στον ορίζοντα να μοιραστείς αυτό που έχεις εσύ στο μυαλό σου. Οι παιδικοί σου φίλοι ξεστράτισαν. Σ’ αγαπούν μα έχουν τα δικά τους. Μιλάς και δεν σε ακούν. Περιμένουν να τελειώσεις να πουν και αυτοί τα δικά τους, που και εσύ δεν θα ακούσεις.

Στο σπίτι η οικογένεια έχει τις δικές της σκέψεις και αγωνίες, ανάλογα την ηλικία και τη φάση που περνάει. Ίσα-ίσα εσύ πρέπει μέσα στον οικογενειακό περίγυρο να στήσεις ένα αφτί να ακούσεις τους άλλους.

Κατά πάσα πιθανότητα έχουν περισσότερες ανάγκες από εσένα. Και έτσι εσύ, με ό,τι έχεις στο μυαλό σου, μένεις μόνος και έρημος.

Για τους γονιούς δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Τους απασχολούν τα σήριαλ, η σύνταξη και δεν είναι σε θέση να δώσουν βοήθεια στο ώριμο παιδί τους.

Και αν κάποτε φανεί κάποιος ή κάποια και σου απλώσει το χέρι τότε μπορεί να πέσεις σε παγίδα που να σε οδηγήσει σε άλλες περιπέτειες. Βέβαια, οι παγίδες μερικές φορές έχουν νοστιμότατα δολώματα.

Σύντροφοι και ομοτράπεζοί μου, μη ζητάτε βοήθεια από πουθενά. Σταθείτε στα πόδια σας και μην κοιτάτε πίσω σας. Μεταξύ μας, όπως στρώσατε θα κοιμηθείτε.

Και αν ονειρευτήκατε στην ώριμη ηλικία λίγη ξεκούραση, λίγη αποδοχή και καταξίωση, τότε έχετε κάνει λάθος. Όσο πιο πολύ ωριμάζετε τόσο πιο πολύ θα δουλεύετε και τόσο πιο πολύ θα παραγκωνίζεστε. Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι η ωρίμανση οδηγεί στη σήψη. Γι’ αυτό σας λέω, τελικά δείτε το αλλιώς.

Και αν τύχει και βρεθεί ένα χεράκι να απλωθεί σκανταλιάρικα προς το δικό σας μην έχετε προβλήματα και αναστολές. Απλώστε και εσείς το δικό σας και αρπάχτε το. Η ζωή θέλει ρίσκο.

Και ας διαλυθεί το σύμπαν από το κράτημα.

Ας πρόσεχε το σύμπαν...

Και εσείς και εμείς να είμαστε καλά.

Υ.Γ.: Ο υπογράφων περνάει υπαρξιακή κρίση και την οποία θέλει να μοιραστεί μαζί σας.

http://www.protagon.gr/

Πρόγραμμα - φωτιά

Μυρίζει μπαρούτι τον μήνα που τρέχει η Βουλή, έχοντας να περάσει από νομοθετικές συμπληγάδες που ξεκινούν από τον προϋπολογισμό και το νέο ασφαλιστικό και φτάνουν στη νέα επιδρομή στα ακίνητα. 

Οι τριγμοί ακούγονται από τώρα, αλλά αρκετοί στην πολιτική πιάτσα δεν τους θεωρούν σοβαρούς. Γιατί πολλοί βουλευτές της κωμικοτραγικής συγκυβέρνησης έχουν απειλήσει κατά καιρούς ότι δεν θα ψηφίσουν νέα μέτρα και τη δύσκολη ώρα βάζουνε την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια…

http://www.topontiki.gr

Βουκόλος με Wi-Fi

Στάθης Παχίδης

Οι πραγματικές τομές έτσι γίνονται, ανυποψίαστα κι ανεπαίσθητα, εκεί που κανείς δεν τις περιμένει, καθώς μασουλάς κανένα φρούτο στον καναπέ και χαζεύεις τα κανάλια… Και Wi και Fi σ’ όλη την επικράτεια δωρεάν (καλά, το επίρρημα μην το δένετε και κόμπο) με πρωθυπουργική εξαγγελία κι αν κανείς επιμένει, μετά από αυτή την παρέμβαση–τομή, πως οι πολιτικοί δεν έχουν σχέση με τα προβλήματα της καθημερινότητας, είναι τουλάχιστον άδικος.

Ο homo Wi-Fi είναι πια ευρέως αναγνωρίσιμος – θέλοντας και μη… Η πρώτη ερώτηση μετά το «γεια» είναι πάντα η ίδια: «Πες το Wi-Fi εδώ…» και μαύρο φίδι σ’ έφαγε, αν τυχόν δεν έχεις ή δεν ξέρεις τον μαγικό κωδικό. Σαν να τον κάλεσες για να τον προσβάλεις, σαν να έδωσες ραντεβού με πρεζόνι σε θεραπευτική κοινότητα, με αναρχικό σε αστυνομικό τμήμα. Τα μαγαζιά, τα μπαράκια, τα σπίτια φίλων, οι τόποι συνάντησης έχουν ταξινομηθεί στο μυαλό ανάλογα με την ύπαρξη και την ποιότητα της ιντερνετικής σύνδεσης και έτσι κατευθύνονται οι νέες κοινωνικότητες – «πού, εκεί; δεν έχει σύνδεση ρεεε…». Το μπαράκι στη γωνία καταλαβαίνεις πως μπορεί για κάποιον εξαρτημένο να ‘ναι Αλάσκα και Γη του Πυρός μαζί.

Το επιχείρημα «Για τη δουλειά το ‘χω…» ακούγεται αλλά δεν πείθει – όσο εργασιομανής να ‘ναι κανείς, αργά το βράδυ οι διακόπτες κλείνουν εκτός κι αν είσαι η Πάολα ή το κοινό της. Ούτε και ο likeισμός, η shareομανία και η συμπυκνωμένη εβαπορέ twitterολαγνεία φαντάζουν αιτίες ισχυρές για την εξάρτηση. Ένα παράλληλο ηλεκτρονικό wannabe Σύμπαν φαίνεται πιο πειστικό καθώς επιτέλους γινόμαστε κάποιοι άλλοι—φαντασιακά ζούμε κατά βάση εκτός από τις μέρες που πληρώνουμε τους λογαριασμούς.

Αυτόν τον παράλληλο εαυτό δεν γίνεται περιστασιακά και μόνο ανάλογα με τη σύνδεση να τον έχουμε. Η βαθύτατη πολιτική και κοινωνική τομή βρίσκεται σ’ εκείνο το «σ’ όλη την επικράτεια». Προκαλεί ρίγος η σκέψη για το πόσοι νέοι άνθρωποι ήδη ετοιμάζουν μπαγκάζια για την επιστροφή τους στα πατρώα επαρχιακά εδάφη, στην αγνή ελληνική περιφέρεια—από πάντα ήταν indie η Άνω Τραχανοπλαγιά και ουάου η Κάτω Καρδιτσομαγούλα. Το τέλος της ερήμωσης της ελληνικής υπαίθρου και η ανάπτυξη περνά μέσα από το Wi-Fi και η παιδεία γης που τόσο μας λείπει είναι ελάχιστο θέμα μπρος στην έλλειψη σύνδεσης. Πώς θ’ ανέβεις δίχως το tablet στο τρακτέρ John Deere, πως θα πας με τα ζα στα μπαϊρια στον Αϊ Λιά χωρίς i-phone, πώς να πας στα καπνά και στα θερμοκήπια άνευ λαπτόπιον. Βουκόλος χωρίς γκλίτσα γίνεται, χωρίς Wi-Fi, όμως;

Η πολιτική, έλεγαν παλιά, πως είναι η τέχνη του εφικτού – αποδεικνύεται πως είναι και η χαρά του συνδεδεμένου. Σε λίγα χρόνια η Ιστορία στις Δέλτους της θα θυμάται την πλήρη Wi-Fi κάλυψη της χώρας επί Antwniou του Mpps σαν την αφετηρία της νέας εποχής – προφανώς η ίδια Ιστορία που θ’ αναρωτιέται και αν υπήρχε ζωή και πριν από τον θεό Zuckerberg…

http://www.protagon.gr/

Θα πρέπει να απαγορεύονται τα εξτρεμιστικά κόμματα;

Του Γιαν Β. Μίλερ

Η επιχείρηση της ελληνικής κυβέρνησης κατά του ακροδεξιού κόμματος της «χρυσής αυγής» (ΧΑ) αναβίωσε ένα άβολο ερώτημα, που μετά το τέλος του «ψυχρού πολέμου» έμοιαζε να έχει εκλείψει: υπάρχει θέση στις φιλελεύθερες δημοκρατίες για προφανώς αντιδημοκρατικά κόμματα;

Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1989, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες είχαν παύσει να νιώθουν απειλή, αν εξαιρέσει κανείς τους διεθνείς τρομοκράτες, που δε συνηθίζουν να σχηματίζουν κόμματα ή να διεκδικούν έδρες στα διάφορα κοινοβούλια. Το ερώτημα που τίθεται είναι άρα αν θα πρέπει να τίθενται εκτός νόμου τα εξτρεμιστικά κόμματα που δηλώνουν πως δεν αποδέχονται το δημοκρατικό πλαίσιο -ή μήπως η στέρηση του δικαιώματός τους στην ελεύθερη έκφραση και τον πολιτικό συνεταιρισμό υπονομεύει αυτή καθ' αυτή το δημοκρατικό πολιτικό πλαίσιο;

Το κρίσιμο είναι αυτές τις αποφάσεις να τις λαμβάνουν μη-κομματικοί θεσμοί, σαν τα συνταγματικά δικαστήρια και όχι τα ανταγωνιστικά πολιτικά κόμματα, των οποίων οι ηγέτες πάντοτε θα μπαίνουν στον πειρασμό να απαγορεύουν την πολιτική παρουσία των αντιπάλων τους. Ατυχώς η δράση κατά της ΧΑ θεωρείται μάλλον κατευθυνόμενη από κυβερνητικούς πολιτικούς σχεδιασμούς, παρά από μια ανεξάρτητη, εμβριθή κρίση.

Από την άλλη η αυτοάμυνα της δημοκρατίας ανέκαθεν θεωρείτο απολύτως νόμιμος στόχος. Όπως το έθεσε το μέλος του αμερικανικού ανώτατου δικαστηρίου Ρόμπερτ Τζάκσον (Robert Jackson) (που ήταν επίσης επικεφαλής των Αμερικανών εισαγγελέων στη δίκη της Νυρεμβέργης), το σύνταγμα δεν είναι «συμβόλαιο αυτοκτονίας». Παρόμοια ήταν η προσέγγιση του Ισραηλινού νομικού Ααρών Μπάρακ (Aharon Barak), που υπογράμμισε πως «τα πολιτικά δικαιώματα δεν είναι βωμός για να θυσιαστεί το εθνικό συμφέρον».

Αλλά φυσικά, η υπέρμετρη δημοκρατική αυτοάμυνα μπορεί να μην αφήσει και πολλή δημοκρατία προς υπεράσπιση. Κι αν τελικά ο κόσμος έχει στ' αλήθεια θέλει να ξεμπερδεύει με τη δημοκρατία, ποιος δικαιούται να τον σταματήσει; Όπως το είχε θέσει ένας άλλος δικαστής του ανώτατου δικαστηρίου, ο Όλιβερ Ουέντελ Χολμς (Oliver Wendell Holmes), «αν οι συμπολίτες μου θέλουν να πάνε στην κόλαση, οφείλω να τους βοηθήσω. Αυτή είναι η δουλειά μου».

Οπότε οι δημοκρατίες είναι καταδικασμένες εφόσον απαγορεύουν τους εξτρεμιστές, αλλά και καταδικασμένες αν δεν τους απαγορεύουν. Ή σύμφωνα με τον πιο εύγλωττο φιλελεύθερο φιλόσοφο του 20ού αιώνα Τζον Ρολς (John Rawls), πρόκειται για ένα «πρακτικό δίλημμα που η φιλοσοφία από μόνη της δεν μπορεί να επιλύσει».

Αλλά και η ιστορία, δεν αποφαίνεται ξεκάθαρα στο ζήτημα αυτό, αν και πολλοί μοιάζει να πιστεύουν το αντίθετο. Εκ των υστέρων μοιάζει προφανές πως η δημοκρατία της Βαϊμάρης όφειλε να έχει απαγορέψει εγκαίρως το ναζιστικό κόμμα NSDAP. Είναι διαβόητη η ρήση του υπουργού προπαγάνδας του Χίτλερ (Hitler) Γιόζεφ Γκέμπελς (Joseph Goebbels) μετά τη νόμιμη «machtergreifung» (κατάληψη της εξουσίας) εκ μέρους των εθνικοσοσιαλιστών: «θα είναι πάντοτε ένα από τα μεγαλύτερα αστεία της ιστορίας πως η δημοκρατία παρέδωσε στους θανάσιμους εχθρούς της όλα τα μέσα που εξασφάλισαν την εξαφάνισή της».

Κανείς όμως δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει πως ακόμα και η απαγόρευση του NSDAP θα είχε ανακόψει την προϊούσα αποστασιοποίηση του γερμανικού λαού από τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Πιθανότατα θα είχε επιβληθεί κάποιο άλλο αυταρχικό σύστημα. Κι αν η Δυτική Γερμανία τη δεκαετία του 1950 απαγόρεψε τα νεοναζιστικά και τα κομμουνιστικά κόμματα, άλλες χώρες -ιδίως εκείνες της νοτίου και της ανατολικής Ευρώπης, όπου οι δικτατορίες συνδέθηκαν ακριβώς με την απαγόρευση του πολιτικού πλουραλισμού- άντλησαν εντελώς αντίθετα διδάγματα για το πώς να αποτρέπουν τον αυταρχισμό. Αυτός είναι ο λόγος που π.χ. η Ελλάδα δε διαθέτει νομικό πλαίσιο που να επιτρέπει την απαγόρευση πολιτικών κομμάτων.

Το ότι παρ' όλα αυτά η Ελλάδα προσπαθεί αποτελεσματικά να καταστρέψει τη ΧΑ -το ελληνικό κοινοβούλιο μόλις υπερψήφισε το πάγωμα της κρατικής χρηματοδότησης αυτού του κόμματος- φαίνεται να δείχνει πως οι περισσότερες δημοκρατίες τελικά αναγκάζονται να θέσουν κάπου ένα όριο. Το ερώτημα είναι πού ακριβώς θα πρέπει να χαράσσεται αυτή η κόκκινη γραμμή;

Κατ' αρχήν, είναι σημαντικό να αποδεχτούμε πως το όριο αυτό θα πρέπει να είναι ευδιάκριτο πριν καν εμφανιστούν τα εξτρεμιστικά κόμματα. Αν μιλάμε περί κράτους δικαίου, είναι σημαντικό η δημοκρατική αυτοάμυνα να μην εμφανίζεται ad hoc -ή αυθαίρετα. Τα κριτήρια της νομιμότητας θα πρέπει να είναι σαφή εκ των προτέρων.

Ένα κριτήριο που μοιάζει να είναι γενικά παραδεκτό είναι πως κανένα κόμμα δεν μπορεί να χρησιμοποιεί, να ενθαρρύνει ή έστω να συγχωρεί τη χρήση βίας -σε αντίθεση με ό,τι προφανώς έκανε η ΧΑ, που επιτέθηκε βίαια κατά μεταναστών στην Αθήνα. Η συναίνεση είναι πολύ πιο προβληματική όσον αφορά κόμματα που επικαλούνται το μίσος και δεσμεύονται να καταστρέψουν τις βασικότερες δημοκρατικές αρχές. Πολλά ευρωπαϊκά εξτρεμιστικά κόμματα θα αντιδρούσαν σε μια τέτοια κατηγορία, επικαλούμενα πως δεν αντιτίθενται καθόλου στη δημοκρατία, αλλά αντιθέτως, μάχονται υπέρ «του λαού».

Αλλά τα κόμματα που επιδιώκουν να περιθωριοποιήσουν ή να καθυποτάξουν ένα τμήμα αυτού του «λαού», επί παραδείγματι τους μετανάστες ή τους απογόνους τους, παραβιάζουν όντως βασικές δημοκρατικές αρχές. Όσον αφορά τη ΧΑ -που ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο είναι ένα αυθεντικό νεοναζιστικό κόμμα- ακόμα κι αν δεν είχε συμμετάσχει άμεσα σε βίαιες ενέργειες, η ακραία αντι-μεταναστευτική της στάση και η επίκληση του μίσους σε μια στιγμή ακραίας κοινωνικής και οικονομικής αστάθειας, θα την καθιστούσε ευλόγως υποψήφια προς απαγόρευση.

Οι επικριτές μιας τέτοιας εξέλιξης επισημαίνουν τον κίνδυνο της εκτροπής: κάθε επικριτής της μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης π.χ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ρατσιστής» και να του επιβληθεί στέρηση του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης. Οπότε αναδεικνύεται η σημασία ορισμένων προδιαγραφών, όπως εκείνης που στις ΗΠΑ θέτει το ζήτημα της απαγόρευσης της ελευθερίας της έκφρασης μόνο εφόσον η έκφραση αυτή προκαλεί «σαφή και άμεσο κίνδυνο» πρόκλησης βίαιων πράξεων. Τα περιθωριακά κόμματα που δεν συνδέονται με την πολιτική βία και δεν υποδαυλίζουν το μίσος πιθανότατα θα πρέπει να αφεθούν στη ησυχία τους, όσο απεχθής κι αν είναι η ρητορική τους.

Τα πράγματα ασφαλώς είναι εντελώς διαφορετικά για τα κόμματα που βρίσκονται στα πρόθυρα της εξουσίας, ακόμα κι αν η απαγόρευσή τους θα μπορούσε ευκολότερα να θεωρηθεί ευθέως αντιδημοκρατική ενέργεια (στο κάτω-κάτω, διαθέτουν ήδη εκπροσώπους στο κοινοβούλιο). Σε μια διάσημη υπόθεση, το «ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (ΕΔΑΔ) συμφώνησε με την απαγόρευση του τουρκικού «κόμματος ευημερίας» ενώ εκείνο ήταν μείζων εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού.

Είναι μύθος πως η απαγόρευση μετατρέπει τους ηγέτες των εξτρεμιστών κομμάτων σε μάρτυρες. Ελάχιστοι θυμούνται τους ηγέτες των Γερμανών νεοναζιστών και των κομμουνιστών στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο. Επίσης, δεν είναι πάντοτε προφανές πως τα κατεστημένα κόμματα απορροφούν οπαδούς από τα ακραία κόμματα όποτε υιοθετούν ή φλερτάρουν με τα παράπονα και τα αιτήματά τους. Καμιά φορά αυτό συμβαίνει, άλλοτε πάλι όχι. Σε κάθε περίπτωση πάντως, πρόκειται για παιχνίδι με τη φωτιά.

Απαγόρευση των εξτρεμιστικών κομμάτων δεν σημαίνει φίμωση των πολιτών που έλκονται από αυτά. Οι ανησυχίες αυτών των πολιτών θα πρέπει να ακούγονται και να συζητιούνται. Καμιά φορά η απαγόρευση θα πρέπει να συνοδεύεται από αυξημένες προσπάθειες για πολιτική αγωγή, που να δίνει έμφαση π.χ. στο γεγονός πως τα δεινά της Ελλάδας δεν οφείλονται στους μετανάστες. Είναι αλήθεια πως κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί προπαγανδιστικό. Αλλά παρόμοιες μορφές δημόσιας παρέμβασης μπορεί να είναι ο μόνος δρόμος ώστε ο αντι-εξτρεμισμός να μη φαίνεται ακριβώς ίδιος με τον εξτρεμισμό.

Project Syndicate via ppol.gr

tvxs.gr

ΜΑΘΕ ποια είναι τα 7... σπιτικά τσεκ απ που σώζουν ζωές!!!- ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ;;;

Σύμφωνα με το reader's digest, υπάρχουν κάποια τσεκ απ που μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας στο σπίτι, τα οποία μπορούν να μας δώσουν τις απαραίτητες ενδείξεις για περαιτέρω ιατρικό έλεγχο. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις τα ...σπιτικά αυτά τσεκ απ, μπορούν να σώσουν ακόμα και τη ζωή μας.

Από Δήμαρχοι, κλητήρες;

Photo: Mαρία Μαράκη
Δημήτρης Κυριακόπουλος

Όταν πρωτοάκουσα την είδηση ότι ο Σαμαράς σχεδιάζει έναν νέο εκλογικό νόμο, ξαφνιάστηκα και έψαξα να βρω τα σενάρια που κυκλοφορούν. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σχεδιάζουν οι επόμενες δημοτικές εκλογές να γίνουν με δύο ψηφοδέλτια, ένα αυτό των Δημάρχων και ένα αυτό των Δημοτικών Συμβούλων. Τέλεια, σκέφτηκα, οι πολίτες θα ψηφίζουν Δήμαρχο και όχι παράταξη και Δημοτικούς Συμβούλους από διάφορες παρατάξεις, ακόμα και ανεξάρτητους. Μια δημοκρατική αλλαγή για την τοπική αυτοδιοίκηση, μια ευκαιρία για συμμετοχή ανεξάρτητων υποψηφίων εκτός κομματικών παραπετασμάτων. Όταν έφυγε ο ενθουσιασμός ήρθε η απογοήτευση.

Στις εκλογές του 2010 στην Αθήνα υπήρχαν δύο υποψήφιοι, ο μέχρι τότε Δήμαρχος της Αθήνας Νικήτας Κακλαμάνης, συνεχιστής μιας σειράς Δημάρχων της ΝΔ με έμπειρους Δημοτικούς Συμβούλους εκλεγμένους ξανά και ξανά με Αβραμόπουλο και Μπακογιάννη, που έμοιαζε το απόλυτο φαβορί. Επίσης, ο Γιώργος Καμίνης, Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος κατέβαινε με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και της νεοσύστατης τότε ΔΗΜΑΡ.

Ο μετέπειτα Δήμαρχος ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα χάσει τόσο λόγω της παντοκρατορίας της ΝΔ στην Α' Αθηνών, όσο και γιατί το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν τον στήριξε ουσιαστικά μιας και ελάχιστοι έμπειροι της τοπικής αυτοδιοίκησης κατέβηκαν μαζί του φοβούμενοι το Βατερλώ.

Έτσι το εκλογικό αποτέλεσμα έφερε Δήμαρχο της Αθήνας τον Γιώργο Καμίνη με μια ομάδα νέων Δημοτικών Συμβούλων οι οποίοι είχαν εκλεγεί με ελάχιστους σταυρούς μιας και όλοι ψήφισαν την εναλλακτική πρόταση για την πόλη και όχι πρόσωπα που έτσι και αλλιώς τα περισσότερα δεν ήταν γνωστά στους κατοίκους. Η αντιπολίτευση από την άλλη μπορεί να είχε σαφώς λιγότερους Συμβούλους αλλά με σαφές πλεονέκτημα στους σταυρούς προτίμησης, ο πρώτος σε ψήφους Δημοτικός Σύμβουλος της πλειοψηφίας δεν νομίζω να περνούσε τον τελευταίο εκλεγμένο της παράταξης της ΝΔ. Επίσης, αρκετοί ήταν αυτοί που δεν εξελέγησαν από τον συνδυασμό της ΝΔ ενώ είχαν περισσότερες ψήφους από αρκετούς της πλειοψηφίας.

Έτσι λοιπόν με τον νέο εκλογικό νόμο τα πράγματα θα γίνουν έτσι ακριβώς όπως τους βολεύουν… Δεν θα μπω σε σενάρια για τους υποψηφίους του 2014 αλλά θα σας ζητήσω να σκεφτείτε τις εκλογές του 2010 με τον νέο εκλογικό νόμο που σχεδιάζουν.

Ο Γ. Καμίνης θα κέρδιζε τις εκλογές ως Δήμαρχος αλλά η πλειοψηφία των Δημοτικών Συμβούλων θα ήταν της ΝΔ. Ο Γ. Καμίνης θα καθόταν στη θέση του Δημάρχου στο Δημοτικό Συμβούλιο και θα παρακολουθούσε τους Συμβούλους της ΝΔ να αποφασίζουν ό,τι θέλουν και να καταψηφίζουν ό,τι δεν τους αρέσει. Ναι μεν θα ήταν η κεφαλή της πόλης αλλά στο παραδίπλα γραφείο ο Νικήτας Κακλαμάνης απολύτως νόμιμα θα συνεδρίαζε με τον συνδυασμό του που κατείχε την πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο και θα χάραζε την πολιτική της Αθήνας. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι πολύ σύντομα θα υπέγραφε την παραίτησή του μη μπορώντας να ανεχτεί αυτή την απαράδεκτη, αλλά απολύτως νόμιμη κατάσταση.

*Το παραπάνω παράδειγμα ουδεμία σχέση έχει με το μέλλον των Δήμων μας και είναι προϊόν φαντασίας του αρθρογράφου.

http://www.protagon.gr/