Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Εθνική ποδοσφαίρου: «Θα ήθελα να μείνω, αν μπορώ να βοηθήσω ακόμα», λέει ο Σάντος

Δεύτερη πατρίδα έχει γίνει η Ελλάδα για τον Φερνάντο Σάντος.
Ο Πορτογάλος Ομοσπονδιακός τεχνικός σε συνέντευξή που παραχώρησε στη «Real News», μίλησε για την πορεία του στο ποδόσφαιρο, την κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αλλά και το μέλλον του

«Μανιφέστο» του Σνόουντεν

Των κινήσεών του υπεραμύνεται ο καταζητούμενος από τις ΗΠΑ πρώην συμβασιούχος της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA) Έντουαρντ Σνόουντεν σε άρθρο του με τίτλο «Ένα Μανιφέστο για την Αλήθεια» που δημοσιεύεται στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.

Παναχαϊκή Γ.Ε.: Συγχαρητήρια για την εντυπωσιακή άνοδο του τμήματος στίβου...

Η διοίκηση της ερασιτεχνικής Παναχαϊκής εξέδωσε την εξής ανακοίνωση στην οποία αναφέρει: 
«Το Δ.Σ. της Παναχαϊκής Γ.Ε. θέλει να δώσει τα θερμά του συγχαρητήρια στην ομάδα στίβου του σωματείου

Λευκωσία: Προϋπόθεση για συνάντηση με Έρογλου η κοινή δήλωση

Επιμένει η Λευκωσία στην κατάληξη σε κοινή δήλωση ως προϋπόθεση για συνάντηση με τον τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης τόνισε πως αν παραστεί ανάγκη θα αποστείλει γραπτή επιστολή στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ.

Η ευσυνειδησία βλάπτει σοβαρά την καριέρα στο Δημόσιο

Τα μόνα «δημόσια έργα» που θαυμάζει για την αρτιότητά τους ο Παύλος Μεταλληνός
έγιναν μερικές χιλιάδες χρόνια πριν...
Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ

Στο τσιφλίκι των εργολάβων, τα δημόσια έργα, δεν υπάρχει χώρος για ανθρώπους με προσόντα, αλλά κυρίως με όρεξη για προσφορά και σεβασμό στο δημόσιο συμφέρον. Η Οδύσσεια ενός δημοσίου υπαλλήλου πολιτικού μηχανικού, που παλεύει από το 2000 με το τέρας της γραφειοκρατίας και τα «βύσματα», για να καταλήξει σήμερα παροπλισμένος σε άσχετη με το αντικείμενό του υπηρεσία, τα λέει όλα...

Ξέρω ανθρώπους που έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι, διότι αυτό ταίριαζε στην ψυχοσύνθεσή τους, άλλους που δεν ήξεραν τι να κάνουν και μπήκαν στο Δημόσιο και κάποιους που ήθελαν να δουλέψουν με όρους ιδιωτικού τομέα, επιλέγοντας την ασφάλεια ενός ισχυρού εθνικού εργοδότη. Η ιστορία του Κερκυραίου πολιτικού μηχανικού και δημοσίου υπαλλήλου Παύλου Μεταλληνού, με έκανε αρκετές φορές να γελάσω κι άλλες να μείνω με το στόμα ανοιχτό.

Από τη μία, σοβαρές καταγγελίες για διασπάθιση δημοσίου χρήματος και δεκάδες θεσμικοί νοματαίοι με συμπεριφορά εξουσιαστή, καθώς και ένας εξαντλητικός Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας. Από την άλλη, ένας επιστήμονας, ο οποίος κατέληξε να κοιτάζει -πίσω από το σπασμένο τζάμι του γραφείου του- την εξέλιξη του κόσμου...

Μεγάλο ελάττωμα

Προσελήφθη το 2000 μέσω ΑΣΕΠ. Ως πολιτικός μηχανικός, πτυχιούχος του ΕΜΠ, επιπόλαια πίστευε πως μπορεί να επενδύσει τα όνειρά του στο Δημόσιο. Διορίστηκε σε τεχνικής φύσεως δημόσια υπηρεσία, με αρμοδιότητα την επίβλεψη έργων. Εβγαινε καθημερινά για έλεγχο, μα είχε ένα ελάττωμα: το στόμα του δεν το κρατούσε κλειστό σε ό,τι στραβό έβλεπε. Αστειευόμενος, του είπε κάποτε ένας εργολάβος: «Εάν εσύ μας κάνεις αυτά στους δύο μήνες, στα δύο χρόνια τι θα μας κάνεις;». Καλό δεν είναι να το λέει αυτό ένας εργολάβος σε δημόσιο υπάλληλο ή μήπως όχι;

Είχε τόση δουλειά, ώστε κάποια άλλη στιγμή οι προϊστάμενοί του «σοφά» τον απάλλαξαν από την επίβλεψη ενός έργου. Μήπως δεν έκανε σωστά τη δουλειά του; Καμία απάντηση από την υπηρεσία. Στη θέση του έβαλαν άλλον επιβλέποντα, κι ενώ ο πολιτικός μηχανικός είχε ήδη ετοιμάσει το φάκελο αυτοψίας του έργου, μέσα στον οποίο κάθε φορά που τον παρατηρούσε, συνειδητοποιούσε «υπερβολές» σε χρεώσεις εκτελεσθεισών εργασιών και υλικών με σημαντική επιβάρυνση για το ελληνικό Δημόσιο. Ο αντικαταστάτης του -από την άλλη- συνέταξε διαφορετικό φάκελο, στον οποίο ουδεμία αιχμή υπήρχε περί διασπάθισης δημοσίου χρήματος...

Κάπως έτσι ξεκίνησε η πορεία του στο ευαγές ίδρυμα του Δημοσίου. Ως... αιθεροβάμων, μάλιστα, θέλησε να εξελίξει τις πανεπιστημιακές του γνώσεις με ένα προχωρημένο για την εποχή διδακτορικό: «Διαχείριση Δημοσίων Εργων, Πολιτικές Κοστολόγησης και Μελέτη Νομοθεσίας». Το 2003 αιτείται εκπαιδευτικής άδειας, όπως ορίζει ο νόμος. Η υπηρεσία του ξαφνιάστηκε! Τα υπηρεσιακά έγγραφα πηγαινοέρχονταν: «Το διδακτορικό που αιτείται ο κύριος Μεταλληνός δεν αφορά την υπηρεσία, αλλά τους εργολάβους»!

Στο μεταξύ τον είχαν ήδη απαλλάξει από την επίβλεψη δημοσίων έργων χρηματοδοτούμενων από κοινοτικά πακέτα. Το 2004, μετά κόπων και πιεστικών βασάνων, παίρνει την εκπαιδευτική άδεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο νόμος ορίζει προσαύξηση μισθού 15%-75%. Αιτήθηκε 75%. Μα, πώς τολμά να θέλει να επιβαρύνει το Δημόσιο; Προϊσταμένη του εκείνη την περίοδο ξεστομίζει το εξής... ευφυές για το δημόσιο συμφέρον: «Να πάρει 0%, την άδειά του και να σηκωθεί να φύγει!» (σ.σ. Τελικά πήρε 15% προσαύξηση). Ενώ κάνει το διδακτορικό του, κρίνει σκόπιμο να κρατά επαφή με την υπηρεσία, καταγγέλλοντας εγγράφως «περίεργες» χρεώσεις στην εκτέλεση κάποιων έργων.

Η άδεια τελειώνει και τον Γενάρη του 2008 επιστρέφει στην υπηρεσία. Λάθος πόστο! Είχε μετακινηθεί στη Διεύθυνση Υδάτων, ως απλός υπάλληλος σε γεωτρήσεις και πηγάδια. Με διδακτορικό του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στα δημόσια έργα, τι στο διάολο τον χρειάζονταν στα πηγάδια; Διαμαρτύρεται, στέλνει αναφορές και γενικώς κάνει ό,τι προβλέπει ο νόμος, αφ' ενός για την υπεράσπισή του και αφ' ετέρου για την προστασία του Δημοσίου. Από το 2002 αυτός ο άνθρωπος καταγγέλλει «κροκόδειλους»! Μα είναι φανερό πως είναι τρελός κάποιος που λέει πως εντόπισε «κροκόδειλους» σε δημόσια έργα! Το φωνάζανε και κάποιοι προϊστάμενοί του στους διαδρόμους!

Ξεκινά στο νέο του πόστο, μη έχοντας όμως σκοπό ν' αφήσει έτσι την υποβάθμισή του. Εν καιρώ διευθυντικών κρίσεων, εντοπίζεται ο υπάλληλος να παραβιάζει (!) το Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα και να εισέρχεται στην υπηρεσία του στις εννέα και ένα πρώτο λεπτό το πρωί. Ο κώδικας προβλέπει ώρα προσέλευσης από 7 έως 9 π.μ. Τον καλούν σε έγγραφη απολογία (!) και του κάνουν έγγραφη επίπληξη (σημαίνει επιβάρυνση του φακέλου αξιολόγησής του). Ευτυχώς, είχε μάρτυρα που πιστοποιούσε την έγκαιρη προσέλευσή του στην υπηρεσία και το θέμα έκλεισε εκεί.

Ο Μεταλληνός ζητά την αναγνώριση του διδακτορικού του και την επιστροφή του στην παλιά υπηρεσία, σ' αυτό που ξέρει να κάνει καλά, που έχει σπουδάσει και για το οποίο έχει εξειδικευθεί. Ακολουθούν απερίγραπτοι ενδοϋπηρεσιακοί διάλογοι...

- Δεν μπορώ να σε βάλω εκεί, αλλά θα σε βάλω εκεί!

«Δεν θέλω!».

- Μα, θα γίνεις διευθυντής!

«Δεν θέλω να γίνω διευθυντής!»...

Ανεπιθύμητος

Ε, αφού δεν ήθελε, διευθυντής δεν έγινε, αλλά τμηματάρχης στη Διεύθυνση Ελέγχου Κατασκευής Εργων. Αρχίζει και πάλι τη δουλειά, μέχρι τη στιγμή που ένας εργολάβος ζητά την απομάκρυνσή του από την επίβλεψη των δικών του έργων! Το εντυπωσιακό δεν είναι αυτό, αλλά ότι η υπηρεσία διώχνει τον υπάλληλο από τον έλεγχο έργων με εμπλοκή -άμεση ή έμμεση- του διαμαρτυρόμενου εργολάβου. Η απόφαση ανακαλείται τέσσερις ημέρες μετά (άγνωστο γιατί...), ο υπάλληλος επιστρέφει στα καθήκοντά του, αλλά όχι όμως και στην επίβλεψη των έργων του συγκεκριμένου εργολάβου. Γιατί; Διότι στο απερίγραπτο γραφειοκρατικό χάος του Δημοσίου απαιτούνταν κι άλλες υπογραφές, ώστε να ανακληθεί η αρχική απόφαση, κι αυτές δεν είχαν μπει.

Ευνουχισμένος υπηρεσιακά, διαμαρτύρεται προς κάθε κατεύθυνση για την περιπέτειά του και ζητά επίμονα να ελεγχθούν υποθέσεις που καταγγέλλει. Πραγματοποιούνται δύο υπηρεσιακές έρευνες (ΕΔΕ), στις οποίες διαπιστώνονται παραλείψεις (sic), αλλά αντί το θέμα να προχωρήσει στη Δικαιοσύνη, ώστε να εξουδετερωθούν τυχόν «κροκόδειλοι», να αποσαφηνιστεί εάν ο υπάλληλος από καθαρά μυωπική αντίληψη βλέπει συχνά μπροστά του κρούσματα διαφθοράς, να προστατευθεί η υπόληψη υγιών εργολάβων και η αξιοπιστία του Δημοσίου, το θέμα παραμένει εκκρεμές και σέρνεται για χρόνια.

Και, ω του θαύματος, ο υπάλληλος μετακινείται ξανά από τη Διεύθυνση Εργων στη Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας. Σε ένα γραφείο με σπασμένο παράθυρο και πολύ του είναι... Από πολιτικός μηχανικός του ΕΜΠ, με διδακτορικό στα Δημόσια Εργα, καθηγητής πια στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, καταλήγει σήμερα να μετρά... πεταλούδες στη Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας! Μα τον Αγιο, που λένε και στην Κέρκυρα!

g.linardou@eleftherotypia.net

http://www.enet.gr/

Φονιάδες των δεξιών, Αμερικάνοι

Γιώργος Αναδρανιστάκης

Έχει περάσει μία εβδομάδα από τότε που αποδείχθηκε με επίσημα έγγραφα ότι η αμερικανική πρεσβεία παρακολουθούσε για χρόνια Έλληνες πολίτες και πολιτικούς και η κυβέρνησή μας παραμένει πιο σιωπηλή και από τη Βουγιουκλάκη στη "Μαρία της Σιωπής"

Ούτε διάβημα, ούτε διαμαρτυρία, ούτε ενημέρωση της Βουλής. Μια ρημαδοανακοίνωση έβγαλε όλη κι όλη ο Κεδίκογλου, για να μας πει ότι η ΕΥΠ κινείται εντός του Συντάγματος και των νόμων. Ας έκαναν έστω κάτι δραματικό, ας έστελναν τον Καμίνη και τον Τζήμερο να διαμαρτυρηθούν φορώντας λευκά στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής, να σκιαχτούν οι Αμερικανοί, να την πάνε την πρεσβεία παραπέρα.

Η δεξιά Μέρκελ, που την παρακολουθούσαν επί δέκα χρόνια, πήρε ένα τηλέφωνο τον Ομπάμα, ελπίζω όχι από το παγιδευμένο. Ο επίσης δεξιός Ραχόι της Ισπανίας, όπου οι καταγραφείσες από τους Αμερικανούς κλήσεις ξεπέρασαν τα 60 εκατομμύρια, έφτιαξε μια επιτροπή για τα μάτια του κόσμου. Ο υπερδεξιός Σαμαράς, ο μακεδονομάχος, ο εθνικιστής που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, ο οραματιστής που θέλει να μας οδηγήσει στο 2021, εκεί που θα φοράμε φουστανέλες και θα μένουμε σε χαμόσπιτα, δεν έστειλε ούτε ένα γράμμα, δεν χόρεψε, ρε αδερφέ, ούτε ένα τσάμικο στην Πλατεία Συντάγματος για να μας τονώσει το φρόνημα.

Βουβή σαν την πέτρα που έχει φάει στα μικράτα του ο Άδωνις παρέμεινε και η ακροδεξιά δράκα της Συγγρού. Ο λάτρης της αρχαίας Σπάρτης -προφανώς δεν έχει διαβάσει το «Πλην Λακεδαιμονίων»-, ο συγγραφέας των μυθιστορημάτων που υμνούν το φονικό έθιμο της Κρυπτείας, ο περιώνυμος Μπαλτάκος, έβαλε πιπέρι στο στόμα του και πήγε να περάσει το τριήμερο της 28ης με τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο. Άντε και καλά φασιστούγεννα. Αμ ο αψίκορος Φαήλος, ο πωρωμένος αντιαμερικανός, αυτός που βλέπει παντού υπερατλαντικές συνωμοσίες; Μόλις έφτασαν οι συνωμοσίες μπροστά στην πόρτα του, άνοιξε την πόρτα και πήγε να κοιμηθεί ήσυχα - ήσυχα στο κοτέτσι. Κικιρίκου κοκοκό, κοκοκό κάνει κι η κότα.

Σιωπηλός σαν το υπερδιάστημα των Star Wars παρέμεινε και ο Βενιζέλος, παρ' όλο που, ως γνωστόν, με τη σιωπή είναι από καιρό στα μαχαίρια. Ούτε φθόγγο δεν εκστόμισε ο Ευάγγελος, ούτε ένα «εγώ» δεν βγήκε από το στόμα του, από αυτό το κοντέινερ του εγωισμού. Τα μόνα που συνεισέφερε το ΠΑΣΟΚ στην υπόθεση ήταν οι αποκαλύψεις του Πάγκαλου που ξέπλυναν τις ΗΠΑ και η κλήση του Καρχιμάκη στον ανακριτή για κάτι έγγραφα της ΕΥΠ, σχετιζόμενα με τις υποκλοπές.

Γιατί σιωπούν, γιατί σιωπούν; Μήπως επειδή αυτοί που τους παρακολουθούσαν γνωρίζουν πράγματα που δεν πρέπει να βγουν με τίποτα στα φόρα; Αποκλείεται! Οι νεοδημοκράτες και οι πασόκοι είναι πιο διάφανοι και από τα γάργαρα νερά του Σκαραμαγκά, πιο καθαροί και από τα ασπρόρουχα που λευκαίνουν τα πλυντήρια της Siemens, πιο λευκοί και από τα μαλλιά της Λαγκάρντ.
πηγή: Αυγή

left.gr

Απεβίωσε ο Γιάννης Καλαμίτσης

Σε ηλικία 74 ετών απεβίωσε ο θεατρικός συγγραφέας της επιθεώρησης, στιχουργός και παραγωγός του ραδιοφώνου, Γιάννης Καλαμίτσης,ο οποίος τους τελευταίους μήνες νοσηλευόταν στο «Σισμανόγλειο»,  λόγω νεφρικής ανεπάρκειας που ταλαιπωρούσε εδώ και μήνες την υγεία του.

Το κίνημα των ακινήτων

του Γιάννη Κουτσοκώστα

Όποια τύχη και αν έχει τελικά ο νέος φόρος για τα ακίνητα, όλη αυτή η περιπέτεια είναι εξόχως αποκαλυπτική και διδακτική. Για όλους.

Πρώτα και κύρια για την κυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών, που νομοθετούν με μία και μοναδική πυξίδα: τις απαιτήσεις της τρόικας και των δανειστών. Γι’ αυτό και οδηγούνται στον παραλογισμό να βάζουν συνεχώς το κάρο μπροστά από το άλογο. Τρανό παράδειγμα ο νέος φόρος ακινήτων. Πρώτα προσδιόρισαν το ποσό, που πρέπει να εισπραχθεί και μετά ανέλαβαν δράση τα σαϊνια του Υπουργείου, τα οποία σκαρφίστηκαν ό,τι τρελό και άδικο περνούσε από το μυαλό τους για να στείλουν τελικά τη λυπητερή επί δικαίων και αδίκων.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το τέρας. Ένας νόμος, που αντί να απλοποιεί και να αναμορφώνει επί το δικαιότερο τη φορολογία ακινήτων, φορολογεί τα πάντα. Από χέρσα χωράφια, στάνες και μαντριά μέχρι σπίτια, αποθήκες και οικόπεδα είτε βρίσκονται στην Εκάλη είτε στην άνω ραχούλα του Τυμφρηστού.

Όμως η περιπέτεια του φόρου ακινήτων είναι διδακτική και για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πολιτικός διάλογος σε αυτή τη χώρα, όπου περισσεύει η υποκρισία και ο Μαυρογιαλουρισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εξέγερση των «ατάκτων» της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Εβδομήντα «γαλάζιοι» «καταλαμβάνουν» σχεδόν το υπουργείο και μια ημέρα μετά οι «πράσινοι» συνάδελφοί τους ζώνονται τα φυσεκλίκια και απειλούν να μετατρέψουν σε Κούγγι την κυβέρνηση αν επιμείνει στον νέο φόρο.

Φυσικά και είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και συνταγματική υποχρέωση των βουλευτών να έχουν άποψη, να ψηφίζουν κατά συνείδηση, ακόμα και να καταψηφίζουν νόμους και διατάξεις, όταν διαφωνούν. Και η εξέγερση κατά του φόρου των ακινήτων, θα μπορούσε να πηγάζει από αυτή τη συνταγματική υποχρέωση. Είναι πιθανόν, αλλά δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την ένταση και τη μαζικότητα των αντιδράσεων.

Τι συνέβη λοιπόν και ξύπνησε ξαφνικά η κοιμισμένη ευαισθησία τόσων και τόσων βουλευτών; Τι ήταν αυτό που έβγαλε στο αντάρτικο τους «γαλάζιους» και «πράσινους» εθνοπατέρες, αυτούς τους ίδιους, που -μοιραίοι και άβουλοι- χρόνια τώρα ψήφιζαν και ξαναψήφιζαν ό,τι σέρβιρε η τρόικα;

Θα μπορούσε κάποιος, πρόχειρα, να ισχυριστεί ότι όλοι αυτοί που αντιδρούν είναι τσιφλικάδες και θα κληθούν να πληρώσουν περισσότερο φόρο. Δεν το πιστεύω. Άλλος πάλι θα μπορούσε να πει ότι αυτά που καλούνται κάθε τόσο να ψηφίσουν ξεπερνούν τις αντοχές τους. Ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δεν αντέχουν άλλο.

Αυτή ίσως είναι η μισή αλήθεια. Την άλλη μισή την περιέγραψαν οι ίδιοι οι βουλευτές, «επαρχιώτες» και «πρωτευουσιάνοι», όταν βομβάρδιζαν τον υπουργό Οικονομικών με το διαχρονικό παράπονο κάθε βουλευτή, που σέβεται την έδρα του και αγωνιά μονίμως για την επανεκλογή του: «Θα γίνουμε ΠΑΣΟΚ του 5%» - «πώς θα πάμε στις περιφέρειές μας» ρωτούσαν τον υπουργό οι βουλευτές της επαρχίας. Και οι άλλοι, οι… πρωτευουσιάνοι ζητούσαν να μην φορολογούνται τα μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα και οι αποθήκες των ψηφοφόρων τους στην Αθήνα. Έκαστος στο είδος του και όλοι μαζί εγκλωβισμένοι στην ίδια αγωνία. Όχι του «τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι, αλλά του βουλευτή πριν από την κάλπη.

Αλλά ακόμα και αυτή η αγωνία θα ήταν σεβαστή αν όλα τα άλλα λειτουργούσαν ομαλά σε αυτή τη χώρα. Αν για παράδειγμα η κυβέρνηση και τα πολυμήχανα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών είχαν την ίδια εφευρετικότητα στην πάταξη της φοροδιαφυγής με αυτή που επέδειξαν στον νόμο για τη φορολογία των ακινήτων. Αλλά αν ήταν έτσι, θα ήταν αλλιώς τα πράγματα και η Ελλάδα δεν θα οδηγιόταν στην παρακμή.

*Ο Γιάννης Κουτσοκώστας είναι δημοσιογράφος

http://www.protagon.gr/

Από το πλεόνασμα στην κόλαση

Νίκος Σαραντάκος

Όλους τους προηγούμενους μήνες, τότε που ζούσαμε στον αστερισμό του σαξές στόρι, τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση μιλούσαν συνεχώς για το πρωτογενές πλεόνασμα που θα απολαύσουμε μετά τις γερμανικές εκλογές και περιέγραφαν πόσο θα είναι και πού και πώς θα διοχετευτεί, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε κάπως σαν τον ασθενή που βρίσκεται σε αυστηρή δίαιτα και φαντάζεται με κάθε λεπτομέρεια το πρώτο πλούσιο γεύμα μετά τη λήξη της.

Βέβαια, ακόμα και όσοι πλάσαραν το πλεόνασμα, σε σπάνιες στιγμές ειλικρίνειας παραδέχονταν ότι σε μεγάλο βαθμό είναι πλασματικό, αφού το δημόσιο είχε ένα σωρό απλήρωτες υποχρεώσεις, αλλά στην ευφορία της στιγμής αυτή τη λεπτομέρεια την προσπερνούσαν συνήθως αγέρωχα. Ύστερα, καθώς έφτανε ο Σεπτέμβριος, άρχισε ολοένα και περισσότερο να γίνεται λόγος για το δημοσιονομικό κενό του 2014, το οποίο ανεπαισθήτως πήρε να διογκώνεται και να μαυρίζει, μέχρι που εκτόπισε από το προσκήνιο το πλεόνασμα, το οποίο στην πορεία ολοένα και συρρικνωνόταν – από το λουκούλλειο γεύμα είχαν απομείνει μόνο δυο φρυγανιές διαίτης. Και ξαφνικά, σε συνέντευξή του ο υπουργός Οικονομικών αποκάλυψε την αλήθεια: οι επόμενοι μήνες, όχι μόνο δεν θα είναι μήνες ευωχίας και απόλαυσης του «πλεονάσματος», αλλά «ως τον Ιούνιο θα είναι κόλαση». Αν μετά θα πάμε στον Παράδεισο (και με ποια έννοια), δεν το διευκρίνισε.

Η κόλαση είναι λέξη αρχαιοελληνική· βέβαια, στην αρχαία θρησκεία Κόλαση δεν υπήρχε, μόνο ο Άδης, χωρίς μάλιστα να έχει τη σημασία του τόπου τιμωρίας των αμαρτωλών. Η λέξη κόλασιςείχε άλλη σημασία και μάλιστα έχει την απώτερη προέλευσή της στην… κηπουρική, αφού το ρήμα κολάζω, από το οποίο προέρχεται, είχε την αρχική σημασία «κλαδεύω»· το κολάζω με τη σειρά του ανάγεται στο αρχαίο επίθετο «κόλος», που το χρησιμοποιούσαν για ζώα με κομμένα κέρατα ή για κάτι ακρωτηριασμένο, κολοβό ή κοντό. Η ραψωδία Θ της Ιλιάδας, όπου ο Όμηρος συντομεύει τη διήγηση για να μην περιγράψει αναλυτικά τα παθήματα των Αχαιών, ονομαζόταν «κόλος μάχη».

Λοιπόν, αρχικά κόλασις είναι το κλάδεμα («αι κολάσεις των αμυγδαλών» στον Θεόφραστο) καικολάζω σήμαινε κλαδεύω, αλλά πολύ γρήγορα πήρε επίσης τη σημασία «συγκρατώ κάτι (αρνητικό), περιορίζω τις συνέπειες» («τας επιθυμίας … κολάζειν» στον Πλάτωνα) και επεκτάθηκε στην επιβολή τιμωρίας για σωφρονισμό («τους κολάσεως δεομένους αλλ’ ου μαθήσεως», πάλι στον Πλάτωνα).

Η σημασία της τιμωρίας ενισχύεται με τον ερχομό του Χριστιανισμού, οπότε η λέξη κόλασιςπαίρνει την ειδική σημασία της μετά θάνατο τιμωρίας των ψυχών των αμαρτωλών. Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, ο Ιησούς, μιλώντας με παραβολές για τη μέλλουσα κρίση, είπε για τους αμαρτωλούς ότι «απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον» (δηλ. σε αιώνια τιμωρία) και από αυτό το χωρίο στους επόμενους αιώνες ονομάστηκε κόλασις όχι μόνο η μετά θάνατον τιμωρία αλλά και ο τόπος όπου συντελείται αυτή, και σιγά-σιγά η λαϊκή φαντασία και αργότερα η τέχνη εικονογράφησαν τα ποικίλα βασανιστήρια της Κολάσεως, συχνά με εντυπωσιακή δύναμη· καθώς περνούν οι αιώνες, η λέξη κόλαση φτάνει να σημαίνει τη μεγάλη ταλαιπωρία και τα βάσανα που περνάει κάποιος και στην επίγεια ζωή, ήδη σε κείμενα της κρητικής λογοτεχνίας («τες κόλασες που έπαθε γι’ αγάπη» στον Θησέα).

Με τη σημασία αυτή λέμε και σήμερα ότι, π.χ. η ζωή στην Αθήνα έχει γίνει κόλαση, εννοώντας την ταλαιπωρία της μεγαλούπολης, ενώ τους τόπους εγκλεισμού και βασανιστηρίων, τη Μακρόνησο ας πούμε ή κάποιες σκληρές φυλακές, τους λέμε συχνά «κολαστήριο». Στο κλισέ της «πύρινης κόλασης» καταφεύγει ο αμήχανος δημοσιογράφος για να περιγράψει μια πυρκαγιά, αλλά και «της γης τους κολασμένους», όπως το απέδωσε στα ελληνικά ο Γιάννης Πικρός, θέλησε να συνεγείρει η Διεθνής των Εργαζομένων. Στα τελευταία χρόνια, η λέξη «κόλαση» χρησιμοποιείται κυρίως από νέους και με θετική σημασία, για την ξέφρενη διασκέδαση ας πούμε, ή για απολαύσεις καυτές αλλά και επικίνδυνες.

Ωστόσο, πολύ φοβάμαι πως δεν είναι μ’ αυτή την τελευταία σημασία που υποσχέθηκε ο κ. Στουρνάρας ότι «θα είναι κόλαση ως τον Ιούνιο». Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι με τον όρο αυτό ο κ. υπουργός χαρακτήριζε ειδικά τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, αλλά δεν θέλει και πολλή φιλοσοφία για να καταλάβουμε ότι η πρόβλεψη ισχύει γενικότερα, καθώς οι κατηγορηματικές εξαγγελίες ότι «δεν γίνεται ούτε συζήτηση για νέα μέτρα» έδωσαν τη θέση τους σε διευκρινίσεις ότι «δεν θα παρθούν οριζόντια μέτρα» (με ποιο μοιρογνωμόνιο θα τα μετρήσουν τάχα;), ενώ όλο και συχνότερα εκφράζονται φόβοι ότι το πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα θα αποδειχτεί στο τέλος του χρόνου στουρναρογενές, αφού το δημόσιο χρωστάει δισεκατομμύρια αριστερά και δεξιά. Κόλαση θα είναι ως τον Ιούνιο, καλά μας το υποσχέθηκαν, αλλά και μετά τον Ιούνιο κόλαση θα είναι, εκτός αν αντιδράσουν οι κολασμένοι…

Ο Νίκος Σαραντάκος είναι συγγραφέας, μεταφραστής και κατοικοεδρεύει στα sarantakos.wordpress.com και στo www.sarantakos.com.
πηγή: Ενθέματα

Νίκος Βετούλας: "Να ξεχάσουμε την καλή μας εμφάνιση, έρχεται το Ρέθυμνο"

Ικανοποιημένος έμμεινε ο Νίκος Βετούλας, από την εμφάνιση των παικτών του, στην ήττα του Απόλλωνα Πάτρας από τον ΠΑΟΚ.
Ο Έλληνας τεχνικός σχολίασε μετά το τέλος της αναμέτρησης: “Εμείς φέραμε το ματς στη ισοπαλία, αλλά το παιχνίδι είχε

ΣτΕ: Νόμιμο το άνοιγμα του οδοντιατρικού επαγγέλματος

Νόμιμο κρίνει η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας το άνοιγμα του οδοντιατρικού επαγγέλματος στη χώρα μας.

Η δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής με σεντόνι παρακρατικό

Σε κάθε κόμμα, σε κάθε ομάδα εργασίας, σε κάθε πολιτικό μόρφωμα, ακόμη και σε μια παροδική συνεστίαση, δεν λείπουν, εκτός από τους συνήθεις θαμώνες με τα χούγια τους, μερικοί χαρακτηριστικοί τύποι.

1. Ο ηλίθιος. Όχι από εγκεφαλική διαταραχή, αλλά επειδή έρχεται φυτευτός από άλλη δισιπλίνα, και δεν καταλαβαίνει γρυ από τον τρόπο λειτουργίας που έχουν μάθει τα υπόλοιπα μέλη.

2. Ο κουτσομπόλης και γκρινιάρης που παίζει ad hoc τον ρόλο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Αυτός θα έστρωνε καλυτέρα τα τραπέζια στο δείπνο, δεν θα ανέχονταν πρόεδρο συνέλευσης τον βραδύνοα Μπερλεμπέ.

3. Ο βαλτός. Ή ροφιάνος. Ή χαφιές. Δεν υπάρχει αντίπαλος που έχει συμφέροντα στον έλεγχο της ομάδας ή του κόμματος που να μη έχει προσλάβει είτε τζάμπα για το ονόρε ή με λεφτά, έναν πληροφοριοδότη.

Θα θυμάστε που μερικά φεγγάρια, δεν υπήρχε τίποτε από τον εσωκομματικό σχεδιασμό του Γιωργάκη, την εποχή που μάθαινε από ήττες (2004-2009) που να μη το ξέρει φαρσί η Νέα Δημοκρατία.

Αλλά χαφιέδες διαθέτει και η αστυνομία στον υπόκοσμο και πολλές οργανώσεις ή παρέες που χώνονται σε ενάντιους χώρους.

Ολόκληρος ο μεσοπόλεμος, για παράδειγμα, ήταν μια τεράστια μηχανή διπλοτυπία εναντίον των κομμουνιστικών κομμάτων. Ειδικά στην Ελλάδα, η διάσπαση με τους αρχείους και τους τρότσκες είχε φέρει τέτοια αναστάτωση που η λέξη «χαφιές» ήταν συχνότερη από τη λέξη «σύντροφος» Κορυφή, ο Μανιαδάκης, που πρόκοψε και επί μεταπολέμου και καυχιόταν (υπερβολικά) πως είχε επινοήσει ένα παράλληλο ΚΚΕ, για να μαζεύει τους περιφερειακούς που δεν κάτεχαν από ορολογίες.

Αυτοί όλοι δίνουν το κλίμα, σπανίως είναι πολύ χρήσιμοι, άλλα έρχεται η ώρα που χρειάζονται.

Στα χρόνια μας, ο πιο δραστήριος «αμάν παιδιά υπογράψτε να φύγει η χούντα»  ήταν, από εσωτερικά κριτήρια, ο πιο δεινός χαφιές μέσα στους φοιτητές. Φυσικά η δράση του και η εμφάνισή του παρ΄ ολίγο να τον κάμει αρχηγό. Αυτός πάντως, μπορούσε να βάλει στις συλλόγους όποιον ήθελε, επειδή ο λόγος του είχε βάρος.

Θεωρώ πως τόσο η Χρυσή Αυγή, όσο και κάθε άλλο οργανωμένο ή χαοτικό κίνημα, ανεξάρτητα από τι πιστεύει, είναι αδύνατο να αντιμετωπίσει την είσοδο έμπειρου ή καλοπληρωμένου χαφιέ στις ομάδες του. Ειδικά τους σπιούνους που είναι υπεράνω, δραστήριοι και εκδηλωτικοί, έχουν μπει και στην μπουζού , τους λατρεύουν και έχουν φάει και ξύλο, επικεφαλής των ακτιβιστών του.

Αυτοί δεν παίζονται.

Μια λέξη μόνον να πω. Ένα όνομα. Τσιριμώκος.

Και μια σειρά ονομάτων που «μεταμεληθήκαν» και γύρισαν στο «σωστό δρόμο». Και μετά (Κωνσταντόπουλος) ίδρυσαν ακραίες εφημερίδες . ΄Η (Γεωργαλής) ήταν στο βουνό και μετά έγραφαν βίβλους στα χρόνια της Χούντας.

Γι΄αυτό και μη παίρνετε φανταχτερούς όρκους και μιλάτε για προβοκάτσια, με την έννοια κάποιας πληρωμένης ή επαγγελματικής ομάδας που πήρε την διαταγή να σκοτώσει ή να εμφανίσει το έγκλημά της από κινήσεις του «άλλου» μετώπου. Όχι πως δε γίνεται κι αυτό.

Ο έμπειρος χαφιές, που ελέγχει την ομάδα, διαλέγει από την σύναξη που σας έδειξα στην αρχή τον πιο βολικό τύπο. Τον ηλίθιο. Τον που αισθάνεται ριγμένος. Τον υπάκουο που διψά για δράση. Του επιβάλει σιωπή ασυρμάτου. Του εξηγεί πως «η ηγεσία» τον διάλεξε για ήρωα κρυφό. Του τάζει σεισάχθεια.Του δίνει όπλο καθαρό, του πετάει δίπλα μια γκόμενα που του τάζει παραδείσους, ειδικά κάτω από τα νεφρά του, γεωτοπικώς εννοώ. Ο εκτελεστής είναι έτοιμος.

Να ξέρετε ότι αν κάποιος καλέσει δέκα ανθρώπους για να σκεφτούν να κάμουν κάτι, είναι ζήτημα αν οι τρείς ταχτούν στο πλευρό του. Οι πέντε θα λακίσουν και οι δύο θα μείνουν μήπως και βγάλουν κάποιο κέρδος από αυτούς τους μαλάκες ή επειδή κερνάνε καλόν καφέ.

Αν τώρα συγκεντρώσετε από κάθε χώρο, κάθε επάγγελμα κάθε τύπο συνταξιούχου, αυτό το 20% των πληρωμένων ρουφιόνταν, που είναι ικανοί για πολλά όσο τους υπόσχονται ανταμοιβές που αντιλαμβάνονται, έχετε την πρώτη ύλη για το παρακράτος.

Εμείς, τα ξυπνοπούλια, σκεφτήκαμε από την πρώτη φασαρία στα Μαγκρέμπια, ότι περιμένουν την χώρα μας βάσανα: από την εποχή του Μπεναλί τα γράφαμε και μάλιστα εμμέτρως.
Συμπέρασμα: αυτοί που θέλουν να γίνουμε κώλος, μας έχουν μάθει καλά και ουδέποτε θα εμπιστευτούν αρχηγούς, κόμματα, ρήτορες και άφραγκους χρηματοδότες. Το παρακράτος τους χρειάζεται άτυπα, ή συστημικά, χαοτικά. Απλώς τους πιο έμπιστους χαφιέδες τους, που μερικοί δεν ξέρουν καν αν είναι χαφιέδες, τους λένε, βάζοντάς τους στην παλάμη την χαρτούρα και τα ασφαλή μπιστόλια : «απασφάλισον, ντιουντ» (στα ηγγλισινικά).

Και μετά, η χρυσή τυχαιότητα δουλεύει αποτελεσματικά. Δεν έχει πλέον Καπελώνηδες να μαζεύουν στο τμήμα τις καρφίτσες ή τον Λεπούρα ή Ρεπούλη να ρουφιανεύει τους Ιάπωνες ή τα τσοπλάκια του βασιλέως ή του δημοκρατέως που έτρεχαν ως επίστρατοι με τραγιάσκα και διμούτσουνη.

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι μία, κι ας σας φαίνεται αδιανόητη: περισσότερη δημοκρατία. Λιγότερη πολιτική. Γίνεται. Και βέβαια γίνεται.

Αν ήταν τα παιδιά μου στην Ελλάδα, θα είχα τρελαθεί από την αγωνία. Δεν σας αδικώ που θα τα αρνηθείτε όλα αυτά. Αν τα διάβαζα από άλλο χέρι, θα το έπτυα.

intellectum.org

http://tvxs.gr/

Οι δύο πέτρες

Photo: Roger B./Flickr
Θοδωρής Γκόνης

Έχω μια πέτρα στο λαιμό μου, βράχο μεγάλο, πάνω του σκάβω λόγια, ονόματα τόπους. Χάρτες, διαδρομές.

Τρίβω, σπάω το αλάτι, βλέπω το χρώμα της αυγής, νιώθω το αγιάζι της νύχτας.

Έρχεται ο ήλιος  ανάβει  τη σκιά, με γυροφέρνει  κατά το κέφι του, άλλες φορές  με πιάνει από τα πόδια και με στριφογυρίζει χαχανίζοντας και γελώντας, άλλες πάλι  με αρπάζει από τα δυο μου χέρια, με σηκώνει ψηλά πάνω από το κεφάλι του -σαν να είναι ο παλαιστής Τζιμ Λόντος  και να εξασκείται στο αεροπλανικό κόλπο που τον έκανε διάσημο-με στροβιλίζει και με πετά  με πάταγο, με σκάει  με δύναμη στο χώμα, το πώς ζω ακόμα, το πώς δεν έχω τσακίσει, ένας Θεός το ξέρει.

Αυτή η πέτρα είναι η υπομονή, είναι ο δρόμος  των υποχρεώσεων, της κατανόησης  και των συμβιβασμών, υπάρχει όμως  και μια άλλη πέτρα-στο λαιμό μου κι αυτή-  λιθάρι, αγκωνάρι, κεφάλι αγύριστο, δρόμος επικίνδυνος κακοτράχαλος που τον περπάτησα χωρίς συγκατάβαση, ελεύθερος, ανάποδος, αζάπης, πλάνος, μοναχός.

Σε αυτήν την πέτρα έρχεται τα μεσάνυχτα  ένα πουλί παράξενο, απόκοσμο, κάθεται σιωπηλό, δε λέει τίποτα και με το πρώτο φως της μέρας φεύγει, πετά μακριά.

Του στήνω δίχτυ, του βάζω ξόβεργες, θηλιές, παγίδες, δεν πιάνεται.

Δυο πέτρες, μυλόπετρες, με αλέθουν, με στύβουν, με λιώνουν.

http://www.protagon.gr/

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει

Σήμερα πήγα από το πρωί σε ένα κοντινό χωριό, όπου κάποιοι φίλοι ήθελαν να κάνουμε μια σπορά σε ένα μικρό χωράφι τους. Ξεκινήσαμε κατά τις 11 το πρωί να φτιάχνουμε σαμάρια, κατόπιν κοσκινίσαμε αργιλόχωμα, κάναμε σβώλους και τους αφήσαμε να ξεραθούν για τους σπείρουν τα παιδιά αύριο.

Μας πήρε 4 γεμάτες ώρες αυτή η εργασία και περί ώρα 3 το μεσημέρι φτιάξαμε την σαλάτα μας με όλα τα διάφορα λαχανικά και πρασινικά που μαζέψαμε από το χωράφι. Μόλις η βαθιά γαβάθα με την σαλάτα πήρε την θέση της στο τραπέζι και ετοιμαστήκαμε να καθίσουμε κι εμείς γύρω της, να σου και μπαίνει μέσα ένας θείος της φίλης, τον οποίον είχα ξαναδεί το καλοκαίρι όταν ήρθε στο σεμινάριο φυσικής καλλιέργειας που οργάνωσα στα πλαίσια του Απλεπιστημίου στην Βολισσό.
Τότε, μου είχε ζητήσει σπόρους από ντομάτα και του έδωσα μερικούς, εφιστώντας του την προσοχή και δείχνοντάς του ότι δεν έχω πολλούς διότι πάθαμε ζημιά με τις ντομάτες φέτος. Τους πήρε και την επόμενη μέρα ξανάρθε και μου είπε ότι τους ξέχασε μέσα στην τσέπη της φόρμας του, την οποίαν έβαλε στο πλυντήριο… Ομολογώ ότι τον διέγραψα επιτόπου, αν και είχε δηλώσει την διαθεσιμότητα να κάνει την επόμενη χρονιά μάθημα καλαθοπλεκτικής στους Απλεπιστημιακούς που θα έρθουν.

Σήμερα, τον ξαναείδα λοιπόν την ώρα που ετοιμαζόμασταν να φάμε.
Μόλις μπήκε στην αυλή που καθόμασταν, με είδε, κάτι έλεγα για το χθεσινό αποτρόπαιο συμβάν, και μου λέει: “όλοι χρυσή αυγή θα ψηφίσουμε, είδες, τόσον καιρό που ήταν έξω και γυρίζανε τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες που γράφουνε χρυσή αυγή, δεν τολμούσαν οι κουκουλοφόροι αναρχικοί να κουνήσουνε ρούπι, τρυπωμένοι ήτανε, τώρα που τους βάλανε φυλακή, βγήκανε πάλι οι κουκουλοφόροι και αλωνίζουνε, σκοτώσανε και δυο παλικάρια εχτές”.

Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, ήμουν και σε ξένο σπίτι, του λέω πες ότι κάνεις πλάκα, ότι δεν τα εννοείς αυτά που λες. Δεν κάνω καθόλου πλάκα, μου απαντά, χρυσή αυγή, αυτή είναι η λύση, όχι, θα αφήσουμε τους αναρχικούς να βγαίνουνε με τις κουκούλες να καίνε κάδους και να τους πληρώνω ύστερα εγώ, τέτοια έλεγε.
Παραδόξως, ίσως μάλλον επειδή κάνω φυσική διατροφή, κράτησα ακόμη κι άλλο την ψυχραιμία μου και πήγα να του εξηγήσω την πλάνη του, να του πω για προβοκάτσιες, για παρακράτος, για το ότι είναι θύμα της προπαγάνδας και των καναλιών, έσπευσαν να βοηθήσουν και οι φίλοι που ήταν εκεί αλλά αυτός δεν άκουγε τίποτα, μόνο φώναζε, οπότε σηκώθηκα να φύγω, σούρνωντάς του μερικά σχολιανά βεβαίως, με το κυριότερο, άει να χαθείς ρε γελοίε χιτλερικέ, που γεννήθηκες μέσα στην κατοχή αλλά στα γεράματα κατάντησες ναζιστής, για να καταστρέψεις τα εγγόνια σου και τα παιδιά των αλλονών ανθρώπων, δεν έχω θέση εγώ εδώ όσο είσαι εσύ, κι έφυγα αφρίζοντας, το παραδέχομαι.
Αυτό που παρατήρησα είναι ότι ενώ ήτανε περήφανος και αμετανόητος χρυσαυγίτης και το διαφήμιζε με τόση θέρμη και έπαρση, μόλις τον αποκαλούσα ναζιστή, αμυνόταν φωνάζοντας δεν είμαι ναζιστής εγώ, σου είπα εγώ ότι είμαι ναζιστής; σου είπα εγώ ότι θα τους ψηφίσω; πρέπει να τους ψηφίσουμε είπα, όχι ότι τους ψήφισα, και τέτοιες παπαρολογίες
Ντρέπονται κατά βάθος τα μιάσματα, οι μικροαστοί νοικοκυραίοι πρώην πασόκοι και νεοδημοκράτες, κομματικοί πελάτες που καταστρέψανε την Ελλάδα και σαν να μην έφτανε αυτό γίνανε κατόπιν και ναζί, βγάλανε το φίδι από την τρύπα του, για να δαγκώσει τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Ζήσανε αυτοί, να μην ζήσει κανένας άλλος.

Κάθε σόφρωνας πολίτης τέτοιου είδους αντιμετώπιση πρέπει να τους επιφυλάσσει. Να τους αποκαλούμε χιτλερικούς, ναζιστές και να αποχωρούμε από εκεί που βρίσκονται, να τους περιθωριοποιούμε, να τους κάνουμε να νιώθουν παρείσακτοι, σκουπίδια της κοινωνίας, είτε αυτοί είναι αδερφοί μας, είτε συγγενείς μας, είτε η μάνα μας η ίδια.
Αλλος δρόμος δεν υπάρχει

http://yiannismakridakis.gr/

Φ. Κουβέλης: Όχι περιχαρακώσεις, όχι εγωκεντρισμοί

«Υποχρέωση όλων μας είναι η ενίσχυση του κόμματός μας, όχι περιχαρακώσεις, όχι υποκειμενισμοί, όχι εγωκεντρισμοί» τόνισε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, ο οποίος ζήτησε σεβασμό των συλλογικών αποφάσεων, κατά τη δευτερολογία του στην Κεντρική Επιτροπή με αντικείμενο τις θέσεις του 2ου τακτικού συνεδρίου του κόμματος, στα μέσα Δεκεμβρίου. 

Ενας επίκαιρος δωσίλογος

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Θέλω να αφηγηθώ μια ιστορία που έχει και στοιχεία αυτοβιογραφικά και να τα σχολιάσω. Το καλοκαίρι του 1958 μια όμορφη παρέα σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών με δασκάλους τον Δημήτρη Ροντήρη και τον Γιάννη Σιδέρη συνδεθήκαμε με μερικούς αποφοίτους της σχολής που κατάγονταν από την Κοκκινιά.

 Εξάλλου ανάμεσα στους συσπουδαστές μου υπήρχαν και δύο Κοκκινιώτες. Εγώ τότε και ως φιλόλογος είχα μια στενή επιστημονική σχέση με τον ιστορικό του θεάτρου μας και διευθυντή του Θεατρικού Μουσείου που τότε στεγαζόταν στα γραφεία της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Εκεί γνώρισα και συνομίλησα με τον Πλωρίτη, τον Θεοτοκά, τον Σακελλάριο, τον Ψαθά. Μια μέρα, αφού έφυγε ο Ψαθάς, ο Σιδέρης μού ανέφερε πως το αριστούργημα του Ψαθά «Ο φον Δημητράκης», που παίχτηκε το 1946 από τον Γιαννίδη (μεγάλος ηθοποιός, που πέθανε αργότερα πρόσφυγας στη Μόσχα) και τον Αιμίλιο Βεάκη, παρέμεινε άπαιχτο για πολλούς και κυρίως πολιτικούς λόγους. Του ζήτησα να το διαβάσω και το δανείστηκα από τη Βιβλιοθήκη του Θεατρικού Μουσείου. Εμεινα άναυδος από θαυμασμό. Επρόκειτο για έργο Μολιερικής δομής και κριτικής τόλμης.

Το εισηγήθηκα στην ομάδα των συσπουδαστών μου και στους Κοκκινιώτες ηθοποιούς και αποφασίσαμε να το ανεβάσουμε στην «Ποντιακή Στέγη» της Νίκαιας (Κοκκινιά). Σκηνοθέτης μας ο καλός τυπίστας Κοκκινιώτης Γιάννης Κοντούλης (μακαρίτης πια). Το ρόλο του Φον Δημητράκη ανέλαβε ο Γιάννης Κανδήλας (μακαρίτης δυστυχώς κι αυτός και έξοχος σεναριογράφος), του αδελφού καθηγητή (ρόλος που πρωτόπαιξε ο Βεάκης) η αφεντιά μου και στον ρόλο του διπλού πράκτορα-ραδιούργου (Ζαρλάς) ο αργότερα σκηνοθέτης Καλφόπουλος και εναλλάξ ο Γιώργος Μάζης (όλοι Κοκκινιώτες). Σύζυγος του Φον Δημητράκη η συσπουδάστρια Δέσποινα Στυλιανοπούλου και στο ρόλο του Σεραφείμ, που κάνει το βαστάζο και μεταφέρει χειροβομβίδες στην Αντίσταση, ο τότε νεαρός ερασιτέχνης Κοκκινιώτης Τόλης Βοσκόπουλος, τον άλλο υπάλληλο στο μπακάλικο-γιάφκα της Αντίστασης ο νεαρός Σαλτσόγλου, αργότερα θεατρώνης στην Αθήνα και στον Πειραιά.

Το έργο ανέβηκε με συνεχή κλοιό της Αστυνομίας και λόγω θέματος (πουλημένος στον κατακτητή πολιτικάντης-προδότης-και καθηγητής-αντιστασιακός) και λόγω Ψαθά, που δημοσιογραφούσε στα κομμουνιστικά... «Νέα».

Η παράσταση παίχτηκε δέκα βραδιές και βγάλαμε τα εισιτήρια της συγκοινωνίας και της... παραγωγής. Οταν ο Θύμιος Καρακατσάνης ίδρυσε τη Νεοελληνική του Σκηνή και στεγάστηκε στο «Αλάμπρα», ήρθε με τη γυναίκα του το καλοκαίρι του 1979 στο σπίτι μας στον Μαραθώνα να συζητήσουμε για το δραματόλογιό του, δεδομένου πως είχε αποφασίσει να είναι αποκλειστικά ελληνικό. Με τον Θύμιο ήμασταν αρχαίοι φίλοι και είχαμε υπηρετήσει μαζί με άλλους της γενιάς μας (Ευαγγελάτος, Φέρτης, Μόρτζος, Φωκάς, Μαρκόπουλος, Χάρρυ Κλυνν, Ζιώγας, Αριστόπουλος) στην ΥΕΝΕΔ σε δύσκολους καιρούς (1961-63).

Του συνέστησα τρία έργα: τον «Φον Δημητράκη» του Ψαθά, τον «Ηρωα με παντούφλες» των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου και τους «Νταντάδες» του Σκούρτη. Τα ανέβασε και τα τρία. Πήρε το βιβλίο με το έργο του Ψαθά, που τον αγνοούσε (όπως κι όλο το ελληνικό θέατρο), και μου τηλεφώνησε στις 3 τα ξημερώματα κλαίγοντας. Οταν το πληροφορήθηκε ο Ψαθάς, μου έγραψε ένα γράμμα που έλεγε πως «τώρα μπορώ να πεθάνω». Δεν πίστευε ποτέ ότι θα το έβλεπε στη σκηνή. Η παράσταση έγινε στις 10 Οκτωβρίου του 1979. Στις 11 Νοεμβρίου ο Ψαθάς έφυγε από τη ζωή ξαφνικά, μόλις 72 ετών.

Είχα τη χαρά να προλογίσω τις 200 παραστάσεις της παράστασης παρουσία του Χαρίλαου Φλωράκη και του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν ξέρω αν διδάχτηκαν!

Ο Καρακατσάνης ύστερα από δύο σεζόν επανέλαβε το έργο αργότερα με την ίδια επιτυχία. Ακολούθησαν κι άλλες παραστάσεις, του Τσιάνου, του Παπαϊωάννου.

Τώρα τον ανέβασε με μια έξοχη διανομή στο θέατρο «Μουσούρη» ο Πέτρος Φιλιππίδης. Τώρα μπορώ να το πω. Ο Θύμιος Καρακατσάνης έφυγε απ' τη ζωή με μια μόνο ανεκπλήρωτη επιθυμία: να παίξει μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Τον εκτιμούσε και τον θεωρούσε διάδοχό του.

Το έργο του Ψαθά είναι επίκαιρο, όσο κανένα άλλο σύγχρονο θεατρικό κείμενο.

«Ο Φον Δημητράκης», τηρουμένων των αναλογιών, είναι για την Ελληνική Δραματουργία ό,τι «Ο Ταρτούφος» του Μολιέρου, «Ο Επιθεωρητής» του Γκόγκολ, «Η Φιλουμένα» του Ντε Φίλιππο και «Ο θάνατος του Εμποράκου» του Αρθουρ Μίλλερ: Κωμωδία πολιτικών ηθών.

Φιλόλογος, κριτικός

http://www.enet.gr

Ο κόμπος και η δημοκρατία

Όλες οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις έχουν σφιχτοδεθεί σε έναν κόμπο

Η ύφεση σαρώνει την κοινωνία και επιδεινώνει την κρίση πολιτικής νομιμοποίησης της δικομματικής κυβέρνησης. Η κυβερνητική αισιοδοξία, ότι αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές η Μέρκελ θα έδειχνε μεγαλύτερη κατανόηση, διαψεύστηκε. Ο Σαμαράς βρίσκεται ανάμεσα σε συμπληγάδες, αφενός στις πολιτικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι των πιστωτών, ερήμην του λαού, και αφετέρου στη λαϊκή απόγνωση, που τροφοδοτεί την πολιτική αποσάθρωση του μνημονιακού μπλοκ.

Η κοινωνική πόλωση μεταφέρεται στο πολιτικό πεδίο. Τα σχήματα του "ενδιάμεσου χώρου", ιδιαίτερα τα προσδεδεμένα στο Μνημόνιο και στην κυβέρνηση, διαλύονται και διαμοιράζονται... Ακόμη και η Νέα Δημοκρατία, που πρόβαλε ως η συνεκτική κυβερνητική δύναμη, αναγκάζεται να εσωτερικεύσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, όπως δείχνουν οι αντιδράσεις δεκάδων βουλευτών της για τα νέα φορολογικά μέτρα.

Σ' αυτή τη σφόδρα επιβαρυμένη πραγματικότητα προστίθεται από προχθές η βαριά σκιά εγκληματικών γεγονότων που λειτουργούν ως προβοκάτσια και το πιθανότερο είναι να συνιστούν επανεμφάνιση της τρομοκρατίας. Δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό για τις δολοφονίες νέων παιδιών, ανεξάρτητα σε ποια οργάνωση ανήκουν. Πρόκειται για εγκληματική δραστηριότητα που αν δεν ανακοπεί, μπορεί να βυθίσει στο εμφύλιο αίμα μια ολόκληρη γενιά και να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής αποσταθεροποίησης. Η τρομοκρατική δραστηριότητα εξ αντικειμένου εντάσσεται στο παιχνίδι της αδίστακτης έντασης, με το οποίο η κυρίαρχη ελίτ θέλει να ανακόψει τις δημοκρατικές πολιτικές-κοινωνικές εξελίξεις.

Η τρομοκρατική δράση δημιουργεί άλλον έναν πολιτικό κόμπο. Η Χρυσή Αυγή θα επιχειρήσει να μεταμφιεστεί από θύτης σε θύμα και να διαπραγματευθεί με την κυβέρνηση να πέσει στα μαλακά η επιχείρηση εξάρθρωσής της. Πώς να εξηγήσουμε άραγε ότι, λίγο πριν τα προχθεσινά γεγονότα, το πόρισμα Δένδια δεν διαπίστωνε ουσιαστικές διασυνδέσεις της Χρυσής Αυγής με την αστυνομία; Να θυμηθούμε επίσης ότι ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Χρ. Λαζαρίδης, πριν καλά - καλά ενταφιαστεί ο Π. Φύσσας, είχε "προβλέψει" νέους νεκρούς και πόλεμο συμμοριών στους δρόμους; Με πρωταγωνιστές, άραγε, φανατικούς και ανεγκέφαλους ή βαλτούς και παρακινούμενους; Ποιος ωφελείται από την πολιτική κερδοσκοπία πάνω στο αίμα και από την ανακατασκευή του στερεότυπου της "αριστερής βίας" που τεχνηέντως τη συμψηφίζουν με τη φασιστική θηριωδία;

Η κοινωνία ασφυκτιά από τις ακολουθούμενες πολιτικές. Η διασφάλιση της λαϊκής ενότητας είναι προϋπόθεση ώστε να ξαναβγεί στο προσκήνιο. Η πολιτική, αφού αφυδατώθηκε από τις λαϊκές ανάγκες ελέω μονοδρόμου, τώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε υπόθεση αντιπαράθεσης μηχανισμών στρατιωτικού τύπου. Η επιβολή μέτρων εκτάκτου ανάγκης, η επιβράβευση της αδιαφάνειας, η υποβάθμιση της Βουλής σε διακοσμητικό όργανο, η υπεξαίρεση του ανταγωνιστικού χαρακτήρα των πολιτικών επιλογών, η καταβαράθρωση της εθνικής αξιοπρέπειας, η βίαιη επικράτηση πολιτικών ακραίας λιτότητας, ανεργίας και φτώχειας, συνιστούν παραμέτρους που επισημειώνουν το πολιτικό αδιέξοδο και καθιστούν περισσότερο από κάθε άλλη φορά επιτακτική την ανάγκη να αναζητηθεί σταθερά δημοκρατική διέξοδος για την οικονομία, την πολιτική και την κοινωνία. Αυτός ο κόμπος θα λυθεί μόνο με την καταλυτική παρουσία του λαϊκού παράγοντα και την ανάδειξη μιας κυβέρνησης με κορμό την Αριστερά.
πηγή: Αυγή

Ποδόσφαιρο: Κομπλέ είναι στην Πάτρα ο Ολυμπιακός Βόλου

Ολοκληρώθηκε σήμερα το μεσημέρι και τυπικά η προετοιμασία του Ολυμπιακού Βόλου για το αυριανό παιχνίδι (4/11) με την Παναχαϊκή στην Πάτρα. 
Πλην του τραυματία Εγκούτου Ολίσε δεν υπάρχουν άλλα προβλήματα και έτσι, συνολικά 19 ποδοσφαιριστές συμπεριέλαβε

Διαθεσιμότητα ΑΕΙ: Αιτήσεις αναστολής συζητά τη Δευτέρα το ΣτΕ

Κεκλεισμένων των θυρών θα συζητηθούν αύριο Δευτέρα στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας οι αιτήσεις αναστολής των Πανεπιστημίων και του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κόντρα ΣΥΡΙΖΑ - κυβέρνησης για το άνοιγμα των καταστημάτων

Κόντρα μεταξύ κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε το σημερινό άνοιγμα των καταστημάτων.

Ποιος αγγίζει τις τράπεζες;

Τάσος Τέλλογλου

Oι Ευρωπαίοι εταίροι συζητούν στο Βερολίνο για το πώς θα γίνει η τραπεζική ένωση στην Ευρώπη, χωρίς να έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν πώς θα εξυγιανθεί το τραπεζικό σύστημα στην Ευρώπη που «κάθεται» πάνω σε τρισεκατομμύρια δανείων, τα οποία δεν εξυπηρετούνται.

Στην Ελλάδα το τραπεζικό σύστημα, που ενθάρρυνε -την εποχή της «φούσκας»- επιχειρήσεις με μικρή αντοχή στην κρίση, καμία συστημική τράπεζα δεν έχει βρεθεί υπόλογη. Εξαιρείται η δουλειά που έκαναν η εισαγγελία Αθηνών και η Τράπεζα της Ελλάδος για την υπόθεση Καρούζου. Τα μόνα κείμενα αναφοράς είναι οι εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος για τις υποθέσεις Proton, FFB και το σύμπλεγμα Καρούζου. Σε καμία υπόθεση φοροδιαφυγής οι φορολογικές αρχές δεν έχουν ασχοληθεί με τις τράπεζες.

Αντίθετα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, απ’ όπου ξεκίνησε η κρίση -παρά το «μακρύ χέρι» των τραπεζών στη Ρυθμιστική Αρχή- «βρέχει» υποθέσεις. Η ιστοσελίδα propublica ανέλαβε να συγκεντρώσει τις τελευταίες υποθέσεις σε «έναν οδηγό για να δίνουν οι μεγάλες τράπεζες λογαριασμό». Ιδού

.http://www.protagon.gr/

Αυτοί "κυβερνούν" την Ελλάδα!!!

Είτε το θέλουμε είτε όχι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις που λαμβάνονται για το μέλλον μας και το μέλλον της χώρας τον έχει η τρόικα. 
Επειδή τις τελευταίες εβδομάδες, λόγω και της κόντρας μεταξύ Ε.Ε-ΔΝΤ, στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας των δανειστών μας έχουν μεταβληθεί οι αρμοδιότητες και ο ρόλος των προσώπων, καλό θα είναι να τους γνωρίσουμε και να μάθουμε τι ρόλο παίζει ο καθένας από αυτούς που λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Οι φόροι του Στουρνάρα και ο οβολός του Αχέροντα

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ 

«Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» (δεν μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει). Η φράση αυτή, που σήμερα έχει γίνει παροιμιώδης, αλλά και επίκαιρη όσο ποτέ, εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο του Λουκιανού «Νεκρικοί Διάλογοι», όπου ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος αναφέρεται ως ο μόνος που διέσχισε ποτέ τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει τον οβολό στον Χάρο - αφού δεν είχε.

Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς (περίπου 120 μ.Χ. - μεταξύ 180 και 192 μ.Χ.) ήταν εξελληνισμένος Σύρος ρητοροδιδάσκαλος και σατιρικός συγγραφέας.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι ο Λουκιανός, αν ζούσε σήμερα, θα είχε πλούσια πρώτη ύλη, για να γράψει τους σύγχρονους νεκρικούς διαλόγους του. Και είναι επίσης βέβαιο -όσο κι αν ακούγεται κυνικό ή μακάβριο- ότι θα έβρισκε πολλούς να διασχίζουν τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσουν τον οβολό τους γιατί δεν έχουν. Η μόνη που δεν το έχει καταλάβει αυτό είναι η ελληνική κυβέρνηση, που επιμένει, ως άλλος πορθμέας του Αδη, να ζητά από τους εξαθλιωμένους και υπερφορολογημένους Ελληνες τα ναύλα για να τους μεταφέρει στην άλλη άκρη του Αχέροντα.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει την παράλογη, κοινωνικά άδικη, αλλά πολιτικά εύκολη τακτική της υπερφορολόγησης για να καλύψει τα ελλείμματα και τις μαύρες τρύπες. Είναι παράλογη γιατί εφαρμόζεται σε πολίτες που έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα από την κρίση και δεν έχουν άλλα αποθέματα να δώσουν. Είναι κοινωνικά άδικη γιατί πληρώνουν πάντα τα συνήθη υποζύγια, οι εργαζόμενοι, ενώ μένουν στο απυρόβλητο ο μεγάλος πλούτος, οι έχοντες και κατέχοντες, οι offshore. Είναι πολιτικά εύκολη, γιατί εφαρμόζεται με μια απόφαση χωρίς να χρειαστεί η κυβέρνηση να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, χωρίς να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα, τα οποία καλύπτει ανερυθρίαστα, χωρίς να ερευνήσει τη λίστα Λαγκάρντ και όλες τις παρόμοιες.

Η φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, έτσι όπως επιχειρείται να ρυθμιστεί με το νομοσχέδιο για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, είναι ακριβώς μια τέτοια παράλογη, κοινωνικά άδικη και πολιτικά εύκολη κίνηση. Θα αποδειχθεί και οικονομικά αναποτελεσματική, γιατί επιβάλλεται σε ανθρώπους που όχι μόνο δεν έχουν να πληρώσουν το φόρο που τους αναλογεί, αλλά δεν έχουν τους απαραίτητους πόρους να επιβιώσουν.

Με την καταγεγραμμένη ανεργία στο 30%, με την πλειονότητα του λαού να ζει με ένα μισθό κι αυτόν αισθητά μειωμένο, με τις καταθέσεις-οικονομίες μιας ζωής να έχουν εξανεμιστεί, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων εργαζομένων έχει εξαντληθεί.

Ηκυβέρνηση είναι φανερό ότι δεν έχει τον έλεγχο των πραγμάτων και επιπλέον εκείνοι που έχουν την ευθύνη της φορολόγησης μάλλον δεν θα πρέπει να γνωρίζουν τις διαφορές μεταξύ των ακινήτων γης. Ακόμη κι αν αποδεχθεί κανείς ότι λόγω της ανάγκης εσόδων επιβάλλεται να φορολογηθεί η ακίνητη περιουσία, αυτό δεν μπορεί να γίνει με οριζόντιο τρόπο. Θα ήταν δίκαιο να φορολογηθούν τα έσοδα από την ακίνητη περιουσία και τα αγροτεμάχια, να φορολογηθεί η υπεραξία τους, αν υπάρχει, και όχι η φορολόγηση να γίνει επί δικαίους και αδίκους...

Ηκυβέρνηση δεν παίζει μόνο με τις αντοχές και τις ζωές των ανθρώπων τούτη την περίοδο. Παίζει το κεφάλι της με την υπερφορολόγηση και το πιθανότερο είναι να βρεθεί αυτή στην ανάγκη να πληρώσει τον οβολό της για να περάσει στην άλλη άκρη του Αχέροντα.

Το ακίνητο για τον Ελληνα είναι ιερό, είτε είναι σπίτι είτε είναι αγροτεμάχιο είτε είναι οικόπεδο, και είναι χαρακτηριστικό ότι ο Προκόπης Παυλόπουλος μόλις προχθές μέσω της «Ε» δήλωσε ότι η φορολόγηση αυτή είναι αντισυνταγματική, γιατί επί της ουσίας σημαίνει δήμευση του ακινήτου από το κράτος.

Το ΠΑΣΟΚ, που επέβαλε το χαράτσι τον Σεπτέμβριο του 2011, επιτάχυνε την πτώση του και μόλις δυο μήνες μετά ο Γ. Παπανδρέου παραιτήθηκε. Μπορεί να συμβεί το ίδιο στη Ν.Δ.; Κανείς δεν ξέρει. Ομως, νεοδημοκράτης βουλευτής την Τετάρτη το βράδυ τόνισε στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα ότι αν η κυβέρνηση επιμείνει σ' αυτόν τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, τότε η Ν.Δ. θα πέσει στο 5%, όπως το ΠΑΣΟΚ. Μικρό το κακό!

p.sokos@eleftherotypia.net

http://www.enet.gr/

Απόλλων: Λύγισε στην Πυαλία 78-74 με γκρίνια και για τη διαιτησία...

Την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του στη Basket League ΟΠΑΠ πανηγύρισε ο ΠΑΟΚ το απόγευμα.
Το συγκρότημα του Σούλη Μαρκόπουλου έκαμψε πολύ δύσκολα στο τέλος την αντίσταση του μαχητικού Απόλλωνα Πάτρας που έχει δικαιολογημένα παράπονα

Η αργία της Κυριακής: Η καθιέρωσή της το 1909 και ο ανταγωνισμός

Tου Νίκου Ποταμιάνου

Η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας το 1909, έναν αιώνα πριν, ήταν το πρώτο μέτρο εργατικής νομοθεσίας που ψηφίστηκε στην Ελλάδα. Το ξήλωμα, στα χρόνια των μνημονίων, κάθε νομικού πλαισίου που περιορίζει τον βαθμό εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας δεν θα μπορούσε να την αφήσει αλώβητη. Έχει ενδιαφέρον, πιστεύουμε, μια αναδρομή στο ιστορικό της καθιέρωσής της και η εξέταση των κοινωνικών και ιδεολογικών συμμαχιών που την προώθησαν . ίσως εκπλήξει τον αναγνώστη η (διαφορετική από τη σημερινή) στάση των μεγάλων και μικρών εργοδοτών απέναντι στην αργία της Κυριακής, την οποία θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε με βάση τις διαφορετικές δομές .

Η τήρηση της αργίας με βάση τις χριστιανικές επιταγές παρέμενε ζωντανή ως πρακτική σε πολλούς βιοτεχνικούς κλάδους και σε εργοστάσια, σε γενικές γραμμές όμως είχε ατονήσει κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.[1] Σε επιμέρους πόλεις και κλάδους επιτυγχάνονταν συχνά λιγότερο ή περισσότερο βραχύβιες συναινέσεις για το κλείσιμο των καταστημάτων τις Κυριακές, αρκούσε όμως η πεισματική άρνηση ελάχιστων επαγγελματιών να συμμετάσχουν στο κλείσιμο για να ναυαγήσουν οι σχετικές προσπάθειες.[2] Στις αρχές του 20ού αιώνα  είχε γίνει πια συνείδηση ότι δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί μια μόνιμη «συνεννόηση κυρίων» και απαιτούνταν νομοθετική ρύθμιση.[3]

Το ζήτημα το έθεταν επί τάπητος κυρίως οι εργατικές διεκδικήσεις –οι οποίες αποτελούσαν συνήθως και την κινητήρια δύναμη πίσω από τις συμφωνίες μεταξύ των εργοδοτών τους που αναφέραμε. Στην Αθήνα η διαμάχη επικεντρώθηκε ιδίως στα «εμπορικά» καταστήματα (ένδυσης, υπόδησης κλπ) των κεντρικών δρόμων, με σημαντικότερες κινητοποιήσεις αυτές του 1890, 1891 (απεργία) και 1896, καθώς και στους τυπογράφους (1882 και 1909-1910), στους ζαχαροπλάστες (1896 και 1899), στους κουρείς (1894, 1902 και 1903), στους αρτοποιούς (1879, 1904-1905 κ.ε.) και λίγο πριν το 1909 στα παντοπωλεία.

Η καθιέρωση λοιπόν της κυριακάτικης αργίας μετά το κίνημα στο Γουδί βασιζόταν σε ένα αίτημα που είχε πια ωριμάσει –αντίθετα με τις εκτιμήσεις που συχνά συναντάμε στη βιβλιογραφία για το πρόωρο της εργατικής νομοθεσίας της δεκαετίας του 1910. Θεμελιώθηκε στη βούληση του Στρατιωτικού συνδέσμου να δείξει ένα φιλολαϊκό πρόσωπο, στη βραχύβια συμμαχία του με τις «συντεχνίες», σ’ ένα γενικότερο μεταρρυθμιστικό πνεύμα που εκφράστηκε με την ψήφιση εκατοντάδων νόμων από τη βουλή μετά το κίνημα και στη στήριξη συντηρητικών πατερναλιστών όπως ο Κ. Παπαμιχαλόπουλος που εισηγήθηκε τον σχετικό νόμο στη βουλή. Η αργία της Κυριακής καθιερωνόταν με διαφορετικούς όρους σε κάθε επάγγελμα, και καταρχάς σε τρεις μόνο πόλεις (Αθήνα, Πειραιά και Βόλο): μπορούσε να επεκτείνεται σε άλλους δήμους εφόσον το ζητούσαν τα κατά τόπους δημοτικά συμβούλια, και στα επόμενα χρόνια δημοσιεύεται ένας μεγάλος αριθμός διαταγμάτων που αφορούν την ισχύ ή την κατάργηση της αργίας σε διάφορες πόλεις και χωριά, συχνά με το ίδιο δημοτικό συμβούλιο να αλλάζει την απόφασή του σε μικρό χρονικό διάστημα.[4]

Πρέπει να επισημάνουμε εδώ ότι η κυριακάτικη αργία, στον βαθμό που αποσκοπούσε ως μέτρο στη μείωση του χρόνου εργασίας των μισθωτών, θα μπορούσε να έχει τη μορφή του «εβδομαδιαίου ρεπό» που καθιερώθηκε εκείνα τα χρόνια στα καταστήματα της «κοσμικής» Γαλλίας, χωρίς δηλαδή να προσδιορίζεται μια θρησκευτικά φορτισμένη κοινή μέρα ρεπό για τους υπαλλήλους και κλεισίματος των μαγαζιών.[5] Στη Γαλλία όμως είχε μόλις προηγηθεί μια σφοδρή σύγκρουση με επίδικο την εκκοσμίκευση του κράτους, ενώ στην Ελλάδα και σοβαρό αντικληρικαλιστικό ρεύμα δεν υπήρχε και οι συμμαχίες με την εκκλησία και θρησκευόμενους συντηρητικούς κύκλους παρουσιάζονταν ως αναγκαίες καθώς πρόσφεραν μια σημαντική νομιμοποιητική βάση για το αίτημα.[6]

Άλλωστε ήταν φανερό ότι η επιτήρηση της εφαρμογής των νόμων που περιόριζαν τον εργάσιμο χρόνο ήταν ευκολότερη όταν αυτοί ίσχυαν για όλα τα καταστήματα συγχρόνως: ενώ η παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας από τους εργοδότες αποτελούσε τον κανόνα κατά τον μεσοπόλεμο, οι νόμοι για το ωράριο των καταστημάτων και την αργία της Κυριακής ήταν αυτοί που παραβιάζονταν λιγότερο σύμφωνα με τις εκθέσεις των επιθεωρητών εργασίας –οι οποίοι πρότειναν την επέκταση του πρότυπου του ταυτόχρονου και υποχρεωτικού κλεισίματος των καταστημάτων και σε άλλες περιπτώσεις.[7] Ζητούμενη, επιπλέον, ήταν η μείωση του χρόνου εργασίας όχι μόνο των εργατών αλλά και των επαγγελματιών: δεν θα ήταν λίγοι οι μικροαστοί που επιθυμούσαν να μην αναγκάζονται για λόγους ανταγωνιστικότητας να εργάζονται Κυριακές, κι αυτό μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με το κλείσιμο των καταστημάτων.

Κυρίαρχη στάση της εργοδοσίας, πάντως, μεγάλης και μικρής, φαίνεται ότι ήταν η αντίθεση σε οποιαδήποτε κρατική πρωτοβουλία περιόριζε τα διευθυντικά της δικαιώματα. Η στάση αυτή είναι εμφανής όσον αφορά το σύνολο της εργατικής νομοθεσίας της δεκαετίας του 1910, ενώ ειδικά όσον αφορά το νόμο για την κυριακάτικη αργία αφενός διαβάζουμε αμέσως μετά την ψήφισή του ότι «οι προϊστάμενοι γενικώς δυσφορούν» μ’ αυτόν,[8] αφετέρου τους επόμενους τρεις μήνες τροποποιήθηκε δύο φορές εξαιτίας των διαμαχών που ξέσπασαν ως προς τους ακριβείς όρους εφαρμογής της αργίας, της επέκτασης ή της ακύρωσής της σε κάθε επάγγελμα (πχ φαρμακεία, οινοπαντοπωλεία, κουρεία, κρεοπωλεία, εστιατόρια). Οι διαμάχες αυτές επανέκαμπταν τακτικά σε διάφορα επαγγέλματα (πχ ένας από τους όρους των εργοδοτών στα βυρσοδεψεία για να σταματήσουν το λοκ-άουτ που επέβαλαν τον Δεκέμβριο ήταν η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας),[9] και εκτιμάμε ότι συνέβαλαν καθοριστικά στην ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Αθήνας τον Μάρτιο του 1910.[10]

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, η στάση των εργοδοτών δεν ήταν ενιαία αλλά διαφοροποιούνταν ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική τους επιφάνεια. Αντίθετα όμως με ό,τι συμβαίνει σήμερα, δεν ήταν οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις αυτές που αντιδρούσαν στην κυριακάτικη αργία αλλά οι μικρότερες. Συναντάμε μάλιστα περιπτώσεις μεγάλων επιχειρηματιών που συμμάχησαν ανοιχτά με το εργατικό κίνημα για την προώθησή της, όπως ο πρόεδρος της συντεχνίας αρτοποιών Φ. Ηλιόπουλος που το 1905 είχε παροτρύνει τους αρτεργάτες να ιδρύσουν σωματείο για να διεκδικήσουν τη νομοθέτηση της αργίας της Κυριακής.[11]

Στα παντοπωλεία της Αθήνας, διαβάζουμε το 1910, ενάντια στην κυριακάτικη αργία στρέφονταν κυρίως οι «μπακάληδες των μικροσυνοικιών».[12] Στα μπακάλικα ήταν ιδιαίτερα εμφανές ένα μοντέλο με λίγο πολύ γενική ισχύ: οι ανεξάρτητοι παραγωγοί επιβίωναν ως τέτοιοι υποβαλλόμενοι (και υποβάλλοντάς τους υπάλληλούς τους) σε υπερεργασία . στο εμπόριο με το να μένουν τα συνοικιακά και τα μικρά μπακάλικα περισσότερες ώρες ανοιχτά, αποκτώντας έτσι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, την προσφορά της αναγκαίας υπηρεσίας ή αγαθού κοντά στην κατοικία του πελάτη σε ώρες και μέρες που οι μεγαλύτεροι ανταγωνιστές τους ήταν κλειστοί.[13]

Τα κουρεία αποτελούσαν έναν άλλο κλάδο στον οποίο ένα πλήθος μικρών μαγαζιών επιβίωνε χάρη στο παρατεταμένο ωράριο λειτουργίας τους, ιδίως το Σαββατοκύριακο που ξυριζόταν η λαϊκή πελατεία τους. Το χαρακτηριστικό αυτό επικαλούνταν οι καταστηματάρχες κουρείς «δευτέρας και τρίτης τάξεως», όπως αυτοαποκαλούνταν, που «διατηρούνται εκ [πελατείας] των εργατικών τάξεων» και περίμεναν το Σαββατοκύριακο για να δουλέψουν, σε αντίθεση με τα κουρεία της Σταδίου των οποίων η «εκλεκτή πελατεία» δεν περίμενε την Κυριακή για να ξυριστεί: ζήτησαν και πέτυχαν να δουλεύουν τα κουρεία το πρωί της Κυριακής, παρότι οι υπάλληλοι και κάποιοι καταστηματάρχες κινητοποιήθηκαν για να το αποτρέψουν.[14]

Ο σχηματισμός τέτοιων στρατοπέδων δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελούσε ελληνική ιδιαιτερότητα. Στην Αγγλία και τον Καναδά στα τέλη του 19ου αιώνα πολλοί από τους μεγαλύτερους καταστηματάρχες υποστήριξαν ενεργητικά νόμους περιορισμού των ωρών εργασίας των μαγαζιών, ενάντια στις αντιδράσεις των μικρών καταστηματαρχών, δίχως να διστάσουν να συμπορευτούν (ή και να συμμαχήσουν) με το εργατικό κίνημα. Στη Γαλλία τη δεκαετία του 1930 για την επιβολή ενιαίου ωραρίου στα κουρεία συμμάχησαν το εργατικό σωματείο με τους ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων κουρείων, σε σύγκρουση με τους ιδιοκτήτες τόσο των μικροσκοπικών όσο και των μεγάλων κομμωτηρίων.[15]

Πώς να ερμηνεύσουμε την ανοίκεια αυτή εικόνα, τη στιγμή που βλέπουμε σήμερα τους κολοσσούς του εμπορίου να επιδιώκουν την κατάργηση των περιορισμών στο ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων και τους μικρομαγαζάτορες να συμμαχούν με το εργατικό κίνημα στην υπεράσπισή τους; Είναι πολλά αυτά που έχουν αλλάξει στο λιανικό εμπόριο από εκείνη την εποχή, και πρώτα πρώτα τα επίπεδα συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου: στην Ελλάδα του 1909 δεν υπήρχαν εμπορικά κέντρα, πολυκαταστήματα και μεγάλες αλυσίδες, ούτε καν σουπερμάρκετ, και οι δυνατότητες ελέγχου της αγοράς από τα μεγάλα καταστήματα ήταν μικρότερες.

Η αλλαγή των καταναλωτικών προτύπων, η ευκολία μετακίνησης στην πόλη σήμερα και η μείωση της σημασίας της γειτονιάς για την κοινωνική ζωή με την ανάπτυξη υπερτοπικών πόλων κατανάλωσης και διασκέδασης κατέρριψαν μεγάλο μέρος των «τοπικών» φραγμών στην προέλαση των μεγάλων επιχειρήσεων σε πολλούς κλάδους. Για άλλους κλάδους σημαντικότερη υπήρξε η κανονικοποίηση των εισοδημάτων των λαϊκών τάξεων (πχ με την κυριαρχία της μορφής του μισθού έναντι του μεροκάματου), η οποία οδήγησε σε παρακμή τον μηχανισμό του βερεσέ που παλιότερα έθετε όρια στις προόδους που μπορούσαν να κάνουν οι μεγάλες μονάδες στο λιανικό εμπόριο των «βασικών ειδών»: η αγορά με πίστωση, η οποία «έδενε» τον πελάτη σε συγκεκριμένα καταστήματα, μπορούσε να λειτουργήσει μόνο στα πλαίσια των σχέσεων αλληλογνωριμίας που επίκεντρο είχαν το μικρό συνοικιακό μαγαζί, ενισχύοντας έτσι τα χωρικά πλεονεκτήματα που οδηγούν σε «τοπικά μονοπώλια» στην πόλη.

Με λίγα λόγια, το 1909 οι μεγάλες επιχειρήσεις ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να ωφεληθούν δυσανάλογα από τη λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή, κάτι που μπορούν σαφώς να προσδοκούν σήμερα. Τέλος, η πενιχρότητα των υποδομών, η πολύ περιορισμένη ακόμα χρήση του ηλεκτρικού ρεύματος και η ανυπαρξία υποχρέωσης υπερωριακής αμοιβής των υπαλλήλων σήμαινε ότι ήταν μικρή η αύξηση στα λειτουργικά έξοδα που συνεπαγόταν η λειτουργία την Κυριακή και οι μικρές μονάδες δεν δυσκολεύονταν να αντεπεξέλθουν σ’ αυτά.
Μπορεί να υποθέσει κανείς βέβαια ότι, χάρη και στην επανεμφάνιση του βερεσέ, από την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας θα ευνοηθούν (στους κλάδους των «βασικών αγαθών») μικροσκοπικά μαγαζιά που βασίζονται στην υπερεργασία του ιδιοκτήτη τους και της οικογένειάς του. Συνολικά, πάντως, οι φόβοι που εκφράζονται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των επαγγελματιών και των εμπόρων για επιτάχυνση του ρυθμού χρεοκοπιών των μικρών επιχειρήσεων και ενίσχυση του μεριδίου των μεγάλων στην αγορά φαίνονται απολύτως βάσιμοι.

[1] Οι εργάται της Ελλάδος προς την διπλήν βουλήν των Ελλήνων. Υπόμνημα του Εργατικού Κέντρου Αθηνών, Αθήνα 1911, Χαρίλαος Γκούτος, «Ημέρες αργίας στην τουρκοκρατούμενη και στην ελεύθερη Ελλάδα μέχρι το 1915», Μνημοσύνη 11 (1988-1990), σ.244-281, Ζιζή Σαλίμπα, Γυναίκες εργάτριες στην ελληνική βιομηχανία και βιοτεχνία (1870-1922), Αθήνα 2002, σ.56. Εκτενέστερη τεκμηρίωση για αρκετά από τα ζητήματα που θίγονται εδώ μπορεί να βρει κανείς στο Νίκος Ποταμιάνος, Η παραδοσιακή μικροαστική τάξη της Αθήνας. Μαγαζάτορες και βιοτέχνες 1880-1925, διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (Ι-Α τμήμα), Ρέθυμνο 2011.
[2] Χαρακτηριστική η άρνηση του Πατσιφά το 1890 να αποδεχτεί την συμφωνία των εμπόρων της Αθήνας να μην ανοίγουν τα μαγαζιά τους τις Κυριακές, άρνηση που ματαίωσε τη συμφωνία και έστρεψε εναντίον του καταστήματός του ένα οργισμένο πλήθος εμποροϋπάλληλων: Καιροί 11, 12, 14, 16 και 19 Ιουνίου 1890.
[3] Αριστομένης Θεοδωρίδης, «Η Κυριακή αργία», Ερμής 1 Ιουνίου 1908.
[4] Η ελαστικότητα αυτή περιορίστηκε με νόμο του 1914 που έβαζε την προϋπόθεση να γνωμοδοτήσει θετικά και το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας για να καταργηθεί σ’ έναν δήμο η κυριακάτικη αργία άπαξ και είχε εφαρμοστεί: Πασαγιάννης Κ. (επιμ.), Εργατική και κοινωνική νομοθεσία, Αθήνα 1919, σ.316-317.
[5] Haupt Heinz-Gerhard, «Les petits commerçants et la politique sociale: l’exemple de la loi sur le repos hebdomadaire», Bulletin du Centre d’Histoire de la France Contemporain 8 (1987), σ.7-34.
[6] Πιθανότατα η πρώτη μαζική κινητοποίηση υπέρ της κυριακάτικης αργίας το 1872 έγινε από «μακρακιστές», ένα είδος παραεκκλησιαστικής οργάνωσης της εποχής. Θρησκευόμενοι κύκλοι έθεσαν το ζήτημα και σε άλλες περιστάσεις αργότερα, με σημαντικότερο το συνέδριο που έγινε το 1899 υπέρ της καθιέρωσης της κυριακάτικης αργίας υπό την προεδρία του μητροπολίτη Αθηνών και με μαχητική εκπροσώπηση χριστιανών ζηλωτών που ήθελαν να επιβάλουν τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό τις Κυριακές (Εμπρός 21-25 Μαΐου 1899). Χαρακτηριστική μορφή χριστιανού φιλεργάτη που κινητοποιήθηκε για την αργία της Κυριακής ήταν ο καθηγητής Παν. Τημελής, επίτιμος πρόεδρος του συνδέσμου εργατών ζαχαροπλαστών και ιθύνων νους της κινητοποίησής του για την κυριακάτικη αργία (Κανονισμός της συντεχνίας των εργατών ζαχαροπλαστών Αθηνών και Πειραιώς, Αθήνα 1896) και πρόεδρος στη συνέχεια του συλλόγου «Ανάστασις του Ελληνισμού» του Πειραιά που εξέδιδε το 1901-1902 την εφημερίδα Κυριακή αργία.
[7] Βλ. πχ Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας, Επιθεώρησις Εργασίας, Εκθέσεις και πεπραγμένα σώματος επιθεωρήσεως εργασίας επί της εφαρμογής των εργατικών νόμων και των συνθηκών εργασίας εν Ελλάδι κατά το 1932, Αθήνα 1935, σ. 65.
[8] Ελληνική Επιθεώρησις Δεκέμβριος 1909 –βλ. και την εκτίμηση του Αρ. Θεοδωρίδη στο τεύχος του Μαρτίου 1910 ότι οι εργοδότες επιθυμούν να καταργήσουν την κυριακάτικη αργία.
[9] Εφημερίς των εργατών 25 Δεκεμβρίου 1910.
[10] Σε συνδυασμό ίσως με τις συγκρούσεις και τις δυσαρέσκειες που προκάλεσε η αύξηση σε πολλές επιχειρήσεις των εργάσιμων ωρών τις άλλες μέρες για να αναπληρωθούν οι απώλειες από την αργία της Κυριακής: Ακρόπολις 12 Απριλίου 1910.
[11] Ακρόπολις 24 και 29 Νοεμβρίου 1905 και Εφημερίς των Εργατών 10 Σεπτεμβρίου 1910.
[12] Εφημερίς των εργατών 17 Φεβρουαρίου 1910. Διαφορετικής απόψεις υπέρ και κατά της κυριακάτικης αργίας αναφέρονται στο σωματείο αρτοποιών Πειραιά (Εμπρός 4 Μαρτίου 1910) και στον σύνδεσμο οινοπωλών (καταστηματαρχών) Αθήνας το 1910 (Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος (επιμ.), Οι οινοπώλαι Αθηνών. Επαγγελματική επισκόπησις, Αθήνα 1934, σ. 5 και 11), χωρίς όμως να συσχετίζονται στις πηγές μας με διαφορετικά ταξικά συμφέροντα.
[13] Χαρακτηριστικά, δημοσιογράφος που ήθελε να τονίσει ότι στο μνημόσυνο του Παύλου Μελά συμμετείχαν οι πάντες, έγραψε ότι κατά τη διάρκειά του έκλεισαν ακόμα «και τα τελευταία μικρομπακάλικα» στου Ψυρρή: Εμπρός 23 Οκτωβρίου 1904. Σύμφωνα με την έρευνα που διατάχθηκε από τον υπουργό εθνικής οικονομίας Μιχαλακόπουλο, ενώ τα κεντρικά καταστήματα δεν άνοιγαν πριν τις 7.00 ή τις 8.00 το πρωί, «εις συνοικίας ολίγον απομεμακρυσμένας, χωρίς να υπάρχει εύλογος λόγος, βλέπομεν πολλά καταστήματα να ανοίγωσιν από της 5ης πρωινής και να εξακολουθώσιν εργαζόμενα μέχρι βαθείας νυκτός»: Εφημερίς των Συζητήσεων της Βουλής περίοδος ΙΘ΄, σύνοδος Β΄, συνεδρίαση 68, 7 Μαΐου 1914, σ. 1513. Στη συζήτηση στη βουλή το 1914 ο Πολ. Λαγοπάτης υπερασπιζόταν τους μαγαζάτορες που κρατούσαν τα μαγαζιά τους ανοιχτά πιο αργά από τους άλλους ως εξής: «θα είναι μικρέμποροι, οι οποίοι μη έχοντες περιθώριον κεφαλαίων να αντικρύσωσι ζημίας, λόγω αντιξόων περιστάσεων, υπολογίζουσι την ιδιαιτέραν εργατικότητά των, και κατ’ ανάγκην των υπαλλήλων των»: ό.π., σ. 1514.
[14] Η συγκέντρωση των «κατώτερων κουρέων» στον περίβολο της βουλής έγινε εκτός των πλαισίων της αδελφότητας των κουρέων, στην οποία κυριαρχούσαν οι μεγαλύτεροι καταστηματάρχες.Ακρόπολις 24 Ιανουαρίου και 10 και 11 Μαρτίου 1910, Εμπρός 10 Μαρτίου 1910 και Ημέρα 20 Φεβρουαρίου 1910. Στα κουρεία η διαμάχη συντηρήθηκε για καιρό: η αδελφότητα των καταστηματαρχών, που ελεγχόταν από τους μεγαλύτερης επιφάνειας κουρείς, επανήλθε το 1914 και ζήτησε την καθιέρωση πλήρους αργίας τις Κυριακές. Όταν το πέτυχε αυτό, το 1922, κινητοποιήθηκε το αντίπαλο σωματείο καταστηματαρχών κουρέων υπέρ της επαναφοράς στο παλιό καθεστώς, επικαλούμενο τα συμφέροντα των φτωχότερων και συνοικιακών κουρέων και επιτιθέμενο στους «μεγαλοσχήμους, οίτινες έτυχε να έχουν τα καταστήματά των εις το κέντρον»: Εμπρός 10 και 12 Ιουλίου 1923 και Ελληνική 16 Απριλίου 1925.
[15] Michael Winstanley, The shopkeepers’ world 1830-1914, Manchester 1983, σ. 94-99. Chris Hosgood, «A “brave and daring folk”? Shopkeepers and trade associational life in Victorian and Edwardian England», Journal of Social History 26 (1992), σ.285-308. Geoffrey Crossick, «Shopkeepers and the state in Britain 1870-1914», στο Geoffrey Crossick και Heinz-Gerhard Haupt (επιμ.), Shopkeepers and master artisans in 19th century Europe, Λονδίνο και Νέα Υόρκη 1984, σ.252-256.  David Monod, «Culture without class: Canada’s retailers and the problem of group identification 1890-1940», Journal of Social History 28/3 (1994-1995), σ. 521-545. Steven Zdatny, «Fashion and class struggle: the case of coiffure», Social History 18/1 (1993), σ. 68-70.

Ο Νίκος Ποταμιάνος είναι διδάκτορας ιστορίας του Πανεπιστημίου της Κρήτης

ilesxi.wordpress.com

http://tvxs.gr/

Αντίστροφη μέτρηση για τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με την τρόικα

Σε λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο ξεκινάει ένας από τους πιο κρίσιμους κύκλους διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των δανειστών μας, ο οποίος, σύμφωνα με κυβερνητικό στέλεχος, είναι ικανός υπό προϋποθέσεις να δείξει ακόμη και το φως στην άκρη του τούνελ της πολυετούς ύφεσης.

Τα πιστόλια Zastava κοστίζουν 1.500 – 2.000 ευρώ στη μαύρη αγορά

Η δολοφονία των δύο νεαρών στο Νέο Ηράκλειο από δράστη που είχε στη διάθεση του ένα πιστόλι Zastava φέρνει ξανά στην επιφάνεια το πρόβλημα με τα όπλα που κυκλοφορούν ελεύθερα στην αγορά και μπορούν να φτάσουν στα χέρια οποιουδήποτε αρκεί να έχει να πληρώσει περίπου 1.500 με 2.000 ευρώ.

Ο νέος «εμφύλιος»

Photo: Panayiotis Tzamaros / Fosphotos.com
Θάνος Δημάδης

Ας μην ωραιοποιούμε την κατάσταση: ο κύκλος του αίματος έχει ανοίξει στην Ελλάδα. Και θα παραμένει ανοιχτός και αχόρταγος για νεκρούς, όσο υπάρχουν οι συνθήκες που επιτρέπουν σε κάποιους να "οραματίζονται" ένα νέο σκηνικό ιδιότυπο "εμφυλίου" στη χώρα. Άλλοτε με τρομοκρατικές επιθέσεις, άλλοτε με άθλιες προβοκάτσιες και άλλοτε με θερμοκέφαλους προπαγανδιστές.

Σε απάντηση όσων ξαφνικά τώρα το θυμήθηκαν, ας γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα ο "εμφύλιος" στην Ελλάδα έχει ήδη προ πολλού ξεκινήσει. Δεν άνοιξε με την δολοφονία Φύσσα ούτε έκλεισε με την χθεσινή εκτέλεση των δύο Χρυσαυγιτών. Έχει τροφοδοτηθεί και υποσκάψει την κοινωνική συνοχή πολύ καιρό πριν. Αρχικά υπό τη μορφή του διχαστικού άξονα μεταξύ Μνημονιακών και Αντιμνημονιακών. Μετέπειτα υπό το ψευδεπίγραφο προσωπείο των εκπροσώπων του ευρώ και των νοσταλγών της δραχμής. Εν συνεχεία με τον διαχωρισμό ανάμεσα σε προδότες και πατριώτες, στον οποίον επένδυσαν πολιτικά οι φασίστες ρίχοντας την "μαγιά" της εθνικής διχόνοιας.

Εσχάτως πήρε ακόμα μία εξίσου επικίνδυνη εκφαση με την θεωρία των δύο άκρων, οι εμπνευστές της οποίας εξευτέλισαν με τον δημόσιο λόγο τους την έννοια του συνταγματικού τόξου περιορίζοντας τα όριά του μέσα στο πλάισιο των δικών τους ιδιοτελών σκοπιμοτήτων. Στην πραγματικότητα όμως ακυρώνοντας τον λόγο ύπαρξης του και ξεπλένοντας στο όνομά του το "μαύρο" πρόσωπο όσων πραγματικά βρίσκονται εκτός της συνταγματικής νομιμότητας.

Όλα αυτά αποτελούν το πρόπλασμα των όσων ζούμε και θα ζήσουμε στο μέλλον. Όσοι λοιπόν σήμερα ομνύουν στην ανάγκη εθνικής ενότητας με αφορμή την προβοκατόρικα τρομοκρατική εκτέλεση των δύο νεαρών Χρυσαγιτών, οφείλουν να μας πουν τι έκαναν μέχρι σήμερα για να εγγυηθούν αυτήν την ενότητα. Η απάντηση είναι απλή: Τίποτε απολύτως. Αντ' αυτού πυροδοτούσαν με τα λόγια και τις πράξεις τους τον κοινωνικό διχασμό σπέρνοντας ζιζάνια εμφυλίου στην χώρα και διευκολύνοντας τους κύρηκες του φασιστικού μίσους να επιβάλλουν την ατζέντα τους.

Το κουβάρι έχει μπλεχτεί επικίνδυνα και είναι ακόμα δυσκολότερο να ξεμπλεχτεί σε μία κοινωνία όπου το διαφορετικό είναι απειλή, ο πλησίον είναι αντίπαλος και οι πολίτες έχουν διαιρεθεί σε στρατόπεδα. Η χώρα παίρνει λάθος τροχιά και οδεύουμε προς ολοταχώς στον κοινωνικό εκτροχιασμό συμβιβαζόμενοι δυστυχώς με την ιδέα των παράπλευρων θυμάτων ως απόρροια του μίσους, του διχασμού και του τρομοκρατικού εξτρεμισμού.

Η μόνη ελπίδα είναι αυτός ο δρόμος να μην είναι χωρίς επιστροφή.

http://www.protagon.gr/

Mercedes-Benz, νέα έκδοση με 1.500άρη ντίζελ για την CLA!

Μαζί με την άκρως ενδιαφέρουσα και μικρότερη ντίζελ CLA η γερμανική εταιρια ανακοίνωσε και νέες βενζινοκίνητες με 211 άλογα!
H Mercedes συμπληρώνει τη γκάμα των πιο μικρών μοντέλων της με καινούργιες εκδόσεις, από τις οποίες αυτή που παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και για την ελληνική αγορά είναι η CLA 180 CDI. Πρόκειται για τη νέα βασική πετρελαιοκίνητη έκδοση του όμορφου τετράθυρου κουπέ της γερμανικής εταιρείας, η οποία κινείται από τον τετρακύλινδρο turbo των 1.500 cc που χρησιμοποιείται και στην Α180 CDI.

Τα οικονομικά της κοινωνικής καταστροφής *

«Το χρέος», όπως έγραφε ο Νόαμ Τσόμσκι σε άρθρο του με τον τίτλο «Ο λαός πάντα πληρώνει», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Guardian» στις 21 Ιανουαρίου του 1999, «είναι μια κοινωνική και ιδεολογική κατασκευή, όχι απλώς ένα οικονομικό γεγονός»...
Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΩΣ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΣΤΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Τα «οικονομικά της κοινωνικής καταστροφής» είναι η απάντηση του νεοφιλελευθερισμού στις συνέπειες του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού. Εξ ου και ο λόγος που η κρίση του 2007-2008 έχει εξελιχθεί από μια «στιγμή Μίνσκι» σε αυτό που ο George Magnus, ανώτατος οικονομικός σύμβουλος της επενδυτικής τράπεζας UBS, πολύ σωστά αποκαλεί μια «καθαρά μαρξιστική κρίση του καπιταλισμού»...

Με τον ΧΡΟΝΗ Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

«Είναι σαφές ότι η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε τροχιά ανάκαμψης», δήλωσε τις προάλλες ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Ολι Ρεν. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο κ. Ντράγκι, διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Λίγες ημέρες αργότερα, η Γαλλία, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, κατέγραφε τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας από το ξέσπασμα της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008.

Ταυτόχρονα, τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο, ενώ η Ελλάδα κατέχει τα πρωτεία με 28%. Αν αυτό λέγεται «ανάκαμψη», θα πρέπει να αναρωτιέται κανείς πώς είναι η ύφεση!

Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία της ταλαίπωρης Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει τη φύση της κρίσης που αντιμετωπίζει ο προηγμένος καπιταλιστικός κόσμος από το 2008. Η διεθνής χρηματοοικονομική κρίση του 2007-2008, που ξεκίνησε στις ΗΠΑ και επεκτάθηκε αργότερα στην Ευρώπη, λόγω της βαθιάς εμπλοκής των ευρωπαϊκών τραπεζών στις δραστηριότητες του καπιταλισμού-καζίνο, ήταν μια «στιγμή Μίνσκι». Ο μεγαλύτερος ίσως οικονομολόγος στη μεταπολεμική περίοδο είχε διαμορφώσει την «υπόθεση της χρηματοοικονομικής αστάθειας» από τη δεκαετία του 1980, αλλά η περίοδος της εικονικής ευφορίας και της χρηματοοικονομικής καινοτομίας των δεκαετιών του '80 και του '90, σε συνδυασμό με την κυριαρχία των οικονομικών του νεοφιλελευθερισμού, εξασφάλισαν ότι η επιστημονική εργασία του Μίνσκι θα παρέμενε στο περιθώριο.

Ανάχωμα

Σήμερα όλοι αναγνωρίζουν τη συμβολή του Μίνσκι στην κατανόηση των χρηματοοικονομικών κρίσεων. Παρά ταύτα, η κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος συνεχίζει να αποτελεί εμπόδιο στην αναγκαία μεταρρύθμιση του χρηματοοικονομικού συστήματος, καθώς και στην εφαρμογή αναπτυξιακών πολιτικών με στόχο τη μείωση της ανεργίας, την κοινωνική ευημερία, τον περιορισμό των ανισοτήτων. Η ιδέα του καπιταλισμού ως ένα εγγενώς αντιφατικό (Μαρξ), αποσταθεροποιητικό (Μίνσκι) και απρόβλεπτο (Κέινς, Χάγιεκ) σύστημα έχει εξοστρακιστεί από τη σημερινή καθεστωτική οικονομική σκέψη. Στη -δε- γερμανοκρατούμενη Ευρωζώνη, η διεθνής κρίση του 2008 οδηγεί τους Ευρωπαίους χαράκτες πολιτικής στην περαιτέρω αυταρχική θωράκιση του νεοφιλελεύθερου οράματος.

Ο νεοφιλελευθερισμός άρχισε να επιβάλλεται σταδιακά από τα τέλη της δεκαετίας του '70, μετά την κατάρρευση της μεταπολεμικής κοινωνικής δομής συσσώρευσης στις ΗΠΑ. Η απελευθέρωση του κεφαλαίου από τις κρατικές ρυθμιστικές αρχές, η επιβολή της εταιρικής κουλτούρας στο κοινωνικό γίγνεσθαι, η εμπορευματοποίηση όλων των αξιών, η επίθεση στους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων και η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας αποτελούν μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά του νεοφιλελεύθερου τρόμου.

Κάτω από το νεοφιλελεύθερο καθεστώς της οικονομίας, ο καπιταλισμός εξαγριώνεται ανεξέλεγκτα. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι. Οι χρηματοοικονομικές και οικονομικές κρίσεις εμφανίζονται επίσης με μεγαλύτερη συχνότητα από οποιαδήποτε άλλη περίοδο στη σύγχρονη ιστορία του καπιταλισμού και κάθε νέα κρίση έχει πιο σοβαρές επιπτώσεις σε σχέση με την προηγούμενη κρίση.

Μετά την οικονομική κρίση της δεκαετίας του '70 στις ΗΠΑ, ακολουθεί η κρίση των ιδρυμάτων αποταμιεύσεων και δανείων στις αρχές της δεκαετίας του '80, που κοστίζει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ πάνω από 100 δισ. δολάρια. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 ξεσπά η κρίση χρέους στη Λατινική Αμερική και ακολουθεί η κρίση χρέους στην Αφρική. Τόσο στην περίπτωση της Λατινικής Αμερικής όσο και της Αφρικής, ο υπερδανεισμός από ιδιωτικά και επίσημα ιδρύματα είναι η κύρια αιτία της κρίσης.

Οπως και σήμερα με την κρίση της Ευρωζώνης, η αντιμετώπιση των κρίσεων χρέους στη Λατινική Αμερική και την Αφρική γίνεται με την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες λεηλατούν το εθνικό εισόδημα, ιδιωτικοποιούν τα κρατικά περιουσιακά στοιχεία, τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά. Εν ολίγοις, επιβάλλονται τα «οικονομικά της κοινωνικής καταστροφής» για την αποπληρωμή του χρέους προς τις τράπεζες και τους διεθνείς χρηματοοικονομικούς οργανισμούς. Στην περίπτωση της Λατινικής Αμερικής, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οδηγούν σε μια «χαμένη δεκαετία», ενώ στην περίπτωση της υποσαχάριας Αφρικής καταλήγουν σε ανθρωπιστικές κρίσεις για πολλές χώρες της περιοχής.

«Το χρέος», όπως έγραφε ο Νόαμ Τσόμσκι σε άρθρο του με τον τίτλο «Ο λαός πάντα πληρώνει», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Guardian» στις 21 Ιανουαρίου του 1999, «είναι μια κοινωνική και ιδεολογική κατασκευή, όχι απλώς ένα οικονομικό γεγονός. Επιπλέον, όπως έχει γίνει κατανοητό εδώ και πολύ καιρό, η φιλελευθεροποίηση των ροών κεφαλαίου λειτουργεί ως ένα ισχυρό όπλο ενάντια στην κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Οι πρόσφατες πολιτικές αποφάσεις είναι επιλογές από τους ισχυρούς, βασισμένες στην ιδιοτέλεια, όχι σε μυστηριώδεις "οικονομικούς νόμους". Τεχνικοί μηχανισμοί, για να αμβλύνουν τις πολύ δυσμενείς επιπτώσεις των κρίσεων, είχαν προταθεί πολλά χρόνια πριν, αλλά απορρίφθηκαν από τα ισχυρά συμφέροντα που ωφελούνται».

Τη δεκαετία του '90 βλέπουμε μια σειρά από έντονες χρηματοοικονομικές και οικονομικές κρίσεις να ξεσπούν σε διάφορες χώρες και γεωγραφικές περιοχές ανά την υφήλιο: στο Μεξικό το 1994, στην Ασία το 1997, στη Ρωσία το 1998, στη Βραζιλία το 1999. Τη δεκαετία του '90 ξεσπά επίσης η λεγόμενη νορδική κρίση: χρηματοοικονομικές κρίσεις στη Φινλανδία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία ως μέρος του οικονομικού κύκλου boom-bust (μεγάλη αύξηση-απότομη πτώση).

Η μητέρα των κρίσεων

Η δεκαετία του 2000 ξεκινά με την κρίση της Αργεντινής και ολοκληρώνεται με τη μητέρα των μεταπολεμικών χρηματοοικονομικών κρίσεων, τη διεθνή χρηματοοικονομική κρίση του 2007-2008, η οποία σήμερα έχει εξελιχθεί σε μια τεράστια κρίση απασχόλησης για το μεγαλύτερο μέρος του προηγμένου καπιταλιστικού κόσμου. Ο λόγος γι' αυτή την εξέλιξη οφείλεται στο γεγονός ότι εφαρμόζονται πολιτικές που στοχεύουν στη διάσωση του χρηματιστικού καπιταλισμού εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Τα «οικονομικά της κοινωνικής καταστροφής» είναι η απάντηση του νεοφιλελευθερισμού στις συνέπειες του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού. Εξ ου και ο λόγος που η κρίση του 2007-2008 έχει εξελιχθεί από μια «στιγμή Μίνσκι» σε αυτό που ο George Magnus, ανώτατος οικονομικός σύμβουλος της επενδυτικής τράπεζας UBS, πολύ σωστά αποκαλεί μια «καθαρά μαρξιστική κρίση του καπιταλισμού».

* Τίτλος της ομιλίας του υπογράφοντος για το διήμερο διεθνές συνέδριο με οικονομολόγους από Ευρώπη και ΗΠΑ, με θέμα «Η κρίση στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας», που διοργανώνει το Levy Economics Institute στις 8-9 Νοεμβρίου 2013, στο Μέγαρο/Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη). Η είσοδος είναι ελεύθερη. Για εγγραφή στο συνέδριο διαδικτυακά μπορεί κανείς να επισκεφθεί το http://www.levyin stitute.org/conferences/athens_2013/ ή να καλέσει στο 210 7712400.

http://www.enet.gr

Αντίθετη η ΠΝΟ στη μείωση του αριθμού των πληρωμάτων στα πλοία

«Άδικη, αντικοινωνική και επικίνδυνη» χαρακτηρίζει διάταξη του νόμου 4150 του 2013 του πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Ναυτιλίας («ανασυγκρότηση και άλλες διατάξεις») περί μειωμένων συνθέσεων στα πλοία της ακτοπλοΐας, η διοίκηση της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (ΠΝΟ), στελέχη της οποίας συναντήθηκαν την Παρασκευή με υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου.

Μια από τα ίδια...

To μήνυμα απ' το Μαξίμου, οπως είπε η Σπυράκη απ' το παράθυρο του MEGA, ήταν σαφές (και το ίδιο με...χθες):
Εφαρμογή της  νομιμότητας και απονομή της Δικαιοσύνης.

Και πρόσθεσε, πως, όλο αυτό το γεγονός (της δολοφονικής επίθεσης στα γραφεια της Χ.Α. στο Νεο Ηράκλειο) δεν επιτρέπει στη Χρυση Αυγη να το  εκμεταλλευτεί πολιτικά...

http://nonews-news.blogspot.gr

Στο απυρόβλητο 9 δις ευρώ «μαύρα» την ίδια ώρα που κυνηγούν τα μαντριά!

Στο απυρόβλητο παραμένουν 9 δις ευρώ «μαύρα» και αδήλωτα από την κυβέρνηση, την ίδια ώρα που κυνηγά τα μαντριά!

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση κλονίζεται από την πίεση των βουλευτών καθώς προγραμμάτισε την είσπραξη 300 εκατ. ευρώ από τον φόρο αγροτεμαχίων και των αγροτικών κτισμάτων, 410 Ελληνες πολίτες που έβγαλαν στο εξωτερικό «μαύρα» χρήματα ποσού 1 δισ ευρώ παραμένουν μέχρι στιγμής στο απυρόβλητο αλλά δεν είναι οι μόνοι.

Τα άκρα συναντήθηκαν

Υπό την προϋπόθεση ότι οι εκτελεστές των δύο χρυσαυγιτών, την Παρασκευή το απόγευμα, ήταν από το αριστερό αντάρτικο πόλης, τα δύο άκρα συναντήθηκαν. Και είναι η πρώτη φορά. Εκείνο που τρομάζει το λαό και το πολιτικό σύστημα είναι ότι πιθανώς δεν είναι και η τελευταία.

Η συνάντηση των άκρων δεν γίνεται ποτέ με τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού που έχουν μάθει να παίζουν τα κόμματα, αλλά και οι πολίτες. Γίνεται με τον πιο άγριο τρόπο. Είναι μια συνάντηση αλληλοεξόντωσης, που δεν περιορίζεται στην εξόντωση των μελών των άκρων. Επεκτείνεται στην εξόντωση καθενός, που μπορεί να χαρακτηριστεί φίλος, συμπαθών, ανεκτικός προς ένα από τα άκρα. Οδηγεί έτσι το μέσο πολίτη στα άκρα. Τον κάνει μέρος των άκρων ετσιθελικά. Κάνει το πολιτικό σκηνικό ένα πεδίο μάχης των άκρων.

Αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα στέκει μουδιασμένο από το φόβο πάνω από τα σώματα του Φύσσα και των δύο χρυσαυγιτών. Είναι δικά του θύματα και οι τρεις. Αυτό εξέθρεψε τη ρεμούλα, τη διαφθορά, την απάτη και το ψέμα, με τα οποία απαξιώθηκε στη συνείδηση των πολιτών. Αυτή η απαξίωση ήταν και είναι το βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής, που βρίζει τον κοινοβουλευτισμό σαν διεφθαρμένο και έχει απήχηση στους πολίτες.

Αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα στέκεται τρεμάμενο από το φόβο πάνω από τα άψυχα σώματα των δύο χρυσαυγιτών και του Φύσσα, φρίττοντας στη σκέψη ότι αυτή είναι μόνο η αρχή της σύγκρουσης. Τρέμοντας ότι αυτή η σύγκρουση δεν θα περιοριστεί στα μέλη των άκρων, αλλά θα αιματοκυλήσει κάθε φωνή που δεν θα συμπορευθεί με τα άκρα. Ετσι όπως ξεκινούν όλοι οι εμφύλιοι και οι πολιτικές εκτροπές.

Το πολιτικό σύστημα δεν έχει επιδείξει καμιά σοβαρότητα για την ευημερία και το μέλλον των πολιτών. Καμιά σοβαρότητα για την ασφάλεια των πολιτών. Καμιά σοβαρότητα για την προστασία των πολιτών από εγχώριους και ξένους αγιογδύτες. Κυρίως, δεν έχει επιδείξει καμιά σοβαρότητα για την αντιμετώπιση όλων των φαινομένων κρατικής αλητείας, η οποία γεννάει τα άκρα.

Σήμερα στέκει τρεμάμενο πάνω από τρία θύματά του. Και δεν ξέρει ότι αν δεν δει πως η νοοτροπία της διαφθοράς και του ωχαδερφισμού τα σκότωσε, τα θύματα θα πολλαπλασιαστούν. Αλλά αυτό είναι καιρός να το δουν και οι πολίτες, που επιλέγουν κυβερνήτες.

http://www.enet.gr

Βόλεϊ: Νίκη για την Ολυμπιάδα, ήττα του Ερμή στην Α2 ανδρών

Σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι η ομάδα του Ερμή Πατρών γνώρισε εντός έδρας την ήττα με 3-2 (29-27, 18-25, 23-25, 25-18, 16-18)σετ από  τον ΑΓΣ Ιωαννίνων, στο πλαίσιο της 3ης αγωνιστικής της Α2 Εθνικής βόλεϊ ανδρών ωστόσο πήρε ένα βαθμό