Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Θα κάνει σεξ για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό εν ονόματι της... τέχνης!

Να θυσιαστεί εν ονόματι της τέχνης ετοιμάζεται ένας 19χρονος φοιτητής στη Βρετανία. Ο φοιτητής ανακοίνωσε τα σχέδια του να χάσει την... παρθενιά του μπροστά σε ακροατήριο -στο πλαίσιο μιας “περφόρμανς”- αλλά δεν το έχει πει ακόμη στους γονείς του!

Τι ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΗΚΕ ο Θοδωρής Αθερίδης για τη Ζέτα Μακρυπούλια και το "Dancing with the stars";;;

Ο Θοδωρής Αθερίδης μίλησε στον Γιώργο Λιάγκα και τη Φαίη Σκορδά, το μεσημέρι της Παρασκευής, και αναφέρθηκε στη σχέση του με το γυναικείο φύλο, αλλά και την απουσία της Ζέτας Μακρυπούλια από το Dancing With The Stars. Για τη σχέση του με τις γυναίκες, ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης είπε:

Νίκος Χειλάς: Ο δεύτερος θάνατος της ΕΡΤ

Έχουμε να πούμε πολλά

Για τον καιρό, το μνημόνιο, τους ξένους, τους ντόπιους, τα εσώψυχά μας. Και η όρεξη μας να μιλάμε αυξάνει, χάρη και στα νέα μέσα επικοινωνίας, από μέρα σε μέρα. Το σύμπαν της γλώσσας μας διαστέλλεται ταχύτερα από το φυσικό. Και αυτό οριοθετεί και τη συνολική μας ύπαρξη. «Τα όρια μας είναι τα όρια της γλώσσας μας» έλεγε ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν. Όσο περισσότερο διευρύνονται αυτά, άλλο τόσο κι εμείς.

Υπάρχουν μόνο δυο περιορισμοί σε αυτή τη διεύρυνση.


Ο ένας είναι γλωσσικός: Το ανείπωτο, αυτό που δεν μπορούμε (ακόμα) να εκφράσουμε με έννοιες. Γι αυτό ισχύει μια άλλη ρήση του Βιτγκενστάιν: «Για ότι δεν μπορούμε να μιλάμε, πρέπει να σωπαίνουμε».

Ο δεύτερος επικοινωνιακός - αφορά στο δημόσιο λόγο και συνίσταται στους γραφτούς και άγραφους νόμους που απαγορεύουν τη συκοφαντία και τη σπίλωση της τιμής των άλλων. Όλα τα άλλα επιτρέπονται, η λογοκρισία, ήτοι η απαγόρευση του λόγου των άλλων, είναι επίσης (ή θα έπρεπε να είναι) απαγορευμένη.


Αυτό το διαχρονικό ποτάμι του λόγου χωρίζεται, σύμφωνα με το μεγάλο θεωρητικό της επικοινωνίας Μάρσαλ Μακλούεν, σε τρεις εξελικτικές φάσεις που έχουν καταλήξει σήμερα στην τηλεόραση:

Η πρώτη είναι κυρίως ακουστική. Η επικοινωνία βασίζεται στον προφορικό λόγο με πρόμαχο την υψηλή ρητορική, και με φυσικά όργανα τη γλώσσα και το αυτί. Η φάση αυτή άρχισε στους προϊστορικούς χρόνους και κράτησε μέχρι και την Αναγέννηση.

Η δεύτερη φάση είναι κυρίως οπτική. Η επικοινωνία βασίζεται στο γραπτό λόγο, με φυσικό όργανο το μάτι. Η φάση αυτή εγκαινιάζεται το 1450 μ.Χ. με την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ και τη συνακόλουθη επανάσταση στην έκδοση βιβλίων.

Η τρίτη φάση είναι η οπτικοακουστική. Η επικοινωνία βασίζεται στη σύνθεση λόγου και εικόνας, με φυσικά όργανα το αυτί και το μάτι. Η φάση αυτή εγκαινιάστηκε στο Μεσοπόλεμο με την ανακάλυψη της τηλεόρασης και, χάρη στο ίντερνετ, φαίνεται πως θα συνεχιστεί για πολλές ακόμη δεκαετίες.
Ο πρώτος «θάνατος» της ΕΡΤ, τον Ιούνιο του 2013, αποτέλεσε έτσι μετωπική επίθεση και κατά της πιο εξελιγμένης σήμερα μορφής επικοινωνίας. Με το «μαύρο», η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά ήθελε να δείξει ότι μπορεί σε κάθε στιγμή να «τυφλώσει» το μάτι και να «κουφάνει» το αυτί του τηλεθεατή – τα φυσικά όργανα δηλαδή, που, ιστορικά μετεξελιγμένα, του επιτρέπουν να κάνει την πρώτη αποτίμησή των οπτικοακουστικών πληροφοριών.

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι στις πέντε σχεδόν δεκαετίες της ύπαρξής της, η ΕΡΤ δεν ανταποκρίθηκε ποτέ επαρκώς στον καθαυτό ρόλο μιας δημόσιας ραδιοτηλεόρασης: στην παραγωγή δηλαδή δημόσιων αξιών (public value), όπως τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, η δημοκρατία, η αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες και πάει λέγοντας. Στον τομέα ενημέρωσης ήταν υποχείριο της εκάστοτε κυβέρνησης (με λίγους βαθμούς και θύλακες ελευθερίας), ενώ στον πολιτιστικό τομέα, όπου έκανε συχνά καλή δουλειά, δεν ήταν πάντα απαλλαγμένη από σκοπιμότητες και δουλείες.


Αυτό άλλαξε μέσα σε μια νύχτα, με το κλείσιμο του σταθμού. Ξαφνικά, η ΕΡΤ έγινε αγνώριστη. Η απαλλαγή από τους κυβερνητικούς τοποτηρητές, και τις άχρηστες ιεραρχίες, της έδωσαν φτερά. Η εφαρμογή της συνταγής: Καλή τηλεόραση = αυτοδιαχείριση συν ελεύθερη έκφραση (έστω και μόνο στον τομέα της ενημέρωσης, οι άλλοι τομείς δεν είναι πλέον σε θέση να λειτουργήσουν) μεταμόρφωσε μαγικά και την ίδια. Οι ειδήσεις και τα πάνελ απέκτησαν μπρίο και ρυθμό. Οι εργαζόμενοι και στις πιο προηγμένες δημόσιες ραδιοτηλεοράσεις του δυτικού κόσμου την ζηλεύουν ήδη γι αυτό.


Γι αυτό και ο δεύτερος «θάνατος» της, που επήλθε την Πέμπτη, 24.10.2013, με τη διακοπή του προγράμματος της από το δορυφόρο Astra, είναι ίσως πιο επώδυνος από τον πρώτο. Η έξωση του από τις τηλεοπτικές οθόνες πλήττει σοβαρά και τις νέες ποιοτικές μορφές επικοινωνίας. Κι αυτό αφορά όχι μόνο τους άμεσους δέκτες του στην ελληνική επαρχία, αλλά και το σύνολο του ραδιοτηλεοπτικού κόσμου – στην Ελλάδα και το εξωτερικό.


Η αρχή του τέλους; Η ΕΡΤ αποδεικνύεται ωστόσο εφτάψυχη και συνεχίζει να εκπέμπει μέσω του ίντερνετ. Το πόσο θα διαρκέσει αυτό παραμένει ανοικτό θέμα. Η κυβέρνηση δείχνει πάντως διατεθειμένη να κινήσει τις επόμενες ημέρες τις εισαγγελικές διαδικασίες για την εκκένωση των κτιρίων της από τους εργαζομένους τις επόμενες ημέρες. Αυτό, αν το κάνει, θα σημάνει τον τρίτο και τελευταίο θάνατο του σταθμού. Όχι όμως και τέλος εποχής στην ιδέα μιας πολιτικά ελεύθερης και οργανωτικά αυτοδιοικούμενης δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.


Πηγή: tovima.gr

http://left.gr

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι άδειασε έτσι στεγνά τον Σαμαρά»....

Η φράση ανήκει σε κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και εκστομίστηκε όταν η Άνγκελα Μέρκελ, ερωτηθείσα σχετικά, επισήμανε πως ...συνομίλησε μόνο 5 λεπτά με τον Έλληνα πρωθυπουργό (ενώ οι διαρροές από το Μαξίμου έκαναν λόγο για… 20λεπτη συνάντηση) και τον παρέπεμψε στην τρόικα.

Σε κάθε περίπτωση, έπειτα από αυτές τις φράσεις της γερμανίδας καγκελαρίου, στην Κουμουνδούρου, oπως γραφει το matrix24.gr, είναι πεπεισμένοι ότι η κυβέρνηση θα συρθεί σε νέα μέτρα και, για το λόγο αυτό, η ανακοίνωση που εξέδωσαν ήταν άκρως ειρωνική:
«Ο κ. Σαμαράς, ο υπάκουος και καλός μαθητής της κ. Μέρκελ, στα πέντε λεπτά συνομιλίας που η ίδια του χάρισε στο περιθώριο της Συνόδου, κατά δήλωσή της, εισέπραξε το αναμενόμενο μάθημά του. Ο υποταγμένος μερκελιστής και πιστός στην εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής πρωθυπουργός, ούτε θέλει ούτε μπορεί να διεκδικήσει τίποτα»...

http://nonews-news.blogspot.gr/

Σαν σήμερα πέθανε ο Νίκος Καζαντζάκης

Στις 26 Οκτωβρίου 1957

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, πρωτότοκος γιος του εμποροκτηματία Μιχάλη Καζαντζάκη. Είχε δυο αδερφούς και μια αδερφή που πέθανε σε νηπιακή ηλικία. Τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια ως το 1902, οπότε τέλειωσε το Γυμνάσιο, τα πέρασε στο Ηράκλειο με ενδιάμεσα σύντομα διαστήματα παραμονής στον Πειραιά (το 1889 - έναρξη της Κρητικής Επανάστασης- για έξι μήνες) και τη Νάξο (1897-1899 - ο Καζαντζάκης φοίτησε στην εκεί Γαλλική Εμπορική Σχολή).

Το 1902 έφυγε για την Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή, από όπου αποφοίτησε το 1906 με άριστα. Το 1906 σημειώθηκαν και οι πρώτες δημοσιεύσεις κειμένων του στο περιοδικό Πινακοθήκη με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβανή, με το οποίο εξέδωσε και το πρώτο βιβλίο του Όφις και Κρίνο, αφιερωμένο στη Γαλάτεια Αλεξίου. Τον επόμενο χρόνο έφυγε για σπουδές νομικής στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε και μαθήματα φιλοσοφίας με τον Ανρί Μπεργκσόν. Από το 1907 ως το 1909 έγραψε τα πρώτα θεατρικά του έργα (ανάμεσά τους τα Ξημερώνει [έπαινος στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα] , Φασγά, Ο Πρωτομάστορας [ βραβείο στο Λασσάνειο Δραματικό Αγώνα]) ,το μυθιστόρημα Σπασμένες ψυχές, καθώς επίσης μελετήματα και δοκίμια, όλα δημοσιευμένα σε περιοδικά της εποχής (Νουμάς, Παναθήναια).

Το 1909 εξέδωσε στο Ηράκλειο τη εναίσιμη επί υφηγεσία διατριβή του με τίτλο Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας. Το 1910 εγκαταστάθηκε με τη Γαλάτεια στην Αθήνα την οποία παντρεύτηκε τον επόμενο χρόνο στο Ηράκλειο και πήρε μέρος στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Ως το 1915 ασχολήθηκε με τη μετάφραση έργων των Μπεργκσόν, Πλάτωνα, Νίτσε, Μπύχνερ, Ντάρβιν και άλλων, στρατεύτηκε εθελοντικά στους βαλκανικούς πολέμους και υπηρέτησε στο γραφείο του Βενιζέλου, έγραψε πέντε αναγνωστικά για το δημοτικό σχολείο με τη Γαλάτεια Αλεξίου ( η οποία και τα υπέγραφε ) και γνώρισε τον Άγγελο Σικελιανό με τον οποίο ταξίδεψαν στο Άγιο Όρος.

Το καλοκαίρι του 1907 προσπάθησε χωρίς επιτυχία να αξιοποιήσει ένα λιγνιτωρυχείο στη Μάνη μαζί με το μεταλλωρύχο Γιώργη Ζορμπά και το φθινόπωρο ταξίδεψε στην Ελβετία, όπου είχε ερωτικό δεσμό με την Ελένη Λαμπρίδου. Το 1919 ανέλαβε δράση υπέρ του επαναπατρισμού των ελλήνων του Καυκάσου από τη θέση του γενικού διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως και συναντήθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο Παρίσι. Τα τρία επόμενα χρόνια ταξίδεψε ανά την Ευρώπη και την Ελλάδα. Πήρε μέρος στο Συνέδριο των Αναμορφωτών της Παιδείας στο Βερολίνο και στο Συνέδριο Σεξουαλικής Παιδαγωγικής στη Δρέσδη, μελέτησε έργα του Φρόυντ, γνωρίστηκε με το Λεό Σεστώβ και έγραψε την Ασκητική. Το 1924, επιστρέφοντας στην Ελλάδα ταξίδεψε στην Ιταλία και γνωρίστηκε στην Αθήνα με την Ελένη Σαμίου.

Από τον Οκτώβριο του 1925 ως το Φεβρουάριο του 1926 έμεινε στη Ρωσία ως απεσταλμένος της εφημερίδας Ελεύθερος Λόγος. Ακολούθησαν δυο ακόμη ταξίδια του στη Ρωσία, ένα στα τέλη του 1927 μετά από πρόσκληση της Σοβιετικής Κυβέρνησης και ένα από τον Απρίλη του 1928 ως τον Απρίλη του 1929, ενώ με τη δημοσιογραφική του ιδιότητα επισκέφτηκε επίσης την Ιταλία και την Ισπανία (1926, 1932-1933, 1936-1937, 1950), την Αίγυπτο και το Σινά (1927). Το 1926 πήρε διαζύγιο από τη Γαλάτεια και ταξίδεψε με την Ελένη στην Παλαιστίνη και την Κύπρο. Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε στο περιοδικό Αναγέννηση το πρώτο δείγμα από την Οδύσσεια, που ολοκλήρωσε σε πρώτη γραφή το 1927 στην Αίγινα και εξέδωσε μόλις το Δεκέμβρη του 1938, μετά από εφτά συνολικά γραφές. Το 1928 διώχτηκε δικαστικά με αφορμή τη διοργάνωση συγκέντρωσης για τη Σοβιετική Ένωση μαζί με τον ελληνορουμάνο συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι στο αθηναϊκό θέατρο Αλάμπρα και κατά τη διάρκεια του καλοκαιρινού ταξιδιού του στη Ρωσία συνέχισε να ασχολείται με τη συγγραφή. Τον ίδιο χρόνο έγινε γνωστός στη Γαλλία μέσα από ένα άρθρο του Ιστράτι στο περιοδικό Monde . Η σχέση του Καζαντζάκη με τον Ιστράτι διακόπηκε το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου στη Σοβιετική Ένωση.

Συνέχισε να ταξιδεύει με την Ελένη στη Γερμανία, την Τσεχοσλοβακία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιαπωνία, την Κίνα και την Αγγλία με ενδιάμεσες επιστροφές στην Αίγινα (1943-1944) και την Αθήνα (1945 - ίδρυσε τη Σοσιαλιστική Εργατική Ένωση, υπέβαλε υποψηφιότητα στην Ακαδημία Αθηνών, διετέλεσε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Σοφούλη και παντρεύτηκε την Ελένη) και το 1946 εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, αρχικά στο Παρίσι (λογοτεχνικός σύμβουλος στην έδρα της Ουνέσκο) και στη συνέχεια στην Αντίμπ, από όπου ταξίδεψε στην Ευρώπη. Τον ίδιο χρόνο προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας από κοινού με τον Άγγελο Σικελιανό.

Στο διάστημα 1928-1944 εξέδωσε μεταξύ άλλων έργων τα Τόντα Ράμπα, Ιστορία της Ρωσικής Λογοτεχνίας, Τερτσίνες, μια μετάφραση της Θείας Κωμωδίας του Δάντη και μια του Φάουστ Α΄ του Γκαίτε, το Βραχόκηπο, την τραγωδία Μέλισσα, καθώς και αναμνήσεις από τα ταξίδια του. Στη Γαλλία έγραψε τις Αδερφοφάδες και τον Καπετάν Μιχάλη και το 1953 ολοκλήρωσε το μυθιστόρημα Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, το οποίο κίνησε τις αντιδράσεις της ελληνικής Εκκλησίας και του Βατικανού. Την ίδια χρονιά νοσηλεύτηκε στο Παρίσι λόγω ανωμαλίας της λέμφου. Το 1954 το μυθιστόρημα Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά τιμήθηκε με το βραβείο του καλύτερου ξενόγλωσσου βιβλίου στη Γαλλία. Το 1955 ταξίδεψε στην Αλσατία και συναντήθηκε με τον Άλμπερτ Σβάιτσερ και στο Λουγκάνο. Εκεί ξεκίνησε να γράφει την Αναφορά στο Γκρέκο, που εκδόθηκε μετά το θάνατό του.

Το καλοκαίρι του 1956 το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη παρέστησε με επιτυχία τη θεατρική διασκευή του Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και το 1957 προβλήθηκε στις Κάννες το, επίσης βασισμένο στο προηγούμενο έργο, φιλμ του Ζυλ Ντασσέν, Εκείνος που πρέπει να πεθάνει. Ο Καζαντζάκης ήταν παρών στην πρεμιέρα. Το καλοκαίρι ταξίδεψε στην Κίνα και κατά την επιστροφή μέσω Ιαπωνίας εμβολιάστηκε με αποτέλεσμα να προσβληθεί από γάγγραινα. Νοσηλεύτηκε αρχικά στην Κοπεγχάγη και στη συνέχεια στο Φράιμπουργκ, όπου προσβλήθηκε από Ασιατική γρίπη και πέθανε σε ηλικία εβδομήντα τεσσάρων χρόνων. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο και ενταφιάστηκε στην Τάπια Μαρτινέγκο, κοντά στο ενετικό κάστρο της πόλης.


Εργογραφία

(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)

Ι.Πεζογραφία
• Κάρμα Νιρβανή, Όφις και Κρίνο. Αθήνα, 1906.
• Τόντα Ράμπα. Αθήνα, Δίφρος, 1956. (μετάφραση από τα γαλλικά Γιάννη Μαγκλή)
• Le jardin des Rochers. 1939. (και σε μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη με τίτλο Ο Βραχόκηπος. Αθήνα, Εστία, 1960.
• Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά. Αθήνα, Δημητράκος, 1946.
• Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Αθήνα, Δίφρος, 1954.
• Οι Αδερφοφάδες. Αθήνα, 1963.
• Ο Καπετάν Μιχάλης. Αθήνα, Μαυρίδης, 1953.
• Ο τελευταίος πειρασμός. Αθήνα, Δίφρος, 1955.
• Ο Φτωχούλης του θεού. Αθήνα, Δίφρος, 1957.
• Αναφορά στο Γκρέκο. Αθήνα, χ.ε., 1961.


ΙΙ.Δοκίμια
• Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας. Ηράκλειο, Στ.Μ.Αλεξίου, 1909.
• H.Bergson . Αθήνα, τυπ.Μαίσνερ και Καργαδούρη, 1912.
• Salvatores Dei· Ασκητική. Αθήνα, 1927.
• Ιστορία της Ρώσικης λογοτεχνίαςΑ΄. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1930.
• Ιστορία της Ρώσικης λογοτεχνίαςΒ΄. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1930.
• Συμπόσιο. Αθήνα, Ελένη Καζαντζάκη, 1971.


ΙΙΙ.Θέατρο
• Πέτρος Ψειλορείτης, Ο Πρωτομάστορας. Αθήνα, έκδοση των Παναθηναίων, 1910.
• Νικηφόρος Φωκάς. Αθήνα, Στοχαστής,1927.
• Χριστός. Αθήνα, Στοχαστής, 1928.
• Οδυσσέας. Αθήνα, Στοχαστής, 1928.
• Νικηφόρος Φωκάς. Αθήνα, Πυρσός, 1939.
• Μέλισσα. Αθήνα, 1939. (ανατύπωση από τη Νέα Εστία)
• Ιουλιανός. Αθήνα, Ο Πιγκουίνος, 1945.
• Ο Καποδίστριας. Αθήνα, Νικ.Αλικιώτης, 1946.
• Σόδομα και Γόμορα. Αθήνα, 1949. (ανάτυπο από τη Νέα Εστιά)


ΙV. Ταξιδιωτική λογοτεχνία
• Τι είδα στη ΡουσίαΑ΄. Αθήνα, Στοχαστής, 1928.
• Τι είδα στη ΡουσίαΒ΄ - Γ΄. Αθήνα, Στοχαστής, 1928.
• ΤαξιδεύονταςΑ΄ · Ισπανία. Αθήνα, Πυρσός, 1956.
• ΤαξιδεύονταςΒ΄ · Ιαπωνία - Κίνα. Αθήνα, Πυρσός, 1938.
• ΤαξιδεύονταςΓ΄ · Αγγλία. Αθήνα, Πυρσός, 1941.
• Ταξιδεύοντας· Ισπανία, Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά. Αλεξάνδρεια, εκδ. βιβλιοπωλείου Σεράπειον, 1927.
• Ταξιδεύοντας· Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά, Ιερουσαλήμ, Κύπρος. Αθήνα, O Μοριάς, 1961.


V. Ποίηση
• Οδύσσεια. Αθήνα, Πυρσός, 1938.
• Τερτσίνες. Αθήνα, 1960.


VΙ. Αλληλογραφία
• Επιστολές προς τη Γαλάτεια. Αθήνα, Δίφρος, 1958.
• Τετρακόσια γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη. Αθήνα, Ελένη Καζαντζάκη, 1984.
• Ανέκδοτες επιστολές Καζαντζάκη · Από τα νεανικά έως τα ώριμά του χρόνια (1902-1956)· Με πρόλογο και σχόλια του Μηνά Δημάκη. Αθήνα, έκδοση του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη, 1979.
• Το χρονικό μιας δημιουργίας · Ανέκδοτη αλληλογραφία Καζαντζάκη - Μαρτινού · Επιμέλεια Γιώργος Ανεμογιάννης. Βάρβαροι Κρήτης, έκδοση μουσείου Νίκου Καζαντζάκη, 1986.


VΙΙ. Παιδική λογοτεχνία
• Μέγας Αλέξανδρος. Αθήνα, Ελένη Καζαντζάκη, 1979.
• Στα παλάτια της Κνωσσού. Αθήνα, Ελένη Καζαντζάκη, 1981.


VIIΙ. Μεταφράσεις
• William James , Η θεωρία της Συγκινήσεως. Αθήνα, Φέξης, 1911.
• Φρειδερίκου Νίτσε, Η γέννησις της τραγωδίας. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Φρειδερίκου Νίτσε, Τάδε έφη Ζαρατούστρας. Αθήνα, Φέξης, 1913.
• T.P. Eckermann, Συνομιλίαι Έκκερμανν με τον Γκαίτε. Αθήνα, Φέξης, 1913.
• C.A. Laisant, Η Αγωγή επί τη βάσει της επιστήμης. Αθήνα, Φέξης, 1913.
• Μ.Μαίτερλιγκ, Ο θησαυρός των ταπεινών. Αθήνα, Φέξης, 1913.
• Ch. Darwin, Περί της γενέσεως των ειδών. Αθήνα, Φέξης, 1915.
• Louis Bόchner , Δύναμις και Ύλη. Αθήνα, Φέξης, 1915
• H. Bergson, Το γέλιο. Αθήνα, Φέξης, 1915.
• Ο Ηγεμόνας του Νικολό Μακιαβέλλι. Αθήνα, Γαλαξίας, 1961.
• Johanes Joergensen, Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης. Αθήνα, 1951.
• Πλάτων, Αλκιβιάδης δεύτερος. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Πλάτων, Ίων, Μίνως, Δημόδοκος, Σίσυφος, Κλειτοφών. Αθήνα, Φέξης, χ.χ.
• Όμηρος, Ιλιάδα. Αθήνα, 1955 (μετάφραση Ν.Καζαντζάκη - Ι.Θ.Κακριδή).
• Όμηρος, Οδύσσεια. Αθήνα, 1965 (μετάφραση Ν.Καζαντζάκη - Ι.Θ.Κακριδή).
• Δάντης, Η θεία Κωμωδία. Αθήνα, Κύκλος, 1934.


ΙΧ. Διασκευές
• Ιούλίος Βερν, Οι πειραταί του Αιγαίου. Αθήνα,Δημητράκος, 1931.
• Ιούλιος Βερν, Περιπέτειες Κινέζου στην Κίνα. Αθήνα, Δημητράκος, 1931.
• Ιούλιος Βερν, Η χώρα των αδαμάντων. Αθήνα, Δημητράκος, 1931.
• Ιούλιος Βερν, Ο γύρος του κόσμου εις 80 μέρες. Αθήνα, Δημητράκος, 1931.
• Ιούλιος Βερν, Η πλωτή πολιτεία. Αθήνα, Δημητράκος, 1942.
• Ιούλιος Βερν, Από τον Καύκασο στο Πεκίνο. Αθήνα, Δημητράκος, 1942.
• Ιούλιος Βερν, Μιχαήλ Στρογκώφ. Αθήνα, Δημητράκος, 1942.
• Ιούλιος Βερν, Ροβήρος ο κατακτητής. Αθήνα, Δημητράκος, 1943.
• Μπούλβερ - Λύττων, Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1933.
• Μαίην Ρυντ, Οι νέοι Ροβινσώνες. Αθήνα, Νίκας και Σία, χ.χ.
• Μπήτσερ Στόου, Το καλύβι του Μπαρμπα Θωμά. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 193;
• Μπόνσελς, Μάγια η Μέλισσα. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1931.
• Ντίκενς, Όλιβερ Τουίστ. Αθήνα, Ελευθερουδάκης [1933].
• Ντωντέ, Το μικρούλικο. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 193;
• Σουίφτ, Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 193;
• Γκοπάλ - Μουκέρι, Ο ελέφας Καρί. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, [1931].


Χ. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
• Θέατρο· Τραγωδίες με βυζαντινά θέματα. Αθήνα, Δίφρος, 1956.
• Θέατρο· Τραγωδίες με διάφορα θέματα. Αθήνα, Δίφρος, 1956.
• Ανέκδοτες επιστολές· Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει… Επιμέλεια – Εισαγωγή – Σχόλια Θανάσης Παπαθανασόπουλος. Βάρβαροι Ηρακλείου, έκδοση ιδρύματος Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, χ.χ.

Πηγή: ekebi.gr

Δεν θα περικοπούν οι συντάξεις

Οι δύο συναρμόδιοι υπουργοί Γ. Στουρνάρας και Γ. Βρούτσης αποφάσισαν τελικά να μην προχωρήσουν στην περικοπή των πρόωρων συντάξεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Real.gr πρόκειται για απόφαση του Πρωθυπουργού ο οποίος έβαλε «φρένο» στην πρόταση του υπουργού Οικονομικών. Το θέμα συζητήθηκε και στις Βρυξέλλες μεταξύ του Πρωθυπουργού και των υπουργών Οικονομικών και Εργασίας. Μετά από αυτή την εξέλιξη στο νομοσχέδιο που θα κατατεθεί πιθανότατα την Τρίτη στην βουλή για την πάταξη της εισφοροδιαφυγής δεν θα περιλαμβάνεται καμία ρύθμιση για τις πρόωρες συντάξεις.

Ερευνα ανατρέπει τα δεδομένα: Και οι άνδρες μπορούν να θηλάσουν - Οι τέσσερις τρόποι

Τα ιατρικά δεδομένα ανατρέπει μια νέα πανεπιστημιακή έρευνα η οποία ισχυρίζεται ότι... και οι άνδρες μπορούν να θηλάσουν. Επιστημονική μελέτη στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Listverse.com, αναφέρει ότι αν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, οι άνδρες είναι εξίσου ικανοί να παράγουν γάλα και φυσικά, να θηλάσουν τα παιδιά τους.

Εχει "καεί"...

Αντίστροφη μέτρηση για τον Ντερμπεντέρη...

Σκέψεις ακόμα και για την αποπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη από το MEGA έχουν αρχίσει να κάνουν τα αφεντικά του Μεγάλου Καναλιού.

Η αφορμή για...να εκδηλωθεί το αρνητικό κλίμα που υφέρπει εδω και καιρό δόθηκε από τα χαμηλά ποσοστά που συγκεντρώνει πλέον η εβδομαδιαία εκπομπή "Ανατροπή".
Η επιστροφή του Νίκου Χατζηνικολάου μέσα από τη συχνότητα του STAR εχει ουσιαστικά εκμηδενίσει την οποία τηλεθέαση διατηρούσε ο Γ. Πρετεντέρης.
Για παράδειγμα, στην αναμέτρηση της Δευτέρας, η εκπομπή "Στον ενικό", με προσκεκλημένο τον Αδωνι Γεωργιάδη, απέσπασε 27,6%, με την "Ανατροπή" να περιορίζεται στο 12,5%...
Οπως γίνεται αντιληπτό, η ήττα του MEGA ηταν τεράστια, δεδομένου οτι μέχρι και πριν από έναν μήνα το STAR είχε εντελώς διαφορετική φυσιογνωμία.
Οι ισχυροί του Μεγάλου Καναλιού θεωρούν οτι ο Γιάννης Πρετεντέρης έχει αρχίσει να μετρά αντιστροφα. Για πολλούς εχει "καεί". Κι αυτό φαίνεται, εκτός των άλλων, και από τους καλεσμένους που φιλοξενεί. Εσχάτως, δεν είναι λίγοι εκείνει που θεωρούν οτι ο Μάκης Βορίδης είναι συμπαρουσιαστής του. Επείδη το MEGA είχε επενδύσει στον ενημερωτικό τομέα, αλλά και στην παρέμβαση των εβδομαδιαίων εκπομπών, βλέπει οτι με τον αρθρογράφο των ΝΕΩΝ δεν μπορεί να διατηρήσει το συγκεκριμένο προνόμιο.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της στήλης, ο ισχυρός ανδρας του "Πήγασου" και μεγαλομέτοχος του MEGA, Γιώργος Μπομπολας, εμφανίζεται σφόδρα ενοχλημένος, αφού σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δεχθεί οτι την πρωτοκαθεδρία στην τηλεθέαση των εβδομαδιαίων εκπομπών θα την έχει ο Νίκος Χατζηνικολάου, με τον οποίο δεν διατηρεί και τις καλύτερες σχέσεις.
Οσοι, λοιπον, γνωρίζουν το παρασκήνιο δεν αποκλείουν να υπάρξουν ραγδαίες αλλαγές, που θα φτάσουν μέχρι και το "κόψιμο" της εκπομπής του Γ. Πρετεντέρη.

πηγη ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

http://nonews-news.blogspot.gr

«Συνιστώσα 1848»: H έξοδος απο την κρίση

photo: ByronF@Flickr
Τάκης Μίχας

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της οικονομικής κατάστασης μιας χώρας είναι η ανταγωνιστικότητά της. Η ανταγωνιστικότητα είναι το χαρακτηριστικό εκείνο που σηματοδοτεί όχι απλά τη συγκυριακή οικονομική κατάσταση μιας χώρας αλλά και τις μελλοντικές της προοπτικές. Η εξέλιξη του δείκτη ανταγωνιστικότητας είναι το μοναδικό κριτήριο που μας επιτρέπει να χαρακτηρίσουμε αν οι οικονομικές εξελίξεις σε μια χώρα αποτελούν ένα “success story”.

Από τη σκοπιά της ανταγωνιστικότητας η Ελλάδα κάθε άλλο παρά ένα “success story” αποτελεί. Αντίθετα, έπειτα από τρία έτη πρωτοφανούς ύφεσης, με εξοντωτική φορολογία και υπέρογκη ανεργία, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην τελευταία θέση όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε πολύ χαμηλή θέση παγκοσμίως. Οποιαδήποτε μικροβελτίωση στο εμπορικό ισοζύγιο έχει παρατηρηθεί τα τελευταία έτη οφείλεται κυρίως σε μείωση των εισαγωγών και όχι σε αύξηση των εξαγωγών. Είναι χαρακτηριστικό της τραγικής κατάστασης της χώρας ότι τα τελευταία δύο έτη η ανταγωνιστικότητά της σε σχέση με τις άλλες χώρες επιδεινώθηκε. Έτσι, ενώ το 2012 η Ελλάδα ήταν στη θέση 89 της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας το 2013 ήταν στη θέση 91!

Η ανταγωvιστικότητα μιας χώρας οφείλεται σε δύο κυρίως παράγοντες:

1) Σε όλα εκείνα τα στοιχεία που συγκροτούν τον λεγόμενο «ρόμβο του Πόρτερ». Πρόκειται για τις λεγόμενες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και αφορά στοιχεία όπως την απελευθέρωση των αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, τις υποδομές, την (τεχνολογική) παιδεία, την κατάργηση της γραφειοκρατίας, τη δημιουργία «δικτύων ομοειδών επιχειρήσεων», τη διαμόρφωση ενός σταθερού φορολογικού πλαισίου, το κράτος δικαίου, την εξάλειψη της διαφθοράς κ.λπ.

2) Τη νομισματική της πολιτική.

Η πολιτική της Ελλάδας, όσον αφορά και τους δύο πυλώνες που προσδιορίζουν την ανταγωνιστικότητα, υπήρξε από ανεπαρκής έως καταστροφική.

Όσον αφορά τον «ρόμβο του Πόρτερ»,  οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα υπήρξαν ελάχιστες και ανεπαρκείς. Όλες εκείνες οι μεταρρυθμίσεις που θα μετέφεραν την ιδιοκτησία και τον αποτελεσματικό έλεγχο της παραγωγής και της συναλλαγής από το κράτος και τις συντεχνίες στην κοινωνία των πολιτών και στη λογική της αυτορρύθμισης, έμειναν απλά στα χαρτιά και στις δηλώσεις.

Όσον αφορά τη νομισματική πολιτική, η απουσία ενός εθνικού νομίσματος είχε ως αποτέλεσμα ότι η ακολουθούμενη νομισματική πολιτική διαμορφωνόταν με άξονα την οικονομική κατάσταση άλλων χωρών και όχι της Ελλάδας. Αυτό είχε ως συνέπεια το πρωτοφανές στα οικονομικά χρονικά γεγονός να βλέπει η Ελλάδα -μια χώρα της οποίας η ανταγωνιστικότητα βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα- σε ορισμένες περιόδους το νόμισμά της (ευρώ) να... ανατιμάται!

Να τονισθεί εδώ ότι οι γίγαντες της σύγχρονης οικονομολογίας, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, τάχθηκαν κατά της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη. To «λόμπι της δραχμής» με άλλα λόγια περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τους κατόχους Νομπέλ Οικονομικών Milton Friedman, Paul Krugman, Kenneth Arrow, James Hackman, Gary Becker. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι που τάχθηκαν υπέρ της ένταξης ήσαν περιθωριακοί και διεθνώς άγνωστοι. Οι λόγοι της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν είχαν απολύτως καμία σχέση με οικονομικό ορθολογισμό.

Ως στελέχη της νέας κίνησης «Συνιστώσα 1848» πιστεύουμε ότι η λύση για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση προϋποθέτει δύο ουσιαστικά μέτρα:

α) Την άμεση εφαρμογή όλων εκείνων των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα απελευθερώσουν πλήρως το επιχειρησιακό και δημιουργικό δυναμικό της χώρας. Σ’ αυτά τα μέτρα περιλαμβάνεται και η δημιουργία ειδικών «αυτοδιοικούμενων ζωνών» ( Ελάχιστης Φορολογίας και Ελάχιστων Κρατικών Παροχών) στις οποίες θα μπορούν να «μεταναστεύουν» όσοι συμπολίτες και επιχειρήσεις το επιθυμούν.

β) Τη συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος για ένα διάστημα τουλάχιστον 5 ετών. Το μέτρο αυτό θα οδηγήσει σε βελτίωση της ελληνικής ανταγωνιστικότητας και, κατά συνέπεια, μείωση της ανεργίας. Μετά το πέρασμα των 5 ετών το θέμα μπορεί να επανεξεταστεί και να τεθεί ενώπιον του λαού σε δημοψήφισμα. Στο διάστημα της πενταετίας ο κάθε πολίτης θα μπορεί να διατηρεί λογαριασμούς σε οποιοδήποτε νόμισμα επιθυμεί συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του ευρώ - όπως ακριβώς ισχύει και σήμερα. Η τιμή του εθνικού νομίσματος μπορεί είτε να βρίσκεται σε καθεστώς ελεύθερης διακύμανσης έναντι του ευρώ είτε να κινείται σε ένα πλαίσιο +- 25% έναντι του ευρώ.

Πιστεύουμε ότι και τα δύο μέτρα είναι απαραίτητα. Χωρίς τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις η μετάβαση σε ένα εθνικό νόμισμα πιθανότατα θα καταλήξει σε υπερπληθωρισμό. Από την άλλη πλευρά, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις χωρίς το «λιπαντικό» του εθνικού νομίσματος,  αν εφαρμοσθούν (πράγμα ιδιαίτερα αμφίβολο) θα αποδώσουν σε μεγάλο βάθος χρόνου, με αποτέλεσμα ότι ολόκληρες γενιές θα έχουν «καεί» επαγγελματικά και κοινωνικά.

Αντίθετα, συνδυάζοντας τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα με την άμεση εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων (συμπεριλαμβανομένων των «αυτοδιοικούμενων ζωνών») θέτουμε τις προϋποθέσεις ώστε η μεν ηπειρωτική Ελλάδα να μεταβληθεί ταχύτατα σε ένα τεράστιο Silicon Valley, η δε νησιωτική Ελλάδα σε πολλές μικρές Σεϋχέλλες. Στη χειρότερη περίπτωση πιστεύουμε ότι η ανεργία, σε διάστημα ενός έτους, θα μειωθεί κατά τουλάχιστον 50%.

Τάκης Μίχας
Γιώργος Μπούρχας

http://www.protagon.gr

Καταδικάστηκε 30χρονος που βίασε και σκότωσε 3χρονο κορίτσι

Αντιμέτωπος με την εσχάτη των ποινών


Σε θάνατο καταδίκασε το δικαστήριο του Αγκαντίρ έναν 30χρονο άνδρα για την απαγωγή, τον βιασμό και τη δολοφονία ενός κοριτσιού ηλικίας 2 ετών και 8 μηνών.

Το «μάθημα» της μικρής Μαρίας

Του Γιώργου Μόσχου

Αντί για την ενεργοποίηση δημοσίων κοινωνικών υπηρεσιών, οδηγηθήκαμε στο δίπολο της απλοϊκής «σωτήριας» τοποθέτησης παιδιού σε σπίτι φροντίδας μη κυβερνητικού οργανισμού και της παράλληλης ανάπτυξης διωκτικών επιχειρήσεων και συνολικής στοχοποίησης κοινοτήτων Ρομά.

Η υπόθεση της 4χρονης Μαρίας, που απασχόλησε την τελευταία εβδομάδα τα ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης, ανέδειξε σοβαρές αδυναμίες της διοίκησης ως προς τις εγγραφές στα δημοτολόγια, την ανάπτυξη των μηχανισμών παιδικής προστασίας και την καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης βρεφών. Όμως, πέραν αυτών, η μεγάλη δημοσιότητα που έλαβε το θέμα, συνοδεύτηκε δυστυχώς για μία ακόμη φορά από σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων του παιδιού, τόσο από τη μεριά των ΜΜΕ που επιδόθηκαν σε μια γενική επίθεση και αφορισμούς στρεφόμενους κατά των Ρομά, όσο και από τους μηχανισμούς δημόσιας τάξης, καθώς, με αφορμή το περιστατικό, καταγράφηκαν νέες αστυνομικές επιχειρήσεις σε οικισμούς και καταυλισμούς Ρομά, συχνά με αμφισβητούμενης νομιμότητας και έντασης μέτρα και μέσα.


Σοβαρές παραβιάσεις

Ως προς τα ΜΜΕ, είναι προφανές ότι υπήρξε υπέρβαση των ορίων και πλαισίων ενημέρωσης που αποτελεί την κύρια αποστολή τους. Η δημοσιοποίηση των εικόνων του παιδιού επετράπη από τις εισαγγελικές αρχές με συγκεκριμένο σκοπό, δηλαδή τον εντοπισμό εμπλεκομένων σε παράνομες ενέργειες πολιτών, όμως στην πράξη λειτούργησε ως άλλοθι για την επανειλημμένη και ακατάσχετη χρήση τους, χωρίς κανένα σεβασμό στην ιδιωτική ζωή και με στόχο την πρόκληση εντυπωσιασμού και συχνά την καλλιέργεια μισαλλόδοξων και γενικευμένων προκαταλήψεων σε βάρος των Ρομά, ιδίως δε κατά το στερεότυπο ότι «οι Ρομά κλέβουν παιδιά». Αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού θα πρέπει να αποτελέσει το γεγονός ότι η καθοδήγηση της κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ, σε επιφανειακή και μονοδιάστατη κατανάλωση εικόνων και στερεοτύπων και μάλιστα με πολλαπλές αναφορές σε εικαζόμενες παράνομες ενέργειες, που όμως δεν έχουν αποδειχθεί, και σε ταυτοποίηση της παραβατικής συμπεριφοράς όχι με πρόσωπα, αλλά με εκπροσώπους μιας φυλετικής ομάδας, δεν συνοδεύεται από ένα πλαίσιο ελέγχου της δεοντολογίας που πρέπει να τα διέπει και να τα οριοθετεί, με άξονα το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων του παιδιού.


Από την πλευρά των ευθυνών της επίσημης πολιτείας, η υπόθεση ανέδειξε επίσης σοβαρότατες δυσλειτουργίες και ελλείψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι από την υπόθεση αυτή ενεργοποιήθηκαν οι μηχανισμοί καταστολής αφενός και ελέγχου των διοικητικών διαδικασιών για τη δημοτολογική εγγραφή των Ρομά αφετέρου. Όμως, ο προνοιακός μηχανισμός δήλωσε εμφατικά την απουσία του, δίνοντας θέση σε αυτόκλητους ιδιώτες που έχουν αναλάβει την υποκατάστασή του. Έτσι, αντί για την ενεργοποίηση δημοσίων κοινωνικών υπηρεσιών, τόσο για την περίθαλψη του συγκεκριμένου παιδιού, όσο και για τη γενικότερη προσέγγιση των οικογενειών και αντιμετώπιση των παραγόντων που οδηγούν πολλά παιδιά σε παραμέληση ή κακοποίηση, οδηγηθήκαμε στο δίπολο της απλοϊκής «σωτήριας» τοποθέτησης παιδιού σε σπίτι φροντίδας μη κυβερνητικού οργανισμού και της παράλληλης ανάπτυξης διωκτικών επιχειρήσεων και συνολικής στοχοποίησης κοινοτήτων Ρομά, με έμφαση στην καταστολή των πιθανών έκνομων δραστηριοτήτων τους.


Αξίζει να τονιστεί ότι η υπερβολική έκθεση και η δαιμονοποίηση του τρόπου ζωής των Ρομά ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την ακόμη μεγαλύτερη απομάκρυνσή τους από τις νόμιμες διαδικασίες καταγραφής της αστικής τους κατάστασης και συνολικότερης πρόσβασης τους στις δημόσιες υπηρεσίες.


Αναγκαία θεσμικά μέτρα

Μία νηφάλια και ουσιαστική παρέμβαση της Πολιτείας θα έπρεπε σήμερα να εστιαστεί στην υπέρβαση των χρόνιων αδυναμιών της, κυρίως των προνοιακών της μηχανισμών, που αφορούν το γενικότερο πληθυσμό αλλά και ειδικότερα τις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες. Η προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών Ρομά στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην φροντίδα και στην ανάπτυξη, δεν μπορεί να γίνει με αστυνομικές επιχειρήσεις ή με διώξεις, αλλά απαιτούνται πολύπλευρα μέτρα που θα ανταποκρίνονται στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της ομάδας αυτής, θα βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσής τους, θα ενδυναμώνουν τη σύνδεσή της με τον κοινωνικό ιστό, θα εγκαθιδρύουν θετικούς δεσμούς με τους εκπαιδευτικούς και τους προνοιακούς μηχανισμούς και θα παρεμβαίνουν υποστηρικτικά για την αποτροπή πρακτικών που οδηγούν σε διακινδύνευση και κακοποίησή τους.

Χρειάζονται επειγόντως θεσμικά μέτρα που αφορούν γενικότερα την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού στη χώρα μας, με προτεραιότητα στις πολιτικές που θα έχουν ως κέντρο το παιδί και με ένα ουσιαστικό μακρόπνοο εθνικό σχέδιο δράσης για τα παιδιά σε εφαρμογή. Οι ιδιωτικές υιοθεσίες θα πρέπει να καταργηθούν, καθώς είναι γνωστό ότι υποκρύπτουν οικονομικές συναλλαγές και ευνοούν το εμπόριο βρεφών, ενώ παράλληλα οι θεσμοί της δημόσιας υιοθεσίας και της αναδοχής θα πρέπει να στηριχθούν με νομοθετικά μέτρα και κατάλληλη οργάνωση των κοινωνικών υπηρεσιών που τις υποστηρίζουν. Τα ιδρύματα παιδικής προστασίας θα πρέπει να πιστοποιηθούν με θεσμοθετημένα κριτήρια και να στελεχώνονται κατάλληλα, για να αποφεύγονται σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων των φιλοξενούμενων παιδιών, όπως αυτές που συνέβησαν πριν χρόνια στο ίδρυμα Αγία Βαρβάρα και εξέθεσαν τη χώρα μας διεθνώς. Οι οικογένειες σε κρίση χρειάζεται να στηριχθούν, ώστε να κατορθώσουν να φέρουν εις πέρας την αποστολή της αγωγής και φροντίδας των παιδιών τους.

Όμως όλα αυτά απαιτούν μια τελείως διαφορετική προσέγγιση και στάση της πολιτείας, αλλά και της κοινωνίας από αυτή που βιώνουμε στις μέρες μας. Ελπίζω η ιστορία της μικρής Μαρίας να αποτελέσει ένα μάθημα και μια αφορμή για μια συνολική διεκδίκηση μιας άλλης στάσης απέναντι στα παιδιά στη χώρα μας.

* Ο Γ. Μόσχος είναι βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Πηγή: Εποχή

Mπουμπούκος, ο ειδικός...

Ο κ. Υπουργός Υγείας, οι 52 επικουρικές κλίνες στο Αττικό και όχι μόνο...

Δημήτρης Νιάκας*

Ο Υπουργός Υγείας κ. Άδωνις Γεωργιάδης φαίνεται από τη συνεχή επικοινωνία και την έκθεση στην τηλεόραση ή λαϊκώς το...γυαλί, στο οποίο σημειώνω είναι ειδικός (expert),  όπως ακριβώς και οι ειδικοί επιστήμονες που χρησιμοποιεί ως συμβούλους ή εν δυνάμει συμβούλους στον χώρο των υπηρεσιών υγείας, φαίνεται να έχει χάσει το μέτρο. Δυστυχώς το μέτρο για τον κ. Γεωργιάδη ή κοινώς το μέτρημα όταν δεν παίζει στην τηλεόραση ή στο χώρο της επικοινωνίας, είναι αποκαλυπτικό για όλους μας. Όχι μόνο για τους επιστήμονες, που βασίζονται κυρίως στις μετρήσεις, αλλά και τους πολιτικούς που έχουν την χάρη ή/και το χάρισμα του κ. Υπουργού Υγείας στην επικοινωνία.

Μεταφέρω λοιπόν το μέτρημα του κ. Γεωργιάδη, από την ανακοίνωση της 25-10-2013 του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου του, μερικές μέρες μετά από την πράγματι «κυριαρχική του εμφάνιση» στην εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου, απέναντι κυρίως σε συνδικαλιστικούς παράγοντες του χώρου.

Αναφορικά με τη συνέντευξη του Υπουργού Υγείας, κ. Άδωνι Γεωργιάδη, στην εκπομπή «Στον Ενικό» του κ. Νίκου Χατζηνικολάου, στις 21-10-2013 και ειδικότερα, σχετικά με τα όσα ελέχθησαν ως προς τα λειτουργικά προβλήματα που εντοπίζονται στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «ΑΤΤΙΚΟΝ», διευκρινίζονται τα εξής:

-Αναφέρθηκε ότι λειτουργεί μόνο ένας (1) από τους τρείς αξονικούς  τομογράφους. Στην πραγματικότητα λειτουργούν και οι τέσσερις (4) τομογράφοι που διαθέτει το Νοσοκομείο.

Το ότι λειτουργούν 4 τομογράφοι στο χώρο του νοσοκομείου είναι καλό άραγε για τον κ. Γεωργιάδη;

Μήπως του περνά από το μυαλό ότι η λειτουργία των 4 τομογράφων (αν πράγματι το μέτρημά του είναι σωστό), δημιουργούν μάλλον προβλήματα αποδοτικότητας ή στην χειρότερη περίπτωση εισαγωγή προκλητής ζήτησης και αύξησης των εισοδημάτων, όσων διαχειρίζονται τους τομογράφους; Το ρωτώ γιατί η χώρα είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στην συγκεκριμένη τεχνολογία.

 -Ως προς τους ισχυρισμούς ότι λειτουργούν μόνο δεκατέσσερις (14) από τις είκοσι πέντε (25) κλίνες στην ΜΕΘ, αποσαφηνίζεται ότι ο ακριβής αριθμός  είναι είκοσι (20) από τις είκοσι πέντε (25) κλίνες.

Σε ένα τριτοβάθμιο νοσοκομείο όπως το Αττικό, γνωρίζει ο κ. Γεωργιάδης, ότι το 10% τουλάχιστον των κλινών του θα έπρεπε να είναι κλίνες ΜΕΘ; Επαίρεται δηλαδή ότι το πρόσφατο καμάρι της χώρας μας το Αττικό Νοσοκομείο, έχει μόνο σε λειτουργία 20 κλίνες ΜΕΘ; Έχει άραγε σχεδιασθεί το Αττικό να έχει μόνο 25 κλίνες ΜΕΘ; Δεν έχει ακούσει ο κ. Γεωργιάδης τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις των επιστημόνων της ΜΕΘ και της επιστημονικής τους εταιρείας, ότι υπάρχει πρόβλημα στην χώρα και ότι η έλλειψη κλινών αυτού του είδους οδηγεί στο αναπόφευκτο; Τι είδους Υπουργός Υγείας είναι ο ίδιος όταν δεν συνειδητοποιεί την προφανή ανεπάρκειά μας ως χώρας ή συστήματος υγείας και επαίρεται για την λειτουργία μόνο 20 κλινών στο Αττικόν;

Αντί να ζητά  συγνώμη από γονείς, αδέλφια και άλλους συγγενείς που χάνουν προσφιλή πρόσωπα εξ αιτίας της αδυναμίας μας και της οικονομικής κρίσης που μας οδηγεί σε χάσιμο ανθρώπινων ζωών και παραγωγικών ανθρώπων, ο ίδιος βαυκαλίζεται με την λειτουργία 20 κλινών ΜΕΘ σε ένα νοσοκομείο που αναπτύσσει πάνω από 750 κλίνες τριτοβάθμιας περίθαλψης;

  -Ανακριβείς είναι οι καταγγελίες για 120 επικουρικές κλίνες την ημέρα της εφημερίας, όπως ακούστηκε. Από τις καταγραφές των τελευταίων μηνών, διαπιστώνεται ότι ο μέσος όρος επικουρικών κλινών είναι πενήντα δύο (52).

Δηλαδή κ. Υπουργέ της Υγείας παραδέχεσθε ότι κατά τους τελευταίους μήνες (συμπεριλαμβάνονται προφανώς και οι μήνες του καλοκαιριού, κατά την διάρκεια των οποίων η πληρότητα των κλινών στις μονάδες των Αθηνών μειώνεται έως και 30%), ότι ο μέσος όρος των επικουρικών κλινών (κοινώς ράντζων, όπως τα ξέρουμε όλοι), είναι μόνο(!) 52; Πήγατε λοιπόν κ. Υπουργέ Υγείας να δείτε τις 52 κλίνες και να μιλήσετε με τους ασθενείς, τους συγγενείς,  τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Αττικόν που συνωστίζονται στους διαδρόμους του για περίθαλψη; Ρωτήσατε ένα αρχιτέκτονα του Υπουργείου Υγείας, πόσα τετραγωνικά μέτρα χρειάζονται για να νοσηλευτούν οι πρόσθετοι 52 ασθενείς που βρίσκονται στους διαδρόμους και τι λειτουργικό πρόβλημα δημιουργεί η πληρότητα άνω του 100% σε ένα νοσοκομείο; Σκεφθήκατε ποτέ πόσα ιατρικά-νοσηλευτικά λάθη μπορούν να γίνουν πέρα από τα συνήθη σε μια τέτοια καθημερινή απελπιστική κατάσταση για ασθενείς και επαγγελματίες υγείας; Είχατε ποτέ ασθενή που νοσηλεύτηκε στο διάδρομο σε ράντζο και αισθανθήκατε ικανοποιημένος από την κατάσταση αυτή που δικαιολογείται μόνο σε καιρούς πολέμου ή σε περιόδους επιδημιών;

Αν δεν έχετε συνειδητοποιήσει την γραπτή ανακοίνωσή σας, μήπως είναι καιρός να την ξαναδιαβάσετε και να αντιληφθείτε ότι η διαχείριση των κοινών και μάλιστα των υπηρεσιών υγείας, δεν είναι πώληση βιβλίων για τα οποία μπορείτε να αποζημιωθείτε και με μετα-χρονολογημένες επιταγές (όπως ορθώς και εφυιώς αναφερθήκατε στις συνθήκες της ελληνικής αγοράς), αλλά μια σοβαρή υπόθεση που οδηγεί στο αναπόφευκτο και για την οποία έχετε και εσείς μια μικρή ευθύνη, αφού ασκείται το αξίωμα του Υπηρέτη-Υπουργού Υγείας για λογαριασμό των ελλήνων πολιτών;

Οι μετα-χρονολημένες επιταγές στην περίπτωση της υγείας δεν έχουν ευτυχή κατάληξη γιατί συνήθως δεν εισπράττονται κ. Υπουργέ της Υγείας. Αν μη τι άλλο κ. Γεωργιάδη δεν θα έπρεπε να κομπάζετε και να μάθετε να μετράτε τα λόγια και τις πράξεις σας, γιατί φοβάμαι ότι η εκτόξευσή σας στους υπουργικούς θώκους που προφανώς οφείλεται και σε δικές σας ικανότητες, σας οδηγεί να χάσετε το μέτρο των αρχαίων μας προγόνων, τους οποίους τόσο πολύ θαυμάζετε.

*Ο κ. Δημήτρης Νιάκας είναι καθηγητής Οικονομικών και Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας
Διευθυντής ΜΠΣ Διοίκησης Μονάδων Υγείας, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

parapolitiki.com

http://nonews-news.blogspot.gr/

Διαβάζοντας το βιβλίο Ιστορίας της έκτης Δημοτικού

Της Ιουλίας Πύρρου

Το τι διδάσκεται μέσα από το μάθημα ιστορίας στα σχολεία είναι ένα θέμα που στο πρόσφατο παρελθόν απασχόλησε με μεγάλη ένταση τόσο την πανεπιστημιακή κοινότητα και την πολιτική σκηνή της χώρας, όσο και την κοινή γνώμη, υποδαυλιζόμενη βέβαια και από το λόγο των κυρίαρχων ΜΜΕ. Το θέμα αυτό επανήλθε εκ νέου με ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τον υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο. Αντικείμενο της ερώτησης αποτέλεσε το τρέχον σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας της στ’ δημοτικού, το οποίο αντικατέστησε το περιβόητο βιβλίο της ομάδας Ρεπούση. Η ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητεί αφενός τη διαδικασία συγγραφής του εν λόγω εγχειριδίου, αφετέρου επισημαίνει «ιστορικά ατοπήματα», που εστιάζονται κυρίως στην μονομερή, επιλεκτική, και ενίοτε διαστρεβλωτική παρουσίαση του μεσοπολέμου και της κατοχής και ειδικότερα του Ιωάννη Μεταξά, του ΕΑΜ και της Εθνικής Αντίστασης. 

Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις που αντανακλώνται στο τρέχον σχολικό εγχειρίδιο δεν προκύπτουν βέβαια μόνο από το συγκεκριμένο απόσπασμα που σχολιάζουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από την εν γένει λογική του συγγράμματος, τόσο όσον αφορά το περιεχόμενο αλλά και τη μεθοδολογική προσέγγιση στο μάθημα της ιστορίας. Στο πλαίσιο μίας συντηρητικής αναδίπλωσης μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, το βιβλίο αυτό έρχεται στην πραγματικότητα να καθυσηχάσει τα πνεύματα των εξεγερθέντων και θιγμένων «υπερπατριωτών», που ερέθισε το αποσυρθέν διδακτικό εγχειρίδιο της ομάδας Ρεπούση, παρουσιάζοντας ένα περιχαρακωμένο, εσωστρεφές, καθαρόαιμα στρατιωτικό-πολιτικό εθνοκεντρικό αφήγημα. Η ύλη του μαθήματος διαρθρώνεται γύρω από ηρωικές μορφές και σημαντικές προσωπικότητες, τα κεφάλαια χαρακτηρίζονται από ένα πληθωρισμό ασύνδετων γεγονότων και οι ιστορικές πηγές που παρατίθενται εξυπηρετούν στο να δώσουν έμφαση στο κυρίως κείμενο. Το σύνολο του βιβλίου αναπαράγει μία υπεριστορική αντίληψη περί έθνους, σαν να πρόκειται για έναν οργανισμό που υφίσταται πέρα και πάνω από τις τις όποιες ιστορικές εξελίξεις. Οι τελευταίες καθορίζονται κατά βάση από τη σκέψη και τη δράση πεφωτισμένων ηγετών. Πρόκειται λοιπόν για μία αναχρονιστική σχολή ιστοριογραφίας, που αντανακλά ένα σαφώς συντηρητικό ιδεολογικό προσανατολισμό.

Το βιβλίο αυτό ελάχιστα και σποραδικά αναφέρεται στους κοινωνικούς, οικονομικούς, και πολιτιστικούς παράγοντες που επηρέασαν τις ιστορικές εξελίξεις, πολλώ δε μάλλον αποσιωπά τις κοινωνικές αντιφάσεις και συγκρούσεις που χαρακτήρισαν το εθνικό παρελθόν. Παράλληλα, από το βιβλίο απουσιάζει το διεθνές πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η εθνική ιστορία, οι αιτικές σχέσεις των γεγονότων που παρουσιάζονται και οι διαφορετικές οπτικές πάνω σε αυτά. Παρά το γεγονός ότι τα παραπάνω στοιχεία θεωρούνται από τη σύγχρονη διδακτική της ιστορίας απαραίτητα για τη διαμόρφωση κριτικής σκέψης και ιστορικής συνείδησης, το ίδιο το εγχειρίδιο φαίνεται να επικεντρώνεται στο στόχο της διαμόρφωσης εθνικής ταυτότητας, όπως αυτή νοούνταν στα πλαίσια μίας παραδοσιακής, φρονηματιστικού τύπου, ιστορικής αφήγησης. Σύμφωνα με αυτή, το έθνος είναι ένα ενιαίο, αδιασπαστο και συνεχές σύνολο, του οποίου τα συμφέροντα εκφράζονται και επιδιώκονται μέσω των εκάστοτε εθνικών ηγεσιών. Σύνεπώς, ο προβληματισμός και η αμφισβήτηση οδηγούν στην αποδόμηση του εθνικού αφηγήματος, και ως εκ τούτου, αντιμετωπίζονται τουλάχιστον με καχυποψία.

Οι παραλείψεις του βιβλίου ιστορίας που αφορούν τον αυταρχικό χαρακτήρα της διακυβέρνησης Μεταξά και την ανάδειξη του ρόλου των λαϊκών κινημάτων στην Εθνική Αντίσταση είναι ενδεικτικές της λογικής που περιγράφηκε παραπάνω. Ανάμεσα στις άλλες λειτουργίες της ιστορίας, υπάρχει και αυτή που φωτίζει τις αναλογίες του παρελθόντος με το παρόν. Σε αυτή τη διαδικασία έχει σημασία, αφενός η επιλογή του περιεχομένου ενός σχολικού εγχειριδίου και, αφετέρου, ο τρόπος με τον οποίο το περιεχόμενο αυτό διαμεσολαβείται από τους διδάσκοντες.

Στη σημερινή συγκυρία ιδιαίτερα όπως αυτή διαμορφώνεται μετά τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα, η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος θα μπορούσε να διδαχθεί με τρόπο που να αναδεικνύεται ένα αντιφασιστικό περιεχόμενο. Ήδη υπήρξαν πρωτοβουλίες δασκάλων που κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση και όσον αφορά τον σχολικό εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Βέβαια, το βιβλίο αυτό δεν θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος μιας τέτοιας διαδικασίας, όχι μόνο γιατί δεν προωθεί το αντίστοιχο αφήγημα, αλλά γιατί συνολικά δεν ενθαρρύνει την ανάπτυξη αυτών των δεξιοτήτων που βοηθούν τους μαθητές να μάθουν να ερευνούν, και άρα να καλλιεργούν σταδιακά μία ανεξάρτητη ιστορική συνείδηση.

Πηγή: rednotebook.gr

Καληνύχτα και καλή τύχη

photo: nchazarra@Flickr
Γιώργος Λακόπουλος

Αυτές τις ημέρες δόθηκαν στη δημοσιότητα δυο κείμενα - εμφανώς συμπληρωματικά μεταξύ τους. Το ένα ήταν το κείμενο των 58 για την Κεντροαριστερά. Το άλλο ήταν η περιβόητη Προγραμματική Συμφωνία της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ. Για την ακρίβεια, της ΝΔ με τον Βενιζέλο, γιατί αυτά που αναφέρονται κάθε άλλο παρά από το ΠΑΣΟΚ προέρχονται.

Είναι δυο κείμενα, πίσω από τα οποία βρίσκονται περισσότερο ατομικές φιλοδοξίες, παρά συλλογικές επιδιώξεις. Είναι δυο κείμενα που κατασκευάστηκαν για να αποτελέσουν οχήματα ικανοποίησης προσωπικών στόχων - είτε το διαισθάνονται είτε όχι, όσοι τα αποδέχονται - έστω και αν είναι λίγοι όσοι τα αποδέχονται.

Το πρώτο κείμενο αργά ή γρήγορα θα αποδειχθεί περιθωριακή υπόθεση, παρά την επικοινωνιακή στήριξη που της παρέχεται. Πρωταγωνιστούν άνθρωποι γνωστοί από χρόνια για την πολιτεία τους. Στην πραγματικότητα διατυπώνουν απλώς τη βουλιμία τους να βρίσκονται επί σκηνής. Ενδιαφέρονται περισσότερο για την εξουσία και λιγότερο για την πολιτική. Γι' αυτό είναι περίεργο ότι υπάρχουν και αξιοπρεπείς υπογραφές - όπως είναι φυσιολογικό ότι λείπουν και αξιοπρεπείς υπογραφές.

Για κάποιους από τους 58 -που έχουν τάση να συναλλάσσονται με το κράτος- η καλύτερη εποχή ήταν εποχή Σημίτη. Ότι ο πρώην πρωθυπουργός έσπευσε να τους υιοθετήσει, μόνο αυθόρμητο και τυχαίο δεν είναι. Γι' αυτόν δουλεύουν- εκτός από τον εαυτό τους. Τι μπορεί, άραγε, αυτοί να συνεισφέρουν στην εγχώρια Κεντροαριστερά περισσότερο από ό,τι έχουν συνεισφέρει ως τώρα - δηλαδή, από κοπανιστό αέρα;

Ακόμη και κάποια σοβαρά πρόσωπα που ενεπλάκησαν στο εγχείρημα, αν ήθελαν πράγματι να υπάρξει ισχυρός πολιτικός φορέας της Κεντροαριστεράς, ιδού η Ρόδος: δεν είχαν παρά να προσχωρήσουν στο σχήμα που δημιουργούν ο Φώτης Κουβέλης με τον Ανδρέα Λοβέρδο. Η ΔΗΜΑΡ και η ΣΥΝΕΛ είναι η μόνη υπαρκτή Κεντροαριστερή δύναμη αυτή τη στιγμή. Καλή ή κακή, αυτή είναι. Ας προσχωρήσουν και άλλοι για να γίνει καλύτερη.

Ούτε ο Βενιζέλος μπορεί να παριστάνει τον κεντροαριστερό υπογράφοντας στρατηγικές συμφωνίες με τον Σαμαρά και εκφραζόμενος από τον δημόσιο λόγο του Κεδίκογλου. Ούτε ο Τσίπρας που κατέχει μεγάλο χώρο στο φάσμα της Κεντροαριστεράς, αλλά δεν κατανοεί τις επιδιώξεις της και προσπαθεί να ισορροπήσει με τον -έντιμο, κατά τα λοιπά- Λαφαζάνη και τους αρλουμπολόγους από τις πρώην συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που κάνουν οι 58 είναι να δημιουργούν αναμπουμπούλα και να διασπούν τις προσπάθειες για τη συγκρότηση ενός φορέα ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Αν εννοούν ότι αυτός ο φορές μπορεί να είναι το σημερινό ΠΑΣΟΚ, ας διαβάσουν τι ακριβώς έχει συμφωνήσει ο Βενιζέλος με τον Σαμαρά - και τι κάνει, βέβαια, στην πράξη.

Το κείμενο της Προγραμματικής Συμφωνίας της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κείμενο που θα έπρεπε να ξεσηκώσει θύελλα στο ΠΑΣΟΚ. Αν υπήρχε τέτοιο κόμμα, τουλάχιστον με την έννοια που το δημιούργησε ο Ανδρέας Παπανδρέου και με βάση τις αρχές που διατυπώνονται στις ιδρυτικές διακηρύξεις και το καταστατικό του. Μέχρι που, άραγε, μπορεί να φτάσει ένα κόμμα; Πόσο μακριά μπορεί να βρεθεί από τη φυσιογνωμία του;

Στην πραγματικότητα η συμφωνία είναι ένα κείμενο παράδοσης του ΠΑΣΟΚ από τον Βενιζέλο στον Σαμαρά. Ο αρχηγός της ΝΔ τη δουλειά του κάνει - στην ουσία επιχειρεί μια διεύρυνση του κόμματός του. Αλλά ο Βενιζέλος; Με ποια κομματική -και ιστορική- εξουσιοδότηση αποφασίζει να προχωρήσουν μαζί για πάντα και όχι ως το τέλος της τετραετίας - όπως λένε, κοροϊδεύοντας τους πάντες. Γιατί αυτά που διατυπώνονται ως στόχοι στο κείμενο δεν είναι υπόθεση τριών χρόνων που απομένουν, αν υποτεθεί ότι η παρούσα Βουλή θα εξαντλήσει τη θητεία της. Είναι υπόθεση πολλών τετραετιών.

Άραγε, γιατί γίνονται όλα αυτά; Υπάρχει ανάγκη να στηρίξει το ΠΑΣΟΚ την κυβέρνηση Σαμαρά; Να τη στηρίξει και καλά θα κάνει; Τα κείμενα ταυτότητας στους στόχους και τις επιδιώξεις σε τι εξυπηρετούν; Και τι νόημα έχει να παριστάνει τον συν-πρωθυπουργό ο Βενιζέλος; Είναι άλλο πράγμα να βάζεις το κόμμα σου να στηρίξει μια κυβέρνηση από ανάγκη -και σε αυτό ορθά πράττει ο Βενιζέλος- και να χρησιμοποιείς την ανάγκη για να οδηγήσεις το κόμμα που σου ανέθεσαν ως πρόβατο επί σφαγή. Βγες και πες το τουλάχιστον: ο κύκλος του ΠΑΣΟΚ έκλεισε, να πάμε όλοι στη ΝΔ. Μην τους κοροϊδεύεις.

Πόσο συμβατό είναι αυτό το κείμενο συνεργασίας… μακράς πνοής με τη Δεξιά, με το δήθεν ενδιαφέρον του Βενιζέλου για την Κεντροαριστερά; Και αν είναι, γιατί το υπογράφει ο Σαμαράς; Έγινε και αυτός Κεντροαριστερός; Θα μας τρελάνουν στο τέλος.

Η ρητορική αυτού του κειμένου - που κάνει μπαμ για τον συγγραφέα του, σε πολλά σημεία του - είναι παραπλανητική. Στην πράξη συμβαίνουν και θα συμβαίνουν εντελώς τα αντίθετα από αυτά που λέει η συμφωνία. Και στην ουσία το ΠΑΣΟΚ μετά από αυτό το κείμενο καθίσταται γνήσιο υποσύνολο της ΝΔ. Με ποιο αντάλλαγμα; Το μόνο που προκύπτει είναι να έχει κυβερνητικό αξίωμα ο σημερινός πρόεδρός του. Ή να αξιοποιεί τα προσόντα του υπέρ της χώρας, αντί να τα βάζει στον τόκο κατά τη δική του ορολογία. Τι άλλο κερδίζει το πάλαι ποτέ ισχυρό κόμμα από αυτή τη συμφωνία εκτός του ότι σταδιοδρομεί ο αρχηγός του; Και ποιος πιστεύει ότι με αυτή τη συμφωνία αυτό το κόμμα θα έχει ποσοστά που δεν θα το κάνουν να ντρέπεται στις Ευρωεκλογές;

Συμπέρασμα. Έχουμε δυο ψευδεπίγραφα κείμενα. Το ένα υποκρύπτει τη φιλοδοξία του Κώστα Σημίτη να εγκατασταθεί στο προεδρικό Μέγαρο το 2015. Το άλλο, τη φιλοδοξία του Βαγγέλη Βενιζέλου να υπάρχει στην πολιτική μετά την ανατίναξη του ΠΑΣΟΚ. Και για τα δυο στη ΝΔ έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι. Κρίμα που στο ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει κάποιος να πει τη μόνη κουβέντα που μπορεί να ειπωθεί πλέον: Καληνύχτα και καλή τύχη!.

Υ.Γ.: Το κείμενο αυτό είχε γραφεί όταν στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σχεδόν το ένα τρίτο των βουλευτών με «επικεφαλής» τον Κώστα Σκανδαλίδη και τον Νίκο Σηφουνάκη έδειξαν ότι υπάρχει ακόμη ένα ζωντανό κύτταρο στο ΠΑΣΟΚ.

http://www.protagon.gr

Αντιμνημονιακοί μανδύες

Οι μετατοπίσεις του πολιτικού κόσμου και ποιες ανάγκες αναδεικνύουν

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Η χρυσαυγιάδα συνεχίστηκε με την ψήφιση στη Βουλή της αναστολής χρηματοδότησης της Χ.Α. και της άρσης της ασυλίας έξι βουλευτών της. Ήδη, όμως, το κέντρο της προσοχής των ΜΜΕ έχει μετατοπιστεί ξανά προς τη γενικότερη κυβερνητική πολιτική, την οικονομική πολιτική και τη σχέση της κυβέρνησης με τα ευρωπαϊκά επιτελεία και την τρόικα.

Είναι φανερή η προσπάθεια κυρίαρχων πολιτικών παραγόντων να μετατοπιστεί η πολιτική αντιπαράθεση από το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Συνεχίστηκε αυτή τη βδομάδα με νέες διακηρύξεις «απαγκίστρωσης» από την τρόικα, με δηλώσεις όπως αυτές του γραμματέα του Yπουργικού Συμβουλίου, Τ. Μπαλτάκου, τη Δευτέρα («μελανή σελίδα τα μνημόνια», «να σταθούμε στα πόδια μας»), με όσα αναφέρει το κυβερνητικό σύμφωνο συμβίωσης που δόθηκε στη δημοσιότητα, την Τετάρτη.

Νέα αντιμνημονιακά και αντιτροϊκανά κουστούμια (ή, καλύτερα, μανδύες) ράβονται λοιπόν σε διάφορα μεγέθη και θα φορεθούν το επόμενο διάστημα από πολλούς. Τα προβλήματα στην εφαρμογή τους θα είναι πολλά, αφού η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δεν μπορεί να παρακαμφθεί εύκολα. Τα μηνύματα παραγόντων της τρόικας προς το πολιτικό σύστημα υπενθυμίζουν, συνεχώς, ότι η ειδική επιτήρηση δεν πρόκειται να τερματιστεί και τα μεγάλα λόγια είναι καλά αλλά για εσωτερική κατανάλωση.

Την ίδια στιγμή το στρατόπεδο που για χρόνια υπηρέτησε την πρόσδεση στην τρόικα, διχάζεται από τις κινήσεις που δρομολογούνται με χαρακτηριστική την απόσταση ανάμεσα στις «γραμμές» που καθημερινά δίνουν τα βασικά συγκροτήματα του Τύπου.

Το χτεσινό κύριο άρθρο, για παράδειγμα, της Καθημερινής καλεί με χαρακτηριστικό τρόπο την κυβέρνηση να αποφύγει «υπερβολές» και «ακραίες θέσεις», να αποδραματοποιήσει τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και να χαμηλώσει τους τόνους ώστε να αποφευχθούν αδειάσματα και εκπλήξεις… Την ίδια στιγμή Τα Νέα διαφημίζουν τον «πολιτισμό της συνεργασίας» που κατοχυρώνουν Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, ενώ βασικοί αρθρογραφοι της εφημερίδας συνεχίζουν να ζητούν την απαλλαγή της χώρας από την ειδική τροϊκανή επιτήρηση.

Η όλη επιχείρηση αναμόρφωσης γίνεται μέσα σε κατάσταση πολιτική κρίσης και αδυναμίας των κυβερνητικών εταίρων. Η ομάδα Σαμαρά, την ίδια στιγμή που κινείται με συνεχείς πρωτοβουλίες και αιφνισιασμούς, φαίνεται πιο απομονωμένη από ποτέ στο εσωκομματικό πεδίο, ενώ η καραμανλική συνιστώσα κάνει τη δική της πολιτική περιμένοντας να ωριμάσουν και γενικότεροι όροι.

Το τελευταίο επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον Δ. Αβραμόπουλο αλλά και οι τουφεκιές που πέφτουν κι από τη μεριά της Ντ. Μπακογιάννη, κάνουν την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη. Στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, συνυπάρχουν οι κινήσεις για κάποια σοσιαλδημοκρατική ανάσταση εκ νεκρών -που μάλλον δυναμιτίζονται από ευλογίες όπως του Σημίτη- με την σταθερή επιλογή κυβερνητικής συμπόρευσης.

Είναι γεγονός ότι το πολιτικό αλλά και το επιχειρηματικό προσωπικό που δούλεψε για την πρόσδεση της χώρας στο άρμα των δανειστών, δεν μπορεί να ηγηθεί στην «απαγκίστρωση» και την «εθνική ανασυγκρότηση» που τελευταία πλευρές του προπαγανδίζουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι μεταμφιέσεις και οι μετατοπίσεις που επιχειρούν δεν θα έχουν πολιτικά αποτελέσματα και εύκολα θα καταπέσουν ως «κόλπα του συστήματος».

Η μετατόπιση σε μια φιλολογία «εξόδου της Πατρίδας μας από το μνημόνιο» και «μετάβασης σε μια νέα εποχή» (οι δύο φράσεις χρησιμοποιούνται αυτούσια στο πρόσφατο προγραμματικό πλαίσιο της κυβέρνησης), η απόσυρση της «επιχειρηματολογίας» ότι το Μνημόνιο είναι ευλογία, ότι ακόμα κι αν δεν υπήρχε έπρεπε να το ανακαλύψουμε κ.λπ. δεν αφήνουν ανεπηρέαστο το γενικό πολιτικό πλαίσιο.

Αν σε μια προηγούμενη φάση, σεχτικά, αρκούσε η γενική εναντίωση στο Μνημόνιο, αν η αντιμνημονιακή δέσμευση έφτανε, για παράδειγμα, για να εκτοξεύσει τα εκλογικά ποσοστά ενός αριστερού κόμματος, αν ο λαϊκός ριζοσπαστισμός ενώνονταν και εκφράζονταν σχετικά «ευθύγραμμα» μέσα από την αντιμνημονιακή προοπτική, σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει. Η πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο σύνθετη και οι όροι μιας άλλης πολιτικής, πιο απαιτητικοί.

Το ερώτημα είναι αν αυτό το γεγονός και όσα συνεπάγεται θα ληφθούν υπ’ όψιν από τις δυνάμεις που πραγματικά θέλουν μια άλλη πορεία της χώρας. Αυτό θα σήμαινε άλλου είδους πολιτικές πρωτοβουλίες, άλλου είδους σχέση με το λαό και τους κοινωνικούς χώρους, άλλη έμπνευση και όραμα για μια νέα Ελλάδα.

Αλλιώς το τράβηγμα του χαλιού που, μέχρι σήμερα, φαίνονταν κάπως σταθερό, μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα πιο επικίνδυνες καταστάσεις.

Πηγή: edromos.gr

ΘΑ ΠΑΘΕΤΕ ΠΛΑΚΑ! Αυτά είναι τα 10 ΖΩΑ που δεν παίζει να ξέρετε ΚΑΝ ότι υπάρχουν! (PHOTOS)

Σήμερα υπάρχουν χιλιάδες γένη και είδη ζώων που έχουν ταξινομηθεί από τους επιστήμονες με βάση τα χαρακτηριστικά τους και τις συνήθειες που έχουν. Και κάθε χρόνο ο αριθμός αυξάνεται καθώς ανακαλύπτονται νέα είδη που είναι ενδημικά μόνο σε μια συγκεκριμένη χώρα ή ταξινομούνται

Ποια είναι η εθνικότητα σου; Κάνε ένα απλό τεστ 30 ερωτήσεων και μάθε ποια σου ταιριάζει περισσότερο....

Κάνει θραύση αυτές τις μέρες στο Διαδίκτυο. Με ένα τεστ 30 ερωτήσεων, ο ρωσικός μη κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός SREDA, μας δίνει τη δυνατότητα να μάθουμε ποια είναι η εθνικότητα (εντός Ευρώπης) που μας ταιριάζει περισσότερο, ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας για την πολιτική, τη θρησκεία, την κοινωνία. Με άλλα λόγια, την "εσωτερική" μας ιθαγένεια, βάσει των κοινωνικοπολιτικών μας απόψεων δηλαδή, π.χ. της ανοχής μας

Γιατί χαρακτηρίζουν θαυματουργό το «νερό με λεμόνι» - Εξι ιδιότητες που εκπλήσσουν [λίστα]

Το λεμόνι εκτός από το να προσφέρει οξύτητα στο φαγητό και άρωμα στα γλυκά έχει και πολλές άλλες χρήσεις που δικαιολογούν το χαρακτηρισμό «θαυματουργό» που του αποδίδουν πολλοί. Ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, καθαρίζει και ενυδατώνει το δέρμα, επιταχύνει τη διαδικασία της θεραπείας και της ανάρρωσης.

Ανακαλείται από 13 χώρες της Ευρώπης παρτίδα φαρμάκων για διαβητικούς

Ανακαλούνται από 13 ευρωπαϊκές χώρες συγκεκριμένες παρτίδες ινσουλίνης για άτομα με διαβήτη. Όπως διευκρινίζεται από την εταιρεία, «στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι παρτίδες αυτές δεν κυκλοφόρησαν και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας για τους ασθενείς».
Οι ινσουλίνες που αποσύρονται είναι της εταιρείας Novo Nordisk και κυκλοφορούν με την εμπορική ονομασία «NovoMix 30 FlexPen» στις κάτωθι ευρωπαϊκές χώρες: Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχία, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ισλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία και Σλοβακία. Στην Ιρλανδία και στη Βρετανία, ανακαλούνται τρεις παρτίδες του προϊόντος «NovoMix30 Penfill».

UEFA: Διέταξε έρευνα ο Πλατινί για την υπόθεση Τουρέ

Έρευνα διέταξε ο Μισέλ Πλατινί για να διαπιστωθεί ο λόγος για τον οποίο δεν ακολουθήθηκε το πρωτόκολλο στην περίπτωση των ρατσιστικών συνθημάτων που ακούσθηκαν από οπαδούς της ΤΣΣΚΑ

Ο «φόβος» των ευρωεκλογών

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην υπουργού

Ολοι οι παρατηρητές συμφωνούν ότι ύστερα από χρόνια οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, με διαφορετική, βέβαια, ένταση σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, τα εκλογικά αποτελέσματα αναμένεται να ευνοήσουν τα κόμματα που δεν άσκησαν εξουσία και τώρα είναι σε θέση να κρίνουν και να επικρίνουν δίκαια ή άδικα τις πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν στα χρόνια αυτά της κρίσης και δεν μπόρεσαν να την αντιμετωπίσουν.

Σε σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες τα περισσότερα από αυτά τα κόμματα είναι «αντιευρωπαϊκά», ξενοφοβικά, εθνικιστικά ή λαϊκιστικά, συχνά συντηρητικά έως και ακροδεξιά, βρίσκοντας ακροατήριο σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα που υπέφεραν και υποφέρουν από τις συνέπειες της κρίσης. Τα κόμματα που άσκησαν ή ασκούν σήμερα την εξουσία σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, συντηρητικά, χριστιανοδημοκρατικά ή λαϊκά κόμματα, από τη μία πλευρά, και σοσιαλδημοκρατικά ή εργατικά, από την άλλη, «ετοιμάζονται» να υποστούν τις συνέπειες της αδυναμίας τους να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την ευρωπαϊκή κρίση.

Ωστόσο, η κριτική που υφίστανται για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν την οικονομική κρίση τα κυβερνητικά κόμματα στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά σε σχέση με αυτά στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου έχει πολύ διαφορετικό περιεχόμενο.

Στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά τα κυβερνητικά κόμματα κατηγορούνται από τα κάθε μορφής «αντιευρωπαϊκά» κόμματα ότι ζημίωσαν τους πολίτες τους με την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική τους, επιδεικνύοντας υπερβολική αλληλεγγύη στις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου, οι οποίες από τα δικά τους σφάλματα εκτροχιάστηκαν.

Δεν τους αξίζει συνεπώς η συνδρομή που τους παρέχεται, μερικές φορές μάλιστα δεν τους αξίζει να είναι στην Ευρωζώνη. Τα «αντιευρωπαϊκά» αυτά κόμματα υποστηρίζουν ότι χρειάζεται επιστροφή στο εθνικό κράτος και στο εθνικό νόμισμα, προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση (π.χ. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία).

Αντίθετα, στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, τα κόμματα που άσκησαν εξουσία κατηγορούνται από τα «αντιευρωπαϊκά» κόμματα ότι δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τα δεινά της οικονομικής κρίσης για τους πολίτες, επειδή δεν διαπραγματεύτηκαν αποτελεσματικά τις δανειακές συμβάσεις (Μνημόνια) που υπέγραψαν με την τρόικα (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ). Η ευρωπαϊκή συνδρομή δεν ήταν συνεπώς αρκετή για να περιορίσει τις συνέπειες της κρίσης και η συμμετοχή των χωρών αυτών στην Ευρωζώνη επιδείνωσε την κατάσταση. Υποστηρίζουν ότι χρειάζεται ανεξάρτητη εθνική οικονομική πολιτική που θα μπορούσε να φτάσει στην έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η σημερινή εμπλοκή στις σχέσεις της Ελλάδας με τους εταίρους και δανειστές της σχετικά με το χρηματοδοτικό «κενό» του 2014-2015 και την ελάφρυνση του χρέους σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε εκλογικούς υπολογισμούς των ευρωπαϊκών χωρών του Βορρά μπροστά στις ευρωεκλογές. Με άλλα λόγια, οι ευρωπαϊκές χώρες δεν θα ήθελαν να δείξουν περισσότερη αλληλεγγύη προς τη χώρα μας για να μην κατηγορηθούν από τα «αντιευρωπαϊκά» κόμματα και υποστούν εκλογικές απώλειες. Προτιμούν το χρηματοδοτικό «κενό» να καλυφθεί με νέο Μνημόνιο και νέα μέτρα, αντί διαφόρων διευκολύνσεων που ζητά η Ελλάδα, ενώ οι συζητήσεις για την ελάφρυνση του χρέους να γίνουν μετά τις ευρωεκλογές.

Από την άλλη πλευρά, στη χώρα μας, η συγκυβέρνηση θα ήθελε να καλυφθεί το χρηματοδοτικό «κενό» χωρίς νέα επώδυνα για τους πολίτες μέτρα και παράλληλα να προχωρήσουν οι σχετικές συζητήσεις για την ελάφρυνση του χρέους πριν από τις ευρωεκλογές.

Είναι προφανές ότι, εκτός από το αναμφισβήτητο όφελος για τη χώρα μας από μία τέτοια ευνοϊκή εξέλιξη, η σημερινή συγκυβέρνηση προσπαθεί να αυξήσει τα εκλογικά κέρδη των δύο κομμάτων που τη συγκροτούν και συνεπώς να περιορίσει τα οφέλη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία την κατηγορούν ως υπεύθυνη για όλες τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης.

Είναι σήμερα πρόωρο να εκτιμηθεί ποια λύση θα υπάρξει στην εμπλοκή αυτή...

http://www.enet.gr


Σεισμός 5,9 Ρίχτερ στα νησιά Φίτζι

Σεισμική δόνηση μεγέθους 5,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 09:32 τοπική ώρα στον νοτιοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό.
Το ακριβές επίκεντρο της δόνησης εντοπίζεται 268χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης Νούκου Αλόφα της Τόνγκα 673χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Σούβα των νησιών Φίτζι.

Το εστιακό βάθος του σεισμού υπολογίζεται στα 60χλμ.
katohika.gr

Οι «νεοφιλελέδες» του Διαδικτύου

Θανάσης Τρομπούκης

Ο ιστορικός του μέλλοντος είμαι βέβαιος πως θα περιγράψει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το νεοπαγές κίνημα των «νεοφιλελεύθερων» σχολιαστών-αναλυτών της Ελλάδας του 21ου αιώνα. Είναι αυτοί που προ κρίσης αυτοπροσδιορίζονταν ως απολιτίκ διανοούμενοι. Στη συνέχεια μπήκαν στα ψηφοδέλτια με την ένδειξη «υπερκομματική προσωπικότητα» λέγοντας πως «ο καιρός το απαιτεί». Σήμερα καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα, για τα οποία κάποτε έλεγαν πως ανήκουν σε κομματόσκυλα. Είναι αυτοί που από την έναρξη της κρίσης, άλλαξαν στρατόπεδο και αναγνώρισαν τον εχθρό όχι στη διαπλεκόμενη εξουσία αλλά στους ψηφοφόρους. Εξάλλου, πιστεύουν ακράδαντα πως «Μαζί τα φάγαμε».

Στον δημόσιο λόγο οι αυτόκλητοι σωτήρες-αναλυτές μιλούν στον ίδιο τόνο για τον Μιχαλολιάκο αλλά και όσους έχουν ενστερνιστεί το «Δεν πληρώνω». Δίνουν έμφαση στη φοροδιαφυγή αλλά όχι στη γραφειοκρατία - θεμέλιος λίθος της διαπλοκής. Θεωρούν ότι η κυβέρνηση και οι ψηφοφόροι έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης. Στο μυαλό τους είναι ρουσφέτι η προσέγγιση του πολιτικού από τον ψηφοφόρο που ψάχνει δουλειά, αλλά «λόμπινγκ» η προσέγγιση του πολιτικού από τον εφοπλιστή. Όταν αναφέρονται στην αντιπολίτευση χρησιμοποιούν παραδείγματα από τη σκοτεινή ιστορία της Αριστεράς του 20ού αιώνα. Δεν κάνουν το ίδιο όμως όταν η συζήτηση έρχεται στον ρόλο της Γερμανίας ή των υπόλοιπων κρατών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.

Τα βάζουν όλα μαζί σε μια μαύρη σκουπιδοσακούλα που την πετούν από το παράθυρο στον Κυβερνοχώρο. Δεν υπάρχουν πια αποχρώσεις στα νοήματά τους και, κυρίως, δεν υπάρχει συναίσθημα παρά μελοδραματισμοί. Υπογραμμίζουν στον λόγο τους πως «ο καλύτερος θα επιβιώσει» λες και η ζωή είναι σχεδιασμένη για να είναι αποκλειστικά μια μάχη. Αναφέρονται με θαυμασμό στους “doers” και σχεδόν αδιαφορούν για εκείνους που θέλουν να ζήσουν ήσυχα και ήρεμα. Αντιμετωπίζουν το χρέος υπό χριστιανικό πρίσμα αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι αμαρτία να χρωστάς, ενώ επί της ουσίας αποτελεί μια διοικητική πράξη που δεν χαρακτηρίζει το ποιόν των αντισυμβαλλόμενων μερών. Είναι οι άνθρωποι που στο παρελθόν έγραφαν για τον έρωτα ή το ελληνικό οικονομικό θαύμα ενώ σήμερα βλέπουν μόνο σκατά.

Έχουν άδικο; Δυστυχώς όχι πάντα. Όμως είναι άστοχο και ύποπτο να βλέπεις ένα καράβι να βουλιάζει κι εσύ να κατηγορείς τους επιβάτες που δεν κατάλαβαν εγκαίρως πόσο άθλιος ήταν ο καπετάνιος ή πόσο κοντά στην ξέρα έπλεε το πλοίο.

http://www.protagon.gr/

Συμ­φω­νία... πα­λιο­χα­ρα­κτή­ρω­ν

Του Χαράλαμπου Γεωργούλα

Η «προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία» ΝΔ-ΠΑ­ΣΟ­Κ: Φύλ­λο συ­κής για τον Ευ. Βε­νι­ζέ­λο ή σύμ­βο­λο μνη­μο­νια­κής πτή­σης για δύο;

Η α­ναγ­γε­λία μιας πο­λι­τι­κής συμ­φω­νίας προϋπο­θέ­τει την ύ­παρ­ξη μιας προ­η­γού­με­νης διά­στα­σης α­πό­ψεων, η ο­ποία, με­τά α­πό ερ­γώ­δεις προ­σπά­θειες, αί­ρε­ται κα­τό­πιν α­μοι­βαίων υ­πο­χω­ρή­σεων. Δια­φο­ρε­τι­κά δεν α­πο­τε­λεί α­ξιο­ση­μείω­τη εί­δη­ση.
Στο κεί­με­νο της «προ­γραμ­μα­τι­κής συμ­φω­νίας» ΝΔ και ΠΑ­ΣΟ­Κ, που δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα τέσ­σε­ρις μή­νες με­τά τη συ­γκρό­τη­ση του νέ­ου κυ­βερ­νη­τι­κού σχή­μα­τος, κα­τά έ­να πε­ρίερ­γο πρω­θύ­στε­ρο σχή­μα, μά­ταια θα α­να­ζη­τή­σει κά­ποιος τα ση­μεία ε­κεί­να που μαρ­τυ­ρούν α­να­γκαίες συ­γκλί­σεις, α­μοι­βαίες υ­πο­χω­ρή­σεις, προ­κει­μέ­νου να βρε­θεί η μέ­ση ο­δός. Και δι­καιο­λο­γη­μέ­να, για­τί δεν πρό­κει­ται, ό­πως ι­σχυ­ρί­ζε­ται κυ­ρίως το ΠΑ­ΣΟ­Κ, για μια συμ­φω­νία πρώην δια­φω­νού­ντων, αλ­λά για μια συμ­φω­νία συμ­φω­νού­ντων εκ των προ­τέ­ρων.


Αυ­τή εί­ναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Από τα δύο κόμ­μα­τα, το μεν ΠΑ­ΣΟΚ στην πρά­ξη έ­χει α­πο­δε­χτεί του­λά­χι­στον α­πό το 2010 τη λο­γι­κή των μνη­μο­νίων και την κυ­ριαρ­χία του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου δόγ­μα­τος που τη στη­ρί­ζει. Ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος «μο­νό­δρο­μος» άλ­λω­στε ή­ταν έν­νοια που το ΠΑ­ΣΟ­Κ, ή­δη α­πό τη ση­μι­τι­κή ε­πο­χή, ει­σή­γα­γε στην πο­λι­τι­κή ζωή της χώ­ρας.


Όσο για τη ΝΔ, η «α­ντι­μνη­μο­νια­κή» ά­νοι­ξή της και η λαϊκο­δε­ξιά ρη­το­ρι­κή της κρά­τη­σαν ό­σο χρεια­ζό­ταν για να α­ναρ­ρι­χη­θεί στην κυ­βερ­νη­τι­κή ε­ξου­σία ο κ. Σα­μα­ράς. Ου­δείς α­να­μάρ­τη­τος… Η ε­πι­στρο­φή στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ορ­θο­δο­ξία ή­ταν προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη.
Αυ­τή η βα­θύ­τε­ρη σύ­μπτω­ση εί­ναι που α­νη­σύ­χη­σε και μια συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τη­γο­ρία βου­λευ­τών του ΠΑ­ΣΟΚ (Σκαν­δα­λί­δης, Ντό­λιος, Μω­ραΐτης, Κου­τσού­κος, Ση­φου­νά­κης, Κρε­μα­στι­νός, Κασ­σής) ο­ρι­σμέ­νοι α­πό τους ο­ποίους στη συ­νε­δρία­ση της Κ.Ο. του ΠΑ­ΣΟΚ ζή­τη­σαν και σύ­γκλη­ση της κε­ντρι­κής ε­πι­τρο­πής, ε­νώ άλ­λοι ε­πέ­κτει­ναν την κρι­τι­κή τους προς την η­γε­σία και για τη θε­τι­κή στά­ση της έ­να­ντι της πρω­το­βου­λίας 58, η ο­ποία προ­κρί­νει α­νοι­χτά τη συ­νερ­γα­σία με τη ΝΔ ως στα­θε­ρή πο­λι­τι­κή ε­πι­λο­γή.


Το μνη­μό­νιο ως μό­νι­μο Κα­θαρ­τή­ριο…

Το κεί­με­νο της συμ­φω­νίας δεν θα μπο­ρού­σε να εί­ναι τί­πο­τε πα­ρα­πά­νω α­πό μια α­νια­ρή έκ­θε­ση γε­νι­κών ι­δεών, αν δεν ε­μπε­ριεί­χε και συ­μπύ­κνω­νε την α­πό­φα­ση ΝΔ και ΠΑ­ΣΟΚ να συ­νε­χί­σουν μέ­χρι τε­λι­κής πτώ­σεως –των πο­λι­τώ­ν– την πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας, της ε­σω­τε­ρι­κής υ­πο­τί­μη­σης, της ύ­φε­σης και της α­νερ­γίας, που ε­πι­βάλ­λουν τα μνη­μό­νια.


Γι’ αυ­τό και εκ προοι­μίου πα­ρα­δέ­χο­νται στην προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία ό­τι «ο­ρι­στι­κή και πραγ­μα­τι­κή α­παλ­λα­γή της πα­τρί­δας μας α­πό το μνη­μό­νιο» δεν μπο­ρεί να γί­νει πα­ρά: «Πρώ­τον, με την ε­πί­τευ­ξη των δη­μο­σιο­νο­μι­κών στό­χων (…) δεύ­τε­ρον, με τη συ­στη­μα­τι­κή προώ­θη­ση των με­ταρ­ρυθ­μί­σεω­ν». Δη­λα­δή, έ­ξο­δος α­πό τα μνη­μό­νια μπο­ρεί να ε­πι­τευχ­θεί μό­νο… με την πι­στή ε­φαρ­μο­γή τους!
Το πού το­πο­θε­τεί­ται χρο­νι­κά αυ­τού του τύ­που η «έ­ξο­δος», μπο­ρεί να το α­ντι­λη­φθεί κά­ποιος δια­βά­ζο­ντας την α­πά­ντη­ση του κ. Όλι Ρεν σε ε­ρώ­τη­ση της Νά­ντιας Βα­λα­βά­νη, βου­λευ­τί­νας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: Η Ελλά­δα, κα­θώς και οι άλ­λες χώ­ρες που έ­χουν λά­βει δά­νεια, θα βρί­σκο­νται σε κα­θε­στώς ε­νι­σχυ­μέ­νης ε­πο­πτείας, έως ό­του α­πο­πλη­ρώ­σουν το 75% των δα­νείων τους. Πράγ­μα που, σύμ­φω­να με έ­γκυ­ρες ε­κτι­μή­σεις, ση­μαί­νει για την Ελλά­δα 25 με 30 χρό­νια α­κό­μη «ε­νι­σχυ­μέ­νη ε­πο­πτεία»!


Το ί­διο προ­βλέ­πει, άλ­λω­στε, και η προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία ΝΔ-ΠΑ­ΣΟ­Κ, χω­ρίς να τολ­μά να το ο­μο­λο­γή­σει ρη­τά. Συ­μπε­ραί­νε­ται, ό­μως, εύ­κο­λα α­πό τη ρη­τή –και α­πει­λη­τι­κή– α­να­φο­ρά στο κοι­νό κεί­με­νο ό­τι «η προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία που διέ­πει την κυ­βέρ­νη­ση ε­θνι­κής ευ­θύ­νης, εί­ναι το πο­λι­τι­κό πλαί­σιο του Εθνι­κού Σχε­δίου Ανα­συ­γκρό­τη­σης, που θα ξα­να­κά­νει την Ελλά­δα αυ­το­δύ­να­μη και ου­σια­στι­κά ι­σό­τι­μη μέ­σα στην Ευ­ρώ­πη». Και στη με­τα­μνη­μο­νια­κή, δη­λα­δή, ε­πο­χή (κα­τά ΝΔ και ΠΑ­ΣΟΚ), την ε­πο­χή της «α­να­συ­γκρό­τη­σης», το ί­διο πο­λι­τι­κό πλαί­σιο που δια­γρά­φει η συμ­φω­νία κυ­βερ­νη­τι­κής συ­νερ­γα­σίας θα ι­σχύει: η διαιώ­νι­ση της μνη­μο­νια­κής λο­γι­κής.



Κοι­νω­νι­κό κρά­τος μη­δε­νι­κού βαθ­μού

Όταν το κεί­με­νο της συμ­φω­νίας πά­ει να κα­τα­πια­στεί με τα πιο καυ­τά προ­βλή­μα­τα που τα­λα­νί­ζουν την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, για πα­ρά­δειγ­μα α­νερ­γία, υ­γεία, α­σφα­λι­στι­κό, α­πο­κα­λύ­πτε­ται η έν­δεια των ι­δεών, αλ­λά και η προ­σπά­θεια συ­γκά­λυ­ψης των ή­δη δια­φαι­νό­με­νων προ­θέ­σεων διά­λυ­σης κά­θε έν­νοιας κοι­νω­νι­κού κρά­τους.


Για την α­νερ­γία ε­να­πο­θέ­τουν τις ελ­πί­δες σε μια α­προσ­διό­ρι­στη χρο­νι­κά «ε­πά­νο­δο σε θε­τι­κούς ρυθ­μούς α­νά­πτυ­ξης» και έως τό­τε σε… «πρό­σθε­τες πα­ρεμ­βά­σεις»: Πρώ­τον, δη­μιουρ­γία προ­σω­ρι­νών θέ­σεων α­πα­σχό­λη­σης (!) Δεύ­τε­ρον, προ­γράμ­μα­τα στή­ρι­ξης υ­φι­στά­με­νων θέ­σεων ερ­γα­σίας»… Τρέ­με α­νερ­γία!


Για την υ­γεία έ­ξι α­ρά­δες ό­λες κι ό­λες: «Αντι­με­τώ­πι­ση των με­γά­λων προ­βλη­μά­των του Ε­ΣΥ και του Ε­Ο­ΠΥΥ και πλή­ρης υ­γειο­νο­μι­κή κά­λυ­ψη των πο­λι­τών (…) Στο­χεύου­με πα­ράλ­λη­λα στην ο­λο­κλή­ρω­ση των με­ταρ­ρυθ­μί­σεων στο χώ­ρο της Υγείας». Για να α­ντι­λη­φθεί κά­ποιος τι ση­μαί­νει αυ­τή η πα­τα­γώ­δης α­ο­ρι­στία, αρ­κεί να α­σθε­νή­σει ο ί­διος ή κά­ποιος δι­κός του και να βρε­θεί ε­νώ­πιος ε­νω­πίω με την ε­κτε­τα­μέ­νη ε­πί­θε­ση υ­πο­βάθ­μι­σης του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος υ­γείας και πα­ρά­δο­σής του στα ι­διω­τι­κά κερ­δο­σκο­πι­κά συμ­φέ­ρο­ντα.
Όσο για το α­σφα­λι­στι­κό η συμ­φω­νία πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μια ντρο­πα­λή δια­πί­στω­ση α­κα­δη­μαϊκού χα­ρα­κτή­ρα: «Η μα­κρο­πρό­θε­σμη βιω­σι­μό­τη­τα του συ­στή­μα­τος συν­δέε­ται με τη βελ­τίω­ση των μα­κροοι­κο­νο­μι­κών δε­δο­μέ­νων και, κυ­ρίως, με την αύ­ξη­ση της α­πα­σχό­λη­σης, αλ­λά και με την ερ­φαρ­μο­γή της υ­φι­στά­με­νης νο­μο­θε­σίας ως προς την είσ­πρα­ξη των ει­σφο­ρών»… Φέ­ξε μου και γλί­στρη­σα, δη­λα­δή. Λες και κυ­βερ­νούν κά­ποιοι άλ­λοι. Τη στιγ­μή που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ε­ξε­λίσ­σε­ται νέα ε­πί­θε­ση κα­τά των α­σφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των.


Εκεί που τα πράγ­μα­τα γί­νο­νται κω­μι­κο­τρα­γι­κά, εί­ναι στην πε­ρι­γρα­φή του «νέ­ου Εθνι­κού Πα­ρα­γω­γι­κού Μο­ντέ­λου»: «Όλες οι σχε­τι­κές με­λέ­τες α­να­δει­κνύουν τους ί­διους προ­φα­νείς πυ­λώ­νες του:




Πρω­το­γε­νής το­μέ­ας και βιο­μη­χα­νία τρο­φί­μω­ν
Του­ρι­σμός
Ενέρ­γεια
Ναυ­τι­λία
Επέν­δυ­ση στη γνώ­ση και την και­νο­το­μία
Εξω­στρέ­φεια».
Τι και πώς α­κρι­βώς θα γί­νει σ’ αυ­τούς τους «πυ­λώ­νες» μη ρω­τά­τε, για­τί δεν θα βρεί­τε α­πά­ντη­ση στην προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία. Τις… λε­πτο­μέ­ρειες τις ζού­με ή­δη στην πρά­ξη: ό,τι βρέ­ξει ας κα­τε­βά­σει στην πλά­τη των (προ­σω­ρι­νώς) ερ­γα­ζο­μέ­νων και των (μο­νί­μως) α­νέρ­γων.


Έκτα­κτη φο­ρο­λο­γία με μό­νι­μο χα­ρα­κτή­ρα

Η α­πο­θέω­ση της μνη­μο­νια­κής λο­γι­κής συ­νε­χί­ζε­ται στα ση­μεία που α­να­φέ­ρο­νται στη φο­ρο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή. Ενώ ε­πι­ση­μαί­νε­ται με κά­θε βερ­μπα­λι­σμό η α­νά­γκη για έ­να «ε­θνι­κό φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα (…) κοι­νω­νι­κά δί­καιο και α­να­πτυ­ξια­κό», που το πε­ρι­μέ­νου­με α­πό τον πε­ρα­σμέ­νο Απρί­λιο, η πραγ­μα­το­ποίη­σή του πα­ρα­πέ­μπε­ται στις ελ­λη­νι­κές κα­λέν­δες –ή μάλ­λον, στις… μνη­μο­νια­κές: «Η ο­λο­κλή­ρω­ση ε­νός τέ­τοιου φο­ρο­λο­γι­κού συ­στή­μα­τος προϋπο­θέ­τει να ξε­πε­ρα­στεί πλή­ρως η δη­μο­σιο­νο­μι­κή κρί­ση (…) Στο με­σο­διά­στη­μα, και προ­κει­μέ­νου να ε­πι­τευχ­θούν οι ε­πι­τα­κτι­κοί στό­χοι του με­σο­πρό­θε­σμου προ­γράμ­μα­τος δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής, ο­λο­κλη­ρώ­νε­ται η ε­φαρ­μο­γή φο­ρο­λο­γι­κών μέ­τρων έ­κτα­κτου και προ­σω­ρι­νού χα­ρα­κτή­ρα, που κα­τέ­στη­σαν α­να­γκαία λό­γω της κρί­σης».
Και για ό­ποιον δεν κα­τά­λα­βε, την η­μέ­ρα που δη­μο­σιεύ­τη­κε η «προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία», δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα και το τε­λι­κό προ­σχέ­διο νό­μου, που με­τα­τρέ­πει το έ­κτα­κτο βε­νι­ζε­λι­κό δη­μιούρ­γη­μα «χα­ρά­τσι της ΔΕ­Η» σε μό­νι­μο και κα­θο­λι­κό­τε­ρο μέ­τρο φο­ρο­λό­γη­σης κά­θε ί­χνους α­κί­νη­της πε­ριου­σίας, α­κό­μη και ά­γο­νης γης. Έτσι εν­νοούν το «ε­θνι­κό φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα»: ως μο­νι­μο­ποίη­ση της «έ­κτα­κτης» φο­ρο­ε­πι­δρο­μής. Ας ση­μειω­θεί ό­τι η λέ­ξη «πε­ριου­σιο­λό­γιο» δεν α­πα­ντά­ται στο κεί­με­νο της συμ­φω­νίας…



Η φο­ρο­δια­φυ­γή ή­δη… α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται

Και με τη φο­ρο­δια­φυ­γή τι μέλ­λει γε­νέ­σθαι; Ανα­γνω­ρί­ζε­ται ό­τι εί­ναι «μία α­πό τις αι­τίες της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πα­ρά­λυ­σης» και «η κύ­ρια αι­τία των υ­περ­βο­λι­κών φο­ρο­λο­γι­κών βα­ρών των τε­λευ­ταίων ε­τών». Και ε­κεί που λές, να, σο­βα­ρέ­ψα­νε οι άν­θρω­ποι, α­πο­φαί­νο­νται με ό­λη την α­παι­τού­με­νη α­στειό­τη­τα ό­τι «η φο­ρο­δια­φυ­γή ή­δη α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται πλέ­ον». Αυ­τό το ση­μείο σί­γου­ρα το συ­νέ­τα­ξε ο Βε­νι­ζέ­λος, έ­χο­ντας στο νου του την α­πο­δο­τι­κή α­ξιο­ποίη­ση της λί­στας Λα­γκάρ­ντ…

Πηγή: epohi.gr

Θέλετε να χάσετε βάρος; Να τρώτε ποιοτικά!

Τα βιβλία που υπόσχονται ότι θα σας αποκαλύψουν τον τρόπο, μέσα από τις σελίδες τους, για να ξεφορτωθείτε μια για πάντα τα περιττά σας κιλά, εξακολουθούν να βρίσκονται στις λίστες των μπεστ σέλερ.

Ένα σημείο-"κλειδί" στο οποίο αναφέρονται τα περισσότερα βιβλία διατροφής και δίαιτας από τη δεκαετία του 1970, είναι η αναλογία λιπαρών, υδατανθράκων και πρωτεϊνών.

Διολισθαίνει και συμβιβάζεται

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ

Χαμηλή συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις διαπιστώνει ο ΣΥΡΙΖΑ και αποδίδει το φαινόμενο στην κρίση αξιοπιστίας των ηγεσιών των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, του ΠΑΜΕ, αλλά και των παρατάξεων. Διαπιστώνει επίσης, όπως μας πληροφορεί το σχετικό ρεπορτάζ της «Ελευθεροτυπίας» του Σαββάτου, κόπωση των εργαζομένων και πως κερδίζει έδαφος η παθητικότητα των πολιτών που, απογοητευμένοι πλέον, επιλέγουν απλώς να αναμένουν τις πολιτικές εξελίξεις χωρίς να συμμετέχουν.

Η διαπίστωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατ' αρχήν σωστή και δεν εκπλήσσει. Για το θέμα σημειώναμε στις 27 Αυγούστου: «Ο κόσμος, παρ' ότι οι καταστάσεις που βιώνει είναι τέτοιες που θα έπρεπε να τον βγάλουν στο δρόμο, δείχνει σήμερα περισσότερο από ποτέ μια ανεξήγητη εσωστρέφεια και παθητικότητα. Σαν να έχει αποδεχθεί το μοιραίο. Κλείνεται στον εαυτό του, μήπως και σώσει ό,τι μπορεί από τα δικά του απομεινάρια, αντί να μοιραστεί το πρόβλημα ξανά με τους άλλους γύρω του. Δυστυχώς δεν υπάρχει ακόμα ένα πρόσωπο, ένα κόμμα, μια δύναμη, μια ιδέα, ένα γεγονός που να τον εμπνεύσει, να τον ενθαρρύνει, να τον κάνει να πιστέψει ότι τα πράγματα δεν θα πάνε έτσι όπως άλλοι τα έχουν καθορίσει, ότι δεν μπορεί πια να αποφασίζουν άλλοι γι' αυτόν. Το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει υποστεί ο λαός είναι ακριβώς αυτή η παθητικότητα, η ηττοπάθεια, η εντύπωση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Κι αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη νίκη του συστήματος, που κυβερνά τη χώρα σήμερα, κομμάτι του οποίου είναι και η κυβέρνηση...».

Αυτό που εκπλήσσει δυσάρεστα είναι η ανάλυση του ΣΥΡΙΖΑ για τα αίτια του φαινομένου. Είναι μονοδιάστατη, καθώς αποδίδει τις ευθύνες μόνο στη συνδικαλιστική ηγεσία. Παραβλέπει -προφανώς σκοπίμως- τις ευθύνες των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων και κυρίως τις δικές του ευθύνες ως αριστερού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να εμπνεύσει τους πολίτες, να τους κρατήσει σε εγρήγορση, να τους κατεβάσει στο δρόμο. Δεν έχει πείσει ως φαίνεται ότι διαθέτει εκείνη την αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση, που θα οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση με λύσεις υπέρ των πολιτών. Δεν έχει καταφέρει να πείσει τους πολίτες ότι αξίζει τον κόπο να παλέψουν οργανωμένα, για μια κυβέρνηση της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ προς όφελος του λαού.

Αντιθέτως, διολισθαίνει σε πολιτικές συμβιβασμού για τον τρόπο εξόδου από την οικονομική κρίση, πολιτικές που δεν έχουν πρόβλημα να τις προτείνουν ακόμα κι οι ίδιοι οι δανειστές και εν προκειμένω το ΔΝΤ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Ταμείο πρόσφατα πρότεινε διαγραφή μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας προκειμένου αυτό να γίνει βιώσιμο, πρόταση που πλησιάζει σε εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ όπως την έχει διατυπώσει και ο πρόεδρός του Αλέξης Τσίπρας και κορυφαία στελέχη του.

Διολισθαίνει σε μια τακτική εξευμενισμού των δανειστών και των εν Ελλάδι «νοικοκυραίων», αντί να υπερασπιστεί την αριστερή οπτική των πραγμάτων. Εγκλωβίζεται στον γκεμπελισμό του Κεδίκογλου και δείχνει να απολογείται κάθε φορά που κάποιο στέλεχός του διατυπώνει ριζοσπαστικό λόγο. Ομως με τέτοια τακτική χάνει τη διαφορετικότητά του, χάνει έδαφος και ίσως χάσει την ευκαιρία.

p.sokos@eleftherotypia.net

http://www.enet.gr

Μετά από 15 χρόνια αφέθηκε ελεύθερος ο ισοβίτης Ρόπας

Ελεύθερος από τις 12 το μεσημέρι, μετά από 15 ολόκληρα χρόνια, ο ισοβίτης Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας 52 ετών από την Λεμεσό, μετά από απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου Αποφυλακίσεων.

Αναμένονται κι άλλες αποφυλακίσεις ισοβιτών το επόμενο χρονικό διάστημα.

Το Συμβούλιο με πρόεδρο Δικαστικό, αποδέχθηκε την εισήγηση του δικηγόρου του κ. Γιάννη Πολυχρόνη, ότι ο κατάδικος κατά την διάρκεια της 15χρονης παρουσίας στις Κεντρικές Φυλακές επέδειξε άριστη διαγωγή, με τις μαρτυρίες να αποδεικνύουν ότι ο Ρόπας δεν θεωρείται

Η γλυκιά φωνή από την Τράπεζα...

photo: MatthewBogart@Flickr
Γιάννης Παντελάκης

Ήταν ένα όμορφο πρωινό που ο φίλος (που μου διηγήθηκε την ιστορία) δεν ξύπνησε καθόλου όμορφα. Μια Τράπεζα ευθύνεται γι αυτό. Του υπενθύμισε ένα χρέος προς αυτήν, περίπου 1.100 ευρώ. Ευγενική και γλυκιά η φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Αναρωτήθηκε (ο φίλος) αν οι Τράπεζες όταν προσλαμβάνουν υπαλλήλους βάζουν ως κριτήριο πρόσληψης τέτοια χαρίσματα. Ωστόσο, τη φευγαλέα αυτή σκέψη, διαδέχτηκε μια δεύτερη που μετέφερε αυθόρμητα στη γλυκιά φωνή: «Ξέρετε, εμένα το κράτος και κάποιοι ιδιώτες μαζί, μου χρωστάνε περισσότερα από 200.000 ευρώ, θέλετε ν' αναζητήσετε το χρέος των 1.100 από αυτούς;». Για κάποιον περίεργο λόγο, η γλυκιά φωνή έπαψε να είναι τόσο γλυκιά. Απέκτησε ένα περίεργο μέταλλο, ίσως να έφταιγε η μικρή αμηχανία που προηγήθηκε της απάντησης. Ίσως οι γλυκές φωνές να μην έχουν εκπαιδευτεί να παραμένουν γλυκές όταν η συζήτηση ξεφεύγει από την προγραμματισμένη συζήτηση.

«Δεν γίνεται αυτό που λέτε, γιατί δεν αναζητάτε εσείς όσα σας οφείλουν;», ήταν η απάντηση στην άλλη άκρη. «Μάλλον δεν έχω τις δυνατότητες μιας Τράπεζας, εσείς μπορείτε σίγουρα να τα καταφέρετε καλύτερα», σχολίασε ο φίλος. «Απλά, σας υπενθυμίζω την οφειλή», απάντησε η γλυκιά φωνή, επανερχόμενη στον αρχικό λόγο για τον οποίο πήρε τηλέφωνο. Ο φίλος, θυμήθηκε την πρώτη φράση της φωνής «σας υπενθυμίζω ότι η κλήση σας καταγράφεται» και αιτιολόγησε την απροθυμία της γλυκιάς φωνής να επεκταθεί μαζί του σε μια συζήτηση εκτός... ορίων. Το τηλεφώνημα τελείωσε, ο φίλος δεν τα κατάφερε να ξανακοιμηθεί, προτίμησε να πάρει εμένα για να μου μεταφέρει τον μικρό διάλογο με την υπάλληλο της Τράπεζας.

Αλλά δεν αρκέστηκε σ' αυτόν. Θεωρούσε πως η ιδέα που μετέφερε στη γλυκιά φωνή, ήταν εξαιρετική. Είχε και τα επιχειρήματά του, είναι η αλήθεια. Και αυτά ήταν αρκετά ισχυρά. Οι Τράπεζες έχουν ολόκληρα τμήματα ή αναθέτουν σε εταιρείες να φροντίζουν για τα οφειλόμενα από δάνεια, κάρτες κ.λπ. Και όλοι γνωρίζουμε, πως ειδικά σ' αυτόν τον τομέα, οι Τράπεζες είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές. Συνήθως παίρνουν τα οφειλόμενα και με το παραπάνω.

Οπότε, συνέχισε τη σκέψη ο δαιμόνιος φίλος, θα μπορεί η αποτελεσματική Τράπεζα ν' απευθύνεται σε μεγαλομπαταχτσήδες -του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα- και να εισπράττουν αυτά που οφείλουν σε τρίτους. Θα κρατάνε τα ποσά που τους αναλογούν -το χρέος των τρίτων, δηλαδή- και θα τους δίνουν τα υπόλοιπα. Ας κρατάνε και ένα ποσοστό για την προσπάθειά τους, πρόσθεσε με μια δόση γενναιοδωρίας ο φίλος. Και με μια δεύτερη δόση χιούμορ, ανακατεμένου με χαιρεκακία, πρόσθεσε «σκέψου να παίρνει τηλέφωνο η γλυκιά φωνή της Τράπεζας τον Στουρνάρα και να του λέει, «ξέρετε, ως δημόσιο χρωστάτε τόσες χιλιάδες ευρώ στον κ. τάδε, παρακαλώ για την άμεση εξόφληση»...

Το τηλεφώνημα τελείωσε κάπου εκεί. Αναρωτήθηκα αν ο φίλος ζει σ’ έναν πραγματικό κόσμο ή αν το χρέος των 1.100 ευρώ, τον έχει μεταφέρει κάπου αλλού. Κατά βάση, ο συλλογισμός του δεν είναι λάθος. Δε χρωστάει απλά ένα ποσό σε μια Τράπεζα. Του χρωστάνε παράλληλα ένα πολλαπλάσιο ποσό, το οποίο -παρά τους δικαστικούς αγώνες του- δεν έχει καταφέρει να εισπράξει. Ο ίδιος, όπως και κάθε πολίτης, είναι απείρως πιο αδύναμος από μια Τράπεζα. Και απέναντι στον δημόσιο μπαταχτσή και απέναντι στον μεγαλοεπιχειρηματία που ξέρει πάντα πώς να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις του. Έχει ισχυρά νομικά γραφεία, έχει μεγάλη δυνατότητα να τα καταφέρει.

Σκέφτομαι, πως αυτοί στους οποίους οφείλει το κράτος, δεν είναι λίγοι, είναι χιλιάδες. Είναι από τον φορολογούμενο που του χρωστάει 500 ευρώ από επιστροφή φόρου και τα οποία καθυστερεί υπερβολικά, μέχρι τον επιχειρηματία που έχει προπληρώσει τον ΦΠΑ, αλλά δεν έχει πληρωθεί, έως και τον προμηθευτή του δημοσίου στον οποίο το τελευταίο οφείλει τεράστια ποσά. Επίσης, σκέφτομαι πως οι ιδιώτες που οφείλουν σε άλλους ιδιώτες, είναι επίσης παρά πολλοί. Και δεν πάει το μυαλό μου σε μη έχοντες, που οφείλουν σε άλλους μη έχοντες. Αλλά σε εκατοντάδες ή χιλιάδες επιχειρηματίες που έχουν αφήσει τους νυν ή πρώην εργαζόμενους απλήρωτους και εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που τους δίνουν οι νόμοι, τα αναποτελεσματικά δικαστήρια κ.ο.κ., δεν πληρώνουν και προτιμούν να κρατάνε τα χρήματά τους σε υψηλούς τραπεζικούς λογαριασμούς, σε ακριβά ακίνητα και σε μεγάλες επενδύσεις.

Όλα αυτά, προέκυψαν από εκείνο το τηλεφώνημα του φίλου. Ακούγονται σχεδόν μεταφυσικά για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Ας καταθέσουμε, όμως, μερικές τέτοιες τρελές ιδέες. Τι έχουμε να χάσουμε...

http://www.protagon.gr

Συνδικαλιστές της Αστυνομίας πληρώνονταν υπερωρίες για τηλεοπτικά πάνελ!

Αντιμέτωπη με σκάνδαλο που στοίχισε στα κρατικά ταμεία πολλά εκατομμύρια ευρώ βρίσκεται η ΕΛ.ΑΣ.
Δεκάδες συνδικαλιστές της Αστυνομίας φέρονται να λάμβαναν επί σειρά ετών παρανόμως επιδόματα, επικαλούμενοι υπερωρίες και αδιάλειπτη εργασία όλα τα Σαββατοκύριακα στα συνδικαλιστικά σωματεία τους, όπως λένε αξιωματούχοι στην εφημερίδα "Το Βήμα".

Ενας πρωτοπόρος

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Η εκδημία προς το επέκεινα του ακριβού φίλου και συνοδοιπόρου Νίκου Χουρμουζιάδη δεν ήταν ξαφνική. Την περιμέναμε περίλυποι, αφού γνωρίζαμε πως δεν είχε επιστροφή η αρρώστια που του είχε στερήσει το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και το εταστικό του επίμονο και διεισδυτικό βλέμμα για κάθε ερεθιστικό πρόβλημα ευρέος φάσματος της ζωής.

Ο Νίκος Χουρμουζιάδης υπήρξε μέγας κλασικός φιλόλογος, από τους τέσσερις-πέντε των τελευταίων χρόνων στον τόπο, όπου και αυτή η κατ' εξοχήν ελληνικών προνομίων επιστήμη αρχίζει να τινάζει τα πέταλα.

Παιδί -όπως και ο αδελφός του Γιώργος, που πέθαναν σχεδόν μαζί, σπουδαίος ανασκαφέας αρχαιολόγος των νεολιθικών οικισμών της Βοιωτίας και της Θεσσαλίας- προσφύγων από την Ανατολή, σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με μεγάλους δασκάλους τον Ι. Κακριδή, τον Κριαρά, τον Λαούρδα, τον Ανδριώτη, τον Ανδρόνικο, τον Τσοπανάκη και άλλους από τη μεγάλη Σχολή της Θεσσαλονίκης.

Ως φιλόλογος δίδαξε για λίγα χρόνια στο Ανατόλια και αφού πήρε το διδακτορικό του στην Αγγλία και ειδικεύτηκε στο αρχαίο δράμα στην Ουάσιγκτον, για λίγα χρόνια στην περίοδο της χούντας στεγάστηκε μαζί με όλους τους κυνηγημένους, που κάλυψε με το κύρος του ο Αντώνης Μωραΐτης, στη Σχολή του (Σηφάκης, Μερακλής, Δάλλας, Γιατρομανωλάκης, Κρεμμυδάς, Αλισανδράτος, Μαραγκουδάκη, Κακναβάτος, Γιανναράς, Μουντές). Τότε γνωριστήκαμε και δεθήκαμε με βαθιά φιλία και μετείχαμε στο πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας Σπουδών. Μετά το θάνατό του νιώθω έρημος, αφού τα μέλη τότε εκείνου του Ελεύθερου Πανεπιστημίου (που συνεχίζει ακμαίο) μέσα στον κυκλώνα του φασισμού έχουν όλα πλέον καταστεί σειρά «κεριών σβησμένων» (Πρεβελάκης, Σαββίδης, Ζάννας, Δημαράς, Κάσδαγλης, Λιγνάδης, Σκαλιώρας, Αντ. Μωραΐτης).

Είχα τότε την τύχη να μου εμπιστευτεί ο Χουρμουζιάδης μια πολυσέλιδη μελέτη του για το «Σατυρικό δράμα». Την εισηγήθηκα στο Δ.Σ. μ' όλες τις αντιρρήσεις της σεμνότητάς του (που δεν είχαν λόγο, όλες οι εκδόσεις της Εταιρείας Σπουδών παραχωρήθηκαν χωρίς πνευματικά δικαιώματα, τα οποία πήγαιναν στο Ταμείο Υποτροφιών της Σχολής). Ετσι, με επιμέλεια του ιδιοφυούς επιμελητή βιβλίου Εμμ. Κάσδαγλη κυκλοφόρησε το αριστούργημα του Χουρμουζιάδη «Σατυρικά», μελέτη υψίστη (μοναδική) διεθνώς, διότι αυτός ο δαιμόνιος φιλόλογος με τον οίστρο του θεάτρου στην ψυχή και στο μυαλό του, μελετώντας τα σπαράγματα σατυρικών δραμάτων που μας κληροδοτήθηκαν απ' την παράδοση και με γνώμονα και «κουμπάτσο» τον «Κύκλωπα» του Ευριπίδη, αλλά και τα εκτεταμένα αποσπάσματα από τους «Δικτυουλκούς» του Αισχύλου και τους «Ιχνευτές» του Σοφοκλή, ξετινάζοντας όλη τη μυθολογική, φιλολογική, λογοτεχνική, αρχαία και νεότερη προίκα με αστυνομική λογική και ανακριτικές στρατηγικές που θυμίζουν Λεμπόν, Σιμενόν, Ζολά και Εκο, ανάπλασε σκηνή σκηνή δεκάδες χαμένα έως σήμερα σατυρικά δράματα. Σκεφτείτε μόνο πως στα 100 χρόνια του κλασικού αιώνα παραστάθηκαν κάθε χρόνο αδιαλείπτως 3 σατυρικά, άρα χάσαμε τριακόσια (300) έργα.

Ο Χουρμουζιάδης με μαεστρία σκακιστή ή παίκτη λέγκο ή συνδυαστή παζλ μάς προίκισε με μια σοφία για ένα είδος θεάτρου που και ως δραματουργία και ως ιδεολογία και ως ηθική είχε μείνει στο επιστημονικό σκοτάδι.

Αργότερα, με την αυτοτελή του μελέτη «Ευριπίδης σατυρικός», εξειδίκευσε στον μεγάλο αιρεσιάρχη των τραγικών τους προβληματισμούς του.

Η διδακτορική του διατριβή «Παραγωγή και φαντασία στον Ευριπίδη» και το έξοχο «Οροι και μετασχηματισμοί στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία» είναι πρωτοπόρα κείμενα που στηρίζουν, για όσους μη αλαζόνες νιώθουν την ανάγκη στις σκηνοθεσίες τους να χρησιμοποιήσουν το σωσίβιο της θεωρίας με ρίζες στην πράξη, να ερμηνεύσουν την ουσία του τραγικού.

Ο Χουρμουζιάδης πριν από τον Ολιβερ Τάπλιν με τα δοκίμια και τις μελέτες του έπεισε τη διεθνή κοινότητα των δύσπιστων κλασικών φιλολόγων ότι οι τραγικοί και οι κωμικοί ποιητές με τα κείμενα που μας κληροδότησε η παράδοση δεν είναι μόνο «κείμενα» και φιλολογικά μνημεία, αλλά ζωντανό θέατρο που ενδιαφέρει τον ανέστιο πολίτη των μίζερων αιώνων μας. Θα τολμούσα μάλιστα να ισχυριστώ πως το διάσημο έργο του Τάπλιν «Αρχαία τραγωδία στην πράξη» δεν θα είχε αποτολμηθεί (σε εχθρικό επιστημονικό περιβάλλον -οι Αγγλοι φιλόλογοι από καθέδρας δογματίζουν πως το αρχαίο δράμα και ο Αριστοφάνης δεν... παίζονται) αν δεν είχε προηγηθεί το διδακτορικό του Χουρμουζιάδη.

Η διαπίστωση αυτή ας είναι ο επικήδειος στον αξέχαστο φίλο.

Φιλόλογος, κριτικός

http://www.enet.gr/