Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

RAPID & BLITZ Οκτωβρίου διοργανώνεται από την Ακαδημία των Σπορ

Η «Ακαδημία των Σπορ» προκηρύσσει ατομικά πρωταθλήματα RAPID & BLITZ στις 27/10/2013 και 28/10/2013 αντίστοιχα στο CAFÉ ΜΕΛΙ (Ν.Ε.Ο. Πατρών-Αθηνών 82).
Όριο συμμετοχών 40 άτομα.
Οι δηλώσεις συμμετοχής θ
Η «Ακαδημία των Σπορ» προκηρύσσει ατομικά πρωταθλήματα RAPID & BLITZ στις 27/10/2013 και 28/10/2013 αντίστοιχα στο CAFÉ ΜΕΛΙ (Ν.Ε.Ο. Πατρών-Αθηνών 82).
Όριο συμμετοχών 40 άτομα.
Οι δηλώσεις συμμετοχής θα γίνονται δεκτές

ΣΟΚ! Ποιος ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΣ ηθοποιός από το "Είσαι το ταίρι μου" έχει... ΠΕΘΑΝΕΙ;;; (PHOTO)

Ο αγαπημένος μας ηθοποιός… Δημήτρης Καμπερίδης που υποδυόταν τον Λυκούργο στην σειρά…έχει πεθάνει από το 2010 μετά από ολιγόμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Ι.Ο. Πατρών: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανοικτής Θάλασσας τον ερχόμενο Μάιο

Στον απόηχο της πρόσφατης συζήτησης για το ρόλο που πρέπει να διαδραματίσει η Πάτρα στο γιότινκ και τον ναυταθλητισμό, ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Πατρών, συνεχίζοντας τις προσπάθειες να προσφέρει στην περιοχή και την πόλη μεγάλες διοργανώσεις, με χαρά ανακοινώνει την ανάληψη μίας διοργάνωσης, ίσως την πιο σημαντική

Σε εθελουσία έξοδο 5.100 εργαζόμενοι στον ΟΤΕ και 4 τράπεζες- Πόσοι και από που θα αποχωρήσουν [λίστα]

Πρόγραμμα για εθελούσια έξοδο 5.100 υπαλλήλων προωθεί ο ΟΤΕ και 4 τράπεζες, ενώ εξετάζεται παράλληλα να δοθούν και διάφορα κίνητρα για αποχώρησης. Η πρόταση στους εργαζόμενους θα γίνει την ερχόμενη εβδομάδα.

Η Ελλάδα θα επιτηρείται μέχρι το 2040 και ίσως μέχρι το 2064.

Είχαμε γράψει πριν λίγες ημέρες ότι η επιτήρηση της χώρας μας θα συνεχιστεί μέχρι το 2050. Ο τίτλος της ανάρτηση ήταν: Ας δώσουμε "τρόπο" στην οργή μας.  Σήμερα λοιπόν ήρθε ο γνωστός Όλι Ρεν να μας επιβεβαιώσει.

Αυτό προκύπτει από την απάντηση που έδωσε στη Διακοινοβουλευτική Συνδιάσκεψη στο Βίλνιους...
στην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κυρία Νάντια Βαλαβάνη. Άφησε ανοιχτό το θέμα της συνέχισης της επιτήρησης της Ελλάδας και μετά το Μνημόνιο εφόσον δεν έχει επιτευχθεί το όριο αποπληρωμής του 75% του χρέους της.

Υπενθυμίζουμε ότι το 75% του χρέους της χώρας μας προς την τρόϊκα, θα αποπληρωθεί το 2040. Αν μάλιστα δεν τα καταφέρουμε, τότε η επιτήρηση θα συνεχιστεί, προφανώς για χρόνο αόριστο και σίγουρα μέχρι το 2064 αφού η, τελευταία δόση αποπληρωμής της τρόϊκα θα είναι το 2064!!!

Πάτρα: Έσπαζε αυτοκίνητα μέσα στη νύχτα

Συνελήφθη λίγο πριν τις 3 τα ξημερώματα από την αστυνομία ένας 32χρονος Έλληνας, ο οποίος έσπαζε αυτοκίνητα στο κέντρο της Πάτρας. Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία προκάλεσε φθορές σε τέσσερα τουλάχιστον σταθμευμένα οχήματα, σπάζοντας παρμπρίζ και καθρέφτες.

Mουντιάλ 2014: Ξεσηκωμός για τα εισιτήρια με την Ρουμανία

Ξεσηκωμός επικρατεί στις τάξεις των Ελλήνων φιλάθλων για τα εισιτήρια της αναμέτρησης με την Ρουμανία που θα διεξαχθεί στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" την Παρασκευή 15 Νοεμβρίου.
Τα τηλέφωνα έχουν πάρει ήδη "φωτιά" στα γραφεία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας με τον κόσμο να ρωτά πότε

Hλίας Λιβάνης, ένας ιστορικός εκδότης που έγινε ροδακινοπαραγωγός στη Βέροια [εικόνες]

Επειτα από 33 χρόνια επιτυχημένης πορείας στις εκδόσεις, o γιος του Αντώνη Λιβάνη, Ηλίας Λιβάνης, αγόρασε το πνιγμένο στα χρέη συσκευαστήριο της ΕΑΣ Βέροιας με στόχο να κάνει γνωστό το ημαθιώτικο ροδάκινο παγκοσμίως, αλώνοντας χρυσοφόρες αγορές όπως αυτή της Ρωσίας.

Το ΞΕΣΠΑΣΜΑ της Δούκισσας: "ΔΕΝ τα έχω με τον Κριθαριώτη"!

Η Νομικού διέψευσε κατηγορηματικά τη σχέση της με τον πρώην σύζυγο της Βίκυς Καγιά, Νίκο Κριθαριώτη... Από την άλλη όμως, φόρεσε μια κατακόκκινη τουαλέτα της αδερφής του Σύλιας! Μάλλον ήταν... ΤΥΧΑΙΟ!;

Με πόσους Πάχτες μολύνεται το νερό;

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Μαθαίνει ο δήμαρχος ότι ένα από τα χωριά του δήμου του έχει στο νερό του αρσενικό, δηλητήριο δηλαδή, σε ποσότητες τριπλάσιες από τα παγκοσμίως επιτρεπτά όρια κι αντί να ξεσηκώσει γη και ουρανό, αντί να τρέξει στα υπουργεία και στους διεθνείς οργανισμούς, βγάζει την κάτωθι ανακοίνωση: «Δεν υπάρχει κίνδυνος για την υγεία των κατοίκων, γιατί η συγκέντρωση του αρσενικού δεν υπερέβη τα 30mg/1 που ίσχυε πριν από λίγα χρόνια, πόσο μάλλον το όριο των 50mg/1 που ήταν η παραμετρική τιμή μέχρι το 2013».

Καταλάβατε τι λέει ο δήμαρχος Χαρχούδας; Ότι ναι, τώρα η ποσότητα δηλητηρίου είναι όντως τριπλάσια του επιτρεπτού, παλαιά όμως δεν ήταν, δίχως να αναζητά τους λόγους για τους οποίους οι παγκόσμιοι οργανισμοί άλλαξαν τα όρια, χωρίς να ψάξει για επιστημονικές μελέτες που μεταβάλουν τα δεδομένα που ίσχυαν το 2003. Δεν φταίει το αρσενικό, φταίνε τα κωλόπαιδα που από το 2003 μέχρι σήμερα έχουν γίνει μαλθακά και φλώρικα.

Το χωριό είναι το Νεοχώρι, ο δήμος είναι ο Αριστοτέλης και ο δήμαρχος είναι, τζουμ ταρατατζούμ, ο Χρήστος Πάχτας. Ο Πάχτας που αντί να κάνει την τρίχα τριχιά για να προστατέψει τους κατοίκους της περιοχής, αντί να φωνάζει ότι τα σημερινά επιτρεπτά όρια αρσενικού είναι χαμηλά κι αυτό μπορεί να αποδειχτεί στο μέλλον από έρευνες, επικαλείται τα νεκρά όρια του παρελθόντος, για να σώσει το χρυσάφι των Καναδών και του Μπόμπολα. Οι οποίοι, που να πάρει ο διάολος, δεν είναι καν δημότες Αριστοτέλη.

Ο Πάχτας καταπίνει το αρσενικό, για να προστατέψει τα αφεντικά του. Κι όταν του ζητάνε οι κάτοικοι να κάνει υδρογεωλογική μελέτη, για να αποδειχτεί τυχόν ευθύνη των εξορύξεων που γίνονται εκεί πιο πέρα, αυτός απαντά, δεν χρειάζεται μελέτη, «η περιεκτικότητα σε βαρέα μέταλλα, οφείλεται σε γηγενές στοιχείο του εδάφους οφείλεται σε γηγενές στοιχείο του εδάφους και δεν συνδέεται με ανθρωπογενείς δραστηριότητες, σύμφωνα και με την άποψη του ΙΓΜΕ». Του ΙΓΜΕ, που σύμφωνα με τους κατοίκους του Νεοχωρίου είναι «1-2 άτομα από το ΙΓΜΕ, που ονομάζονται αυθαίρετα ‘οι επιστήμονες του ΙΓΜΕ', ενώ εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους».

Χρήστος Πάχτας, ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Ο πρώην βουλευτής Χαλκιδικής του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος εκδιώχθηκε κακήν κακώς από τον Γ. Παπανδρέου, λόγω της περίφημης τροπολογίας Στέγκου, με την οποία επεχείρησε το τσιμέντωμα της παραδεισένιας φύσης που βρίσκεται πέριξ του Πόρτο Καράς. Ο στιγματισμένος πρώην υφυπουργός Οικονομικών, που έμεινε στην αφάνεια για μερικά χρόνια, ώσπου επέστρεψε στα κοινά ως δήμαρχος Αριστοτέλη και ως εκπρόσωπος της «Ελληνικός Χρυσός» επί της Γης.

Ο Χρήστος Πάχτας δεν είναι μόνος του. Είναι επιφανής εκπρόσωπος μιας κάστας πολιτικών που είναι πάντα πρόθυμοι να θέσουν εαυτούς εις την υπηρεσία των επιχειρηματιών. Ήταν πάντοτε πολλοί οι Πάχτες και αναμένεται να γίνουν ακόμη περισσότεροι. Τώρα που οι επενδύσεις έχουν γίνει η εθνική μας εμμονή, που χρήμα να μπαίνει κι ας είναι βρώμικο κι ας είναι περιβαλλοντοκτόνο κι ας είναι ανθρωποκτόνο, οι Πάχτες θα ξεπροβάλλουν από το έδαφος σαν τα μανιτάρια, έναν θα κόβεις, δέκα θα φυτρώνουν. Θα γίνουν τόσοι πολλοί, που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θα αναγκαστεί οσονούπω να εκπονήσει μελέτη για τα επιτρεπτά όρια παρουσίας Παχτών στο νερό και στην κοινωνία.

Πηγή: avgi.gr

left.gr

Τι 30, τι 40, τι 50

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos
του Δήμου Χλωπτσιούδη

Επιτέλους, βγήκαν κάποιοι και ζητούν την ανασύσταση της Κεντροαριστεράς. Τμήμα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, μέρος της κυβερνόφιλης ΔΗΜΑΡ, διάφοροι γνωστοί “αναλυτές” και “άνθρωποι του πνεύματος” ζητούν την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς και την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής σε προοδευτική κατεύθυνση.

Μερικές δεκάδες προσωπικότητες μακριά από κινήματα, μακριά από τις ανάγκες των πολιτών ως πεφωτισμένοι άνθρωποι διακηρύττουν την αναγκαιότητα σχηματισμού ενός νέου πολιτικού χώρου που να αντισταθεί από το νεοφιλελευθερισμό.

Είναι, βέβαια, οι ίδιοι που επί έτη είτε απείχαν από τα πολιτικά δρώμενα και απολάμβαναν τα πλούτη που μοίραζε το σύστημα και σήμερα πια καλούνται να το υπερασπιστούν είτε είναι πολιτικοί παλιάς κοπής που θέλουν να φέρουν το καινούριο, το νέο με παλιά υλικά βεβαίως (επαναθεμελίωση των ιστορικών παρατάξεων). Ακόμα και η φρασεολογία, εντέχνως διανοουμενίστικη ακροβατεί πάνω σε λέξεις-κλειδιά και αοριστολογίες που όμως άμεσα επηρεάζουν το συναίσθημα (προοδευτικός ευρωπαϊσμός) χωρίς καν να αναλύονται.


Ωστόσο, το σημαντικότερο είναι η έμμεση υποστήριξη που παρέχεται στην κυβερνητική πολιτική. Πιστοί στη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία οι υπογράφοντες αποφεύγουν να μιλήσουν για ανθρωπιστική κρίση, δε θέτουν στο κέντρο των εξελίξεων τον πολίτη ως πρωταγωνιστή. Άλλωστε, για αυτούς “η εποχή των μνημονίων φαίνεται να φτάνει στο τέλος της” και μένει μόνο ένα “πολιτικό τραύμα” στη χώρα. Δε υπάρχουν ατομικές και οικογενειακές τραγωδίες, δεν υπάρχει φτώχεια, δεν υπάρχει διάλυση δομών πρόνοιας, αλλά πολιτικό τραύμα.


Σε πλήρη αντιστοιχία με τις δηλώσεις Σαμαρά διαβάζουμε, εμείς που ζούμε σε άλλη χώρα προφανώς, ότι “η Ελλάδα ξαναποκτά τη δυνατότητα και τα μέσα να σχεδιάσει το μέλλον της. Να ορίσει ρεαλιστικά τη μελλοντική θέση που θέλει να καταλάβει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και να κινηθεί δυναμικά για να την κατακτήσει”. Βέβαια, κανείς δε θυμίζει ότι το χρέος έφτασε στο 180% του ΑΕΠ (από 120% που οι ίδιοι έκαναν), κανείς δε θέλει να έχουμε κατά νου το 2020 που βάσει προβλέψεων θα έχουμε αποπληρώσει τις παρούσες δανειακές συμβάσεις.


Την ίδια στιγμή, η λογική της συλλογικής ευθύνης επανέρχεται καμουφλαρισμένη μοιράζοντας από κοινού την ευθύνη για την κατάντια. “Στην κρίση οι Έλληνες δεν είναι ούτε αμαρτωλοί ούτε θύματα. Είναι υπεύθυνοι και άτυχοι... οι Έλληνες κράτησαν όρθιο το φρόνημα του πολίτη, αντέχοντας μέχρι σήμερα”.

Με λίγα λόγια μας λένε ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να παλέψουν ενάντια στην οικονομική πολιτική των τελευταίων ετών, που μάλλον ήταν αναγκαία για τους υπογράφοντες. Προτρέπουν τους Έλληνες να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ιώβ, να υπομείνουν πιστοί ότι θα έρθει το τέλος, να δέχονται όσα βιώνουν αγόγγυστα στο μεσσιανικό όραμα της ανασύστασης μιας “προοδευτικής” κεντροαριστεράς. Και το θαύμα τελικά θα γίνει. Θα αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους χάρη σε κάποιο κόμμα, χάρη σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η ενέργεια αυτή. Ήδη από καιρό καλλιεργείται η ιδέα της “ανάγκης” ενός κεντροαριστερού πόλου. Είναι μία άλλη εκδοχή των άκρων, πιο ήπια εκδοχή, αλλά στο ίδιο δυαδικό γραμμικό σχέδιο του διπολισμού. Πρέπει να βρεθεί/εφευρεθεί ένα κέντρο ως μία πολιτική καρκινοβασία του αρχαιοελληνικού μέτρου. Και πώς θα οριστεί το κέντρο; Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ η κομμουνιστική αριστερά που αποτελεί το αλλοτινό άκρο του κομματικού ευθύγραμμου τμήματος; Μάλλον θα το αρνηθούν όλοι (και πρώτοι οι κομμουνιστές). Πού λοιπόν θα οριστεί το κέντρο, αν δεν ορίσουμε έστω την άκρη; Και φυσικά αυτά χωρίς να θυμόμαστε την εξωκοινοβουλευτική αριστερά...


Η ανάγκη, λοιπόν, ανασύστασης του κέντρου εφευρέθηκε ακριβώς για να έχουν λόγο και ρόλο εκείνοι οι “πνευματικοί ταγοί” που ως τώρα κρύβονταν ή συμμετείχαν στο ΠΑΣΟΚ και συγγενή μορφώματα.

Μακριά από το κίνημα, μακριά από τη συμμετοχή του πολίτη κάθε διακήρυξη από τα πάνω είναι καταδικασμένη. Εκφράζει μία μεσσιανιστική αντίληψη ότι οι υπογράφοντες κατέχουν την αλήθεια και γνωρίζουν το σωστό δρόμο. Και ως εκ τούτου, αφού ο πολίτης δεν μπαίνει καν στο κάδρο, πόσο μάλλον ως πρωταγωνιστής των εξελίξεων, είναι βαθιά αντιδημοκρατική. Γιατί τούτο το κείμενο αποκαλύπτει πασιφανώς τη φοβία της “ανάγκης ανασύστασης της κεντροαριστεράς” για τον πολίτη. Άλλωστε, για αυτούς ο πολίτης είναι απρόβλεπτος, που κινείται με βάση το θυμικό.

Πηγή: Ο Δείμος του Πολίτη

Ελέγχουν τα πάντα

Νίκος Κακαρίκας

H γαλλική εφημερίδα Le Monde, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Glenn Greenwald, δημοσίευσαν χτες ένα άκρως απόρρητο έγγραφο της Special Source Operations, παράρτημα της National Security Agency, στο οποίο αναφέρεται με ποιους τρόπους οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ παρακολουθούν τις τηλεπικοινωνίες στη Γαλλία όπως και στον υπόλοιπο κόσμο.

Πέρα από τα τεχνικά χαρακτηριστικά της παρακολούθησης και καταγραφής όλων των δεδομένων με το PRISM και το UPSTREAM (τα δυο «προγράμματα» με τα οποία γίνονται εφικτές οι παρακολουθήσεις) ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ορισμένα στοιχεία που αναφέρονται στο άκρως απόρρητο έγγραφο.

Πιο συγκεκριμένα, όπως τονίζεται στον πρόλογο, ο μεγαλύτερος όγκος των ψηφιακών τηλεπικοινωνιών διακινείται μέσω των ΗΠΑ. Η τηλεφωνική κλήση ενός στόχου, ή το email και το chat του θα «μεταφερθούν» προς τον παραλήπτη μέσω του πιο φθηνού τρόπου και όχι του πιο άμεσου, άρα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι επικοινωνίες και τα δεδομένα του «στόχου» να διακινούνται στις ΗΠΑ.

Επιπρόσθετα και σύμφωνα με το έγγραφο, η NSA συλλέγει δεδομένα από εννέα μεγάλες εταιρίες στις ΗΠΑ. Αναλυτικά από Microsoft από το 2007, Yahoo! από το 2008, Google, Facebook και PalTalk από το 2009, Youtube από το 2010, AOL και Skype από το 2011 και τελευταία από την Apple το 2012.

Τα δεδομένα που καταγράφονται από τις παραπάνω εταιρίες είναι τα email, όλα τα chatting -είτε γραπτά είτε video- φωτογραφίες, αποθηκευμένα αρχεία, τηλεφωνικές κλήσεις μέσω Internet, ανταλλαγές αρχείων μεταξύ χρηστών, video-κλήσεις και τα logins των στόχων στις αντίστοιχες σελίδες.

Για να αντιληφθεί κάποιος τον όγκο της καταγεγραμμένης πληροφορίας, μόνο κατά το διάστημα 8 Φεβρουαρίου - 8 Μαρτίου 2013, η NSA συγκέντρωσε σε ολόκληρο τον κόσμο 124,8 δισεκατομμύρια τηλεφωνικά δεδομένα και 97,1 δισεκατομμύρια δεδομένα από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Στην Ευρώπη, μόνο η Γερμανία και η Βρετανία ξεπερνούν τη Γαλλία σε αριθμό υποκλαπεισών τηλεφωνικών συνδιαλέξεων.

Τέλος, ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το στοιχείο πως το ετήσιο κόστος αυτού του μαζικού συστήματος παρακολούθησης δεν ξεπερνά τα 15 εκατομμύρια ευρώ.

http://www.protagon.gr/

ΣΤΟΧΟΣ Η ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ Yπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο για το «βραχιολάκι»

Υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για την ηλεκτρονική επιτήρηση κατάδικων και υπόδικων, το γνωστό «βραχιολάκι» ή αλλιώς το σύστημα γεω-εντοπισμού κρατουμένων.
Στόχος της νομοθετικής ρύθμισης η αποσυμφόρηση των φυλακών.
Από την εφαρμογή του μέτρου εξαιρούνται κρατούμενοι, υπόδικοι και κατάδικοι, για σεξουαλικά εγκλήματα, βιασμούς, ανθρωποκτονίες που διαπράχθηκαν με ιδιαίτερη σκληρότητα, εγκλήματα που διώκονται με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο ή τη νομοθεσία για το οργανωμένο έγκλημα. Επίσης, δεν εξαιρούνται όσοι βρίσκονται στις φυλακές διωκόμενοι ως καταχραστές του Δημοσίου για οικονομικά εγκλήματα, για πολύκροτες υποθέσεις κρατικής διαφθοράς και οικονομικών σκανδάλων.
Στο επίκεντρο των αντιδράσεων της αντιπολίτευσης βρέθηκε η τροπολογία που προστίθεται ως άρθρο στον Ποινικό Κώδικα, σύμφωνα με την οποία επιβάλλονται ποινές σε όσους παραβιάζουν διατάξεις αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και των κανονισμών της Ε.Ε.
ΚΚΕ και Ανεξάρτητοι Έλληνες δήλωσαν, ότι η μη απόσυρση της σχετικής τροπολογίας είναι η αιτία που καταψηφίζουν το νομοσχέδιο και δεν δηλώνουν παρών όπως ήταν η αρχική τους πρόθεση.
Διευκρινήσεις και αποσαφηνίσεις επί της τροπολογίας που θα αποτρέπουν, όπως είπαν, παρερμηνείες του νόμου για ποινικοποίηση πολιτικών δράσεων, ζήτησαν επίσης η εισηγήτρια του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ Νίκος Τσούκαλης.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου αντέτεινε ότι οι επιφυλάξεις και αντιρρήσεις που εκφράστηκαν δεν έχουν καμία βάση και επιφυλάχθηκε να απαντήσει αύριο επί της ουσίας οπότε και θα γίνει η συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Nίκος Αλέφαντος: Στην Πάτρα 11 Νοεμβρίου για να παρουσιάσει το βιβλίο του

 Έντονη κινητικότητα υπάρχει στις τάξεις του Ολυμπιακού Πατρών, για τη μεγάλη εκδήλωση που σχεδιάζει, με τον ερχομό του Νίκου Αλέφαντου στην Πάτρα στις 11 Νοεμβρίου, για να παρουσιάσει το βιβλίο του στην αχαϊκή πρωτεύουσα. 
Ήδη το ενδιαφέρον είναι πολύ μεγάλο, αφού

Ο Μπαλζάκ και ο Σταντάλ στο νεοφιλελεύθερο σήμερα

του Νίκου Σκοπλάκη

Ήταν μεγάλη η κατακραυγή εναντίον της τυραννίας των αριστοκρατών, σήμερα η κατακραυγή απευθύνεται στην τυραννία των χρηματιστών», έγραφε ο Μπαλζάκ το 1844 στο μυθιστόρημα Les Paysans («Οι Χωρικοί»). Ο Μπαλζάκ, αλλά και ο Σταντάλ, δεν έζησαν τις μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις του 20ου και του 21ου αιώνα. Γνώριζαν, όμως, πολύ καλά τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις του 1813 και του 1827 (ο Μπαλζάκ, μάλιστα, πρόλαβε να ζήσει και εκείνη του 1847), με τις οποίες ο καπιταλισμός εδραιωνόταν ως τρόπος παραγωγής, πολιτικής διεύθυνσης, ιδεολογικής και κοινωνικής επικυριαρχίας.

Το 1848, ο Μπαλζάκ ολοκλήρωσε το βιβλίο Envers de l’histoire contemporaine («Η άλλη όψη της σύγχρονης ιστορίας»), όπου περιγράφει πώς πολυεδρικοί τραπεζικοί οίκοι διοργάνωσαν ανεπίληπτες κερδοσκοπίες, αναδιατάσσοντας το πεδίο της πολιτικής εξουσίας και νομιμοποιούμενες σε αυτό, για να καταγάγουν «πελώρια κέρδη επί των πρώτων εθνικών δανείων της Παλινόρθωσης». Συνειρμικά, έθετε δύο ενοχλητικά ερωτήματα: Εις βάρος ποιών, παρακαλώ, αποκομίζονται αυτά τα «πελώρια κέρδη»; Ποιοί πληρώνουν, σε τελική ανάλυση, τα «πελώρια κέρδη» που πραγματοποιούν οι τραπεζικοί οίκοι επί του εθνικού δανεισμού;

Αφηγούμενος τους ανταγωνιστικούς, αλλά επί της ουσίας συμπληρωματικούς σχεδιασμούς των τραπεζιτών-κερδοσκόπων (με εμβληματικό μεταξύ τους τον βαρώνο-τραπεζίτη-αδίστακτο κερδοσκόπο Frédéric de Nucingen), ο Μπαλζάκ είχε στην πραγματικότητα παρουσιάσει από το 1838 το συστηματικό περίγραμμα μιας απάντησης: Η ανάγνωση του μυθιστορήματος La Maison Nucingen («Ο οίκος Νυσανζέν») θα μάς βοηθούσε να αντιληφθούμε καλύτερα, μέσα από τις πυκνές διαλεκτικές εικόνες του, πώς οι κερδοσκοπίες, οι απανωτές χειραγωγήσεις και οι «άμεμπτες» μοχλεύσεις συναρθρώθηκαν στην κατοχύρωση του πολιτικού πεδίου της κοινωνικής τους κατίσχυσης, δηλαδή σαν θεσμοποιημένο χρηματοκιβώτιο, ώστε να σωρεύεται το χρήμα ως προνόμιο των μερίδων και των συμμάχων της άρχουσας τάξης.

Αν θέλουμε να αναδείξουμε το ιστορικό βάθος του λογοτεχνικού έργου, θα βρούμε την εναργέστερη περιληπτική απόδοσή του σε ένα απόσπασμα από τους Ταξικούς Αγώνες στη Γαλλία του Κ. Μαρξ: «Γενικά, η αστάθεια του δημόσιου δανεισμού και η γνώση των μυστικών του κράτους επέτρεπαν στους τραπεζίτες, όπως και στους εταίρους τους στα νομοθετικά σώματα και στην εκτελεστική εξουσία, να προκαλούν στην κίνηση των δημόσιων ομολογιών αιφνίδιες και ασυνήθεις διακυμάνσεις, των οποίων το αμετάβλητο αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την καταστροφή μιας μάζας μικρών κεφαλαιούχων και τον εξωπραγματικά ταχύ πλουτισμό των μεγάλων κερδοσκόπων».

Η αναζήτηση αυτής της διφυούς στρατηγικής πλουτισμού και (υπο)προλεταριοποίησης συνείχε τους Nucingen και τους Rastignac, τους εκφραστές οικονομικών και πολιτικών τακτικών του κεφαλαίου. Ένα άλλο στοιχείο αυτής της διφυούς στρατηγικής ήταν ο ιδεολογικός υπερκαθορισμός της κοινωνίας, ώστε κανείς «να μην σκέφτεται πια τον βόρβορο, όπου βυθίζονται οι ρίζες αυτών των επιβλητικών δέντρων, των στηριγμάτων του κράτους», για να δανειστώ αυτούσια μια διατύπωση από το La Maison Nucingen. Μια σειρά από μικρές βρώμικες συγκράσεις («de sales petites combinaisons»), οι οποίες στις μέρες μας θα προσαγορεύονταν «επενδύσεις», αναδιοργάνωναν επιθετικά την προοπτική αυτής της διφυούς διαχείρισης. Δείτε, για παράδειγμα, τον κόμη Thaler από το μυθιστόρημα Le Rouge et le Noir («Το Κόκκινο και το Μαύρο») του Σταντάλ (1830): Ο κόμης Thaler (υπαινιγμός, άραγε, στα αυστριακά χρυσά τάλιρα;) ήταν «διάσημος για τα πλούτη του, τα οποία είχε αποκτήσει δανείζοντας τους βασιλιάδες για να κάνουν πόλεμο στους λαούς τους».

Η θεσμοποίηση της «βασιλείας του χρήματος» στη Γαλλία ενισχύθηκε με την αντικατάσταση του Κάρολου Ι’ από τον Λουδοβίκο-Φίλιππο και πραγματικούς εξουσιάζοντες τους φορείς του χρηματιστικού καπιταλισμού. Ο Μπαλζάκ είχε εκ του σύνεγγυς παρακολουθήσει τον παριζιάνικο ξεσηκωμό μεταξύ 27 και 29 Ιουλίου του 1830 («Les Trois Glorieuses»), στην αποτίμηση του οποίου έγραψε χαρακτηριστικά: «Ήμασταν σχεδόν όλοι αηδιασμένοι καταλαβαίνοντας ότι η αστική τάξη πρόδιδε τον λαό». Η αστική τάξη, με αιχμή του δόρατος το χρηματιστικό κεφάλαιο και προσωπείο τον Λουδοβίκο-Φίλιππο, εγκαθίδρυε μια ηγεμονική κοινωνική συμμαχία του συγκεντρωτικής και προνομιακής νομής του χρήματος, την οποία ο Μπαλζάκ περιέγραψε σε μια από τις «Complaintes satiriques» του με τα εξής λόγια: «Πλέον ο εγωισμός θριαμβεύει... Οι νόμοι, τα συγγράμματα, τα ήθη βρωμάνε χρήμα και μάς άγουν στην πιο θλιβερή αριστοκρατία, αυτήν του χρηματοκιβωτίου».

Τα ετερόκλητα λαϊκά στρώματα, δίχως στέρεη συγκρότηση και πολιτική έκφραση, αντιμετώπισαν με τον επαχθέστερο τρόπο τις αναταράξεις του 1830. Αντιθέτως, η κοινωνική συμμαχία του πλούτου (παλαιού και νέου) χειραγώγησε τη συγκυρία διαμέσου των πολιτικών εκδοχών της, των εξωχώριων ερεισμάτων και των οικονομικο-πολιτικών εκβιασμών, υπό το σύνθημα «la confiance renaît» («η εμπιστοσύνη αναγεννιέται»). Όπως έγραψε ο Μπαλζάκ στη νουβέλα Une fille d’Eve («Μια κόρη της Εύας»), «οι καταστροφές του Ιουλίου 1830 επήλθαν, η κοινωνία διαλύθηκε επί δυο χρόνια, οι πλούσιοι περνούσαν τους κλυδωνισμούς στα κτήματά τους ή περιόδευαν στην Ευρώπη, τα σαλόνια δεν άνοιξαν παρά το 1833». Η κοινωνική και πολιτική συμμαχία του πλούτου επένδυε στην κούραση, στην ωμότητα, στην κατάτμηση, ώστε να επικρατήσει εκ νέου ο ταξικός ύπνος που είχε διαταραχτεί μετά από δεκαπέντε χρόνια. Η ίδια επιδίωξη θα επαναλαμβανόταν το 1847-1848, το 1870... Επένδυε, όμως, και στη σύγχυση, με άξονα την δια του (αστικού) τύπου ενοχοποίηση: «Μόλις [ο λαός] δυσαρεστείται από τις αγυρτείες που του παρουσιάζουν, ιδίως από αυτές που του αποκρύπτουν, μπορεί να γιουχαΐζει, διότι έχει δικαίωμα να το κάνει, αλλά όταν γιουχαΐζει, ισχυρίζονται ότι διαταράσσει την τάξη και τον αποτάσσουν: αυτό είναι που ονομάζουμε ελευθερία του τύπου», μέμφεται ο Μπαλζάκ σε άρθρο του στις 18 Αυγούστου του 1831.

«Η Γαλλία της Παλινόρθωσης είναι μια γνήσια γεροντοκρατία», υπογράμμιζε το «Journal des Débats» στις 30 Οκτωβρίου 1826. Όχι αποκλειστικά από την άποψη των βιολογικών γενεών, αλλά ως περιοριστική ανακύκληση των ίδιων φθαρμένων προσώπων για την προστασία της χρηματοποίησης της οικονομίας, της κοινωνικής αδικίας, της αντιδιαφωτιστικής αντεπίθεσης, απολύτως εχθρικά απέναντι σε κάθε κοινωνική διεκδίκηση και δημοκρατικό προβληματισμό. Η νεολαία, αλλά και καθετί νεωτερικό και ρηξικέλευθο, αντιμετωπίζονταν ως απειλή από την κοινωνική συμμαχία του πλούτου: «η επιστροφή του Ροβεσπιέρου ήταν προπάντων δυνατή, εξαιτίας αυτών των νέων από τις κατώτερες τάξεις, που έχουν μορφωθεί υπερβολικά καλά», κινδυνολογούσε η Mme de Rênal στο μυθιστόρημα «Το Κόκκινο και το Μαύρο» του Σταντάλ. Ο πόλεμος εναντίον της νεολαίας εκφραζόταν με τις πιο επιθετικές μορφές αποκλεισμού της: «Μεγαλώνει μέσα στη δυσμένεια, ωριμάζει στην εξορία», κατέληγε το «Journal des Débats» της 30ης Οκτωβρίου 1826.

Ο Julien Sorel στο ίδιο μυθιστόρημα, παρά τις έντονες αντιφάσεις της εξατομικευμένης διαδρομής του, χρησιμοποιεί ένα κατά πολύ οξυμμένο και διευρυμένο ταξικό λεξιλόγιο για να αποδώσει ως «plébéien révolté», «εξεγερμένος πληβείος», τη συγκεκριμένη συνθήκη. Η κοινωνική συμμαχία του πλούτου επινοεί διαρκώς μεθόδους, ώστε να «αποθαρρύνει στο διηνεκές αυτό το στρώμα των νέων που, γεννημένοι σε μια κατώτερη τάξη και κατά κάποιο τρόπο δυναστευόμενοι από την ανάγκη, έχουν την τύχη να αποκτούν μια καλή μόρφωση και να ανακατεύονται σε αυτό που η έπαρση των πλουσίων αποκαλεί κοινωνικό γίγνεσθαι». Σύμφωνα με τον Julien Sorel, ο νόμος διατυπώνεται από τους ισχυρούς, δεν υφίσταται φυσικό δίκαιο με ηθικό υπόβαθρο, παρά μόνο συσχετισμός δυνάμεων: «Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν τιμές δεν είναι παρά επιτήδειοι που διαθέτουν την εύνοια να μην συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω».

Για τον ιστορικό της περιόδου, Buret, οι «επιτήδειοι» αντιστοιχούν στην κοινωνική συμμαχία του πλούτου, η οποία εγκληματεί ατιμωρητί με ταξικούς όρους: «Έχει φτάσει η εποχή στην ιστορία, κατά την οποία η υποδούλωση κατέστη έγκλημα φιλαυτίας, δικαίως καταλογιστέο στην τάξη που επωφελήθηκε από αυτό». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανάδυση του καπιταλισμού, όχι μόνο ως οικονομικού, αλλά και ως ιδεολογικού συστήματος, παρέχει ως εύνοια την επεκτατική χρήση της αξιολογικής γλώσσας, η οποία ταυτοχρόνως περιγράφει και νομιμοποιεί τις δραστηριότητες και τις στάσεις των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων. Το κίνητρο και η συνέπεια της αμοιβαίας νομιμοποίησης καταδεικνύονται από την ακόλουθη διατύπωση στους Χωρικούς του Μπαλζάκ: «Από το 1792 και μετά, όλοι οι κατέχοντες της Γαλλίας έγιναν αλληλέγγυοι».

Οι δραστηριότητες και οι στάσεις της κοινωνικής συμμαχίας του πλούτου ήταν δομικά ασύμβατες με την πραγματική δημοκρατία, αλλά η χρηματοποίηση και η κανονιστική ιδεολογία μπορούσαν ανέκαθεν να προσαρμόζουν την τυπική δημοκρατία ποικίλων μορφών σαν υπόβαθρο μορφοποίησης για τις επιδιώξεις της κοινωνικής συμμαχίας του πλούτου: «η κυβέρνηση δεν αλλάζει παρά μόνο υπό την προϋπόθεση να παραμένει πάντοτε η ίδια», επισημαίνεται στις Illusions perdues («Χαμένες Ψευδαισθήσεις») του Μπαλζάκ. Ο τεχνικός που μορφοποιεί την επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου, ο «τεχνοκράτης», ενδύεται τον φρυγικό σκούφο και στρέφει τα βέλη των αιτιωδών δεσμών προς τον στόχο: τη φαλκίδευση των αιτούμενων από τις κυριαρχούμενες τάξεις και την απαξίωση της καθολικής ψηφοφορίας.

Στη νουβέλα Le Bal de Sceaux («Ο χορός στο Σω»), ο Μπαλζάκ σημειώνει πως «ο 16ος αι. έδωσε στην Ευρώπη τη θρησκευτική ελευθερία και ο 19ος αι. θα της δώσει την πολιτική ελευθερία». Είναι, ωστόσο, στα ιστορικά συμφραζόμενα αυτού του 19ου αι., που στην τομή της χρηματοποίησης με τον αντιδιαφωτισμό επικράτησε ο καπιταλισμός ως θρησκεία, όπως τον όρισε ο Β. Μπένγιαμιν το 1921: «Ο καπιταλισμός είναι μια καθαρά λατρευτική θρησκεία, ίσως η πιο ακραία που υπήρξε ποτέ. Ο καπιταλισμός είναι το απόγειο μιας λατρείας χωρίς ανακωχή και έλεος. Η λατρεία αυτή είναι ενοχοποιητική», καθώς κελεύει «την αντοχή μέχρις εσχάτων», ώστε «πραγματοποιημένη κατάσταση του κόσμου να γίνει η απόγνωση». Η καπιταλιστική λατρεία με κέντρο τη χρηματοποίηση τίθεται και επανατίθεται θεσμοποιώντας την ανθρωποθυσία, εγκαθιδρύοντας για βωμό τη γήρανση της ιστορίας. Παρολαυτά, το νέο δεν «μεγαλώνει μέσα στη δυσμένεια» και δεν «ωριμάζει στην εξορία» ματαίως: Όπως είχε διαγνώσει ήδη το 1841 ο Μπαλζάκ στο μυθιστόρημα «Une ténébreuse affaire» (« Μια σκοτεινή υπόθεση»), «η ιστορία γερνούσε οργισμένη, ωριμάζοντας επίμονα από νέα και ορμητικά συμφέροντα».

Αξίζει να ξαναδιαβάζουμε τον Μπαλζάκ και τον Σταντάλ, σήμερα που η κρίση επιταχύνει την πώληση των πάντων υπό μορφή χρηματικών τίτλων, εξαπλώνοντας τη φτώχεια, τις κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες και τον αυταρχισμό ως όργανα κοινωνικής υποδούλωσης στην Ευρώπη. Σήμερα που οι νέοι γίνονται μεσήλικες μέσα στη δυσμένεια της εργασιακής προοπτικής, ενώ τα παιδιά γίνονται νέοι, προορισμένοι να εξορίζονται στο διηνεκές από την «καλή τύχη της μόρφωσης» και της ποιοτικής εργασίας. Σήμερα που η κανονιστική ιδεολογία πειθαναγκάζει ερμηνείες «ανευθυνότητας» για την απόγνωση και την ένδεια, αποτάσσοντας όσους εξεγείρονται στη σκιά χρηστικών, αντιδραστικών και ανορθολογικών ψυχολογισμών, στο ενοχοποιητικό κάτεργο της υποδουλωτικής «αντοχής μέχρις εσχάτων».

Σήμερα που η Αριστερά μπορεί να εδραιωθεί ως ηγεμονική κοινωνική και πολιτική συμμαχία εναντίον της συμμαχίας του πλούτου, δύναται να υπάρξει μόνο ως επίκεντρο μιας ριζικά νέας ευρωπαϊκής πολιτικής: «Mort à l’argent mort», δηλαδή καμία ανθρωποθυσία για εκείνη τη μονεταριστική αρχιτεκτονική, η οποία επέβαλε πολιτικά την προνομιακή νομή του χρήματος από τις ευρωπαϊκές κυρίαρχες τάξεις. Οι πολιτικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί, που θα αναδείξουν τους αιτιώδεις δεσμούς της πραγματικής δημοκρατίας εναντίον της ενοχοποιητικής θρησκείας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, είναι ο μοναδικός ορίζοντας της ευρωπαϊκής Αριστεράς, η πραγματική υπέρβαση των «Illusions perdues» μιας πολύ καλόβολα μεταλλαγμένης, νεοφιλελεύθερης από καιρό, σοσιαλδημοκρατίας.

Πηγή: rednotebook.gr

left.gr

Το τέλος της ιστορίας σε απευθείας μετάδοση

Φωτογραφία: Άγγελος Χριστοφιλόπουλος
Όπως σχεδόν όλες οι συζητήσεις στην Ελλάδα, η συζήτηση για τη βία γίνεται με καθαρά τηλεοπτικούς όρους. Συμψηφίζουμε ότι μας έρθει στο κεφάλι ή ότι εξυπηρετεί τη θέση μας, μπερδεύουμε τα πάντα (η αρετή της διάκρισης δεν επισκέφθηκε ακόμη τα τηλεοπτικά πλατό), μένουμε στην επιφάνεια και κυρίως καταδικάζουμε. Χωρίς δεύτερες σκέψεις και δισταγμούς, κάθε δέκα περίπου δευτερόλεπτα είτε καταδικάζουμε είτε μας ζητείται να καταδικάσουμε.

Αν δεν απαντήσεις γρήγορα ναι, μάλιστα, μπορεί και να καταταχτείς αυτομάτως στους ύποπτους, στους εχθρούς της δημοκρατίας και βέβαια στην κατηγορία ΑΚΡΑΙΟΣ, που εφευρέθηκε τα τελευταία χρόνια ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιούν «πρώην» ακροδεξιοί, πρώην και νυν υπόδικοι για όλων των ειδών τις υποθέσεις που έχουν να κάνουν με το δημόσιο χρήμα και κυρίως οι φανατικοί της λιτότητας των άλλων.

Η συζήτηση λοιπόν για τη βία γίνεται μονίμως όταν χρειάζεται να αλλάξουμε το θέμα, μην επιτρέποντας να αντιληφθούμε ποιο είναι το κέντρο ενός ζητήματος. Όπως για παράδειγμα με τα πανεπιστήμια, για τα οποία οι καταλήψεις και το χτίσιμο του γραφείου ενός καθηγητή, είναι η αιτία, η ένδειξη και η απόδειξη ταυτόχρονα ότι έχουμε τα χειρότερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Όλα αυτά βέβαια όχι γιατί μας έπιασε ο πόνος για ανοιχτά πανεπιστήμια, μάθημα, γνώση κλπ. Όλα αυτά γιατί θέλουμε να αποφύγουμε να μιλήσουμε για κάτι άλλα μικρά προβληματάκια, όπως ας πούμε το τι σημαίνει ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για το ελληνικό πανεπιστήμιο, τι σημαίνει σημειώσεις της παράταξης με τα «sos», περασμένα μαθήματα, ακαδημαϊκή καριέρα, καθηγητές που λείπουν κάπου σε κάποιο σημείο, υποχρηματοδότηση, έλλειψη υποδομών ή τί σημαίνει ότι η κοινωνία ρωτάει, εμπιστεύεται και χρησιμοποιεί την επιστημονική γνώση. Όσο γι’ αυτό το τελευταίο μας έχει απαντήσει από καιρό ο βουλευτής της κυβέρνησης κύριος Ταμήλος. Δεν θα γίνουμε εμείς επιστήμονες, εμείς είμαστε ΔΑΠ, αυτό φτάνει για να παίρνουμε αποφάσεις, να βγάζουμε μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων και να σχεδιάζουμε το μέλλον της χώρας. Κάπως έτσι τεχνοκράτης σημαίνει Στουρνάρας, στη χώρα της μαύρης δεξιάς.

Με τον ίδιο τρόπο για να μη μιλήσουμε για το τι σημαίνει αστυνομία στη χώρα μας, όταν βλέπουμε ξεκάθαρα στοιχεία βασανισμού, λέμε: βίαιοι ληστές ήταν στο Βελβεντό, τρομοκράτες, τους συνέλαβαν και αντί να πούμε μπράβο, ψελλίζουμε αηδίες για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Επιτέλους δεν μπορείτε να πείτε ένα μπράβο στην ΕΛΑΣ; Μήπως δεν καταδικάζετε τους υπερτρομοκράτες της Κοζάνης; Μήπως δεν σας αρέσει η δημοκρατία; Καταδικάστε επιτέλους τη βία.

Με ένα απλό spin, η ουσία του θέματος μετατοπίζεται απλά στο πόσο απεχθής είναι η βία των αριστεριστών, αναρχικών (ελάτε τώρα που έχει διαφορά το τρομοκράτης και το αναρχικός, ψιλά γράμματα) και συνδικαλιστών.

Για να μην ξεφεύγω όμως με την περιπτωσιολογία. Όλη η ιστορία με την καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται έχει να κάνει με μια απλή σκέψη. Λένε, όσοι ανατριχιάζουν με τα εκάστοτε έκτροπα της οπισθοδρομικής ελληνικής κοινωνίας, στην Ανατροπή κάθε Δευτέρα βράδυ: Έχουμε δημοκρατία και στη δημοκρατία υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για να ασκείς κριτική, να διαμαρτύρεσαι και να φέρνεις αλλαγές. Η διαδικασία είναι γνωστή και για να μην κουραζόμαστε συνοψίζεται στην παρουσία μας κάθε 4 χρόνια μέσα στο παραβάν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ότι κι αν γίνεται. Ότι κι αν συμβαίνει, δεν υπάρχει κάποιο όριο που μπορεί να ξεπεραστεί και το οποίο να νομιμοποιεί κάποια άλλη ενέργεια απ’ την υπομονή για τις εκλογές. Ότι κι αν συμβαίνει, έχουμε δημοκρατία.

Βασικά έχουμε το τέλος της ιστορίας. Το τέλος της αναζήτησης. Από δω και πέρα θα έχουμε δημοκρατία. Οι επαναστάσεις ανήκουν στο παρελθόν και μάλιστα σε ένα παρελθόν, που σιγά σιγά η επίσημη αφήγηση της ιστορίας θα μας εξηγεί ότι και αυτές δεν τις χρειαζόμασταν τελικά, γιατί ήταν βίαιες, αιματηρές και δεν επέτρεπαν στους απλούς πολίτες να κάνουν τα ψώνια τους. Όποιο λοιπόν κι αν είναι το περιεχόμενο της διακυβέρνησης τη μέρα που ζεις, αφού η ρεκλάμα λέει δημοκρατία, κάθε μη αποδεκτή αντίδραση, κάθε αντίδραση που ξεπερνάει το όριο (όριο: γιαούρτι, κλείσιμο της Πανεπιστημίου, απεργία, οργάνωση σωματείου, κατάληψη ή ένοπλος αγώνας – όλα το ίδιο είναι πάνω κάτω, βίαιες ενέργειες ενάντια στη δημοκρατία μας), θα διώκεται και θα καταδιώκεται. Τίποτα απ’ όλα αυτά που ξεπερνούν το όριο, δεν είναι ανεκτό. Τίποτα δεν μπορεί να έχει νομιμοποίηση, τίποτα δεν μπορεί να μην είναι καταδικαστέο.

Συνεπώς, αν καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα, αν αποφασίζουν με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, αν καταστρέφουν το τοπίο και τη ζωή σε μια περιοχή (ή έστω αν δεν είναι αποδεδειγμένο ότι δεν το κάνουν), αν κάνουν «δουλίτσες» με επιχειρηματίες, αν τροφοδοτούν ένα παρακράτος που δολοφονεί, αν κάνουν μαζικές τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, αν κάνουν μαζικές προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων χωρίς λόγο ή αν διαπομπεύουν ασθενείς, όλα αυτά εμπίπτουν στα πλαίσια της Δημοκρατίας. Αν δε σ’ αρέσει, να το καταγγείλεις, θα κάνουμε ΕΔΕ. Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη στις ΕΔΕ, να πας στα δικαστήρια. Αν και εκεί δεν βρεις δικαιοσύνη, να το καταγγείλεις στο βουλευτή σου. Αν τίποτα απ’ όλα αυτά δεν λειτουργεί (ή λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο), τότε δεν έχεις παρά να πας σε τέσσερα χρόνια να ψηφίσεις. Όλα τ’ άλλα είναι βία.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ζούμε μια πορεία χωρίς επιστροφή, μια ανυπολόγιστη καταστροφή. Δεν πρόκειται για κάποια μέτρα σε λάθος κατεύθυνση που θα έρθει μια επόμενη κυβέρνηση ή ένας επόμενος υπουργός να τα διορθώσει. Η καταστροφή του φυσικού τοπίου, ο αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων δεν έχει επιστροφή. Ότι σ’ αυτά τα χρόνια άνθρωποι βγήκαν στο περιθώριο, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, έμειναν άνεργοι για καιρό ή έχασαν μέρος της σύνταξης ή του εφάπαξ τους, δεν είναι απλά μια άστοχη διοικητική πράξη. Πρόκειται για κομμάτια μιας πολιτικής που για κάποιους σημαίνουν μια κατάρρευση χωρίς επιστροφή.

Η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται δεν έχει ως αφετηρία μια ειλικρινή αγωνία για την διάλυση του κοινωνικού ιστού. Η καταδίκη της βίας έχει ως μοναδικό σκοπό να μας υπενθυμίζει τη θέση μας και τα αποδεκτά απ’ αυτό το (ας το πούμε δεν είναι ντροπή) αυταρχικό καθεστώς εργαλεία. Όταν ο υπουργός ρωτάει κοιτώντας την κάμερα αν ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ; στην πραγματικότητα μας ζητάει να καθίσουμε ήσυχοι και να κάνουμε ζάπινγκ. Μας ζητάει να μη ζητάμε πολλά. Μας ζητάμε να δεχτούμε τη μοίρα μας, να υπομείνουμε τη ρεάλ πολιτίκ και να σταματήσουμε να μετράμε τα θύματα.

Μας ζητάει ο υπουργός ή και ο ίδιος ο πρωθυπουργός μέσω της θεωρίας των δύο άκρων να συναινέσουμε, να εισέλθουμε μετανοημένοι στο ναό του «Κέντρου». Δεν υπάρχουν ανατροπές ή επαναστάσεις. Δεν υπάρχουν καν αντιστάσεις. Δεν υπάρχει ανάγκη για αντιστάσεις πια. Μας ζητάει να ξεχάσουμε τις ουτοπίες, τα συλλογικά όνειρα ή ακόμη και το λειψό κοινωνικό κράτος. Μας ζητάει να σηκώσουμε τα μανίκια και να βρούμε τη προσωπική μας θέση στην Ειδική Οικονομική Ζώνη.

Εκεί είναι ωραία, ζεστά και ήπια. Εκεί, άνθρωποι που δεν συμμετέχουν στην συλλογική κατάρρευση, πίσω από ένα μικρόφωνο μας εξηγούν ποιά είναι η μόνη πιθανή θέση μας. Μας εξηγούν ότι πια για μας δεν γίνεται τίποτα. Όλα έχουν κριθεί.
Κάθε εξήγηση ξεκινά με ένα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ;

Ποστίδιο παρασκευασμένο μετά από παραγγελία του Ανδρέα Ράπτη για το popaganda.gr ως μέρος μιας συζήτησης για τη βία.

Πηγή: Το Βύτιο

tvxs.gr

Οι ξένες γλώσσες «γονατίζουν» τους γονείς-Δίνουν ακόμα και 4.000 ευρώ ετησίως-Αδειάζουν τα φροντιστήρια

Αντιμέτωπα με το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής πραγματικότητας βρίσκονται χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά, καθώς καλούνται να πληρώσουν ακόμα και 4.000 ετησίως στα κέντρα ξένων γλωσσών. Παράλληλα, δραματικά έχει αυξηθεί ο αριθμός των γονιών, που αποφασίζουν να διακόψουν το φροντιστήριο στα παιδιά τους, αφού αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο δυσβάσταχτο κόστος εκμάθησης ξένων γλωσσών.

«Τορπιλίζει» τη ΝΔ ο Σαμαράς για χάρη του Βενιζέλου

Του Πέτρου Κατσάκου

Η στήριξη που πρόσφερε ο πρωθυπουργός στον κυβερνητικό του εταίρο με την χθεσινή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου βαθαίνει το ρήγμα στο εσωτερικό του κόμματός τους που προτίμησε να ανοίξει προκειμένου να δώσει χείρα βοηθείας στον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο κ. Σαμαράς εμφανίζεται διατεθειμένος πλέον να έρθει σε σύγκρουση με ιστορικά στελέχη της ΝΔ σε μια ύστατη προσπάθεια να δώσει πολιτικό σωσίβιο στο ναυάγιο Βενιζέλου στα θολά νερά του Σκαραμαγκά. Μετά το αρχικό «άδειασμα» στον Δημήτρη Αβραμόπουλο από το Μαξίμου και το χθεσινό «κουκούλωμα» όσων υποστήριζαν στην Βουλή οι κύριοι Μιχαλάκης και Λεονταρίδης το 2010, θα πρέπει ο πρωθυπουργός να «διαγράψει» από την πολιτική μνήμη του κόμματός του και τα όσα είχε επισημάνει τότε ο σημερινός Πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Τις «συνθήκες διαφάνειας» που ανακάλυψε μόλις χτες ο κ. Κεδίκογλου στην αμαρτωλή σύμβαση του 2010 θα πρέπει να τις προσυπογράψει και ο κ. Μειμαράκης ο οποίος κατά την διάρκεια συνεδρίασης της υποεπιτροπής εξοπλιστικών που πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου του 2010 υποστήριζε:

«Όσον αφορά τη συγκεκριμένη σύμβαση, η γνώμη μου είναι, κ. Υπουργέ, ότι κακώς προχωρείτε προς αυτή τη σύμβαση, κακώς παραγγέλνετε τα δύο υποβρύχια. Αν θυμάμαι καλά, δεν υπάρχει αίτημα του ναυτικού και δεν υπάρχει στο ΕΜΠΑΕ για τα δύο επιπλέον υποβρύχια. Και αυτό σημαίνει πως τα δύο υποβρύχια τα οποία παραγγέλνετε, τα παραγγέλνετε με δική σας πρωτοβουλία, προσωπική, κάνατε εσείς προσωπικά και όχι μέσω των υπηρεσιών σας τη συζήτηση, όχι με ομολόγους σας, αλλά με ιδιώτες, αγνοώντας τα θεσμικά όργανα της πολιτείας και προχωράτε σε μια συμφωνία η οποία δεν ξέρουμε αν θα τηρηθεί και την οποία δεν την έχουμε και μπροστά μας».

Ήταν η εποχή που ο σημερινός Πρόεδρος της Βουλής έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας επισημαίνοντάς του πως προχωρά σε «απευθείας αναθέσεις και συζητήσεις με ιδιώτες, οι οποίοι είναι και αναξιόπιστοι» και έφτανε μάλιστα σε σημείο να χαρακτηρίζει τα συγκεκριμένα υποβρύχια ως «πλωτά φέρετρα που δεν βάζαμε ούτε ένα παιδάκι μέσα». Στις αιτιάσεις του Ευ. Μειμαράκη που είχε μιλήσει ανοιχτά τότε για «οσμή σκανδάλου» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε απαντήσει «όχι τέτοια συμπεριφορά εδώ». Όταν μάλιστα ο βουλευτής της ΝΔ Κωνσταντίνος Τασούλας είχε ζητήσει στην ίδια επιτροπή από τον Ευάγγελο Βενιζέλο να πείσει το σώμα για την διαφάνεια και την αναγκαιότητα της συγκεκριμένης σύμβασης είχε κατηγορήσει τους εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας πως η στάση τους στην επιτροπή ήταν μνημείο αντιδημοκρατικότητας.

Αντιθέτως ήταν μνημειώδες το κλείσιμο της συγκεκριμένης συνεδρίασης με τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας να προτείνει στους συναδέλφους του να διαγραφούν από τα πρακτικά αποσπάσματα των τοποθετήσεών τους:

«ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Υπουργός Εθνικής Άμυνας): Σας ευχαριστώ και εγώ. Θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση επί της διαδικασίας. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να διατυπώσετε αύριο το πρακτικό με σημερινή ημερομηνία, βέβαια, γιατί σήμερα είναι η συνεδρίαση της Επιτροπής και αύριο θα συνεδριάσει το ΚΥΣΕΑ, στο οποίο θα μεταφέρω την κατά πλειοψηφία θετική γνώμη της Επιτροπής. Όταν θα απομαγνητοφωνηθούν τα πλήρη πρακτικά, θα σας παρακαλούσα με τη δική σας ευθύνη να τα θέσετε υπόψη του κ. Μεϊμαράκη και του κ. Τασούλα, να διαγράψουν ό,τι θέλουν από τα λεχθέντα τα δικά τους και τα δικά μου. Εξουσιοδοτώ τον κ. Μεϊμαράκη και τον κ. Τασούλα, εάν θέλουν να διαγράψουν διαλόγους, τότε να τους διαγράψουν.»


Πηγή: Αυγή

Παναχαϊκή: Κλήση σε απολογία για τον Σέρβο Ζλάτκοβιτς

Στη Σερβία είναι εδώ και καιρό ο νεοαποκτηθείς παίκτης της Παναχαϊκής Νεμάνια Ζλάτκοβιτς και παρότι όπως ειδοποιεί, όλο και έρχεται πίσω, κάτι τέτοιο ακόμη δεν έχει συμβεί!
Αποτέλεσμα πλέον και η υπομονή της πατρινής ΠΑΕ να αρχίζει να εξαντλείται και να είναι

Η εποχή της αυθαιρεσίας των κολλητών αρχίζει...

Η ΕΡΤ της πολιτικής αυθαιρεσίας και της συνδικαλιστικής ασυδοσίας δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει» υποστήριξε ο υφυπουργός Δημόσιας Τηλεόρασης, Παντελής Καψής, στην...Βουλή κατά την συζήτηση τροπολογίας που ρυθμίζει θέματα του μεταβατικού σχήματος. Η Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ ψήφισε πειθήνια την ανανέωση των συμβάσεων της Δ.Τ, την αναδρομική ανάθεση ευθύνης στον Γκίκα Μάναλη...

Στην πραγματικότητα συμβαίνει: Η Δ.Τ της αυθαρεσίας των κολλητών, της παρέας και των ενσωματωμένων στελεχών, ανεξαρτήτου πολιτικού σχηματισμού αρχίζει να κυριαρχεί. Ειδικότερα με όσους επί ΕΡΤ είχαν μπουκώσει από πριμ και μπόνους. Τώρα είναι φθηνότεροι, πιο ελεγχόμενοι, χωρίς άλλοθι και με περίσσεια υπακοή. Το "ακριβό" προϊόν της TV θα δίνεται σε ιδιώτες και νόμιμα...Ο πολίτης θα αρχίσει πάλι να πληρώνει το ανταποδοτικό τέλος. Οι δεξιοί δεν είναι και τόσο ευτυχισμένοι αλλά όλο και κάποιες θέσεις γραφείων Τύπου θα γεννηθούν.

greektv-com.blogspot.gr

http://nonews-news.blogspot.gr/

ΘΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ" Συνέντευξη ΧΑ: "Η δημοκρατία τους είναι οι ψευδομάρτυρες"

Στην αποδόμηση των μαρτύρων προχώρησε ο Λαϊκός Σύνδεσμος στην συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο ξενοδοχείο Crystal City στις 5:30 το απόγευμα, και ανακοίνωσε την επικείμενη προσφυγή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καθώς δέχεται ανηλεή πολιτική δίωξη.
 
Ο Ηλίας Κασιδιάρης που εκπροσωπεί τον Λαϊκό Σύνδεσμο, αμφισβήτησε και την αντεισαγγελέα Ευτέρπη Γκοτζαμάνη, για την πράξη της να εντάξει στην δικογραφία "πλαστό" έγγραφο ως το επίσημο καταστατικό της Χρυσής Αυγής, ενώ το πραγματικό φέρει την υπογραφή της ιδίας όταν κατατέθηκε προς έγκριση στον Άρειο Παγο. Αυτό που παρουσιάστηκε ως καταστατικό είναι ιδιόχειρο σημείωμα γραμμένο με στυλό! 
 
Και συνεχίζοντας ο Η.Κασιδιάρης δήλωσε ότι μαλλιστα υπήρχε και μαι "καρικατούρα" σαν καρτουν πάνω στο σημείωμα.Με βάση αυτό το πρόχειρο χαρτί κατηγορήθηκε ο Λαϊκός Σύνδεσμος ως "εγκληματική οργάνωση"!
 
Αφού επανήλθε στις δηλώσεις Ρουπακιώτη, ο οποίος είχε πει σε εκπομπή του ΣΚΑΙ ότι οι διώξεις της Χρυσής Αυγή έγιναν κατόπιν πιέσεων των Αμερικανών και των Εβραίων,ο Η.Κασιδιάρης δήλωσε ότι συμπτωματικά εκείνες τις ημερες είχε αρθρογραφήσει εναντίον της ενεργειακής αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας Ισραήλ και πρότεινε μια γεωπολιτική στροφή (εννούσε το ρωσικό παράγοντα) που προφανώς δεν 'αρεσε στα υπερατλαντικά κέντρα.
 
Υπενθύμισε τα συγχαρητήρια που έλαβε η κυβέρνηση Σαμαρά για τις διώξεις της Χρυσής Αυγής.Για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας είπε " οτι είναι γελοία και ανυπόστατη προδότες είναι αυτή που διαγράφουν την θέληση του ελληνικού λαού από το κοινοβούλιο" και υπενθύμισε την διαγραφή των ονομάτων των προφυλακισθέντων βουλευτών, κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας στην τροπολογία περί κοψίματος της χρηματοδοτήσεως του Λαϊκού Συνδέσμου.
 
Αναφερε ότι από την ερευ του ΣΔΟΕ δεν προέκυψε τίποτα και ότι όλα τα χρήματα προέρχονταν από τον λαό και επέστρεφαν σε αυτόν.Προχώρησε στην αποδόμηση των 6 ψευδομαρτύρων όπως τους χαρακτήρισε.
 
"Μάρτυρας Α Το όνομά του είναι Γεωρακόπουλος Σωτήριος. Στην αρχή υπέγραφε με το όνομά του.Είχαμε καταγγελίες ότι μας ζητούσε λεφτά, και είχε περάσει μόνο 2 φορές.
 
Είναι το ίδιο ΄άτομο που μιλούσε σε συνενετευξη με την πλάτη γυρισμένη στον Άλφα σε συνέντευξη στην κ.Κουβελιώτη.Κατηγορείται για ενδοιοκογενειακή βία εις βάρος της ανήλικης κόρης του και ασέλγεια σύμφωνα με τον εισαγγελέα Πειραιά, αυτός έλεγε για στρατόπεδα στην Μαλακάσα, και άλλα, που έψαχνε για μέρες η Αντιτρομοκρατική χωρίς να βρεί τίποτα."
 
"Μάρτυρας Β. Εδώ έχουμε συρραφή καταθέσεων  ενός ανώνυμου μάρτυρα,γυναίκας μάλλιστα της Χριστίνα Π. δεν θα πω αλλα στοιχεία, και κατέθεσε στην εφημερίδα Εθνος, εχουμε συρραφή λοιπόν δύο συνεντέυξεων στην εφημερίδα.Μόνο στην τελευταία παράγραφο το ύφος διαφοροποιείται από καποιον άλλο δεν θα πω ποιός. Η Χριστρίνα ήρθε στο "Εθνος" με ταξί το οποίο πλήρωσε η επιχείρηση Μπόμπολα."
 
"Μάρτυρας Γ. Όταν ελευθερώθηκα εμφανίστηκε ένας νέος μάρτυρας, ο οποίος έλεγε κάτι τρέλες περί σκοπευτηρίου στο ΚΕΒΟΠ του Χαιδαρίου που ο πλέον άπειρος αστυνομικός γνωρίζει ότι αυό είναι αδύνατο. Ο συγκεκριμένος είναι οργανωμένος στην ΝΔ, τα αρχικά του είναι Θ.Χ. μάλλιστα ας δούμε μερικά μηνυματα που έστειλε στον Άδωνη Γεωργιάδη στο Twitter "Φλε μου Άδωνη πήγα στην Χρυσή Αυγή και επέστρεψα στην ΝΔ τρέχοντας" . Ο συγκεκριμένος έχει δώσει συνέντευξη και σε ξένο μέσο τον Ιούλιο του 2012 ως ανήκων στη νεολαία της ΝΔ.
 
Ο συγκεκριμένος μάλιστα έχει αποκλίνουσα συμπεριφορά έχει κλειστεί στο ψυχιατρείο σύο φορές μια το 2011 και μια το 2012!" "Ο Μάρτυρας Δ είναι αυτός που έβαλε την αντιτρομοκρατική να σκάβει τα μοναστήρια στην Κορινθια χωρίς να βρει τίποτα"
 
"Ο Μάρτυρας Ε είναι  αυτός οόποίος έλεγε ότι παρείχαμε ειδική εκπαίδευση μέσω σφαγής αμνοεριφίων, για ρουκέτες που πετάγαμε στους λαθρομετανάστες, αλλά και για τανκς που μασαρουν τις μηχανές τους έξω από την βουλή"
 
"Όσο για τον Μαρτυρα ΣΤ εκβίαζε την ΧΑ , και τον Ηλία Παναγιώταρο (εδώ  μιλάει ο ίδιος ο Παναγιώταρος για το θέμα) σε περίπτωση που δεν τον κάναμε υποψήφιο δήμαρχο Γλυφάδας, είναι οίδιος που σε φωτογραφία διασκεδαζει με τον Μ.Βαβιτσιώτη, και εκτελεί ποινή σε φυλακή για οικονομικά εγκλήματα. Είχε στείλει επιστολή στον Η.Παναγιώταρο και τον εκβίαζε, έχει καταθέσει επώνυμα με το όνομά του ως Γεώργιος Παπαγεωργίου.Είναι επώνυμος πανελίστας."
 
Ο Η.Κασιδιάρης υπενθύμισε ότι αυτοί που έσπασαν την κομματικη γραμμή στην χθεσινή ψηφοφορία, είναι η Ζ.Κωσταντοπούλου και ο Μανώλης Γλέζος.Αυτό καταρρίπτει, τις
"ανοησίες περί ναζισμού", όπως αναφέρει, και ζήτησε από τα ΜΜΕ να σταματήσουν τα περι "νεοναζιστικού μορφώματος" η ΧΑ είναι ένα νόμιμο εκλεγμένο κόμμα .
 
 
Οσο για τις άρσεις βουλευτικής ασυλίας που καταφθάνουν βροχή κατά των στελεχών της ΧΑ, είπε για την δική αίτηση άρσης "επίορκος εισαγγελέας με κατηγόρησε για παράνομη βία στο μελιγαλά. Πήρα το λόγο να μιλήσω ως εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου και επιτέθηκα με σφοδρότητα στο Ε.Βενιζέλο, προφανώς αυτό αποτελέι παράνομη βία."
 
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το οπλοστάσιο της Χρυσής Αυγής απάντησε "δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω, ρωτήστε τον Οδυσσέα Βουδούρη,που ανήκε στο ΔΣ του εφοπλιστή Πάλη, αλλά και τον πρόεδρο Παπούλια. Η πιο διαδεδομένη φωτογρφία του Πάλη στο ίντερνετ είναι με τον πρόεδρο Παπούλια η οποία μάλλιστα φιγουράρει κομμενη στις εφημερίδες."
 
"Πολύ σύντομα η ΧΑ θα καταφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων".
 
Στη συνέχεια έδωσε τον λόγο στον νομικό εκπρόσωπο του κόμματος κ. Παπαγρηγορίου ο οποίος είπε ότι πρώτα θα "δούμε τις κινησεις των εφετών ανακριτών και μετά θα 
αποφασίσουμε πότε θα αιτηθούμε την αποφυλάκιση των προφυλακισμένων βουλευτών μας"
 
Ο κ.Παπαγρηγορίου μίλησε περί "ασυνάρτητου κατηγορητηρίου" μάλλιστα από τις 31 δικογραφίες εναντίον της ΧΑ έφτασαν μόνο 11.
 
Εδώ παρενέβει ο Η.Κασιδιάρης και δήλωσε χαρακτηριστικά " μέλος της ΧΑ στην Καβάλα,χτυπήθηκε από κάποιους και υπέβαλε μήνυση, στην συνέχεια ο κ.Δένδιας ρωτάει τον Άρειο Πάγο εάν ο συγκεκριμένος ανήκει σε εγκληματική οργάνωση"!
 
Ο Η.Κασιδιάρης αρνείται ότι ο Γ.Ρουπακιάς ήταν μέλος της ΧΑ, όσο για τις φωτογραφίες του πρόκειται για ένα άτομο εντός 5000 ατόμων, "προσωπικά τον είδα την Τετάρτη
μετά την δολοφονία Π.Φύσσα πρώτη φορά". όσο για τα τηλέφωνα από τον Πατέλη στα κεντρικά της ΧΑ που εμπλέξανε τον Ν.Μιχαλολιάκο "το τηλεφωνο είναι το κεντρικό του
κόμματος, δηλαδή εάν ληστέψω μια τράπεζα και στη συνέχεια πάρω τηλέφωνο στην Κουμουνδούρου, και το σηκώσουν, πρέεπι να συλληφθεί ο Τσίπρας; Ή αν πάρω τηλ στη Συγγρού υπεύθυνος θα είναι ο Α.Σαμαράς;"
 
Στη συνέχεια ξαναπήρε το λόγο ο κ. Παπαγρηγορίου για το θέμα των τηλεφωνικών κλήσεων. 
 
"Από την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου δεν προέκυψε εκείνη την ημέρα καμμία συνομιλία Πατέλη-Ρουπακια΄, είναι μέσα στη δικογραφία. Την ημέρα εκείνη έγιναν 14 τηλέφωνα μεταξύ γραφείων ΧΑ - Οικίας Πατέλη, εκ των οποίων τα μισά τα έκανα εγώ! Ήταν λογικό η κυρία Σκαρπε΄λη η σύζυγος του κ.Πατέλη, να ήθελε να με ρωτήσει ποιές θα είναι οι επόμενες κινήσεις της, τη στιγμή που η αστυνομία έψαχνε το σπίτι της. Τ ατηλέφωνα είναι στο όνομα του Ν.Μιχαλολιάκου, σημαίνει αυτό ότιμ τον έπαιρναν τηλέφωνο για να του δώσουν αναφορά;"
 
Στην συνέχεια ο Η.Κασιδιάρης ξεκαθάρισε ότι θα κατέβουν κανονικα στις εκλογές αρχής γενομένης με τις ευρωεκλογές του Μαϊου,γιατί δεν τους έχουν στερηθεί τα πολιτικά διακιώματα, και γιατί δεν προλαβαίνουν να το κάνουν αυτό τελεσίδικα. Μετά την δίκη η οποία αν γίνει "θα γελάει όλη η Έλλάδα", ακολουθεί το Εφετείο, και τέλος ο Άρειος Πάγος. Μαλλιστα θα συμμετάσχουν και οι προφυλακισθέντες.
 
Ο κ.Παπαγρηγορίου στη συνέχεια δήλωσε ότι ζήτησε την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου των υπο κατηγορία στελεχών για να αποδειχτεί ότι έτσι και αλλιώς είχαν συχνές επικοικωνιες καθημερινές μεταξύ τους. Ο Πατέλης ως υπευθυνος Νίκαιας με τον Γιάννη Λαγό ως υπέυθυνο Πειραιά, και ο Λαγός με τον Ν.Μιχαλολιάκο που είναι ο αρχηγός του κόμματος, κάτι το οποίο δεν αποτελεί τεκμήριο ενοχής.
 
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ο «Κύριος Ναι»!

Χριστίνα Πουλίδου

Στις τελευταίες 541 ψηφοφορίες ψήφισε πάντα «ναι», ενώ ποτέ του δεν κατέθεσε μιαν ερώτηση, δεν υπέβαλε μια τροπολογία, δεν έλαβε κάποια πρωτοβουλία… Ο Ρουμάνος Ντουμίτρου Ζαμφιρέσκου, που προέρχεται από το ακροδεξιό κόμμα της «Μείζονος Ρουμανίας», δεν έχει κλείσει ακόμη έναν χρόνο στα έδρανα της ευρωβουλής. Ήρθε σε αναπλήρωση συναδέλφου του, εισήλθε στην Ομάδα των Μη Εγγεγραμμένων και παρίσταται σε όλες τις συνόδους για να λαμβάνει το επίδομα παρουσίας – διότι εμφανώς, εμφανέστατα, αδιαφορεί για την ημερήσια διάταξη και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Έχει βρει τον απλούστερο τρόπο να βγάζει το ψωμί του – παρίσταται και δεν κακοκαρδίζει κανέναν. Ψηφίζει «ναι» σε όλα…

Όπως σημειώνει το «Spiegel» σε δημοσίευμά του, τις προάλλες πέρασε από τη διαδικασία της ψηφοφορίας μία δέσμη νομοθεσίας που αφορούσε το κάπνισμα, η οποία προκάλεσε πολλές συγκρούσεις και γι΄ αυτό τελικά υιοθετήθηκαν διατάξεις με προφανείς αντιφάσεις. Ο Ζαμφιρέσκου όμως υπήρξε συνεπής: «θα πρέπει να καλύπτουν σοκαριστικές φωτογραφίες κι επιγραφές το 50% της επιφάνειας ενός πακέτου τσιγάρων» ήταν η μια τροπολογία - «ναι» απάντησε ο Ζαμφιρέσκου. «Θα πρέπει οι καπνοβιομηχανίες να έχουν το δικαίωμα επιλογής, πού θα τυπωθούν οι σοκαριστικές φωτογραφίες» ήταν η άλλη – «ναι» απάντησε και πάλι ο Ζαμφιρέσκου. «Θα πρέπει οι εικόνες να τυπώνονται στο κάτω μέρος του πακέτου» ήταν η τρίτη τροπολογία - «ναι» είπε εκ νέου ο Ζαμφιρέσκου…

Η ατυχία του ήταν, ότι κάθεται πλάι στον Αυστριακό «ανεξάρτητο» συνάδελφό του Μάρτιν Έρενχάουζερ, διάσημο για τις «αποκαλύψεις» του για «σκάνδαλα». «Δεν έχει ποτέ του έγγραφα πάνω στο έδρανό του, άρα δεν ξέρει ποιες τροπολογίες ψηφίζουμε» παρατήρησε ο Αυστριακός συνάδελφός του, δεδομένου ότι οι ψηφοφορίες γίνονται επί τη βάσει των κωδικών αριθμών που συνοδεύουν την κάθε τροπολογία.

Το φαινόμενο Ζαμφιρέσκου διερευνήθηκε στη συνέχεια στο VoteWatch (το Παρατηρητήριο ψήφου), όπου διαπιστώθηκε ότι πράγματι ο ρουμάνος ευρωβουλευτής σε 541 ψηφοφορίες δεν πάτησε ούτε μία φορά το κουμπί του «όχι». Στο δημοσίευμα επισημαίνεται, ότι το ρεκόρ του Ζαμφιρέσκου μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερο, καθώς οι μη ηλεκτρονικές ψηφοφορίες δεν καταγράφονται στο Vote Watch και άρα, στις ψηφοφορίες που έχουν γίνει με ανάταση, προφανέστατα επίσης είχε ψηφίσει «ναι»… Ο Αυστριακός γείτονάς του πάντως μαρτύρησε ότι το χέρι του Ζαμφιρέσκου είναι συνέχεια πάνω και σημείωσε πως η στάση του Ρουμάνου αποτελεί μια «απολύτως περιττή συμβολή στην πολιτική απάθεια»…

Το «Spiegel» σημειώνει επίσης, ότι ο «Κύριος Ναι», προφανώς δεν έμαθε στη ζωή του να λέει «όχι». Γεννημένος στην Κραϊόβα, υπηρέτησε στο καθεστώς Τσαουσέσκου ως αξιωματικός της Σεκιουριτάτε, ενώ στη μετέπειτα εποχή εντάχθηκε στο ακροδεξιό κόμμα της «Μείζονος Ρουμανίας». Μαζί με τον αρχηγό του κόμματος Βαντίμ Τιουντόρ (ο οποίος αρνείται την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος, ζητά τη λειτουργία στρατοπέδων εργασίας και την επαναφορά της θανατικής ποινής ώστε να γίνονται μαζικές εκτελέσεις σε γήπεδα…) ο Ζαμφιρέσκου κάθεται άνετα και άκοπα στα έδρανα της Ευρωβουλής. Από όπου λαμβάνει περί τα 8.000 ευρώ (ως βασικό μισθό) και κάπου 150 ευρώ τη μέρα, εφόσον παρίσταται στις συνόδους της Ολομέλειας.
Το γερμανικό περιοδικό προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του – έπειτα από αλλεπάλληλες απόπειρες κάποια στιγμή ήρθε σε επαφή μαζί του, η οποία όμως απέβη άκαρπη. Το δημοσίευμα καταλήγει πάντως με τη θυμόσοφο επισήμανση του Αυστριακού ευρωβουλευτή: «καλύτερα που ψηφίζει πάντα "ναι", μηχανικά, σαν ένα κουρδισμένο παιχνίδι. Διότι αν αυτός ο επιτήδειος ακροδεξιός εθνικιστής άρχιζε να σκέφτεται τις αποφάσεις του, τότε το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών μπορεί να ήταν πολύ χειρότερο»…

http://www.protagon.gr

Οι προοπτικές του γερμανικού καπιταλισμού

Του Χρήστου Λάσκου

Πριν μερικές μέρες ο Adam Posen, πρόεδρος του Peterson Institute of International Studies, στους Financial Times («Λάθος το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας»· μεταφρασμένο στο: http://goo.gl/LNgR73) σημείωνε πως η Γερμανία αποτελεί ένα πλούσιο κράτος, που ακολουθεί μοντέλο αναπτυσσόμενης οικονομίας, και προέβλεπε πως η εξάρτηση του γερμανικού καπιταλισμού από τους χαμηλούς μισθούς θα αποδειχτεί συνταγή καταστροφικής αποτυχίας. Την ίδια εποχή ο πολύς Άσμουσεν, ο γερμανός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, από τη δική του οπτική γωνία, διαπίστωνε ότι «τα επόμενα 5 με 10 χρόνια η Γερμανία θα ξαναγίνει ο ευρωπαίος ασθενής», όπως και στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας

Περίεργες προγνώσεις για όσους –και η ελληνική «κοινή γνώμη» ανήκει κατεξοχήν σε αυτούς– έχουν μια εικόνα της Γερμανίας ως πανίσχυρης, πλούσιας, υγιούς και, κυρίως, εξαιρετικά παραγωγικής οικονομίας. Ας δούμε, λοιπόν, πώς έχουν τα πράγματα.

Οι γερμανικές επιτυχίες. Εκεί που οι επιδόσεις της γερμανικής οικονομίας εμφανίζονται πραγματικά εντυπωσιακές είναι στους τομείς των εξαγωγών και της απασχόλησης. Πολλές φορές, μάλιστα, οι θετικές εξελίξεις σε αυτούς τους τομείς παρουσιάζονται ως ισχυρά συνδεδεμένες μεταξύ τους: η εξαγωγική επιτυχία των γερμανικών επιχειρήσεων εξηγεί και τα καλά νέα σε ό,τι αφορά την συνολική απασχόληση.

Πράγματι, με το εμπορικό πλεόνασμά της να αντιπροσωπεύει το 6% του ΑΕΠ, η Γερμανία είναι το ακραίο παράδειγμα εξαγωγικής οικονομίας στον κόσμο. Πάντοτε, βέβαια, οι εξαγωγές αποτελούσαν μεγάλο μέρος του ΑΕΠ της. Έτσι, στην προηγούμενη της ενοποίησης δεκαετία αντιστοιχούσαν στο 23-25% του ΑΕΠ, από το 1990 έως το 1999 συρρικνώθηκαν ελάχιστα, για να εκτιναχθούν τη δεκαετία του ευρώ στο ασύλληπτο ποσοστό του 38%, αφήνοντας πίσω την Κίνα και καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στον κόσμο. Επιπλέον, η μεγάλη αυτή έκρηξη των εξαγωγών φαίνεται να συμβαδίζει με μια εντυπωσιακή μείωση του ποσοστού ανεργίας: από 12% σχεδόν το 2005 κινήθηκε έκτοτε πτωτικά και, παρόλη την παγκόσμια οικονομική κρίση, έπεσε σε επίπεδα κάτω του 6%.

Οι σκοτεινές όψεις… Η ανεργία βρίσκεται σε πτώση, αλλά η Γερμανία διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό εργαζόμενων φτωχών στην Ευρώπη. Σε σύνολο ενεργού πληθυσμού 42 εκατομμυρίων, τα 8 εκ. απασχολούνται ελαστικά λιγότερες από 20 ώρες την εβδομάδα σε minijobs και midijobs για 400-800 ευρώ τον μήνα. Αυτά αποτελούν συνέπειες της πολιτικής της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης Σρέντερ και, κυρίως, των δυσώνυμων «μεταρρυθμίσεων» Hartz στην αγορά εργασίας, που έκανε πραγματικά αγνώριστη την «κοινωνική οικονομία της αγοράς», που αποτελούσε το ρηνανικό μοντέλο καπιταλισμού κόντρα στο υπερφιλελεύθερο αγγλοσαξωνικό. Η μείωση, συνεπώς, του ποσοστού ανεργίας βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στη μεγάλη συμπίεση των πραγματικών εισοδημάτων από εργασία. Έτσι, η πραγματική αμοιβή βρίσκεται σήμερα κάτω από το επίπεδο του 1990, ενώ το κατά κεφαλήν προϊόν αυξήθηκε στη διάρκεια της περιόδου του ευρώ, από το 2001 κι έπειτα, κατά 30%. Το σύνολο αυτής της διαφοράς το εισέπραξε η γερμανική εργοδοσία.

Οι εξαγωγικές επιδόσεις του γερμανικού καπιταλισμού ορθώς συνδέονται με τα προηγούμενα. Αυτό σημαίνει πως η ανταγωνιστική θέση του εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη συγκράτηση των εργατικών μισθών σε χαμηλά επίπεδα, και έτσι ο μόνος τρόπος για τη διατήρηση του μοντέλου είναι να το αποδέχεται (ή να εξαναγκάζεται να το κάνει) ο κόσμος της εργασίας. Τόσο οι εκβιασμοί για έξοδο του κεφαλαίου, αν δεν διατηρηθούν αυτά τα δεδομένα, όσο και ο φόβος που αντιπροσωπεύει ο «αποτυχημένος» Νότος της Ευρώπης φαίνεται πως είναι, προς το παρόν, αποτελεσματικοί.

…και τα ακόμη χειρότερα. Για να κατανοήσουμε τι έχει συμβεί πρέπει να αξιοποιήσουμε τον δείκτη που κατέχει τον κεντρικό ρόλο στην κίνηση μιας καπιταλιστικής οικονομίας: το ποσοστό κέρδους. Φαίνεται, λοιπόν, βάσει των στοιχείων της AMECO, πως η καθαρή απόδοση του κεφαλαίου σχεδόν διπλασιάστηκε στη Γερμανία σε σχέση με το ιστορικό χαμηλό του 1982. Το μισό, επιπλέον, αυτής της αύξησης πραγματοποιήθηκε μετά τη δημιουργία της Ευρωζώνης, η οποία φαίνεται να ευνόησε τη γερμανική οικονομία, καθώς απορροφούσε πάνω από τα δύο τρίτα των γερμανικών εξαγωγών. Αυτό αναδεικνύεται ανάγλυφα και από τους συγκριτικούς δείκτες: στα χρόνια της Ευρωζώνης και μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το ποσοστό κέρδους μειώθηκε στη Γαλλία κατά 3,8%, στην Ισπανία κατά 4,2% και στην Ιταλία κατά 9,5%, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 17,7%.

Το Διάγραμμα[1] καταδεικνύει με μαρξιστικούς όρους την ουσία του νέου «γερμανικού θαύματος». Η πολύ μεγάλη αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης διαχρονικά αποτελούσε τον αποκλειστικό σχεδόν παράγοντα της ανάκαμψης του ποσοστού κέρδους. Από το 1982 η παραγόμενη υπεραξία αυξήθηκε κατά 40%, την ίδια στιγμή που, όπως επισημαίνει ο Roberts, η οργανική σύνθεση του κεφαλαίου μεγεθύνθηκε μόλις κατά 5%. Ενώ, δηλαδή, παρά τον διαδεδομένο μύθο, το σταθερό κεφάλαιο ελάχιστα αυξανόταν ενισχύοντας την καινοτομία και τις επενδύσεις σε νέα τεχνολογία, είχαμε μια εκτόξευση της υπεραξίας βασισμένη, μεταξύ άλλων, και στη χρήση μεγάλου αριθμού αλλοδαπών (κυρίως Τούρκων) εργαζομένων, καθώς και στην εκμετάλλευση της εργασίας σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, με απευθείας εξαγωγή εγκαταστάσεων και κεφαλαίων εκεί.

Η πραγματική δε εκτίναξη του ποσοστού κέρδους επέρχεται την περίοδο του ευρώ, άμεσα συνδεδεμένη με τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και στους θεσμούς διαχείρισης της ανεργίας, οι οποίες, σε συνδυασμό με τα προηγούμενα, θεμελίωσαν την πρόσφατη ισχύ του γερμανικού καπιταλισμού. Συνεπώς, η δυνατότητα υπεράντλησης υπεραξίας από την εργατική τάξη και, μαζί, η διατήρηση του κόστους του σταθερού κεφαλαίου αποτελεί ουσιαστικά την πρόσφατη ιστορία του γερμανικού καπιταλισμού.[2]

Παρά τα νομιζόμενα, λοιπόν, ο γερμανικός καπιταλισμός δεν βασίζει την σημερινή ισχύ του σε πραγματικά δυναμικά χαρακτηριστικά. Όπως σημειώνει ο Posen στο άρθρο που προαναφέρθηκε, «ιδανικά, μία πλούσια χώρα διατηρεί την ανταγωνιστικότητά της μέσω έρευνας και ανάπτυξης και κεφαλαιουχικών επενδύσεων. Αντιθέτως, οι συνολικές σταθερές επενδύσεις μειώνονται σταθερά στη Γερμανία, από 24% του ΑΕΠ το 1991, σε λιγότερο από 18%».[3] Οι γερμανικές επενδύσεις είναι σταθερά πολύ χαμηλότερες από τον μέσο όρο των χωρών του G7, όπως δείχνει η πρόσφατη Οικονομική Έκθεση για τη Γερμανία του ΟΟΣΑ.

Από την άλλη, η Γερμανία παρουσιάζει μεγάλη υστέρηση και σε ό,τι αφορά την επένδυση σε ανθρώπινο κεφάλαιο, όντας μία από τις δύο μόλις προηγμένες οικονομίες όπου το ποσοστό των νέων πτυχιούχων 25-34 ετών δεν αυξάνεται συγκριτικά με τις προηγούμενες γενιές (η άλλη είναι οι ΗΠΑ). Έτσι, το ποσοστό νέων εργαζομένων με ανώτατες σπουδές είναι κατά 10 έως 20% χαμηλότερο από ό,τι σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες.

Όλα τα παραπάνω, φυσικά, έχουν δραματικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα της εργασίας, με αποτέλεσμα η ετήσια αύξησή της μεταξύ 2001-2010 να είναι μόλις 0,6%, έναντι 1,4% για τις ανεπτυγμένες χώρες. Την ίδια περίοδο –και πάλι παρά τα θρυλούμενα– η απασχόληση στη μεταποίηση συρρικνώνεται με παρόμοιο τρόπο, όπως και στις άλλες οικονομίες του ΟΟΣΑ, ενώ και οι όροι εμπορίου στη μεταποίηση δεν δείχνουν κάτι ιδιαίτερο.

Συμπερασματικά, τα νέα για τον γερμανικό καπιταλισμό δεν είναι τα καλύτερα — και χωρίς να προσθέσουμε τα πολύ δυσοίωνα από το δημογραφικό πρόβλημα. Ο εξαγωγικός του προσανατολισμός εύκολα θα μετατραπεί σε αχίλλειο πτέρνα, όταν η Κίνα σταματήσει να εισάγει γερμανικές μηχανές, στο μέτρο που δεν μπορεί παρά να μειώσει την επένδυση ως ποσοστό του ΑΕΠ της και, ακόμη περισσότερο, όταν οι χώρες της Ευρώπης, που απορροφούν το 70% των γερμανικών εξαγωγών, θα τις μειώσουν κατά πολύ ακριβώς λόγω των υφεσιακών προγραμμάτων γερμανικής κοπής, που εφαρμόζουν μετά το 2008. Σε συνδυασμό με το μεγάλο ενεργειακό κόστος της γερμανικής παραγωγής (ηλεκτρικό ακριβότερο κατά το 1/3 σε σχέση π.χ. με τη Γαλλία και την Ιταλία, αέριο τέσσερις φορές ακριβότερο σε σχέση με τις ΗΠΑ) καμιά θετική προσδοκία δεν διαμορφώνεται. Ο μόνος δρόμος, λοιπόν, παραμένει η επίταση της εκμετάλλευσης με όρους απόλυτης υπεραξίας. Και αυτό δύσκολα μπορεί να έχει διάρκεια.

***

Η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική καπιταλιστική οικονομία στην Ευρώπη και, αν τα πράγματα συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο, σύντομα θα αποτελεί την ισχυρότερη ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική δύναμη (ενώ σήμερα μοιράζεται αυτήν την θέση με τη Γαλλία και τη Βρετανία). Οι επιλογές της καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό το μέλλον όλων μας. Εάν το μέλλον της Ευρώπης είναι συναρτημένο με το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας, οι προοπτικές είναι εξαιρετικά ζοφερές. Για την ευρωπαϊκή ήπειρο και, ιδίως, για τους ευρωπαίους εργαζομένους, στο μέτρο που η διαρκής επίταση της εκμετάλλευσης θα αποτελεί στο διηνεκές τον δρόμο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

1. M. Roberts, German capitalism–a success story? στο thenextrecession.wordpress.com (22/9/13)

[2] Στο ίδιο.

[3] Για σύγκριση, την περίοδο 1995-2008 η αύξηση του παγίου κεφαλαίου στην Ελλάδα άγγιξε το 103%, ενώ στη Γερμανία μόλις το 19%. Βλ. Χρήστος Λάσκος, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Χωρίς Επιστροφή, ΚΨΜ, 2011.

Πηγή: RedNotebook

ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών Αχαΐας: Κενά, κλειστά σχολεία, μαθητές στο σπίτι τους

Παράσταση διαμαρτυρίας  στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας στην Πάτρα, πραγματοποίησαν την περασμένη Πέμπτη Εκπαιδευτικοί του ΠΑΜΕ Αχαΐας. Όπως ανφέρουν σε ανακοίνωσή τους, τέθηκαν τα προβλήματα στη λειτουργία των σχολικών μονάδων, με κορυφαία τις ελλείψεις σε προσωπικό και τη μη μεταφορά μαθητών.
Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

Ο Τζήμερος είμαι, Πρόεδρε...

Όταν ο Χίτλερ έμαθε για τους Ρομά, είπε "μπράβο"...

http://tvxs.gr/

Η οργή και η ορμή: ένα γράμμα δρόμος

Photo: Alexandros Katsis / Fosphotos.com
Γιούλα Ράπτη

Είναι μέρες που δεν έχεις τι να γράψεις. Άλλες που δεν ξέρεις από πού να πρωτο-αρχίσεις... Μερικές φορές οι λέξεις είναι σαν να θέλουν να φωνάξουν· βίαιες, βιαστικές, γεμάτες γωνίες, άλλες φορές ψιθυρίζουν ·στρογγυλεύουν, γίνονται θηλυκές, γλυκές, κατευναστικές.

Οι λέξεις, λένε, δεν είναι αθώες. Κουβαλάνε εικόνες, μνήμες, μουσικότητα. Εξοργίζουν ή συγκινούν, είναι φίλες ή σου σκάβουν το λάκκο, γενναίες ή δειλές... και πάει λέγοντας. Συνεννοούμαστε πια με λίγες λέξεις κι άσχημες. Αυτές ορίζουν τη ζωή μας: η κρίση, η βία, η φτώχεια, τα μέτρα, η τρόικα, το χρέος...

Οι πολιτικοί, όσο κι αν προσπάθησαν, παρέμειναν στη γνωστή ξύλινη γλώσσα, όσο κι αν «ανεβάζουν τους τόνους», όσο κι αν διανθίζουν με «σκληρή γλώσσα» τις αντιπαραθέσεις τους, όσο κι αν «διασταυρώνουν τα ξίφη τους» και άλλα τέτοια φαιδρά κλισέ.

Οι on line πολίτες, έχει πια ο καθένας το μετερίζι του -το προφίλ του στο fb- και γίνεται επαναστάτης, δηκτικός, ποιητικός, χιουμορίστας, αρθρογράφος, μετρώντας την επιρροή του στους άλλους, που και μεγάλη να είναι πέραν της ναρκισιστικής ικανοποίησης δεν ξέρει τι να την κάνει. Λέξεις άπειρες καθημερινά στο Διαδίκτυο, στο όνομα της επικοινωνίας, που κάποια στιγμή σε ζαλίζει, σε αποσυντονίζει και σου ζητάει όλο και περισσότερο χρόνο.

Οι καλλιτέχνες, πάντα λίγο πιο τυχεροί, έχουν ένα μέσον να βάλουν στις λέξεις τους και την οργή και την ορμή για ζωή. Νέες ομάδες ηθοποιών, νέα στέκια μουσικών, αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στην πόλη, πολλές νέες εκδόσεις βιβλίων. Παλιοί και νέοι καλλιτέχνες προσπαθούν να βγάλουν μέσα από τις στάχτες διαμάντια.

Κι είναι στιγμές, που με κάποια αφορμή, ένα τραγουδάκι που ακούγεται από ένα παράθυρο, ένα ζευγάρι που φιλιέται στο στενό, ή και απλά ποτίζοντας τα λουλούδια σου ενώ δύει ο ήλιος, νιώθεις ότι η ζωή μας έγινε πολύ φτηνή, πολύ μικρή, πολύ άδεια από λέξεις, αισθήματα, σκέψεις. Και σε πιάνει μια άγρια διάθεση να ζήσεις, να μην κάνεις σε κανέναν τη χάρη να ξεχάσεις τα πιο σημαντικά, να μην πτωχεύσεις άλλο εσωτερικά.

Οι ψυχολόγοι λένε ότι αυτό που μετράει στη ζυγαριά της ψυχικής ισορροπίας, είναι η ευχαρίστηση που παίρνεις από τη ζωή σου, τουλάχιστον να ισορροπεί τη δυσαρέσκεια που σου προκαλεί. Και πόσοι σήμερα μπορούν να απαντήσουν θετικά; Όπως πάντα, οι ερωτευμένοι, οι καλλιτέχνες και οι τρελοί.

Η Ατζέντα, έψαξε να βρει νέες λέξεις για να περιγράψει το κενό που νιώθουμε καμιά φορά όταν σταματάμε το τρέξιμο και για λίγο ακούμε μέσα μας μια αδύναμη φωνή «πώς ζεις; τι κάνεις; τι θέλεις; τι μπορείς;», αλλά δεν βρήκε ούτε απαντήσεις, ούτε νέες λέξεις. Η αναζήτηση συνεχίζεται...

http://www.protagon.gr/

17χρονος πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε σχολείο στον Πύργο, αξιοποιώντας πληροφορίες από το διαδίκτυο

Εξιχνιάστηκε άμεσα, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Πύργου, περιστατικό έκρηξης το οποίο συνέβη σήμερα  τα ξημερώματα σε σχολείο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην περιοχή του Πύργου ενώ συνεληφθη ως δράστης ένας 17χρονος ημεδαπός μαθητής.

Παρανοϊκά

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Εχω μια κωμικοτραγική εικόνα στη μνήμη μου. Οταν επισκεπτόμουν τον τάφο της μάνας μου σ' ένα από τα περιφερειακά νεκροταφεία και μόλις άναβα το καντηλάκι της και πότιζα τη γλαστρούλα με το βασιλικό, δυο εφημερεύοντες παπάδες, που εκτελούσαν βάρδια για τα τρισάγια, μόλις φερμάρανε πελάτη, και στην περίπτωση εμένα ή την κόρη μου, συναγωνίζονταν ποιος θα φτάσει πρώτος για να αρπάξει τα «τυχερά».

Η εικόνα αυτή ήταν εφιαλτικά κωμική και τραγική. Με το ένα χέρι τραβάγανε απάνω το ράσο να μην τους εμποδίζει και με το πετραχήλι ν' ανεμίζει και το λιβανιστήρι στο άλλο πηδούσαν σαν κατσίκια ανάμεσα στους τάφους για να φτάσουνε πρώτοι στο κεχρί.

Υστερα πληροφορήθηκα πως η ΔΕΗ εισέπραττε με τιμολόγιο το ρεύμα που έκαιγαν τα ηλεκτρικά λαμπιόνια-κεριά που κάποιοι πρακτικοί συγγενείς εφοδίαζαν τον τάφο των προσφιλών τους.

Και τώρα διαβάζω πως δήμος της περιφέρειας που διαχειρίζεται τάφους και εισπράττει ενοίκιο για τη χρήση τους κατέφυγε σε τράπεζα και απαίτησε να κατασχεθεί από τις καταθέσεις συγγενούς του ενοίκου του τάφου ποσόν τριών (ναι 3) ευρώ, οφειλόμενο τις οίδε για ποια χρήση. Επειδή το ενοίκιο είναι ακριβότερο, μάλλον πρόκειται για χαράτσι φύλαξης των οστών του νεκρού στο οστεοφυλάκιο του νεκροταφείου!!

Μαθαίνω επίσης πως μέσω κατασχέσεως τραπεζικού λογαριασμού έχει απαιτηθεί και το ποσόν του ενός (ναι 1) ευρώ.

Οχι, αποκλείεται τα φαινόμενα αυτά να τα υπαγορεύει η κρίση. Είναι η αποθέωση της γραφειοκρατίας. Λογαριάστε πόσοι δημοτικοί υπάλληλοι και πόσοι τραπεζικοί απασχολήθηκαν έστω για 10' ο καθένας για κάθε τέτοιο αλισβερίσι.

http://www.enet.gr/

B' EΣΚΑ-Η: Όλα έτοιμα για την κλήρωση των δυο ομίλων

Την τελευταία ημέρα του Οκτωβρίου (31/10, Πέμπτη), θα γίνει στα γραφεία της ΕΣΚΑ-Η η κλήρωση των αγώνων του νέου πρωταθλήματος της Β' κατηγορίας ανδρών. 
Δικαίωμα συμμετοχής σύμφωνα με την ειδική προκήρυξη της Ένωσης έχουν είκοσι ομάδες, που για μια ακόμη χρονιά θα κληρωθούν σε δυο ομίλους.
Η όλη διαδικασία θα γίνει με βάση

Στην πρόβα της παρέλασης

Photo: Menelaos Myrillas / Fosphotos.com
Σπύρος Σεραφείμ

Βρίσκεσαι κοντά σε σχολείο, πρέπει να κόψεις ταχύτητα, υπάρχουν μαθητές στον δρόμο, σαν διαδήλωση. Για την ακρίβεια, σαν διαλυμένη διαδήλωση. Κάνουν πρόβες για την παρέλαση...

Η 28η Οκτωβρίου έρχεται και δεν απορώ που, προς το παρόν, δεν έχει φουντώσει η καθιερωμένη μάχη στις τηλεοπτικές συχνότητες περί αλλοδαπών σημαιοφόρων και «γιατί να συμμετέχουν οι ξένοι στις παρελάσεις μας;». Έπειτα από τη δολοφονία Φύσσα, οι φασίστες έχουν λουφάξει, κρύβονται, προσπαθούν να μη δίνουν στόχο κι ας ξέρουμε ποιοι βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα, κάθε χρόνο, να μιλήσουν σχετικά. Φέτος θα κάνουμε σαν να μην τους βλέπουμε, σαν τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο.

Άλλωστε, στο τραπέζι των συζητήσεων έχει πέσει κι άλλο θέμα, αυτό των παρελάσεων. Με χορηγό οι ένστολοι, με στο στανιό οι μαθητές. Βρίσκομαι κοντά σε σχολείο, οι μαθητές του λυκείου της περιοχής έχουν βγει στον δρόμο και κάνουν πρόβα. Χαμηλώνω την ένταση στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου μου, στην κεφαλή των σε παράταξη μαθητών ακούγονται τύμπανα που προσπαθούν να κρατήσουν τον ρυθμό, ντραμ-ντρουμ. Είναι τόσο ξεψυχισμένα, ίσα που ακούγονται, συν του ότι κάποιες φορές δε χτυπούν σωστά στο μέτρο. Δηλαδή και κάποιος μαθητής να ήθελε να συντονίσει το βήμα του με την γκραν κάσα, θα έπρεπε να παίξει «κουτσό» για να το πετύχει. Το νεανικό σφρίγος δεν παρελαύνει μαζί με τα παιδιά, θα το βρείτε σε παρακείμενη καφετέρια να πίνει φρέντο. Τα παιδιά σέρνονται, στην κυριολεξία, βαριούνται τραγικά το να περπατούν με «βήμα», με φόντο τη μαθητική παρέλαση. Ήδη κάποιοι από τους μαθητές μηχανεύονται το πώς θα την κάνουν κοπάνα εκείνη την ημέρα, χωρίς απουσίες: Θέλουν να πάνε για καφέ, να κοιμηθούν, να ερωτευτούν σε κάποιο παγκάκι, να πάνε έξω από τη βιτρίνα με τις μοτοσικλέτες και να ονειρευτούν.

Ο ήλιος είναι εκεί ψηλά και λάμπει και αντί να παίζουν, να γελάνε, να μαθαίνουν κάτι σημαντικό για τη ζωή τους και τις γνώσεις τους, κάνουν πρόβα για την παρέλαση, για να αποδώσουν τον δικό τους «φόρο τιμής σε όλους εκείνους που έπεσαν για την πατρίδα». Και ο κλασικός δεκάρικος, πανηγυρικός λόγος που θα βγάλει κάποιος δάσκαλος ή ο διευθυντής στη γιορτή του σχολείου, θα καταλήγει «για να είμαστε εμείς ελεύθεροι σήμερα». Ο μαθητής τα ακούει όλα αυτά σαν σε ηχώ από άλλες σχολικές χρονιές, αλλά δεν του λένε απολύτως τίποτα. Κανείς δεν του εξήγησε τι είχε συμβεί εις βάθος τότε με το έπος, άλλωστε το ηρωικό και το πένθιμο πάντα πουλάει, σετάκι με το «εθνικό μας φρόνημα», «τους ήρωες που πολεμούν σαν Έλληνες» και όλα τα παρεμφερή, με κατάληξη «για την πατρίδα μας τη γλυκιά». Ο πιτσιρικάς, όμως, που είναι σε αυτήν την υποτυπώδη σειρά και κάνει πρόβα για την παρέλαση, ξέρει ότι η γλυκιά πατρίδα τον διώχνει να φύγει από κοντά της μόλις μπορέσει ο ίδιος, η γλυκιά του πατρίδα βάζει τους δικούς του να πληρώνουν χαράτσια -ενώ υπάρχει και ανεργία στο σπίτι- και οι παππούδες δεν μπορούν να βοηθήσουν, πια, με μειωμένη σύνταξη. «Για ποια πατρίδα;», σκέφτεται ο νεαρός που δεν είναι «ζυγισμένος-στοιχισμένος» (sic) με τους υπόλοιπους συμμαθητές του και έτσι τα ολσταράκια και τα λοιπά αθλητικά παπούτσια σέρνονται στον δρόμο - είπαμε, δεν υπάρχει καμία όρεξη. Αντί να πάνε τα παιδιά μια εκδρομή, ή να τους μάθουν κάτι σημαντικό, τα βγάζουν για πρόβα εν όψει μιας παρέλασης που θα γίνει και θα είναι μια παρωδία, για να πούμε ξανά ότι «γιορτάστηκε και φέτος με λαμπρότητα ο εορτασμός της εθνικής μας επετείου, με την καθιερωμένη μαθητική παρέλαση». Η μαθητιώσα νεολαία θα συρθεί -με σκισμένα τζιν τα αγόρια και σούπερ μίνι τα κορίτσια- μπροστά από την εξέδρα των επισήμων για να μουντζώσει, κιόλας, κάποιο από τα παιδιά. Πριν, κάποια από αυτά θα έχουν απαντήσει σε ερώτηση δημοσιογράφου από τηλεοπτικό κανάλι ότι «σήμερα γιορτάζουμε τη νίκη μας επί των Τούρκων, αλλά ευτυχώς ο Παλαιών Πατρών, αν και Γερμανός, ήθελε το καλό μας και μας βοήθησε να απελευθερωθούμε»!

Γι’ αυτό σας λέω, μην τα τραβολογάτε τα παιδιά άδικα, σε κάτι που δε θέλουν, υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να μάθουν αντί να σέρνονται στους δρόμους κάνοντας άνευρες πρόβες. Ναι, φυσικά και υπάρχουν και οι εξαιρέσεις σε μαθητές, για όλα αυτά που έγραψα. Ο κανόνας, όμως, είναι άλλος στα περισσότερα σχολεία και μόλις τον διάβασες.

Τα παιδιά στρίβουν στη γωνία του σχολείου, «καλή συνέχεια, ρε μάγκες», βάζω δευτέρα στο σασμάν και φεύγω. Να θυμηθώ, αύριο, να επιστρέψω από άλλον δρόμο στο σπίτι μου, μπορεί να έχω απρόσμενες συναντήσεις με την Ιστορία του τόπου...

http://www.protagon.gr

Επανάσταση στις ταχύτητες του Ίντερνετ μέσω μιας λάμπας!

Ενσωματωμένα μικροτσίπ έχουν τη δυνατότητα παροχής ταχυτήτων στα 150 mbs. Η ημέρα που θα είναι εφικτή η παροχή σύνδεσης ασυρμάτου Ίντερνετ μέσω του φωτός μίας λάμπας (Li-Fi) βρίσκεται πλέον πιο κοντά, όπως αναφέρουν κινέζοι επιστήμονες…

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Xinhua News, ομάδα ερευνητών του Πανεπιστημίου Φουντάν της Σαγκάης ανέπτυξαν μία λάμπα με ενσωματωμένα μικροτσίπ τα οποία έχουν τη δυνατότητα παροχής ταχυτήτων που αγγίζουν τα 150 megabits per second. Κατά την Τσι Ναν, καθηγήτρια τεχνολογίας πληροφορικής, μία και μόνο λάμπα LED του ενός watt είναι επαρκής για να συνδέσει τέσσερις υπολογιστές στο Ίντερνετ χρησιμοποιώντας, αντί για τα «συμβατικά»

Ποιοι δικαιούνται έκπτωση ή απαλλαγή από τα τσουχτερά χαράτσια των ακινήτων

Μειωμένο φόρο 50% ή πλήρη απαλλαγή από την καταβολή του προβλέπει το νομοσχέδιο για τις οικονομικά ασθενέστερες κατηγορίες φορολογούμενων.

ΕΛΣΤΑΤ: Για 7η συνεχή φορά δεν υπήρξαν «αστερίσκοι» από τη Eurostat

Χωρίς επιφυλάξεις, για έβδομη συνεχή φορά από το Νοέμβριο 2010, δημοσιεύονται από τη Eurostat οι... δημοσιονομικές στατιστικές της Ελλάδος, που κατήρτισε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), βάσει των οποίων το δημοσιονομικό έλλειμμα για το 2012 διαμορφώθηκε στο 9% του ΑΕΠ.

Αυτό αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΕΛΣΤΑΤ, μια ημέρα μετά τη δεύτερη κοινοποίηση για το 2013 των στοιχείων για το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το γεγονός ότι για έβδομη συνεχή φορά δεν υπήρξαν «αστερίσκοι» από τη Eurostat, κατόπιν των σχετικών ελέγχων και πιστοποιήσεων,

Αστισμός, ελίτ και αξιακά πρότυπα

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΛΗ

Στην απελευθέρωση της Αθήνας, τον Οκτώβριο 1944, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος βρισκόταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις με τους ΕΛΑΣίτες έχοντας ως βασική έγνοια να διατηρηθεί η τάξη και η ειρήνη στην πρωτεύουσα. Τότε, η χώρα διατηρούσε ακόμη στο δυναμικό της πρόσωπα από την αστική τάξη με απόλυτη επίγνωση των εννοιών του συλλογικού καλού, της πατρίδας, του εθνικού συμφέροντος.

Σήμερα, όμως, διερωτώμεθα πραγματικά αν στην πολύ πιθανή περίπτωση που η Αριστερά κληθεί από τον ελληνικό λαό να αναλάβει τη διακυβέρνηση, θα υπάρξουν τέτοια πρόσωπα που θα προτάξουν το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό ή το συντεχνιακό. Και είναι ένα ερώτημα κρίσιμο, κατά τη γνώμη μας, διότι η κατάσταση της χώρας είναι τέτοια, που απαιτούνται απελευθερωτικές πρωτοβουλίες με αποκλειστικό γνώμονα τη χωρίς καθυστερήσεις έξοδο από μια κρίση, η οποία λαμβάνει διαστάσεις ανθρωπιστικής τραγωδίας και απειλεί ευθέως τη συνέχεια της ελληνικής κοινωνίας.

Ορόλος των ελίτ, όσο και εάν δεν εννοούμε το συγκεκριμένο όρο όπως τον θέλει η νεοφιλελεύθερη ανάγνωση του ανθρώπινου προσώπου (άτομο κατ' αυτούς), των κοινωνιών και της πολιτικής τάξης, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι είναι ιδιαίτερα αναγκαίος σε συνθήκες σαν του '44, που δεν απέχουν και πολύ στην πραγματικότητα από τις σημερινές. Σε συνθήκες, δηλαδή, έκτακτης ανάγκης, με στοιχεία οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης και απονομιμοποίησης από την πλειοψηφική βάση των αντιπροσωπευτικών πολιτικών θεσμών.

Εκτός αν θεωρεί κανείς πως η χώρα δεν διανύει έκτακτες συνθήκες, δεν πεθαίνουν άνθρωποι από τη φτώχεια, πως δεν απώλεσε την εθνική κυριαρχία της και ότι ο φιλολαϊκός μέχρι το 2012 πρωθυπουργός της, που -για να μην ξεχνιόμαστε- εξελέγη εξαιτίας της συγκεκριμένης ρητορικής που τότε ανέπτυξε, εξαπατώντας και αυτός τους πολίτες, όπως έπραξε και ο συμφοιτητής του Γιώργος Παπανδρέου, διατηρεί ακόμη το ηθικό και πολιτικό ειδικό βάρος και την πολιτική νομιμοποίηση να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του παρέα με το σοσιαλιστή Ευάγγελο Βενιζέλο και τα ρετάλια του ΠΑΣΟΚ.

Στη μεταπολίτευση, που ανέδειξε τη νέα πλουτοκρατία, κυρίως, όμως, στη φρικώδη δεκαετία του '90, όταν η διαπλοκή της περιόδου του εκσυγχρονισμού υπέσκαπτε ανενόχλητη την παραγωγική βάση, τα ελάχιστα, δημιουργικά αστικά τμήματα με παραγωγικό αίτημα και πατριωτικό προσανατολισμό, που δεν συναίνεσαν στον παρασιτισμό και τον ευτελισμό του δημόσιου βίου, συμπιέστηκαν σε τέτοιο βαθμό -έως αφανισμού- ώστε τώρα, με τη χώρα στην άβυσσο, να προκύπτει επιτακτικά η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου αστισμού χωρίς τις παθογένειες των τωρινών, κυρίαρχων και διεφθαρμένων ελίτ.

Ενός αστισμού, που θα συμβάλει να στηθεί μετωπικό ανάχωμα στο νεοφιλελευθερισμό, απαλλαγμένου από τη μικρότητα της διευθύνουσας τάξης, τη σημερινή κακιστοκρατία με τα χαμηλά αξιακά πρότυπα, που αγκομαχά να κρατηθεί στην εξουσία υποβοηθούμενη από πολιτικά και πνευματικά σκουπίδια, τα οποία συνεχίζουν να κατακλύζουν το δημόσιο χώρο και να ταλαιπωρούν τις ζωές μας.

http://www.enet.gr/