Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Αλιγάτορας πήγε σε σούπερ μάρκετ!

Απρόσμενη τροπή πήρε το τέλος της βάρδιας το Σάββατο το βράδυ για τους εργαζόμενους (αλλά και τους πελάτες) σε ένα κατάστημα της Walmart σε μία μικρή πόλη της Φλόριντα.

Τένις: «Ελεύθερη πτώση» για τον Κύπριο Μάρκο Παγδατή

Ο Ράφα Ναδάλ παρέμεινε στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης της ATP, με τον Νόβακ Τζόκοβιτς να ακολουθεί από κοντά και να αναμένει την ευκαιρία για την επάνοδό του στην κορυφή.
Εντύπωση προκαλεί, πάντως, η «ελεύθερη

H «Άγρια» Ρις Γουίδερσπουν

Η Ρις Γουίδερσπουν βρίσκεται αυτή την περίοδο στα γυρίσματα της ταινίας η οποία θα έχει τίτλο «Wild» (Άγρια).

Γέμισαν με ...τάπερ τα ΚΤΕΛ-Οι αθάνατες Ελληνίδες μητέρες στέλνουν σπιτικό φαγητό στους φοιτητές

Την τιμητική τους απέκτησαν και πάλι τα τάπερ, καθώς πέρα από τη μητρική φροντίδα που ούτως ή αλλιώς θεωρείται δεδομένη, η οικονομική κρίση και ο περιορισμός των εξόδων ενός φοιτητή, οδηγούν ολοένα και περισσότερες νοικοκυρές να στέλνουν τακτικά σπιτικό μαγειρευτό φαγητό στα παιδιά τους.

Βόλεϊ: Ο Αλέξανδρος Καλλέργης χρυσός χορηγός στην ανδρική ομάδα της Παναχαϊκής

Ο γνωστός επιχειρηματίας Αλέξανδρος Καλλέργης είναι ο χρυσός χορηγός της ομάδας βόλεϊ της Παναχαϊκής στο φετινό πρωτάθλημα της Α1 εθνικής αφού συμφώνησε σε όλα με τον Νίκο Ρουμελιώτη και αποδέχθηκε την πρόταση που του έγινε.
Μάλιστα ο Αλέξανδρος Καλλέργης θα στηρίξει

Ήταν σκληρή και τη φώναζαν φέτα!


Γράφει ο Βασίλης Τσούγκαρης
Στη χώρα του ΠΟΤΕ, μια χώρα ενός άλλου, μακρινού πλανήτη όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, μια χώρα η οποία ξαφνικά (κατά ομολογία των φυλάρχων της) βρέθηκε σε «τροχιά ανάπτυξης», μια χώρα όπου ο λαός της ευημερεί...

Αυτός είναι ο ελληνικός φούρνος που ζηλεύουν... οι ξένοι! Δείτε νέες φωτογραφίες...

Ο φούρνος Ble, στην Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης έχει καταφέρει να κατακτήσει μια θέση ανάμεσα στους πιο πρωτοποριακούς φούρνους του κόσμου! Και δεν είναι τυχαίο αφού η αλήθεια είναι ότι σπάνια συναντάς ένα τέτοιο φούρνο στη γειτονιά σου! Δεν είναι μόνο το εκλεκτό ντιζάιν του εξάλλου που το κάνει τόσο ιδιαίτερο,

Οι σταυροί μας μοιάζουνε

Photo: nualabugeye/Flickr
Αύγουστος Κορτώ

Μαθαίνεις νωρίς στη ζωή ν’ αποστρέφεις το βλέμμα – απ’ τον γέρο που με σκυφτό κεφάλι θαρρείς περιμένει τον Χάρο, απ’ τον ακρωτηριασμένο ζητιάνο με την αδιανόητη μοίρα του, απ’ τη γυναίκα που κοιμάται στο παγκάκι μ’ όλα της τα υπάρχοντα μες σε φθαρμένες πλαστικές σακούλες. Και είναι ανθρώπινο: καθώς δεν νοείται ύπαρξη χωρίς τον πόνο της, πρέπει κάπως να αμυνθείς ενάντια στον κατακλυσμό της οδύνης που απειλεί να σε πνίξει έτσι κι αφήσεις τις πόρτες της καρδιάς ορθάνοιχτες στα βάσανα των άλλων.

Κι όπως αν υψώσεις τον αντίχειρά σου μπρος στα μάτια σου μοιάζει πιο μεγάλος κι απ’ το βουνό που στέκεται στο βάθος, έτσι και το δικό μας βάσανο, ο σταυρός που κουβαλάμε, φαντάζει ο πιο ασήκωτος του κόσμου – και τις στιγμές της μοναξιάς και του αυτοοικτιρμού αναρωτιόμαστε, μονολογώντας δραματικά, «Γιατί σε μένα;», λες κι ο καημός μας ξεδιάλεξε απ’ όλη την πλάση για να μας επισκεφθεί.

Και με την ίδια ευκολία που υποτιμάμε την ταλαιπώρια τ’ αλλουνού, λέγοντας από μέσα μας, «Σιγά τ’ αυγά – εγώ να δεις τι τραβάω» (δίχως να υποψιαζόμαστε ότι κι αυτός που έχουμε απέναντί μας μπορεί να σκέφτεται το ίδιο ακριβώς), έτσι, με ενστικτώδη βιασύνη, κρίνουμε κάθε πλάσμα που δεν σηκώνει το δικό μας άχθος ανέμελο κι ευλογημένο από την τύχη. Όποιος έχει περάσει κατάθλιψη, την ύπουλη αυτή και πεισματάρα αρρώστια στη διάβρωση της οποίας κανείς δεν είναι άτρωτος, θα ξέρει αυτό το αυθαίρετο παράπονο: να περπατάς στον δρόμο, και κάθε περαστικό που προσπερνάς να τον θεωρείς απείρως τυχερό, και κατά βάθος πανευτυχή – ακόμα κι αν το πρόσωπό του είναι χαρακωμένο από την έγνοια – μακαρίζοντας και φθονώντας τον και παρακαλώντας το αδιάφορο σύμπαν να πάρει απ’ την ψυχή σου αυτό το μαύρο τόπι του αδιάλειπτου σπαραγμού και να το φυτέψει σ’ αυτόν τον άγνωστο, έστω και για μια στιγμή ανάτασης κι ανάσας.

Ωστόσο αν οι δυνάμεις του τυχαίου μας έκαναν αυτή τη χάρη, μπορεί να βρισκόμασταν προ απροόπτου, κι αντιμέτωποι με μια δυστυχία ακόμη μεγαλύτερη που ούτε την υποψιαζόμασταν. Διότι με τον ίδιο τρόπο που ο καθένας μας μαθαίνει να συγκαλύπτει τη δοκιμασία του, κρύβοντας το αποπνικτικό της αίσθημα πίσω από ένα χαμόγελο συνύπαρξης, μια μάσκα που να περνά απαρατήρητη στο πλήθος, έτσι και κάτω απ’ τη χαρωπή, απαστράπτουσα επιφάνεια της κοπέλας που βγαίνει από ένα μαγαζί φορτωμένη με ψώνια μπορεί να λουφάζει μια απόγνωση που δεν καταλαγιάζει μ’ όσα καινούργια αποκτήματα κι αν την εξευμενίσεις, κι ο τύπος που μιλά όλο ευθυμία στο κινητό, με τη γοργή περπατησιά του σπρωγμένη θαρρείς απ’ όλη την ευδαιμονία της οικουμένης, μπορεί να βιάζεται να φτάσει σε κάποια κρυψώνα (στην τουαλέτα του γραφείου όπου περνά τις μέρες του δουλεύοντας απλήρωτος, ή σ’ ένα σπίτι έρημο σαν την καρδιά του) για να κλάψει με την ψυχή του.

Όλα αυτά βεβαίως τα ’μαθα με το άγριο: όταν, παιδάκι ακόμα, αναρωτιόμουν με θυμό γιατί να μην είναι και η δικιά μου μάνα σαν τις άλλες – δυναμική, ανεξάρτητη, μα πάνω απ’ όλα χαρούμενη –, έπειτα στην εφηβεία, όταν καταριόμουν το σκαρί και τη φτιαξιά μου, και σκεφτόμουν πόσο πιο εύκολη θα ’ταν η ζωή μου αν μου άρεσαν τα κορίτσια, και ξανά τις τρεις φορές που αρρώστησα, όταν βολοδέρνοντας άγρυπνος στο κρεβάτι αναθεμάτιζα την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκα μ’ αυτό το σαράκι στην ψυχή και στον εγκέφαλο, να με τρώει λες και δεν τράβηξα αρκετά.

Κι αν με τα χρόνια κατάφερα να περιορίσω τη μεμψιμοιρία σε φευγαλέες δόσεις αντί να την αφήσω να με κυριεύσει, το χρωστώ στην αγάπη συγκεκριμένων ανθρώπων, και στην αδιάκοπη φροντίδα τους – μα και στο γεγονός ότι, σταδιακά, έμαθα να τοποθετώ τον εαυτό μου στη θέση του άλλου, προσπαθώντας να δω τη ζωή με τα δικά του μάτια.

Διότι, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, με τι θράσος βρίζω την τύχη μου όταν έχω ένα ζεστό κρεβάτι να κοιμηθώ και ξέρω ότι δεν θα πεινάσω; Πώς να συγκρίνω τους φόβους μου με την αγωνία του μετανάστη που βλέπει γύρω του την πανούκλα του ρατσισμού να εξαπλώνεται ολοένα, και τρέμει το φυλλοκάρδι του κάθε φορά που ξεπορτίζει απ’ το δωμάτιο όπου κοιμάται μ’ άλλους έξι, στοιβαγμένος σαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης; Μια κλωστή πεπρωμένου με χωρίζει απ’ το παιδί που γεννήθηκε με κυστική ίνωση, ή απ’ τον χρήστη που σέρνεται σφαδάζοντας απ’ τα στερητικά – αν στις αδύναμες στιγμές μου αντί για χάδια εισέπραττα κλοτσιές, τώρα θα βρισκόμουν πλάι του στο λερό πεζοδρόμιο, αφανισμένος πριν την ώρα μου.

Όχι, δεν προτείνω να αποτιμούμε την ευτυχία μας βασισμένοι στη δυστυχία των άλλων. Επισημαίνω μόνο το αυτονόητο: όπως ολονών μας η καρδιά παρόμοια φτερουγίζει από τον έρωτα, έτσι και η δυστυχία, παρά τα μύρια πρόσωπά της, με τον ίδιο τρόπο βαραίνει στην ψυχή. Κι ακόμα, ότι κοιτώντας τη λύπη μας κατάματα αντί να στρέφουμε το βλέμμα στο αδιέξοδο σκοτάδι της απελπισίας, μπορεί να μάθουμε κάτι πολύτιμο για την ανθρώπινή μας φύση.

Ίσως πιο ωραία απ’ όλους να το ’χει πει ο Χαλίλ Γκιμπράν: «Με πόνο σπάει το όστρακο που περιέχει τη γνώση του εαυτού».

Τη ρήση αυτή την πρωτάκουσα απ’ τον Αθανάσιο Αλεξανδρίδη, ψυχαναλυτή κι ευεργέτη μου, όταν πριν λίγα χρόνια δερνόμουν με το πένθος μου, πασχίζοντας να βρω ένα άνοιγμα στο φως – κι έκτοτε η σοφία της έχει καρφωθεί στο μυαλό μου, έτσι που, ασυναισθήτως πια, την επαναλαμβάνω ως επίκληση κάθε φορά που κάποια καινούργια αναποδιά κάνει τη θλίψη εντός μου να γιγαντώνεται.

Και πλάθοντας την εξαίσια εικόνα της στον νου μου, συλλογίζομαι τη βουή του όστρακου, που δεν είναι παρά ο ήχος του αίματος μες το κρανίο μας, καθώς και τη θάλασσα, την κρύα κι απέραντη, απ’ όπου όλοι μας έχουμε αναδυθεί.

Κι ενώ ο καθένας μας βαστάει το δικό του περίκλειστο κοχύλι, και νομίζει τον αντίλαλο της καρδιάς του μοναδικό κι αβάσταχτο, στην πραγματικότητα όλοι μας τον ίδιο ωκεανό αφουγκραζόμαστε.
Αρκεί ν’ αφήσουμε τον πόνο (αυτή την άμυνα του σώματος, που σηματοδοτεί πως κάτι μέσα μας διψά για γιατρειά) να χαράξει την πρώτη ρωγμή – και μονομιάς θα ανακαλύψουμε πως όχι μόνο δεν μας χωρίζει, αλλά μας φέρνει εξίσου κοντά όσο η αγάπη και η ελπίδα, όσο η ίδια η ζωή.

http://www.protagon.gr/

Παναθηναϊκός: Πινγκ Σανγκ αντί Μπατίστ στην Α1 εθνική και επίσημα

Το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού έκανε σήμερα το απόγευμα κόντρα στον Πανελευσινιακό ο Πινγκ Σανγκ, ο οποίος δηλώθηκε στην Basket League ΟΠΑΠ αντί του Μάικ Μπατίστ.
Αναλυτικά, η σημερινή πρωινή ανακοίνωση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός μέσα από την επίσημη

Παπαμιμίκειοι...

Η υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν φοβίζει τη Νέα Δημοκρατία. 

Οχι τόσο γιατί υπάρχει περίπτωση να εκλεγεί, αλλά...γιατί «γαλάζια» στελέχη ανησυχούν για το ενδεχόμενο να ενισχύσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μία ψηφοφορία η οποία εάν δεν συνοδεύεται από εθνικές εκλογές -εφ' όσον οι δανειστές δεν κάνουν τη χάρη στην ελληνική κυβέρνηση να ληφθούν αποφάσεις για την ελάφρυνση του χρέους και τον τρόπο με τον οποίο θα δοθεί νέα βοήθεια πριν από τις ευρωεκλογές-, θα αποτελέσει βατερλό για την κυβέρνηση. Ετσι ξεκίνησε από τη Συγγρού προσπάθεια αποδόμησης της υποψηφιότητας Τσίπρα.

Σε αυτή τη λογική, ο γραμματέας της Ν.Δ. Ανδρέας Παπαμιμίκος σχολίασε χθες ότι το ψηφοδέλτιο του οποίου ηγείται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε κόμματα «μαρξιστικά, τροτσκιστικά, που έχουν κατηγορηθεί για εξτρεμισμό και με κοινή συνισταμένη τη στρατηγική εναντίον του ευρώ». Και πρόσθεσε ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «μετά τις ακραίες συνιστώσες εσωτερικού, επενδύει τώρα και σε ακραίες συνιστώσες εξωτερικού».

Β.ΣΑΜ.

"Πολιτικά Παρασκήνια" (enet.gr)

http://nonews-news.blogspot.gr/

Ο Παπαμιμίκος και η Μαίρη

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Οσονούπω και εντός ολίγου πρόκειται να δεχθούμε φονική επίθεση από ευρωπαίους Μαρξιστές, Τροτσκιστές και Εξτρεμιστές, τέρατα αποφώλια και αποκαλυψιακά, τα οποία ομοιάζουν μεν με τα εγχώρια τοιαύτα, είναι όμως πολλαπλασίως επικίνδυνα. Διαθέτουν δύο κεφάλια, τρία χέρια, τέσσερα πόδια, πέντε καμπούρες, ξερνάνε πύρινα τσιτάτα, συνεδριάζουν δώδεκα συνεχόμενες ώρες σε ανήλιαγα υπόγεια και θρέφονται με μπικουτί ανήμπορων γραιών, κατά προτίμησιν δεξιών.

Σκύλιασε η Ν.Δ. που ο Τσίπρας θα είναι ο πρώτος έλληνας πολιτικός, υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου της Κομισιόν και έβαλε τον γραμματέα της ονόματι Παπαμιμίκο να δώσει σόου γλαφυρό και ευεργετικό για τα σώματα και τις ψυχές ημών. Ο Παπαμιμίκος έψαξε, διερεύνησε, μόχθησε και ανακάλυψε ότι τον Τσίπρα τον στηρίζουν «κόμματα με ξεκάθαρο προσανατολισμό, μαρξιστικά, τροτσκιστικά, τα οποία έχουν κατηγορηθεί για εξτρεμισμό». Κατόπιν τούτου, η ήδη ευτελισμένη θεωρία των δύο άκρων, κατέστη αυτομάτως και γελοία.

Δεν είναι μόνο γελοίοι οι σαμαροφύλακες, είναι και επικίνδυνοι. Είναι επικίνδυνος ακόμη κι ο Παπαμιμίκος κι αν σας ξεγελάει η χαριτόβρυτη φάτσα του, θυμηθείτε τον ισοβίτη του Αρκά, που έλεγε στο ποντίκι τον Μοντεχρήστο: «Μα είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι εγώ, με τέτοια φάτσα, έχω κάνει δώδεκα φόνους;», για να του απαντήσει ο Μοντεχρήστος, «φαντάζομαι την έκπληξή τους όταν τους σκότωνες».

Είναι επικίνδυνος ο Παπαμιμίκος, ο πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, ο οποίος βγήκε να καταγγείλει τους εξτρεμιστές της εσπερίας, δεν βρήκε όμως ούτε λέξη για τους επιγόνους του τους Δαπίτες, που πριν από τρεις μέρες έδειραν κόσμο στο Πανεπιστήμιο της Θράκης. Ο επίγονος των Δαπιτών και ο απόγονος των ΟΝΝΕΔιτών, που με τα γελοία ονόματα «Κένταυροι» και «Ρέηντζερς» έφτιαξαν τη δεκαετία του 80 και του 90 τα πρώτα τάγματα εφόδου, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για τους χρυσαυγίτες. Ο επίγονος αυτών που ανακήρυξαν ήρωα τους τον Καλαμπόκα, τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, το στυγνό δολοφόνο του καθηγητή Τεμπονέρα και που μετά είχαν το θράσος να κοροϊδεύουν τον νεκρό, αποκαλώντας τον «μπετονιέρα».

Είναι τέτοια η κατάντια του άλλοτε κραταιού κόμματος της Δεξιάς, που έφτασε να έχει γραμματέα τον Παπαμιμίκο και εκπρόσωπο τον Κεδίκογλου. Τον Παπαμιμίκο και τον Κεδίκογλου, που αν υπήρχε ακόμη ο βωβός κινηματογράφος, θα έπαιρναν μαζί τους τον Φαήλο και θα έφτιαχναν το ¨Τρίο Φασίστα¨, το οποίο θα έσπαγε ταμεία και κεφάλια. Δυστυχώς ο βωβός κινηματογράφος πέθανε, ο βωβός Μπάμπης μπαινοβγαίνει στις φυλακές, οπότε οι σαμαροπυροβολημένοι περιορίζονται στο από τηλεοράσεως stand up comedy.

Πηγή: Αυγή

Σκανδαλίδης: Φοβία και επιφύλαξη από Κουβέλη

Σαφείς αιχμές κατά του Φώτη Κουβέλη για τη στάση που κρατάει ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς απέναντι στο εγχείρημα επανασυσπείρωσης του ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστεράς, μετά και την επιστολή των “58″, αφήνει ο Κώστας Σκανδαλίδης με συνέντευξή του στο “Εθνος”. Μιλώντας στην εφημερίδα του Συγκροτήματος Μπόμπολα, ο πρώην υπουργός και ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σημειώνει χαρακτηριστικά τα εξής: “Νομίζω ότι από την αρχή το ΠΑΣΟΚ και ο

Ο Στουρνάρας βλέπει -με καθυστέρηση- κόλαση...

Αν ο Στουρνάρας ήταν σπίκερ αγώνων, η περιγραφή του θα έμενε δυο-τρεις φάσεις πίσω. 

Το αυτογκόλ θα το μαθαίναμε μετά τη ...σέντρα, μετά την επίθεση, μετά την απομάκρυνση της μπάλας. Ο υπουργός μας επί των οικονομικών λειτουργεί αστραπιαία όταν είναι να πάρει (φόρους, δικαιώματα, κεφάλια) και αργεί να συνειδητοποιήσει τα αποτελέσματα των πράξεών του – που βέβαια είναι μια άρρηκτη αλυσίδα πολλών άλλων πράξεων από πολλούς.
Ο Γιάννης Στουρνάρας με καθυστέρηση μηνών και χρόνων διαπίστωσε (ή έκανε ότι διαπίστωσε) ότι θα ζήσουμε μια κόλαση! Δεν εννοούσε ακριβώς εμάς. Ποσώς τον ενδιαφέρει αν ο κοσμάκης βράζει ήδη στα καζάνια της κολάσεως και το κρέας του έχει γίνει αφράτο από το βράσιμο – σχεδόν διαλύεται. Το είπε για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. «Ως τον Ιούνιο θα είναι κόλαση», δήλωσε στο «Βήμα». Βέβαια την κόλαση τη ζούμε εδώ και τρία χρόνια. Ο κόσμος της ζει, ο λαός, όχι ο Στουρνάρας.

Και αυτή η κόλαση δεν θα είναι ως τον Ιούνιο. Θα κρατήσει κι άλλο. Το λέει το ίδιο το «Βήμα» στο ίδιο ρεπορτάζ. «Το 2015 θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Η Ελλάδα καλείται να διπλασιάσει το πρωτογενές πλεόνασμα από 2,8 δισ. ευρώ το 2014 σε 5,6 δισ. ευρώ»

(Το σκίτσο της εικονογράφησης είναι από το «Βήμα»)

 harddog

http://nonews-news.blogspot.gr

Κυρία, είναι η πρώτη μου φορά

Photo: PKirillov @flickr
Άννα Κουρουπού

Αμάρτησα και μόνο με τη σκέψη, θα έλεγε κάποια θεούσα.

Θα ήταν 17 χρόνων, με το ζόρι. Κι αυτή η νέα γενιά, απροσδιόριστη ηλικία. Δεν πέφτω, σχεδόν, ποτέ μέσα. Στα δικά μου τα νιάτα μέσες άκρες τα έπιανες τα χρόνια. Τώρα πήραν δυο κεφάλια παραπάνω, μούσκλα απ' τα γυμναστήρια. Μη μιλήσω για τη γλώσσα. Πανέξυπνα, ετοιμόλογα και μέσα σ' όλα.

Άνοιξα την πόρτα μ' ένα ντεκολτέ, το λες και βαθύ και ένα κολάν από κάτω. Με την πίτσα στο χέρι κι ένα χαμόγελο διαφήμισης οδοντόπαστας το αγόρι μου.

«Τι είναι τούτο, βραδιάτικο;»

Κολάστηκα. Την αμαρτία μου τη λέω. Και καθώς γράφω τούτες εδώ τις αράδες, σκέφτομαι πώς, από πότε αρχίζω και απολογούμαι στον εαυτό μου για «αμαρτωλές» σκέψεις; Τούτο εδώ το πλάσμα, είναι ανήλικο. Εκατό τοις εκατό. Ε και;

Τι και, μωρή; Ανήλικο. Απαγορευτικό.

Κι αν είχε ένα κόκκινο φωτάκι απέξω η πόρτα μου; Θα άλλαζε την πραγματικότητα; Θα ήταν ηθικά νόμιμο και επιτρεπτό;

Πόσο μπορεί να άλλαξε η σκέψη μου, έπειτα από 4 χρόνια αποχής;

Τέτοια πλάσματα ήταν και είναι η χαρά ή η κατάρα της πουτάνας.

Πολύ πιο παλιά -και το έβρισκα πάντα ενδιαφέρον και συγκινητικό, κάποιες φορές- έφερνε ο πατέρας το μικρό αγόρι στο μπουρδέλο και με τρόπο ζητούσε από την κοπέλα, μια ιδιαίτερη μεταχείριση με ένα μικρό δωράκι δοσμένο κρυφά από την τσατσά. Δεν είναι τρυφερό από μόνο του;

Αυτό το κακόμοιρο έτρεμε, όπως τα περισσότερα και αν δεν τα κατάφερνε, που ήταν πολύ συχνό και αυτό, μου έλεγε με παράκληση και τρέμουλο στη φωνή: «Μην το πεις στον πατέρα μου, σε παρακαλώ, θα απογοητευτεί».

Σεβόμουν τον φόβο του παιδιού και δεν έλεγα στον άντρακλα πατέρα, πως δεν πάει έτσι το πράγμα, όσο τρυφερό κι αν είναι. Εσένα σκεφτόταν εκεί μέσα και όχι το πουλί του, ούτε εμένα, όσες προσπάθειες κι αν έκανα. Απλά σήκωνα τον αντίχειρα βγαίνοντας απ' το δωμάτιο δηλώνοντας «όλα ok με το βλαστάρι σου».

Τα περισσότερα έτρεμαν και το βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό. Το να τραβάς μια μαλακία και να αφήνεις τη φαντασία σου αχαλίνωτη νομίζοντας ότι είσαι ο πορνοστάρ γαμιάς που βλέπεις στις τσόντες, απέχει παρασάγγας απ' το να μπεις σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο με κάποια γκόμενα, ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΥ. Δε λειτουργεί με παραγγελιά το πράγμα.

Και αν μετά τόσα χρόνια δουλειάς σε αυτούς τους χώρους αισθάνομαι ότι φέρθηκα πολύ εντάξει σε τέτοιες περιπτώσεις, έχει να κάνει ότι ποτέ δεν ξέχασα πώς ήταν η δική μου πρώτη φορά - κι ας μην ήταν πληρωμένο σεξ. Επιβάλλεται μια αβρότητα σε μια πράξη που για πολλούς ανθρώπους είναι καθοριστική για τη ζωή τους. Σχεδόν για όλους.

Κι εγώ έφερνα απίστευτες ρομαντικές εικόνες στο μυαλό μου, σαν χαζομούνι, αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Εκείνη η τυμπανοκρουσία στο στήθος μου δεν ξεχνιέται. Ούτε το αίμα που έτρεχε ποτάμι είχα βάλει στα πλάνα μου.

Ήταν όμως και κάτι πιτσιρίκια, γεννημένοι εραστές. Αρκετές φορές η έκπληξη με έκανε να χάνω την ουσία. Δηλαδή, την απόλαυση. Απλά θαύμαζα. Το τεκνόν μετά του ωφελίμου. Κινήσεις και ερωτικές συμπεριφορές από αμούστακα αγόρια που θα είχαν την ευκαιρία στη ζωή τους να κάνουν πολλές γυναίκες ευτυχισμένες. Πάντα επιβράβευα.

Ακόμη και σε αυτά τα παιδιά που δεν «το είχαν», για διαφόρους λόγους, πρωτίστως από το τρακ, ποτέ -όσο εκνευρισμό και κούραση να μου πρόσφεραν- δεν τα αποδοκίμασα. Ήταν αρκετοί οι άντρες που επισκέπτονταν οίκους ανοχής μονίμως κομπλαρισμένοι από την πρώτη τους κακή εμπειρία από κάποια πόρνη. Πραγματικά ήταν για λύπηση.

Τραυματική σχεδόν εμπειρία στη Ρόδο, από τις σχολικές πενταήμερες. Εκεί αρκετές φορές έχασα την υπομονή μου και την ανοχή μου. Γιατί γι’ αυτό πληρωνόμουν. Μα ήταν τόσα πολλά. Επιδρομές...

Ξαναγυρνώ στο σήμερα με ένα περίεργο συμπέρασμα. Πάντα έχει δυο όψεις το νόμισμα. Δύσκολα θα έβαζα στο κρεβάτι μου τον κινούμενο πειρασμό με την πίτσα στο χέρι. Στο μπουρδέλο όμως και με χαρά θα το έκανα και θα με πλήρωνε το νιάτο.

Στον «έξω κόσμο», όμως, είναι αλλιώς. Κι ας ήξερα ότι θα περάσουμε και οι δυο καλά. Το είχε στα μάτια του το τσογλάνι. Παλιά πουτάνα, γαρ...

http://www.protagon.gr/

Τα παπούτσια του Δούναβη

Δεκάδες μπρούτζινα παπούτσια κοσμούν το πεζοδρόμιο δίπλα στη Γέφυρα των Αλυσίδων στον Δούναβη, αποτελώντας ένα μνημείο- ορόσημο για τους 550.000 Ούγγρους Εβραίους που έχασαν τη ζωή τους το 1944 – 45.

Χιλιάδες από αυτούς πυροβολήθηκαν δίπλα στην όχθη από συμπατριώτες τους, συνεργάτες των Ναζί οι οποίοι πριν τους εκτελέσουν, τους ανάγκαζαν να βγάλουν το πιο πολύτιμο πράγμα που είχαν επάνω τους: τα παπούτσια τους.

Το μνημείο είναι μια διαδρομή με 40 μπρούντζινα αδειανά ζεύγη υποδημάτων, πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου, σαν τα τελευταία βήματα μιας χορογραφίας που οδηγούσε στην εξόντωση.





Χειμωνιάτικη Λιακάδα

http://tvxs.gr/

Έξι μύθοι γύρω από θέματα υγείας

Τα πάντα παχαίνουν! Τα προϊόντα χωρίς γλουτένη κρύβουν το «κλειδί» της αιώνιας νιότης! Πρέπει να πηγαίνετε κάθε μέρα στην... τουαλέτα! Οι φούρνοι μικροκυμάτων «σκοτώνουν» τα θρεπτικά συστατικά των τροφίμων!

Υπάρχουν χιλιάδες ανάλογοι ισχυρισμοί γύρω από θέματα υγείας στο διαδίκτυο και κάποιοι πέφτουν «θύματα» αυτών και... τους πιστεύουν, χωρίς να το ψάξουν παραπάνω. Προτού λοιπόν πέσετε κι εσείς «θύμα» κάποιου τέτοιου «τρομακτικού» μύθου ή παραπληροφόρησης, σάς προτείνουμε να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο.

Ο «εμφύλιος» των τροϊκανών και η «αντίσταση» των εντολοδόχων

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η κυβέρνηση στήνει «οδοφράγματα» απέναντι στην τρόικα, οι δανειστές διαφωνούν για τα τρία κενά της ελληνικής «διάσωσης», αλλά πολλά μυρίζουν (κακο)στημένο παιχνίδι…

Πάνω στην ώρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει «αντίσταση» στην τρόικα διατυπώνοντας τα «όχι» της σε νέα μέτρα (με την υποσημείωση οριζόντια), βρέθηκε ενώπιον ενός νέου διλήμματος: εναντίον ποιου ακριβώς θα κάνει «αντίσταση»; Διότι το καινούργιο στοιχείο που καταγράφηκε εμφατικά την τελευταία εβδομάδα είναι πως η τρισυπόστατη τρόικα εμφανίζεται τριχοτομημένη σε ποικίλα ζητήματα που αφορούν το ελληνικό ζήτημα. Εκδηλώνεται με τρεις φωνές, τρεις γραμμές και τρεις τακτικές και στα τρία μεγάλα κενά της ελληνικής «διάσωσης»: το δημοσιονομικό κενό του 2014, το χρηματοδοτικό κενό μέχρι το 2016 και το κενό της βιωσιμότητας του χρέους μέχρι το 2020.


Το «δούλεμα»

Η ακολουθία των γεγονότων της εβδομάδας που αποκάλυψαν ότι πέφτει χοντρό «δούλεμα» από τις συνιστώσες της τρόικας έχει ως εξής:

• Βγαίνει ο Γ. Στουρνάρας τη Δευτέρα (με συνέντευξη) και υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει θέμα δημοσιονομικού κενού, γιατί θα καλυφθεί από τη συμφωνημένη μετακύλιση ομολόγων που λήγουν, ύψους 4,4 δισ. «Λάθος», τον διαψεύδει μέσα σε ελάχιστες ώρες ο Άσμουσεν της ΕΚΤ- κατά μία εκδοχή επόμενος υπουργός Οικονομικών στη Γερμανία. Η ΕΚΤ κωλύεται «από το καταστατικό της» να μετακυλίσει ομόλογα, ως εκ τούτου η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται να συμπεριλάβει μέτρα ύψους 5 δισ. στον προϋπολογισμό του 2014.

• Ο υπολογισμός του κενού από τον Άσμουσεν ξάφνιασε και τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούντ Ντάισελμπλουμ και τον επίτροπο Όλι Ρεν που υπολογίζουν ότι 2 δισ. μέτρα θα ήταν αρκετά για το 2014 (αυτοί, υποτίθεται, είναι η γενναιόδωρη πτέρυγα της τρόικας). Αλλά κι αυτό το ποσό λούζει με κρύο ιδρώτα την κυβέρνηση, που «διαπραγματεύεται» το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος για να περιορίσει την υποχρέωση πρόσθετων μέτρων το πολύ σε 1 δισ. ευρώ.

• Διχοστασία υπάρχει στην τρόικα ακόμη και για το χρονοδιάγραμμα των διαπραγματεύσεων για τα τρία αβυσσαλέα «κενά» του ελληνικού προγράμματος. Ενώ ο πρόεδρος του Eurogroup διεμήνυε μέχρι πρότινος ότι αυτά τα θέματα θα κλείσουν μέχρι τον Δεκέμβριο και ο απερχόμενος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας τοποθετούσε τη συζήτηση τον Απρίλιο, ο Όλι Ρεν την «κλότσησε» ακόμη παραπέρα, «κάποια στιγμή το καλοκαίρι» και πάντως μετά τις ευρωεκλογές.


Τίποτα δεδομένο

Το αποτέλεσμα είναι ότι η κυβέρνηση έχει μπροστά της ένα πολλαπλό αδιέξοδο. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε για τα βραχυπρόθεσμα ούτε για τα μακροπρόθεσμα ζητήματα. Η διαπραγμάτευση για τη δόση του 1 δισ. θα συνεχιστεί «κάποια στιγμή τον Νοέμβριο», και εφόσον έχει λυθεί το ζήτημα των αμυντικών βιομηχανιών και της ΛΑΡΚΟ στο οποίο η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει «αντάρτικο». Το παζάρι για το «πλεόνασμα» του 2013 και το κενό του 2014 θα γίνει «κάποια στιγμή μέχρι τον Δεκέμβριο». Και το μεγάλο παζάρι για την πρόσθετη χρηματοδότηση και το νέο μνημόνιο Κύριος οίδε πότε θα ξεκινήσει.

Καταλύτες αυτής της εικόνας ασυνεννοησίας και διχοστασίας μεταξύ των συνιστωσών της τρόικας είναι δύο στοιχεία: Η εκκρεμότητα σχηματισμού κυβέρνησης στο Βερολίνο που έχει ήδη δρομολογηθεί μετά τη συμφωνία CDU – SPD να ξεκινήσουν επίσημες διαπραγματεύσεις και η θέση του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα «διάσωσης».

Το πρώτο στοιχείο, η νέα γερμανική κυβέρνηση, δεν είναι σαφές ακόμη πώς θα επηρεάσει την τύχη του ελληνικού προγράμματος και τελικά της κυβέρνησης Ν.Δ.–ΠΑΣΟΚ.


Το διαζύγιο

Για το δεύτερο, ωστόσο, στοιχείο, τη θέση του ΔΝΤ, τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σαφή. Το ΔΝΤ έχει αποφασίσει οριστικά να απεγκλωβιστεί από την Ευρώπη, κάτω από την πίεση κυρίως των αναπτυσσόμενων χωρών-μελών του που θεωρούν τα ευρωπαϊκά μνημόνια στα οποία συμμετείχε μέχρι τώρα το Ταμείο «πεταμένα λεφτά». Το γεγονός ότι η εικόνα της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας έχουν εξωραϊστεί αρκετά ώστε να τους επιτρέψουν να δανειστούν από τις αγορές το επόμενο έτος, είναι ένα βήμα απεγκλωβισμού του ΔΝΤ. Στην Κύπρο η συμμετοχή του είναι μικρή, επομένως το κρίσιμο επόμενο βήμα είναι η «αποδέσμευση» από την Ελλάδα, από την οποία έχει να λαμβάνει την επόμενη διετία περίπου όσα έχει να δώσει (15 δισ.).

Για να συνεχίσει να καταβάλει τις δανειακές δόσεις χρειάζεται την εγγύηση των Ευρωπαίων ότι είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση της Ελλάδας για το επόμενο δωδεκάμηνο, πράγμα που σημαίνει ότι Ε.Ε. και ΕΚΤ πρέπει να αποφασίσουν άμεσα το τρίτο πακέτο χρηματοδότησης ύψους 11 δισ., που θα συνοδευτεί από νέο μνημόνιο και πρόσθετες εξασφαλίσεις με κρατικά περιουσιακά στοιχεία, ανεξάρτητα από τη μορφή που θα έχει (δάνειο ή χρηματοδότηση από επενδυτικούς πόρους). Είναι, όμως, δεδομένο ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε τρίτο πρόγραμμα προς την Ελλάδα. Το μπλοκ των αναπτυσσόμενων και άλλες χώρες ήδη καταλογίζουν στην ηγεσία του ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο δεύτερο ελληνικό δάνειο ήταν «καταστατική απόκλιση». Επομένως, το τρίτο πακέτο είναι η χρυσή ευκαιρία για ένα «διαζύγιο», κατά προτίμηση συναινετικό. Ως εκ τούτου, τις παραινέσεις του ΔΝΤ για αναπόφευκτο ονομαστικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους που κατέχουν οι επίσημοι πιστωτές πρέπει να τις ακούει κανείς βερεσέ. Περισσότερο είναι μια διαπραγματευτική πίεση για ένα «βελούδινο» διαζύγιο που μεταξύ άλλων θα διασφαλίζει ότι ο εγγυητής των παγκόσμιων τοκογλύφων θα πάρει τα λεφτά του πίσω.

Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση ασχολείται με το στήσιμο των οδοφραγμάτων της «αντίστασης». Διακινεί απευθείας ή μέσω καλοθελητών ότι δεν πρόκειται να συζητήσει με την τρόικα νέα μέτρα διότι ούτως ή άλλως δεν θα περνούσαν από τη Βουλή, αλλά στην πραγματικότητα δρομολογεί πλήθος νέων περικοπών σε συντάξεις, μισθούς και δαπάνες που θα τεθούν σε εφαρμογή από το 2014 και απλώς δεν έχουν το στίγμα του «νέου μέτρου» γιατί προβλέπονται ήδη από το μνημόνιο. Διαρρέει, επίσης, ότι αν η κυβέρνηση πιεστεί από την τρόικα τόσο ασφυκτικά ώστε να είναι αναπόφευκτη η προσφυγή σε εκλογές, αυτό δεν θα είναι δική της ευθύνη, αλλά της τρόικας.


Εκλογές;

Το ότι η κυβέρνηση είναι σε αδιέξοδο δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Και το ίδιο ισχύει για το γεγονός ότι εντός της τρόικας μαίνεται ένας μίνι εμφύλιος τόσο για το χρονοδιάγραμμα όσο και για τις τεχνοκρατικές λύσεις που θα δοθούν στην αποτυχημένη ελληνική «διάσωση». Ωστόσο, δεν πρέπει καθόλου να αποκλείει κανείς το ενδεχόμενο το σκηνικό έντασης μεταξύ όλων των παικτών να είναι προϊόν μιας σκηνοθεσίας που δίνει κρίσιμο πολιτικό χρόνο και στην κυβέρνηση και στους δανειστές. Και η σκηνοθεσία αυτή μπορεί να περιλαμβάνει και τις πρόωρες εκλογές, αν τα δεδομένα εξασφαλίζουν ότι το μνημονιακό μπλοκ διασώζεται και αναβαπτίζεται σ’ αυτές.

Η χρυσαυγιάδα, η επιχείρηση «νόμος και τάξη», η επίδειξη αυταρχικής πυγμής και τα κεντροαριστερά «γκαλά» γίνονται απαραίτητο ντεκόρ αυτής της σκηνοθεσίας. Το μόνο που δεν έχει πάρει υπόψη ο θίασος είναι ότι «παίζει» πάνω σε ένα βόθρο έτοιμο να ξεχειλίσει ή και να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, όπως αποκάλυψε η δημόσια ρήξη Βενιζέλου – Αβραμόπουλου για τις επικίνδυνες αναθυμιάσεις της σύμβασης των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά.

Πηγή: edromos.gr

Ανέβασαν παιδικό θέατρο στην πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, εκεί που άλλοτε «θέριζε» η Χρυσή Αυγή [εικόνες]

Την θεατρική παράσταση «Το μεγάλο μπλουμ του Μπρίλη», της Ρεγγίνας Καπετανάκη και του Βασίλη Ρίσβα ανέβασε το μεσημέρι της Κυριακής στην Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα το παιδικό θέατρο του Νέου Κόσμου,το οποίο συμμετέχει στις αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές δράσεις αυτό τον καιρό στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά.

Πάτρα: Επιστρατεύονται και TAXI για τη μεταφορά των μαθητών

Εκτάκτως συνεδριάζει αύριο Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013 και ώρα 10 το πρωί στην Πάτρα στα Γραφεία της Περιφέρειας, η Οικονομική Επιτροπή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, υπό την προεδρία του Αντιπεριφερειάρχη Οικονομικών Χρήστου Χριστοδουλόπουλου, για το θέμα της μεταφοράς των μαθητών.

Η τακτική των εξεταστικών

photo: Alexandros Katsis@fosphotos.com
Τάσος Τέλλογλου

Από την άποψη της τακτικής, η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να φέρει σε αντίθεση τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ε. Βενιζέλο με τον υπουργό Αμύνης και το τμήμα της Ν.Δ. που διαφωνεί με ένα μέρος της πολιτικής Σαμαρά (σ.σ. το οποίο δεν ταυτίζεται κατ' ανάγκην με τον κ. Αβραμόπουλο) ήταν έξυπνη και απέδωσε βραχυπρόθεσμα καρπούς. Αλλά είναι αμφίβολο αν θα συμβάλλει στην υπόθεση της παραλαβής των γερμανικών υποβρυχίων και πολύ περισσότερο της βιωσιμότητας των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά.

Ιστορικά, τα τελευταία αναπτύχθηκαν, σαν ιδιωτική επιχείρηση, επειδή ο ιδρυτής τους ο Νιάρχος συνδύαζε τις σχέσεις του διυλιστηρίου του που είχε στον Ασπρόπυργο με την πρόνοια να προτείνει στις πετρελαϊκές εταιρείες -που διέθεταν πριν την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 πολλά ιδιόκτητα πλοία- επισκευές. Συμφέρουσες και για τα Ναυπηγεία και για τις Εταιρείες. Μετά την κρίση, οι εταιρείες πούλησαν τα περισσότερα τάνκερ και αυτό το μοντέλο εκμετάλλευσης των Ναυπηγείων κατέρρευσε. Ο Νιάρχος έπρεπε να απολύσει και να μικρύνει το Ναυπηγείο. Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν, άρχισε η μακρά απεργία του 1985, το Ναυπηγείο πέρασε στα χέρια της ΕΤΒΑ και από τότε δεν «πάτησε» σε βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης. Έγινε ένα ντε φάκτο κρατικό μαγαζί, πρακτική που συνεχίστηκε όταν «επανιδιωτικοποιήθηκε» το 2001 με τους Γερμανούς να το αγοράζουν. Οι νέοι ιδιοκτήτες είχαν τον εξής έναν πελάτη: Το κράτος, με τη μορφή του υπουργείου Αμύνης, του ΟΣΕ, του ΗΣΑΠ κ.λπ. Οι επισκευές ήταν ελάχιστες. Ταυτόχρονα, το κράτος έκανε όλο και περισσότερες αμυντικές παραγγελίες που δεν ήταν σε θέση να πληρώσει (ανεξάρτητα από τις «μίζες»). Προσωπικά, πιστεύω ότι τα 2,65 δισ. που έχουμε πληρώσει για τα υποβρύχια που δεν έχουμε παραλάβει δεν ήμασταν σε θέση σαν χώρα να τα πληρώσουμε από την αρχή, απόδειξη ότι για να πληρωθούν συνήφθησαν δάνεια -για να μη φαίνονται στο χρέος- ή επί Ν.Δ. μετά το 2005 έγινε προσπάθεια να συναφθούν τέτοια (πληρώσαμε τις προμήθειες αλλά το δάνειο δεν το πήραμε).

Το 2010, ο τότε πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου κάλεσε την Άμπου Ντάμπι Μαρ στην Ελλάδα και στη συνέχεια επέβαλε στους Γ. Παπακωνσταντίνου και Ε. Βενιζέλο να υπογράψουν τη σχετική σύμβαση για τη ναυπήγηση δύο νέων υποβρυχίων της κλάσης 214. Διαφορετικά, οι Γερμανοί που κατείχαν πιο πριν τον Σκαραμαγκά θα μας πήγαιναν στη διαιτησία από την οποία θα χάναμε εξαιτίας της τακτικής του τελευταίου υπουργού Αμύνης της Ν.Δ. κ. Ε. Μεϊμαράκη να μην παραλαμβάνει τα υποβρύχια μεν, αλλά να τα πληρώνει δε. (100 εκ. ευρώ δόθηκαν μόνο πριν από τις εκλογές του 2009).

Έκανε λάθος το ΠΑΣΟΚ το 2010; Χωρίς αμφιβολία επανέλαβε, αν και σε μικρότερη κλίμακα, το λάθος του 2000, παρήγγειλε υποβρύχια που δεν θα ήμασταν σε θέση να πληρώσουμε (1,2 δισ. ως το 2018), προφανώς ελπίζοντας ότι θα διατηρούσε έτσι τα Ναυπηγεία ανοιχτά. Όμως, και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τα Ναυπηγεία μένουν ανοιχτά επειδή οι κυβερνήσεις -κυρίως αυτές- γεμίζουν τα βιβλία των παραγγελιών τους. Το λάθος στη συγκεκριμένη περίοδο ήταν ότι η Ελλάδα δεν είχε να πληρώσει ούτε καν για να ολοκληρώσει την παραλαβή των παλαιών υποβρυχίων 214, όχι για να παραλάβει νέα, την ώρα που ο Λιβανέζος επενδυτής Ισκαντάρ Σάφα δεν είχε τεχνογνωσία υποβρυχίων και οι Γερμανοί υποκατασκευαστές τους ζητούσαν πάντα ρευστό για να παραδώσουν εξαρτήματα και τμήματα του πλοίου στον Σκαραμαγκά για συναρμολόγηση.

Από εκεί και πέρα το κλείσιμο του Σκαραμαγκά ήταν μαθηματικά βέβαιο.

Μετά τον Ιούνιο του 2012, οι κύριοι Α. Σαμαράς και Ε. Βενιζέλος τοποθέτησαν έναν τεχνοκράτη, τον πρώην πρόεδρο του ΟΛΠ Νίκο Αναστασόπουλο, στη θέση εκείνου που θα έπρεπε να βρει λύση στο πρόβλημα. «Πώς παίρνεις υποβρύχια και κρατάς ανοιχτά τα Ναυπηγεία χωρίς να πληρώνεις». Ο άνθρωπος κατέληξε στο αυτονόητο, ότι πουλάς ένα μέρος των όσων κατασκεύασες, παίρνεις χρήματα και ολοκληρώνεις το πρόγραμμα, αλλά το Ναυτικό, ο πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Αμύνης Π. Παναγιωτόπουλος ήταν πολύ «περήφανοι» για να δεχθούν τη λύση. Ούτε το ΠΑΣΟΚ του κ. Ε. Βενιζέλου τη στήριξε, διότι αν γινόταν δεκτή τότε θα αποδεικνυόταν από τα πράγματα ότι η σύμβαση του 2010 ήταν λάθος.

Τώρα έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε απορρίψει και αυτός τη λύση «πουλάς για να πληρώσεις» και ζητά να ερευνηθούν τα ύποπτα σημεία της συμφωνίας του 2010. Να ερευνηθούν, δεν λέω, αλλά η συμφωνία ουδέποτε εφαρμόσθηκε (αυτό μάλλον τους διέφυγε). Συνεπώς, καμιά εικοσαριά βουλευτές θα συζητούν στη Βουλή για τα ύποπτα σημεία μιας συμφωνίας, που ουδέποτε εφαρμόστηκε την ώρα που στον Σκαραμαγκά έχουν κόψει το ρεύμα, όσα σύγχρονα μηχανήματα έχουν απομείνει σκουριάζουν και οι εργαζόμενοι πεινάνε ή δουλεύουν στην Τούζλα της Τουρκίας.

Μα, αυτή είναι η δουλειά της πολιτικής;

http://www.protagon.gr/

Νίκος Κουρμπανάς: «Ο δρόμος είναι δύσκολος και έχει απαιτήσεις»

Ικανοποιημένος αλλά όχι και επαναπαυόμενος παρουσιάστηκε ο τεχνικός του Παναιγιάλειου Νίκος Κουρμπανάς μετά το 4 στα 4 από την ομάδα του στη Β' εθνική με το τρίποντο επί της Μαγούλας και τόνισε:
«Δεν θέλω να πω πολλά πράγματα για το αγωνιστικό μέρος. Στο α΄ ημίχρονο κινηθήκαμε

Γιατί δεν βρίσκομαι στην τάξη;

Της Μαρίας Κουτσουρίδου, εκπαιδευτικού σε διαθεσιμότητα

Για το χάος που επικρατεί και στην Τεχνική Εκπαίδευση

Υπηρέτησα τη Mέση Tεχνική Eκπαίδευση η οποία παρέχεται δωρεάν και απασχολεί κυρίως μαθητές και μαθήτριες χαμηλών οικονομικά στρωμάτων. Αφορά κυρίως μαθητές που προσπαθούν να βρουν άμεσα δουλειά ή, στην καλύτερη περίπτωση, να συνεχίσουν σε ένα αντίστοιχο με την ειδικότητα τους ΙΕΚ ή ΤΕΙ. Αυτούς τους μαθητές φρόντισαν μέσα στο καλοκαίρι να «χτυπήσουν» καταργώντας 52 καθηγητικές ειδικότητες, αφήνοντάς τους χωρίς καθηγητές να συνεχίσουν, να τελειώσουν το λύκειο, να δώσουν Πανελλήνιες.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε πολλά «νούμερα» και έχουμε αρχίσει να τα προσπερνάμε! Ένα νούμερο από τους 2.122 καθηγητές σε διαθεσιμότητα είμαι κι εγώ και συγκεκριμένα το 1.411. Μέσα στο φετινό Ιούλη έμαθα, εν μία νυκτί, πως 22 χρόνια συνεχούς δουλειάς μέσα στην τάξη «δεν υπήρξαν»! Μετά την αρχική παγωμάρα, ήρθε ένας απίστευτος θυμός για την αδικία που νιώσαμε που δεν μας αφήνει ακόμη να λειτουργούμε όπως πριν στην καθημερινή μας επαφή με την οικογένεια μας, τους φίλους μας, τους ανθρώπους μας γενικότερα. Αναφέρομαι στον πληθυντικό, γιατί καταλαβαίνω πώς ένιωσαν και νιώθουν και οι 2.122, ασχέτως αν αντιδρά ο καθένας διαφορετικά. Είδαμε τα ονόματά μας να αναρτώνται σε λίστες στο Ιnterntet σαν να είμαστε επίορκοι (νομίζω πως οι 2.000 επίορκοι δεν έχουν ανακοινωθεί ποτέ), μας έπαιρναν τηλέφωνο στα κινητά μας να πάμε να παραλάβουμε την «υπηρεσιακή μας μεταβολή» -απόλυση θα το πω εγώ- από τις αντίστοιχες Διευθύνσεις Εκπαίδευσης και μπήκαμε στη διαδικασία δικαστικών προσφυγών, σε ένα καλοκαίρι που νομίζω ο καθένας από μας δεν θα το ευχόταν ούτε στον εχθρό του!

Ήρθε και ο Σεπτέμβρης και το χάος από μεριάς του υπουργείου συνεχίζεται! Πώς θα γίνουν οι εξετάσεις των μετεξεταστέων; Συνεχείς αναβολές μέχρι να βρει ένα μικρό αριθμό ωρομισθίων να κάνει τη «δουλειά». Στις εγγραφές για την Β’ τάξη (ο τομέας στα ΕΠΑΛ ξεκινά στη Β’ λυκείου) οι περισσότεροι διευθυντές έδιωχναν τους μαθητές ή τους κατεύθυναν σε άλλο τομέα ή ακόμη και στην επιλογή του Γενικού Λυκείου!

Κι όμως, και εδώ ο υπουργός έδωσε λύση! Με έγγραφό του «επιτρέπει» την εγγραφή των μαθητών στη Β’ τάξη στον τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών (παραλείποντας τον τομέα Υγείας). Τώρα, αν το έγγραφο αυτό στάλθηκε στις 15 Οκτωβρίου, ένα μήνα μετά την έναρξη των μαθημάτων και οι εγγραφές λήγουν στις 16 Οκτωβρίου… νομίζω πως έχει μικρή σημασία! Θεωρώ, όπως και ο υπουργός φαντάζομαι, πως μέσα σε ένα σχολικό 7ωρο, οι μαθητές προλαβαίνουν να ενημερωθούν, να συζητήσουν με τους γονείς τους και να πάρουν μια τόσο σημαντική απόφαση για τον τομέα που θέλουν να παρακολουθήσουν για τα επόμενα δύο χρόνια!

Το υπουργείο δεν άφησε παραπονεμένα ούτε τα παιδιά της Γ’ τάξης. Κάλυψε, λοιπόν, τις ανάγκες τους με ωρομίσθιους καθηγητές! Μια ασήμαντη λεπτομέρεια είναι πως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να καλύψει το σύνολο των ωρών που απαιτούνται.

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν καλύπτονται ούτε οι μισές ώρες, μια και οι ωρομίσθιοι δεν μπορούν να απασχολούνται πάνω από 8 ώρες την εβδομάδα! Για παράδειγμα, στο σχολείο που υπηρετούσα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη το πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα ειδικότητας! Σε ΕΠΑΛ της επαρχίας δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει μαθήματα. Σύμφωνα με απόφαση του υπουργού, μετά από τις τρεις πρώτες μέρες κατάληψης κάθε επόμενη μέρα θα προστίθεται στο σχολικό έτος. Αλήθεια, πόσες μέρες παράταση θα έχουν τα ΕΠΑΛ της χώρας που εδώ και ενάμιση μήνα δεν κάνουν μάθημα;
Όσο για μας; Το αλαλούμ και το χάος συνεχίζεται. Μας εμπαίζουν και μας περιγελούν! Λένε πως δεν θα μας απολύσουν(!), ανακοινώνουν νούμερα (925 για την ακρίβεια) «οργανικών» θέσεων σε ΙΕΚ και ΣΕΚ, αποκλείοντας κάποιες ειδικότητες, χωρίς να διευκρινίζουν ποια σχέση εργασίας θα έχουμε στις θέσεις αυτές, ούτε ποια μοριοδότηση θα ισχύει, ούτε βέβαια τι θα γίνουν οι υπόλοιποι που περισσεύουν! Όσο για την προχειρότητα, δεν έχουμε παράπονο. Για παράδειγμα, ανακοινώθηκαν 6 «οργανικές» θέσεις Διακοσμητών στη Β’ Θεσσαλονίκης, χωρίς να συσταθεί Τμήμα Διακόσμησης ούτε σε ΙΕΚ ούτε σε ΣΕΚ στην περιοχή!

Εδώ και ενάμιση μήνα προσπαθώ να κατανοήσω γιατί βρίσκομαι στο σπίτι μου και οι μαθητές μου χωρίς καθηγητή στην τάξη!

* Η Μαρία Κουτσουρίδου είναι εκπαιδευτικός σε διαθεσιμότητα ΠΕ1801-Γραφικών Τεχνών

Πηγή: edromos.gr

Τατουάζ δέρμα φιδιού - Η τρέλα δεν πάει στα...βουνά! [photos]

Κατά καιρούς έχουμε δει πολλά παράξενα τατουάζ, όμως όχι κάτι σαν αυτό που ακολουθεί.
Πρόκειται για ένα πρωτότυπο και ρεαλιστικό τατουάζ που μοιάζει με δέρμα φιδιού και πλέον κοσμεί το χέρι ενός λάτρη του είδους.

Νουβέλ κυϊζίν

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Παλιότερα σ' ένα διαβόητο ντοκιμανταίρ που κατέγραφε όλα τα εξωφρενικά και παράξενα του κόσμου, εμείς, οι εκδρομείς του '60 είχαμε μείνει άναυδοι με κάποια από τα εστιατόρια πολυτελείας της Ν. Υόρκης, όπου οι μπουχτισμένοι από κάθε κουζίνα ματσωμένοι αλλά και κάποιοι διανοούμενοι έτρωγαν μερμήγκια με βασιλικό πολτό.

Πού να φανταζόμαστε όσα την σήμερον ημέρα διαβάζουμε ότι αποτελούν πλέον τη μεταμοντέρνα χλαπάτσα της διεθνούς των ρατέ. Υπάρχει π.χ. εστιατόριο που λειτουργεί μέσα σε νεκροταφείο, όπου με διακόσμηση οστεοφυλάκια και τραπέζια φέρετρα τα σερβίτσια είναι ωλένες, πήχεις και τα ποτήρια νεκροκεφαλές επιχρυσωμένες. Και δεν τρώνε κόλλυβα, αλλά κάθε είδους κρεατικό μαγειρεμένο με μαύρες σάλτσες και γεύσεις λιβανιού.

Αλλά ο εξωφρενικός μεταμοντερνισμός ξεπερνάει τα όρια όταν αλλού στη χορτασμένη ματσωμένη μπουρζουαζία λειτουργούν εστιατόρια με επίπλωση τουαλέτας. Τα καθίσματα είναι λεκάνες και τα σερβίτσια μπιντέδες, τα δε εδέσματα μιμούνται αφοδεύσεις, εμετούς και τα ποτά είναι σε δοσομετρικά νοσοκομειακά δοχεία ούρων.

Δεν αποκλείεται μάλιστα, λένε τα ρεπορτάζ, να καταναλώνονται και αυθεντικά περιττώματα, σπέρματα και κολπικά υγρά!!

Αν αναγουλιάσατε διαβάζοντας όσα τα ντοκουμέντα μάς πληροφορούν, δεν έχετε παρά να ξεκινήσετε να εφοδιάζεστε με βρεγμένες σανίδες, γιατί δεν αποκλείεται η παγκοσμιοποίηση της μαγειρικής μεταμοντέρνας μόδας να φτάσει και στον έρμο τον τόπο μας.

Τι λέτε, δεν θα τους υποδεχτούμε με τα προϊόντα με τα οποία θα μας εξοπλίσει η πατροπαράδοτη φασουλάδα μας;

http://left.gr/

Ο Αντώνης και τα κατηραμένα μέτρα

Του Αntistachef

Θα το έχετε προσέξει, γιατί υποχρεούστε να το προσέξετε, ότι ο πρωθυπουργός μας ξεκινά σκληρή διαπραγμάτευση. Σύμφωνα με την κασέτα που παίζει σε όλα τα κανάλια εδώ και 2-3 μέρες, ο Αντώνης τρίζει τα δόντια στην τρόικα τονίζοντας τις σκληρές θυσίες της πατρίδος μας και του λαού μας και απαιτώντας να μην υπάρξουν νέα μέτρα. Μέχρι και γαμώ το κεφάλι μου μαλάκα τους είπε για να καταλάβουν ότι μιλάει σοβαρά. Το δε πρωτοπαλίκαρο του ο Στουρνάρας είπε ότι έχει και plan B που είναι τα διαρθρωτικά μέτρα, που ως γνωστόν δεν είναι μέτρα. Π.χ. 30.000 απολύσεις αποτελούν διαρθρωτική αλλαγή σε αντίθεση με την μείωση μισθών 30.000 υπαλλήλων που είναι δημοσιονομική. 

Όπως και να έχει, το θεατρικό που ανέβηκε στις οθόνες μας φαίνεται θα κρατήσει καιρό. Και ο λεβέντης μας, ο μεγάλος πατριώτης με τα 5000 χρόνια ιστορία, θα δώσει σκληρή μάχη για την πατρίς και το έθνος. Σε αυτό το θεατρικό όμως βασικό ρόλο παίζει το κοινό. Ο δικός του ρόλος είναι να κάνει πως πιστεύει αυτό που βλέπει στα δελτία και που δεν έχω λόγο να το εξηγήσω αφού καλύτερα από όλους θα το κάνει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, τώρα που θα ξιφουλκεί και αυτός και οι δικοί του κατά της τρόικα - γιατί αυτός είναι ο νέος τρόπος για να την στηρίξουν. Η νέα διαχωριστική θα είναι πια Αντιμνημονιακοί εναντίον ΣΥΡΙΖΑ. Χαλαρώστε, αφήστε τις άνομες σκέψεις από όπου και αν προέρχονται, και παρακολουθήστε την υπερπαραγωγή "Ο Αντώνης και τα κατηραμένα μέτρα".

Η μονταζιέρα του Αntistachef κάθε Δευτέρα στο Red Notebook

Τι ξέρεις για τα hostels;

photo: Olga Tzimou
Σπύρος Σεραφείμ

Τα hostels δεν υπάρχουν μόνο στην υπόλοιπη Ευρώπη, σε καρέ ταινιών ή σε σελίδες βιβλίων. Ένα από αυτά υπάρχει στην Αθήνα και ήρθε η ώρα να μάθεις γι’ αυτό...
Αρκετοί από εμάς που έχουμε ταξιδέψει εκτός Ελλάδας, ίσως έχουμε συνδυάσει τα hostels με κάτι όχι πολύ καθαρό, όχι πολύ ασφαλές και όχι πολύ γουστόζικο. Το City Circus Athens, όμως, που βρίσκεται στο αριθμό 16 της οδού Σαρρή, 350 μέτρα από τον σταθμό Μοναστηράκι του μετρό, ήρθε για να αλλάξει ό,τι γνωρίζαμε. Κι αν δεν ξέρεις τίποτα περί hostels, οι Επαμεινώνδας Σκορπιδέας και Δημοσθένης Μισετζής, οι ιδιοκτήτες του, βάζουν τη φιλοξενία σε ταξιδευτές που είναι έτοιμοι για ασφαλείς ακροβασίες και απαντούν στις ερωτήσεις μου. Όλα αυτά σε ένα μέρος που παρέχει low budget διαμονή, αλλά ξεχειλίζει από γούστο και φιλοσοφία ζειν. Ή ζεν...
Πώς θα συνοψίζατε τη φιλοσοφία ενός hostel;
Είναι άποψη, επιλογή, ανάγκη για κοινωνικοποίηση και επικοινωνία. Είναι σημείο συνάντησης διαφορετικών πολιτισμών όπου οι επισκέπτες-ταξιδιώτες μοιράζονται όχι μόνο τη διαμονή -καθώς μοιράζεσαι το ίδιο δωμάτιο- αλλά εμπειρίες, απόψεις, ιδέες και όνειρα.
Mε ποια αφορμή σάς γεννήθηκε αυτή η ιδέα, για να φτιάξετε κάτι αντίστοιχο;
Η ανάγκη της επαγγελματικής διεξόδου υπήρχε και στους δύο. Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό, κάτι δικό μας, και ξέραμε ότι το περιβάλλον του ιδιωτικού τομέα μάς περιόριζε. Ήμασταν ανοιχτοί σε σκέψεις και ιδέες. Τα ταξίδια ήταν ένα κοινός τόπος ενδιαφέροντος. Δουλέψαμε την ιδέα της δημιουργίας ενός hostel -έπειτα από ένα μεγάλο ταξίδι- κι απ’ την πρώτη στιγμή πιστέψαμε σ’ αυτό.
Έχει αποσπάσει μέχρι τώρα κάποια διάκριση;
Από την πρώτη στιγμή, η ικανοποίηση των επισκεπτών ήταν η μεγαλύτερη διάκριση που εισπράτταμε κάθε φορά όταν, με χαμόγελο και αρκετή γενναιοδωρία, μας έλεγαν το πόσο ωραία αισθάνονταν που επέλεξαν να μείνουν στο City Circus. Αυτό μας γέμισε ενέργεια και διάθεση για να πάμε παρακάτω και να συνεχίσουμε την προσπάθεια. Γρήγορα ανεβήκαμε πρώτοι σε όλα τα συστήματα κρατήσεων. Πολύ σύντομα οι κριτικές των πελατών μάς έδωσαν τη διάκριση του “best staff” για το 2012 και 2013, καθώς και τη διάκριση του “best new hostel in Europe 2013”.

Είναι λάθος το ότι πολλοί έχουν συνδυάσει ένα hostel με μια low budget διαμονή, όπως και να την εννοεί ο καθένας;
Δεν μπορείς να πεις ότι είναι λάθος. H βασική αρχή ενός hostel είναι να κρατάει χαμηλά το κόστος και να προσφέρει όσο το δυνατό πιο οικονομικά τις υπηρεσίες του σε ανθρώπους που, κυρίως, ταξιδεύουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Ωστόσο, εμείς δεν σταθήκαμε μόνο σε αυτό, βάλαμε και το προσωπικό στοιχείο δημιουργώντας έναν χώρο με χαρακτήρα και πάντα λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες ενός τέτοιου είδους επισκέπτη.
Τι τύπους ανθρώπων συναντά κάποιος στο hostel σας;
Συνήθως είναι «ανοιχτά μυαλά». Νέοι όχι απαραίτητα στην ηλικία, αλλά στο πνεύμα. Έχουν έντονη την ανάγκη επικοινωνίας, θέλουν να δουν και να ζήσουν τον όποιο προορισμό έχουν επιλέξει ως μέρος αυτού και όχι ως απλοί παρατηρητές ή επισκέπτες. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ενώ προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς, συνδέονται με έναν τρόπο μαγικό μεταξύ τους.
Δυσκολευτήκατε να ιδρύσετε την εταιρεία, μπλέκοντας με τα γρανάζια του δημοσίου τομέα;
Υπήρχαν σημαντικές δυσκολίες, ωστόσο όλο αυτό για εμάς ήταν ένα ταξίδι όπου πάντα κοιτούσαμε τον προορισμό. Οποιαδήποτε δυσκολία ήταν απλώς ένα θέμα που έπρεπε να λύσουμε. Είναι πολύ σημαντικό να κοιτάζεις μακριά (τον στόχο σου) αλλά ταυτόχρονα να ξεπερνάς τα καθημερινά εμπόδια, προσέχοντας μην πέσεις. Οποιαδήποτε δυσκολία και εάν συναντούσαμε ήταν ένα πρόβλημα που έπρεπε να λύσουμε ως μέρος της διαδικασίας που ήμασταν προετοιμασμένοι ότι θα αντιμετωπίσουμε.
Για ποιον λόγο του δώσατε αυτό το όνομα;
Δίνοντας το όνομα City Circus θέλαμε να επισημάνουμε το πόσο υπέροχο και διασκεδαστικό είναι να ταξιδεύεις. Στον δικό μας κόσμο ο σουρεαλισμός του τσίρκου συναντάει τη ζωή της πόλης. Οι ταξιδιώτες είναι οι πρωταγωνιστές μια παράστασης που συμμετέχουν ενεργά. Έχουν παρόμοιο πνεύμα με τα μέλη ενός πλανόδιου τσίρκου. Είναι ανήσυχοι, τολμηροί και περιπετειώδεις. Ζουν και δημιουργούν σε περιβάλλον που υπάρχει συγκατοίκηση και συνεργασία. Ταξιδεύουν και ζούνε την κάθε στιγμή της ζωή τους και, πάνω απ’ όλα, είναι αιώνια παιδιά.
Η Αθήνα παραμένει το μεγάλο μας τσίρκο;
Το τσίρκο είναι μία ομάδα ανθρώπων που δουλεύουν πάρα πολύ σκληρά, ζουν κοντά και αρμονικά και συνεργάζονται άψογα. Η Αθήνα έχει δρόμο να διανύσει ακόμα, για να θεωρηθεί τσίρκο...
photo: Dimitris Kleanthis

photo: Dimitris Kleanthis

Προτάσεις της Κομισιόν κατά της ένοπλης βίας

Προτάσεις για τον περιορισμό της ένοπλης βίας στην Ευρώπη παρουσίασε η Κομισιόν, προτείνοντας νομοθετικά μέτρα, επιχειρησιακές δράσεις, κατάρτιση και χρηματοδότηση σε επίπεδο Ε.Ε., με στόχο την αντιμετώπιση των απειλών που προέρχονται από την παράνομη χρήση πυροβόλων όπλων.
Στην Ε.Ε. σημειώνονται πάνω από χίλιες ανθρωποκτονίες από πυροβόλα όπλα κάθε χρόνο, ενώ τα 500.000 περίπου πυροβόλα όπλα που έχουν δηλωθεί ως απολεσθέντα ή κλαπέντα στην Ε.Ε. δεν έχουν εντοπιστεί.

Διαβεβαίωση Σαμαρά σε Βενιζέλο για εξεταστική...

"Aρκετοί πάντως πολύ θα ήθελαν να δουν το Βενιζέλο να στραπατσάρεται"...

Τη διαβεβαίωση ότι δεν θα επιτρέψει κοινοβουλευτικά τη συγκρότηση εξεταστικής των πραγμάτων επιτροπής για το Σκαραμαγκά και τα υποβρύχια φέρεται να έδωσε ο Αντώνης Σαμαράς στον Ευάγγελο Βενιζέλο, στον απόηχο του...πολιτικού φλερτ μεταξύ Δημ. Αβραμόπουλου και ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, την περασμένη Πέμπτη.
Τη θέση αυτή, λέγεται πώς επανέλαβε στον κ. Βενιζέλο και ο υπουργός Επικρατείας Δημήτρης Σταμάτης που έσπευσε στη Βουλή και είχε, την ίδια ημέρα, συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Καλά αυτά. Και ας δεχτούμε πώς ο σκοπός της κυβερνητικής ενότητας, που θα διαταραχθεί αν δεν διαρραγεί στο ενδεχόμενο εξεταστικής, αγιάζει τα μέσα. Ποιά όμως είναι αυτά; Αν τελικά κατατεθεί η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, τί θα πράξει η Ν.Δ. Το πιο πιθανό είναι να απαιτήσει κομματική πειθαρχία από τους βουλευτές της, αρκετοί εκ των οποίων πάντως πολύ θα ήθελαν να δουν το Βενιζέλο να στραπατσάρεται καθώς φέρουν βαρέως την ταύτιση των τελευταίων μηνών μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Υπό την έννοια αυτή, το ρίσκο είναι υπαρκτό. Άλλη εναλλακτική είναι να απουσιάσει η πλειοψηφία από την ψηφοφορία. «Δύσκολη» επιλογή αλλά είχε επαναληφθεί και άλλη μία φορά, με την υπόθεση Βατοπεδίου όταν η Ν.Δ., ως πλειοψηφία, απείχε…

matrix24.gr

 http://nonews-news.blogspot.gr

Περί βραβείων και περί Ειρήνης

Της Μαρίας Χρυσάνθου

Πόλεμοι εις το όνομα του Θεού, της πατρίδας, της ελευθερίας, της ασφάλειας... και της ειρήνης.

Μνημεία εις το όνομα του Θεού, της ελευθερίας…  ενίοτε και της ειρήνης.

Βραβεία κυρίως εις το όνομα της ειρήνης... Κυρίως από οργανισμούς που κτίστηκαν από κεφάλαια που κερδίθηκαν από βιομηχανίες όπλων... οι ιδρυτές των οποίων λέγεται πως ήλπιζαν η καταστρεπτική δύναμη των εφευρέσεών τους να συντελούσε στο τέλος των πολέμων...

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, φέτος, το βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη, επιδόθηκε στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, που έχει αναλάβει την επίβλεψη της διάλυσης του χημικού οπλοστασίου του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία... Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα κρίθηκε ως η πιο άξια από τις 259 που υποβλήθηκαν.

Κι όμως μόλις 11 χρόνια νωρίτερα, ο πρώτος Γενικός Διευθυντής του Οργανισμού που σήμερα βραβεύεται, Βραζιλιάνος διπλωμάτης Ζοζέ Μορίσιο Μπουστάνι, εξαναγκαζόταν από τις ΗΠΑ σε παραίτηση ακριβώς επειδή επεδίωκε ειρηνική επίλυση του θέματος των χημικών όπλων του Ιράκ... γεγονός άκρως ενοχλητικό αφού θα στερούσε στην υπερδύναμη την πρόφαση για επίθεση εναντίον της Βαγδάτης.

Σήμερα όμως, οι ΗΠΑ συμφώνησαν με τη Ρωσία πως δεν συμφέρει καμιά τους μια επίθεση κατά της Συρίας. Έδωσαν το πράσινο φως στον ΟΗΕ για να αποφασίσει την καταστροφή των χημικών όπλων και επομένως ο ΟΑΧΟ κατόρθωσε ακόμα και να βραβευθεί για το έργο του. Κάποιο μερίδιο επιβράβευσης «δίκαια» μπορεί επομένως να διεκδικεί και ο Μπαράκ Ομπάμα, παρόλο που το 2009 είχε βραβευτεί προκαταρκτικά για τη προσφορά του στην ειρήνη.

Στο μεταξύ, καμιά από τις δύο υπερδυνάμεις δεν έχει καταστρέψει τα τεράστια οπλοστάσια χημικών όπλων που διαθέτει παρόλο που έχουν και οι δύο δεσμευτεί να το πράξουν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπογράφοντας της Σύμβαση για την Κατάργηση των Χημικών όπλων. Ο ΟΑΧΟ όμως μάλλον δεν επιτρέπεται να ανακατεύεται στα του οίκου ή της μιας ή της άλλης.

Στο μεταξύ,  το Ισραήλ παρόλο που έχει υπογράψει, δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση. Παράλληλα η έκθεση Γκόλστοουν που έκανε λόγο, ανάμεσα σε άλλα, για τη χρήση λευκού φώσφορου (απαγορευμένου χημικού) από τον ισραηλινό στρατό εναντίον Παλαιστινίων αμάχων το 2009, θάφτηκε από τους ίδιους που σήμερα επικροτούν την επιβράβευση του ΟΑΧΟ… που φυσικά δεν επιτρέπεται να ανακατεύεται ούτε στα του οίκου του Ισραήλ.

Ο οργανισμός Βραβείων Νόμπελ επέλεξε σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική του να βραβεύσει την περισσότερο συμβατική υποψηφιότητα. Ως επί το πλείστον βραβεύει συμβατικούς πολιτικούς και οργανισμούς. Κατά καιρούς και επιλεκτικά επιδεικνύει και κάποια ευαισθησία προς ορισμένους αντιρρησίες συνείδησης που τόλμησαν να επικρίνουν τις τακτικές του κράτους ή της κυβέρνησης τους, όπως για παράδειγμα στον Αντρέι Ζαχάροβ επί Σοβιετικής Ένωσης και στον Κινέζο ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων Λιου Σιαομπό το 2010.

Θα ήταν επομένως πολύ «δύσκολο» για τον οργανισμό Βραβείων Νόμπελ να τολμούσε να πρωτοτυπήσει και να βραβεύει ας πούμε φέτος τον Έντουαρντ Σνόουντεν ή τον Μπράντλι Μάνινγκ για τις αποκαλύψεις τους για τις δολοπλοκίες της κυβέρνησής τους εναντίον ακόμα και των ίδιων των συμμάχων της, κι ας ήταν υποψήφιοι. Όπως επίσης θα «δυσκολευόταν» λίγους μόνο μήνες πριν από τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες να πρωτοτυπήσει βραβεύοντας τις  επίσης υποψήφιες ακτιβίστριες για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Ρωσία, Λουντμίλα Αλεξέγεβα, Σβετλάνα Γκανούσκινα και η Λίλια Σιμπάνοβα.

Πιο αποδεκτή λύση θα ήταν ίσως η  Μαλάλα Γιουσαφζάι που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους, ειδικά, πυροβολούν καθημερινά στο κεφάλι, χρησιμοποιώντας την ως σύμβολο ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία… προσπαθώντας να κρύψουν πίσω από το ανάστημα του 16χρονου κοριτσιού τις δίκες τους αμαρτωλές συμπεριφορές. Μια μέρα αργότερα ανακοινώθηκε η βράβευση της Μαλάλα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το βραβείο Ζαχάρωφ…

http://tvxs.gr/

Παντρεύτηκε από έρωτα ... κάνει συνοικέσια!

της Κορίνας Καφετζοπούλου
Με τη λέξη "συνοικέσιο" τί σας έρχεται στο μυαλό; Αν ακόμα η πρώτη εικόνα είναι η Γεωργία Βασιλειάδου με τις θρυλικές κανάτες ή αγγελίες του τύπου «κύριος 50 ετών ζητά κοπέλα 20 ετών για σοβαρή σχέση, δεκτές μόνο ...
σοβαρές προτάσεις», ή ακόμα και σκηνές από το «ραντεβού στα τυφλά», τότε έχετε πέσει έξω!

Τα γραφεία συνοικεσίων και γνωριμιών - τα νόμιμα, που δεν έχουν σχέσεις με "γραφεία" που άλλα υπόσχονται και άλλα συναντά ο πελάτης - υπάρχουν και βασιλεύουν και μάλιστα παίρνουν ... τη ρεβάνς!συνοικέσια γραφεία Ηράκλειο

Στο ίδιο έργο θεατές

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ v.papavasiliou@eleftherotypia.net
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΛΩΣΣΑ

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επέστρεψε το περίφημο πιστόλι της ελληνικής κυβέρνησης, το οποίο συνηθίζει να βγάζει από το θηκάρι κάθε φορά που την πιέζουν οι εταίροι και δανειστές της. Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι συνήθως στο τέλος πυροβολεί τα πόδια της.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αυτή τη φορά το πιστόλι επέστρεψε στο τραπέζι με αφορμή τις καινούργιες «απαιτήσεις» της τρόικας για λήψη νέων μέτρων ύψους τουλάχιστον 2,5 δισ. ευρώ το 2014. Την ίδια ώρα, απειλεί τους δανειστές ότι αν δεν κάνουν πίσω θα οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές και τότε ας τα βγάλουν πέρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως λέγεται ότι είπε ο πρωθυπουργός στην επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ.

Ομως, αν και τις τελευταίες μέρες οι λεονταρισμοί περισσεύουν, οι προσεκτικοί παρατηρητές των δηλώσεων των κυβερνητικών στελεχών θα εντοπίσουν μια μεταστροφή στην κυβερνητική γραμμή.

Από το ξεκάθαρο «όχι στα νέα μέτρα», πήγαμε στο «όχι σε νέα δημοσιονομικά μέτρα» και από εκεί στο «όχι νέα οριζόντια μέτρα», για να καταλήξουμε τελικά σε «στοχευμένες περικοπές» και στο ακόμη πιο συγκεκριμένο για το τι θα γίνει στο τέλος «όχι σε περικοπές κύριων συντάξεων, αλλά μόνο σε επικουρικές».

Αποτέλεσμα είναι οι πολίτες να αναρωτιούνται αν η κυβέρνηση επιδιώκει πραγματικά να αποφύγει τα μέτρα ή απλώς θέλει να βαφτίσει το κρέας των οριζόντιων περικοπών σε ψάρι, προχωρώντας σε «στοχευμένες παρεμβάσεις».

Οι πολίτες δεν έχουν άδικο να ανησυχούν. Το ελληνικό πιστόλι δεν είναι η πρώτη φορά που βγαίνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, αυτά τα τριάμισι χρόνια του Μνημονίου.

Το είχε βγάλει το 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου απειλώντας με προσφυγή στο ΔΝΤ και τελικά όχι μόνο προσφύγαμε στο Ταμείο, αλλά υπογράψαμε «με δόξα και τιμή» το πρώτο Μνημόνιο, βάζοντας τη χώρα σε μια περιπέτεια που ακόμα δεν έχουμε δει το φινάλε της.

Το πιστόλι βγήκε ξανά από τη θήκη και το 2011, με αφορμή την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αποτέλεσμα ήταν και «κούρεμα» να γίνει και το χρέος να μην καταστεί βιώσιμο και τα ασφαλιστικά ταμεία και οι μικροομολογιούχοι να χάσουν τις περιουσίες τους στο βωμό του PSI και του PSI+.

Το 2012 το πιστόλι έφυγε από το τραπέζι και άρχισε να μπαίνει στον κρόταφο διαφόρων βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Με ομιλίες γεμάτες συναίσθημα και πατριωτικό τόνο, υπόσχονταν ότι αν δεν κινδύνευε η πατρίδα δεν θα ψήφιζαν τα μέτρα. Αλλά βλέπεις το πατριωτικό καθήκον... Και τελικά τα ψήφισαν!

Μένει να δούμε αν και αυτή τη φορά το πιστόλι θα ξαναμπεί στη θήκη και τα νέα μέτρα στον ήδη αβάσταχτο λογαριασμό του μήνα. Γιατί αν πιστεύουν πραγματικά στην κυβέρνηση ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλα μέτρα, δεν χρειάζονται ούτε πιστόλια ούτε χατζάρια. Χρειάζεται μόνο ένα ηχηρό «όχι» από την ελληνική Βουλή και μια πραγματική διαπραγμάτευση. Τα υπόλοιπα είναι για εσωτερική κατανάλωση.

a.klossas@eleftherotypia.net

http://www.enet.gr/

Όλα είναι δρόμος!

Γιούλα Ράπτη

Αξίωμα πρώτο: Οι ξαφνικές εκδρομές είναι οι καλύτερες. Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς πού πας, αν προτιμάς να μείνεις σπίτι να ξεκουραστείς, δεν αρχίζεις τα «ναι- όχι- λες;- άστο- μπα...» - κι άλλα τέτοια. Αρπάζεις μια τσάντα, βάζεις δυο βασικά πράγματα, τσεκάρεις: κινητό, σκυλί, κλειδιά, τσιγάρα... φύγαμε!
Αξίωμα δεύτερο: Η καλύτερη διαδρομή είναι αυτή που είναι άγνωστη, Κόμβοι που δεν έχεις ξαναπεράσει και μπορείς να χαθείς, χωριά που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν, μέρη που δεν έχουν συνδεθεί μέσα σου με καμιά ανάμνηση. Νομός Φθιώτιδας, άγνωστος για μένα, λες και πήγαινα στο εξωτερικό. Απλά, δεν έτυχε μέχρι την πρόσκληση φίλης «πάω στον Μπράλο. Αν θες, έλα!».
Συνοδηγός; Από την τελευταία φορά που ήμουν, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Και το απόλαυσα. Ακόμα και τα λάθη (στους Κόμβους, που λέγαμε) αν ο οδηγός έχει χιούμορ γίνονται μια ωραία περιπέτεια. Όσο μεγαλώνω νομίζω ότι εκείνο που σε δένει περισσότερο με τους ανθρώπους και σε κάνει να θες να κάνεις πράγματα μαζί τους είναι το χιούμορ, το να γελάς, το να κοροϊδεύεις τις ατυχίες, το να σαρκάζεις τις δυσκολίες και φυσικά το να αυτοσαρκάζεσαι με επιτυχία.
Πίσω η Αθήνα, οι ειδήσεις, ο Τόμσεν που προτείνει κλείσουμε τις χαραμάδες για να μην κρυώνουμε! Αυτό είναι βρετανικό χιούμορ, για να κρυώσουμε λίγο περισσότερο. Αλλά τ΄ αφήνεις πίσω όλα αυτά και χαζεύεις μπροστά: λιβάδια που φύεται βαμβάκι και φωτοβολταϊκά! Πολλά φωτοβολταϊκά!
Πρώτη στάση, για να δω για πρώτη φορά αγριογούρουνα, που έχει κάποιος από το χωριό! Ο Φίλιππος και η Μάχη! Ένα ζευγάρι τεράστιων αγριογούρουνων, που τσαλαβουτούσαν στη λάσπη, ενώ γύρω περιφέρονταν τα μικρά τους, τα οποία όπως όλα τα μωρά, ήταν πολύ συμπαθητικά! Και μετά, είσαι έτοιμος να ξεχάσεις τα πάντα και να φτάσεις στο... μικρό σπίτι στο λιβάδι, για την ακρίβεια σε ύψωμα, σε μια ευλογημένη ερημιά.
Υπέροχος, υπέροχη, υπέροχα! Η φίλη που αποφάσισε να ζήσει εδώ, έχει φτιάξει ένα υπέροχο σπίτι, με μια πιο υπέροχη θέα σε βοσκοτόπια και ελαιώνες, με επτά υπεραιωνόβιες βελανιδιές, με δύο σκύλους και δύο γάτους να τριγυρνάνε ευτυχείς, ενώ λίγο καιρό πριν κάλπαζε εδώ και ένα άλογο. Αφού κατάλαβα ότι οι τρεις στις πέντε λέξεις που έλεγα ήταν κάποια εκδοχή του «υπέροχα» ή «μοναδικά» ή «καταπληκτικά», σταμάτησα να μιλάω, πήρα βαθιές ανάσες και ξέχασα σχεδόν ποια είμαι.
Η Φύση, τα ζώα, ένας «ξύπνιος κυνηγός» από την Αθήνα, που τρόμαξε για λίγο τα πουλιά και μας χάλασε την ησυχία... και μετά πάλι ηρεμία, παύση σκέψεων και μόνο γέλια. Ό,τι πίναμε ήταν από το απέναντι αμπέλι, ό,τι ήθελες εκείνη τη στιγμή για να νιώθεις αρμονία ήταν αυτοί οι λόφοι, ο ουρανός και ο ήλιος που ένιωθες να σου καίει τα βλέφαρα και το τεράστιο φεγγάρι που φώτισε τη νύχτα το όλο σκηνικό.
Αυτός ήταν ο Μπράλος για μένα: σαν μια μικρού μήκους ταινία. Δυο μέρες γείωσης στη γη, δυο άνθρωποι που ήμασταν μαζί σαν να είμαστε και μόνοι μας, μια σπάνια γερή δόση ελευθερίας και ομορφιάς. Ένα ευχαριστώ και από δω στις δυο κυρίες, τη μία που με ξεσήκωσε για την εκδρομή, και την άλλη που ζει σ΄ αυτόν τον μικρό Παράδεισο, τη φιλόξενη οικοδέσποινα, που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, αλλά διάλεξε να ζήσει εκεί, στη Φύση, και ξέρει πόσο σκληρή δουλειά είναι αυτή, αφού φροντίζει αυτό το κτήμα εδώ και αρκετά πια χρόνια.
Και μετά... γυρίσαμε στην Αθήνα, οι ειδήσεις, ο Τόμσεν, κ.λπ...

Συνελήφθησαν στα ελληνοαλβανικά σύνορα 22 μετανάστες

Η αστυνομία του Αργυροκάστρου, συνέλαβε σήμερα είκοσι δύο μη νόμιμους μετανάστες, μεταξύ των οποίων δύο γυναίκες και ένα παιδί.

Εκπρόσωπος της αλβανικής αστυνομίας είπε ότι οι μετανάστες εισήλθαν από την Ελλάδα και ότι χώρες καταγωγής τους είναι η Συρία, το Σουδάν και η Ερυθραία.

Πόσο φασίστας είναι ο Τζήμερος;...

Όταν εμφανίστηκε ο Θάνος Τζήμερος στο πολιτικό προσκήνιο στις τελευταίες εκλογές, με αυτήν την έξυπνη διαδικτυακή καμπάνια, ομολογώ, ότι...(όπως πολλοί Ελληνες) αισθάνθηκα συμπάθεια.

Και αυτό γιατί πολλές από τις απόψεις του, που ήταν τόσο αυτονόητες, πίστευα ότι έπρεπε να αποκτήσουν κοινοβουλευτική έκφραση. Θυμάμαι μάλιστα, ότι είχα «τσακωθεί» με κάποιους φίλους μου που τον αντιμετώπιζαν απαξιωτικά και μάλιστα γκρίνιαζαν με τον Στέφανο Μάνο που είχε συμμαχήσει μαζί του. Πίστευα, ότι η Ελλάδα χρειαζόταν- όπως όλες οι Ευρωπαϊκές Δημοκρατίες- μια φιλελεύθερη συνιστώσα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και θεωρούσα άδικο να είναι στην βουλή οι φασίστες και να μένει απέξω ένα ρεύμα σκέψης σαν αυτό που εκπροσωπούσε ο Στέφανος Μάνος.
Αργότερα, όταν ο Τζήμερος απέκτησε αναγνωρισιμότητα και βγήκε στο προσκήνιο, δηλαδή στις τηλεοράσεις, κατάλαβα τις επιφυλάξεις των φίλων μου. Τώρα, με αυτό το ρατσιστικό παραλήρημα για τους Τσιγγάνους που συνδέεται δημαγωγικά με την γνωστή ιστορία του μικρού κοριτσιού που βρέθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες σε έναν καταυλισμό τσιγγάνων, νομίζω αποδεικνύεται και επικίνδυνος. Επικίνδυνος γιατί αυτές τις αστειότητες περί της αδυναμίας των «γύφτων» να ζουν σε οργανωμένες κοινωνίες, δεν τόλμησε να τις εκστομίσει ούτε η Χρυσή Αυγή. Αξιοποιώντας ένα στενάχωρο περιστατικό που νομίζω μας άγγιξε όλους, προσπάθησε με τρόπο ξεδιάντροπο να κολακέψει σε μια ευαίσθητη χρονικά συγκυρία τα πιο ανεξέλεγκτα ένστικτα μιας κοινωνίας που λόγω της κρίσης ψάχνει για εξιλαστήρια θύματα. Από φιλελεύθερος σήμερα ο Τζήμερος διολίσθησε σε έναν ξεδιάντροπο φασίστα!

Χρήστος Ράπτης

Το διαβάσαμε στο kourdistoportocali

http://nonews-news.blogspot.gr/

Γυναικείο βόλεϊ: Ξεκίνημα νικηφόρο για την Παναχαϊκή στο κύπελλο

Η γυναικεία ομάδα βόλεϊ της Παναχαϊκής ξεκίνησε με το δεξί τις υποχρεώσεις της στην 1η φάση του κυπέλλου Ελλάδας καθώς νίκησε εντός έδρας με 3-1 (25-10 22-25 25-18 25-16) σετ, την Γαλήνη Πατρών. 
Ηταν το πρώτο επίσημο παιχνίδι για την ομάδα του Κοκόλα που έκανε το πρώτο βήμα και πλέον

Γαλλία: Το τέλος της πολιτισμικής ανεκτικότητας φέρνει την Λεπέν

Zahir B.: 30 ετών, σπουδές Ιστορίας που διακόπηκαν για δουλειά, και δουλειά που διακόπηκε και αυτή με την σειρά της. Αυτή την στιγμή είναι άνεργος. Οι γονείς του κατάγονται από την Αλγερία. Ο Ζαχίρ μας μίλησε για την πολιτική κατάσταση στη Γαλλία, την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, τον λόγο περί «ασφάλειας», την αντιμετώπιση των μουσουλμάνων και των μεταναστών. 

Θα πρέπει σε πρώτη φάση να πούμε, ότι τα ποσοστά αυτά του Εθνικού Μετώπου (FN) δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε από την μια μέρα στην άλλη. Το 2002 ο Ζάκ Σιράκ κέρδισε τις εκλογές αντιμετωπίζοντας τον Ζαν Μαρί Λε Πέν, κάτι το οποίο ήταν αρκετά μεγάλο σοκ τότε. Ήταν η πρώτη φορά που υποψήφιος του Εθνικού Μετώπου (FN) προχώρησε στον 2ο γύρο.


Συνέντευξη του Zahir B. στην Κρινιώ Παππά



Σε αυτό συνέβαλαν, πιστεύω, τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ανεργία, επισφάλεια, κλείσιμο πολλών εργοστασίων, ο κόσμος γενικά αισθάνεται ότι τα δύο μεγάλα κόμματα (η Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, UMP και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, PS) που εναλλάσσονται στην εξουσία όχι μόνο έχουν αποτύχει αλλά είναι και περίπου ένα και το αυτό. Αυξάνεται επίσης ο ευρωσκεπτικισμός και η δυσαρέσκεια απέναντι στις πολιτικές της ΕΕ. Το κόμμα της Μαρίν Λε Πέν μιλάει ανοιχτά κατά της ΕΕ και προτείνει την έξοδο από αυτή, ενώ τα δυο μεγάλα κόμματα υπερασπίζονται την Ένωση.

Υπάρχει, έπειτα, το θέμα της ασφάλειας. Ενώ συναντάμε αντικρουόμενες απόψεις ως προς το αν υπάρχει σήμερα λιγότερη ασφάλεια –σίγουρα υπάρχουν πόλεις ή/και περιοχές που έχουν γίνει πιο επικίνδυνες- το γενικό συναίσθημα είναι μια διάχυτη ανασφάλεια. Το ζήτημα της μετανάστευσης σχετίζεται άμεσα με το παραπάνω και παρουσιάζεται ως το βασικό αίτιο. Ο Σαρκοζί κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2007 δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό το θέμα. Είχε προηγηθεί η εξέγερση των παρισινών προαστίων, κατά την οποία χρησιμοποίησε την φράση που έμελε να δημιουργήσει αντιδράσεις αλλά και να ικανοποιήσει τμήματα του πληθυσμού: «θα καθαρίσω τα προάστια με ένα Kärcher» (την γνωστή μάρκα πιεστικών μηχανημάτων)

Ενώ χρησιμοποίησε όμως ιδιαίτερα σκληρό λόγο εναντίον της παραβατικότητας δεν φανήκαν αποτελέσματα. Έτσι, η πόρτα αυτή παραμένει ανοιχτή για την ακροδεξιά. Γενικά ο Σαρκοζί άνοιξε με την ρητορική του τον δρόμο στην άκρα δεξιά της Λε Πέν, προσπαθώντας να κερδίσει τους ψηφοφόρους αυτού του χώρου, χρησιμοποιώντας παρόμοιο λόγο και επιχειρήματα και καθιστώντας έτσι ευκολότερο στον κόσμο να εκφράζεται ανοιχτά με τέτοιον τρόπο –ειδικά σχετικά με το Ισλάμ.

Το Ισλάμ είναι ίσως το πεδίο των εντονότερων αντιπαραθέσεων. Από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά, οι μουσουλμάνοι βρίσκονται συχνά στο στόχαστρο πολιτικών και ΜΜΕ. Ήδη στο παρελθόν οι μετανάστες από την Β. Αφρική αντιμετωπίζονταν σαν εγκληματίες. Τώρα όμως μας βλέπουν σαν εγκληματίες και σαν τρομοκράτες. Μερικοί παίζουν το παιχνίδι της «σύγκρουσης των πολιτισμών» και προσπαθούν να κερδίσουν από αυτό. Άνοιξαν πολλές συζητήσεις για την μαντίλα, την μπούρκα, την κοσμικότητα κοκ. Το Εθνικό Μέτωπο (FN) χρησιμοποιεί αυτό το ζήτημα για να τονίσει το πρόβλημα της μετανάστευσης ενώ το Αριστερό Μέτωπο (FdG) υποστηρίζει πως οι Άραβες από τη Βόρεια Αφρική είναι κοντά στην Γαλλία ιστορικά (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Γαλλικής αποικίες κτλ). Ψηφίστηκαν νέοι νόμοι που απαγόρευαν σε νεαρές μουσουλμάνες, οι οποίες φορούσαν μαντίλα, να την φορούν στο σχολείο, αργότερα στο πανεπιστήμιο, και όταν τελείωσαν με το ζήτημα της μαντίλας άρχισαν να ασχολούνται με το «πρόβλημα» της «πλήρους κάλυψης», δηλαδή την μπούρκα και το νικάμπ, ζητήματα, όμως, που αφορούν πολύ λίγο κόσμο.

Η ειρωνεία με όλα αυτά είναι βέβαια (και αυτό ως γόνος μεταναστών από μουσουλμανική χώρα το βιώνω καθημερινά στον περίγυρό μου) ότι όσο εστιάζουν στους μουσουλμάνους και τους φέρονται σαν σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, τόσο αυξάνεται ο αριθμός αυτών που στρέφονται προς τον φονταμενταλισμό και βρίσκουν καταφύγιο στο Ισλάμ, απέναντι στην «επιθετική κοσμικότητα» της Δημοκρατίας, γιατί νιώθουν αποκλεισμένοι από αυτήν.

Υπήρξαν επίσης πολλές συζητήσεις που αφορούν το κρέας χαλάλ (δηλαδή του οποίου η σφαγή έχει γίνει τελετουργικά) και διάφορα άλλα ζητήματα, ενώ κορίτσια που φορούν μαντίλα δέχονται όλο και συχνότερα σωματικές και λεκτικές επιθέσεις στον δρόμο. Υπάρχει πραγματική ένταση στον αέρα.

Πέρα από τα παραπάνω, υπήρξαν πολλά σκάνδαλα διαφθοράς, που αφορούν τόσο το UMP όσο και το PS, αυξάνοντας έτσι την καχυποψία. Το κόμμα της Λε Πέν δεν έχει ζημιωθεί από τέτοια ζητήματα. Η Μαρίν Λε Πέν επίσης, έχει μια κάπως πιο γλυκιά εικόνα απ’ ότι ο πατέρας της, προσέχει περισσότερο τις δηλώσεις της και απειλεί με μηνύσεις όποιον δημοσιογράφο την χαρακτηρίσει ακροδεξιό κόμμα. Σε αντίθεση πχ με τον πατέρα της που χαρακτήρισε το Ολοκαύτωμα «μια λεπτομέρεια» της ιστορίας, εκείνη δήλωσε πως αποτελεί «το απόγειο της ανθρώπινης βαρβαρότητας», ενώ από το 2011, οπότε και ανέλαβε εκείνη την προεδρία, έχουν διαγραφεί από το κόμμα ορισμένα μέλη για ρατσισμό ή νεοναζιστικές συμπάθειες. Μάλιστα είχε πει να μην την βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι με την Χρυσή Αυγή. Όλα αυτά έχουν συντελέσει στο να κρατάνε τα ΜΜΕ, και ειδικά η τηλεόραση, μια αρκετά πιο ανεκτική στάση απέναντι σε εκείνη απ’ ότι στην πατέρα της.

Τέλος, ως προς την αριστερά: Ο κόσμος της εργασίας έχει γενικά εγκαταλείψει το σοσιαλιστικό κόμμα και στρέφεται είτε προς την αριστερά είτε προς την άκρα δεξιά. Το Αριστερό Μέτωπο (FdG) υποστηρίζεται κυρίως από μορφωμένα στρώματα, κομμουνιστές, άτομα που ζούνε στις πόλεις, ενώ το Εθνικό Μέτωπο αντλεί τις ψήφους του κατά κύριο λόγο από περισσότερο εξαθλιωμένα στρώματα και από την επαρχία. Κεντρικό ρόλο εδώ παίζει το μεταναστευτικό. Ενώ το FdG υποστηρίζει τους μετανάστες, υπάρχουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού που σκέφτονται: «δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις για εμάς και αυτοί θέλουν να αφήσουν κι άλλους να έρθουν για δουλειά.

RedNoteBook

tvxs.gr

Τα αυτοκίνητα μικρού κυβισμού αντέχουν στην κρίση

Τα μικρού κυβισμού αυτοκίνητα καταγράφουν τις μικρότερες απώλειες από την οικονομική κρίση, που έπληξε και τον κλάδο της πώλησης ΙΧ, ενώ τα μεγάλου κυβισμού καταβαραθρώθηκαν.

Την παραπάνω εικόνα στον κλάδο του αυτοκινήτου, που άλλαξε άρδην από το 2010, καταγράφει διπλωματική εργασία της Μαρίνας Τριάμπελας από το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, με επιβλέποντα καθηγητή τον Ματθαίο Καρλαύτη, στοιχεία της οποίας παρουσιάστηκαν στο 6ο συνέδριο για την έρευνα στις μεταφορές στην Ελλάδα που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.

Σκέτα πόδια εναντίον Κατρούγκαλου

Ποιος πάει ανάποδα; Εγώ ή ο κόσμος; (Photo: Α. Κατσής @fosphotos.com)
Οδυσσέας Ιωάννου

Δεν ξέρω αν είμαστε τα πρόσωπά μας. Τα μάτια μας, το γέλιο, τα εκμαγεία από τις γκριμάτσες μας. Έχω πέσει πολλές φορές έξω. Μάλλον δεν ξέρω να τα διαβάζω. Άλλοι είναι πιο ασκημένοι και τους ζηλεύω. Τα καλοσυνάτα μάτια, τα λυπημένα, τα «βοήθεια» που φωνάζουν τα αδέξια χέρια, τα κρατημένα χαμόγελα των δήθεν απροστάτευτων, σαν μετανοιωμένες χαρές, με έχουν ρίξει στον κουβά πολλές φορές. Γιατί υπάρχουν και ρολίστες. Έχουν ανάγει την υποκριτική σε ύψιστη δεξιότητα και κάτι φιλότεχνα τυπάκια σαν την αφεντιά μου δεν θέλουν και πολύ να φάνε το δράμα με το κουτάλι. 

Παρασύρομαι εύκολα από την καλοσύνη, ενθουσιάζομαι με κάθε καινούργια είσοδο στη ζωή μου, χωρίς πισινές, κι αν χρειαστεί στο τέλος να περάσω από το ταμείο, πληρώνω την ευπιστία μου η οποία όμως σου έρχεται πολύ φθηνότερα από το αντίτιμο του επιφυλακτικού μοναχόλυκου.
Σωστός ή λάθος όμως, τα «διαβάσματά» μου στα πρόσωπα τα κάνω. Τα λόγια τους τα ακούω και προσπαθώ να βρω τις αντιστοιχίες λέξεων και ουλών. Δεν μιλάνε όλοι οι άνθρωποι. Κάποιοι, απλώς μεταφέρουν λόγια. Τους ακούς και δεν διακρίνεις τις ωδίνες μιας γέννας αλλά τη βιασύνη να ξεφορτώσουν. Άτσαλοι, ασύμμετροι, άρα άσχημοι. Νομίζουν πως είναι παθιασμένοι αλλά είναι φανατικοί. Ο παθιασμένος φωνάζει αφήστε με να ζήσω όπως θέλω. Ο φανατικός, θα ζήσετε όλοι όπως θέλω εγώ.

Το δεκαπεντάλεπτο από την Ανατροπή, με τον Κατρούγκαλο στην αρένα και τους Συγκλητικούς να αναρωτιούνται «μα πού είναι επιτέλους τα λιοντάρια;» είναι εξόχως πολιτικό αλλά έχει και έναν σκασμό ανθρωπολογικά ευρήματα. Ήταν ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη διδακτέα ύλη της εποχής. Στα αναποδογυρισμένα νοήματα, σε αυτόν τον σωρό από λέξεις και κορμιά που δεν ξέρεις τι θα σου βγει. Βλέπεις ένα πόδι το τραβάς, με την ελπίδα να ανασύρεις ολόκληρο το σώμα, αλλά σου μένει στο χέρι μόνο το πόδι. Το σώμα είναι κάπου αλλού πεταμένο. Ο αντίλογος στον καθηγητή ήταν σκέτα πόδια. Το σώμα έλειπε. Μίλησε για το αυτονόητο πείσμα του ανθρώπου για ζωή και εισέπραξε ως απάντηση μόνο λέξεις με ένα σύμφωνο.

Με διεσταλμένες κόρες, στρεψοδικία και ομαδική επιλεκτική κώφωση δεν μπορείς ούτε να κρύψεις τον φανατισμό σου αλλά ούτε και να καταδικάσεις τη βία. Κυρίως όταν ως βία έχεις ουσιαστικά ορίσει την αμφισβήτηση προς το πρόσωπό σου. Έχεις ανάγει τον εαυτό σου και αυτά που πρεσβεύεις και «υπηρετείς» ως το όριο της ανεκτής συλλογικής βίας. Και το σώμα σου γίνεται τόσο επιθετικό, τόσο κακότροπο, τα λόγια σου πλακούντες λέξεων, ξεραμένα αίματα.
Και επειδή σε τελική ανάλυση, το L’ etat c’ est moi δεν σας κολακεύει -αλλά ούτε και σας αδικεί- μήπως να σκεφτείτε πως η ατυχέστατη μεμονωμένη δράση ενός γιαουρτώματος ή ενός μπουγέλου, δεν στρέφεται ούτε εναντίον θεσμών ούτε οσίων και ιερών, αλλά αποκλειστικά στο πρόσωπό σας; Απέναντι σε συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο; Δεν είστε η δημοκρατία. Πάρτε το και λίγο προσωπικά. Σας αρέσει να παραμυθιάζεστε πως είναι συμβολική η κίνηση. Υπονοώντας πως είστε τα «σύμβολα». Δεν σας φτάνει το «προσωπικότητες»;

Y.Γ.: Στο ζάπινγκ ο Αλέξης Τσίπρας απαντούσε σε ερωτήσεις του Νίκου Χατζηνικολάου και τηλεθεατών. Μάλλον ήμουν άτυχος. Έπεσα σε δύο από αυτές που ελπίζω πως δεν ήταν ενδεικτικές. «Δεν θα φορέσω ποτέ γραβάτα σε σύνοδο κορυφής γιατί θα θεωρηθεί ως μία μετατόπιση στον συμβιβασμό».
Και στην ερώτηση Χατζηνικολάου τι θα κάνει αν οι εφοπλιστές πάρουν τις σημαίες τους και φύγουν, αντιδρώντας στη φορολόγησή τους, απάντησε «Θέλω να πιστεύω πως δεν θα το κάνουν». Ως ψηφοφόρος του Σύριζα ένιωσα πολύ άβολα. Επειδή αύριο μπορεί να είστε κυβέρνηση, σύντροφοι, θέλω κι εγώ να πιστεύω πως έχετε κάποια λίγο πιο επεξεργασμένη πρόταση -πέρα από την προσευχή- για ένα εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο, ε;

http://www.protagon.gr/