Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Δημοσιογραφία εκ των υστέρων

Του Πέτρου Κατσάκου

Την τελευταία τετραετία έχουμε πέσει θύματα ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος ενημέρωσης που επέλεξε τη συνειδητή και συστηματική υπερπληροφόρησης του κοινού σε θέματα «αλλοδαπής παραβατικότητας» και επιλεκτικής απόκρυψης ειδήσεων που περίσσευαν στις τηλεοπτικές και εκδοτικές σκοπιμότητες του μηντιακού συστήματος.

Δεν ήταν μόνο η ένταξη στην ενημερωτική ατζέντα μιας σειράς «ειδήσεων» που εδώ και χρόνια λείαιναν το εκλογικό υπόστρωμα της ΧΑ, αλλά και η διαγραφή από την καθημερινή θεματολογία ειδήσεων που έρχονταν σε αντίθεση με την κυρίαρχη λογική ερεθισμού των συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινωνίας. Έτσι κυριάρχησε η συστηματική απόκρυψη των ναζιστικών εφόδων, των ρατσιστικών πογκρόμ στο κέντρο της πρωτεύουσας αλλά και σε συνοικίες την ώρα που οι «αγανακτισμένοι κάτοικοι» καταλάμβαναν θέση προνομιακού συνομιλητή στα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Στα παράθυρα του τηλεοπτικού ολοκληρωτισμού ο Άγιος Παντελεήμονας ήταν το άντρο της αλλοδαπής εγκληματικότητας, οι μετανάστες στη Νομική ήταν ο εκχυδαϊσμός του πανεπιστημιακού ασύλου και οι οροθετικές ιερόδουλες μια υγειονομική βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας την ώρα που αλλοδαποί εργάτες βασανίζονταν από ημεδαπά αφεντικά, την ώρα που χρυσαυγίτες πλιατσικολογούσαν μικρομάγαζα αφρικανών, την ώρα που μελανοχίτωνες ρατσιστές πυρπολούσαν υπόγεια τεμένη. Και όλα αυτά με την κρίση να παραμονεύει και μια κοινή γνώμη να αναζητά τα εξιλαστήρια θύματα ενός όψιμου κοινωνικού αυτοματισμού με φυλετικά χαρακτηριστικά.

Χρυσαυγίτες με «πολιτικά» σε ρόλο πρωταγωνιστή και δημοσιογράφοι κλακαδόροι μιας εικονικής πραγματικότητας που απενοχοποίησε τους θύτες και δημιούργησε τις αναγκαίες κοινωνικές συνθήκες για τον εγκλεισμό των ίδιων των θυμάτων. Ανήξεροι και υποκριτικά «αθώοι» σήμερα, πέφτουν από τα σύννεφα που οι ίδιοι κατασκεύασαν, οι χθεσινοί κοινωνικοί εισαγγελείς ανακαλύπτουν «έκπληκτοι» τον εκτροχιασμό του τέρατος που οι ίδιοι φιλοξένησαν. Σήμερα με την στάση τους το μόνο που καταφέρνουν είναι να πιστοποιήσουν την έλλειψη αξιοπιστίας τους καθώς όχι μόνο δεν κατάφεραν έγκαιρα να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα αλλά αντιθέτως την διαστρέβλωσαν προς όφελος πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

Δεν είναι διόλου τιμητικό για δεκάδες δημοσιογράφους να ασκούν τα καθήκοντά τους εκ των υστέρων και να ανατρέχουν σήμερα σε ειδήσεις και γεγονότα του χθες και να ανακαλύπτουν ως «απατημένοι σύζυγοι» το μέγεθος της ανεπάρκειάς τους. Δεν είναι επαγγελματικά τιμητικό να εντοπίζουν σήμερα ερασιτεχνικά βίντεο, φωτογραφίες και κείμενα που μέχρι χτες δεν χωρούσαν στα «αποκαλυπτικά» ρεπορτάζ τους. Σήμερα οι ειδήσεις ανασκευάζονται. Σήμερα η Σκορδέλη μεταμορφώνεται σε μια μέγαιρα του υποκόσμου, ο Παναγιώταρος που κάποτε «αγανακτισμένος» γιαούρτωνε τον Αλαβάνο και την Πορτάλιου γίνεται τραμπούκος και όταν η γιαγιά του ΑΤΜ γίνεται η μάνα του χρυσαυγίτη με τους φούρνους και τα εβραϊκά σαπούνια τότε σίγουρα «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».

Σάπιο ή επικίνδυνα αφελές.

Αυτοκίνητο: Ματαιώθηκε το φετινό «37ο Ράλι Αχαιος»!

Όπως ανακοινώσε χθες το βράδυ ο Αυτοκινητικής Όμιλος Πάτρας, ματαιώνεται η φετινή διοργάνωση του «Ράλι Αχαιός» λόγω απόφασης της αστυνομίας να μην δώσει άδεια για την ειδική διαδρομή που είχε προγραμματιστεί να γίνει το Σαββατοκύριακο στην ΒΙΟΠΑ.
Σίγουρα αυτή η εξέλιξη αποτελεί πλήγμα

Καρύδι: Πόσα οφέλη κρύβει;;; ΜΑΘΕ πόσα προσφέρει που δεν φαντάζεσαι...

Η καρυδιά είναι ένα αυτοφυές δέντρο της Ασίας και θα μπορούσαμε να το κατατάξουμε στα φαρμακευτικά φυτά. Υπάρχει η δυνατότητα να...

Κατέχει;… Δεν κατέχει;

Φωτογραφία: Μενέλαος Μυρίλλας/FosPhotos
Του Θωμά Ξωμερίτη

Μετά τους προχθεσινούς (τηλεοπτικούς) θριάμβους της ελληνικής δικαιοσύνης και κοινωνίας, κατά της διαφθοράς, του φασισμού και του Κακού γενικότερα, αποφάσισα να μη δω τη συζήτηση με τον Υπουργό Οικονομικών. Δεν είχα έξαλλου εμπεδώσει την είδηση για την εκπαίδευση χρυσαυγιτών στα σφαγεία με τα ερίφια, παρά τις φορές που την άκουσα. Εξάλλου, προσπαθώ πάντα να κοιμάμαι  πριν τις 11. 

Δεν κατέχω τα οικονομικά, δεν πιστεύω άλλωστε σε οικονομικές θεωρίες, σε καμία, τη γνώμη μου την έχω γράψει περισσότερο από μία φορά. Πιστεύω ότι, ό, τι οικονομικό μέτρο λαμβάνεται πρέπει να γίνεται πάντοτε με προσοχή και γνώμονα τα κοινωνικά δεδομένα και ότι πρέπει να αποσύρεται αμέσως τη στιγμή που διαπιστωθεί ότι φέρνει αντίθετα αποτελέσματα από το αναμενόμενο.

Είδα αποσπάσματα από τη συζήτηση στο youtube. Φάσκει και αντιφάσκει, γεμάτος λογικά χάσματα, ο Υπουργός Οικονομικών όσον αφορά στην ακίνητη περιουσία. Από τη μία δεν παραβλέπει το γεγονός ότι στην Ελλάδα υπήρχε σχετικά χαμηλή φορολογία στην ακίνητη περιουσία και ότι αυτό είναι άδικο γιατί τ’ ακίνητα είναι ένας δείκτης – ας το πει έτσι - φορολογικής ικανότητας και αδικείται ο πολίτης ο οποίος είναι φτωχός και αναγκάζεται να πληρώσει φόρο επειδή δεν υπήρχε στην Ελλάδα ένας ουσιαστικός φόρος ακινήτων και αυτό που προσπαθούνε να κάνουνε είναι ν’ απλώσουν το φόρο ακινήτων σε περισσότερους, δηλαδή να μην είναι μόνο τα ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα αυτά που πληρώνουν φόρο. Από την άλλη αναγνωρίζει ότι το ποσοστό ιδιοκτησίας στην Ελλάδα είναι το υψηλότερο στον κόσμο, και να μην ανησυχούμε διότι υγιειώς έχουν κτιστεί τα περισσότερα σπίτια και αποφύγαμε τη φούσκα ακινήτων.

Η άποψή μου είναι ότι για την ελληνική κοινωνία - και θα το γράψω στους αγγλικούς όρους που μιλούν οι δανειστές μας - το real estate δεν είναι commodity όπως σε άλλες χώρες, με τις οποίες μας συγκρίνουν. Ελάχιστα έχει χρησιμοποιηθεί η ακίνητη περιουσία ως επένδυση που θα περάσει από χέρι σε χέρι, για να φέρει κέρδος. Παραμένει στην οικογένεια και γι’ αυτόν το λόγο έχουμε το υψηλό ποσοστό ιδιοκτησίας (και στα κοινωνικά στρώματα με χαμηλό εισόδημα) που αναφέρει ο Υπουργός· και σε μη-ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα (τα οποία με την αστικοποίηση του πληθυσμού έχουν παραμείνει – δυστυχώς – χέρσα γη).

Κάθε μέτρο που θα ληφθεί, πρέπει να λάβει υπόψη του τη συγκεκριμένη σχέση με την ιδιοκτησία που έχει η ελληνική κοινωνία και τον τρόπο που αυτοί με χαμηλά εισοδήματα έχουν βρεθεί να κατέχουν ακίνητη περιουσία. Διαφορετικά, ό, τι μέτρο ληφθεί θα συνεισφέρει στη διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Και αυτό ο Στουρνάρας δεν κατέχει – ή κάνει ότι δεν κατέχει – νιονιό να το καταλάβει.

xomeritis.blogspot.gr

http://tvxs.gr/

Πέθανε από τον θόρυβο;

Photo: David C Broughton/Flickr
Χριστίνα Πουλίδου


Η Σάντρα γεννήθηκε σε ένα χωριό της κοιλάδας του Ρήνου, κοντά στο Βισμπάντεν. Ο παππούς της ήταν σταθμάρχης στα τραίνα και οι σιδηροδρομικές γραμμές περνούν δίπλα στην αυλή τους. Σ΄ αυτό το σπίτι έζησε όλα της τα χρόνια, όμως σήμερα λέει, πως δεν μπορεί να ζήσει άλλο εκεί από τον διαρκή θόρυβο. Μόνο το βράδυ, από τις 22:00. ως τις 6 το πρωί, περνούν 60 τραίνα έξω απ΄ το παράθυρό της. Και η πυκνότητα των δρομολογίων θα αυξηθεί σημαντικά σε τέσσερα χρόνια, όταν εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθούν τα έργα λειτουργίας της σήραγγας βάσης Γκοτάρντ, 57 χλμ., που θα εξυπηρετεί τη σιδηροδρομική γραμμή Μιλάνου-Ζυρίχης και θα διασυνδέει το Ρότερνταμ με τη Μεσόγειο.

Η Σάντρα προσχώρησε σε μια πρωτοβουλία πολιτών της περιοχής της, που διασυνδέθηκαν με μιαν αντίστοιχη πρωτοβουλία πολιτών της περιοχής πέριξ του αεροδρομίου της Φρανκφούρτης. Τα θύματα του θορύβου των σιδηροδρόμων και των αεροπλάνων υποστηρίζουν, ότι έχουν υποστεί βλαπτικές συνέπειες στην υγεία τους - οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Ανάλογες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας οργανώνονται από τους πολίτες που κατοικούν κοντά στα αεροδρόμια του Βερολίνου, της Κολωνίας, της Λειψίας και της Ζυρίχης.

Στο σχετικό δημοσίευμα του «Spiegel» αναφέρεται επίσης, ότι οι κάτοικοι του ανατολικού Χόλσταϊν διαμαρτύρονται για την κατασκευή ενός τούνελ που θα διασυνδέει τη Γερμανία με τη Δανία, καθώς η λειτουργία του θα επαυξήσει τα δρομολόγια των εμπορικών τραίνων που θα περνούν μέσα από τα χωριουδάκια της βόρειας Γερμανίας.

Ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα είναι μια ακόμη πηγή διαμαρτυριών, δεδομένου ότι στη Γερμανία υπάρχει η τάση διαπλάτυνσης των εθνικών οδών και άρα επαύξησης του διαχεόμενου θορύβου. Χαρακτηριστικά αναφέρεται, ότι οι δημοτικές αρχές του Αμβούργου σκέφτονται να κατεβάσουν τα όρια ταχύτητας στα 30 χλμ. την ώρα, τις νυχτερινές ώρες στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης, ώστε να μειωθεί το επίπεδο του θορύβου.
ΟΙ ειδικοί σήμερα συμφωνούν ότι η μακρά έκθεση σε ισχυρούς θορύβους προκαλεί σοβαρές παθήσεις, μπορεί ακόμη και να αποβεί θανατηφόρα. Ενδεικτικά υποστηρίζεται ότι από τον θόρυβο του δρόμου, στη Γερμανία ενοχοποιούνται κάπου 4.000 εμφράγματα, ενώ στην ΕΕ υπολογίζεται ότι το κοινωνικό κόστος από τον θόρυβο του δρόμου ανέρχεται σε 40 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Στην κοιλάδα του Ρήνου, ο θόρυβος των τραίνων αγγίζει τα 110 ντεσιμπέλ – που είναι ο θόρυβος που κάνει ένα αλυσοπρίονο όταν δουλεύει στη μεγαλύτερη ένταση και στέκεσαι στο ένα μέτρο. Τα ηχομονωτικά που έβαλε η Σάντρα στο σπίτι της άλλαξαν αμυδρά την κατάσταση, αλλά δεν έδωσαν λύση στο πρόβλημά της. Δεδομένου, ότι όπως προκύπτει από ένα πλήθος επιστημονικών ερευνών, ο θόρυβος (πάνω από 45 ντεσιμπέλ) αυξάνει τους κινδύνους εμφραγμάτων, πάνω από 10 ντεσιμπέλ τη νύχτα αυξάνει (κατά 14%) τα επίπεδα της πίεσης, πάνω από 40 ντεσιμπέλ πολλαπλασιάζονται σημαντικά οι κίνδυνοι καρδιαγγειακών παθήσεων, καθώς αυξάνεται η αδρεναλίνη. Οι κάτοικοι εξάλλου περιοχών που βρίσκονται κοντά σε αεροδρόμια, παίρνουν περισσότερα αντικαταθλιπτικά χάπια, υπνωτικά και κατά της πίεσης, ενώ η μακροχρόνια έκθεσή τους στους θορύβους μπορεί να τους προσβάλλει με χρόνιες καρδιαγγειακές παθήσεις.

Ο Ζίλκε, για παράδειγμα, που ζει σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, όταν μεγάλωσε ο διάδρομος προσγείωσης και πλέον τα αεροπλάνα κατεβαίνουν στα 270 μ. από τη σκεπή του, έπαθε κολπική μαρμαρυγή. Πώς να αποδείξει όμως, ότι αυτό οφείλεται στον θόρυβο των αεροπλάνων, δεδομένου ότι οι αρχές του αεροδρομίου αντιτείνουν πως τηρούν όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας και δεν σημειώνονται υπερβάσεις;

«Οι περισσότεροι νόμοι που ορίζουν τα επίπεδα του θορύβου γράφονται από αυτούς που προκαλούν τους θορύβους, γιατί τα λόμπι αυτών που δημιουργούν τους θορύβους είναι πολύ πιο ισχυρά και πιο μεγάλα από τις πρωτοβουλίες των κατοίκων - προσφέρουν θέσεις απασχόλησης και μεγάλα φορολογικά έσοδα» σημειώνει ένας ακαδημαϊκός και προσθέτει ότι όταν σχεδιάζεται ένα τέτοιο έργο, υπολογίζεται η μεμονωμένη επιβάρυνση θορύβου που αυτό προκαλεί στους κατοίκους. Συνηθέστατα όμως, οι κάτοικοι είναι θύματα ενός συνδυασμού ισχυρών θορύβων και αυτό το άθροισμα δεν λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες αρχές. Εξάλλου, σημειώνεται, μελετάται λανθασμένα το επίπεδο του θορύβου, διότι λ.χ. ο θόρυβος που προκαλείται από την προσγείωση ενός αεροσκάφους προκαλεί αύξηση της πίεσης, που δεν προκαλείται από τον αντίστοιχο θόρυβο των αυτοκινήτων.

(Κι έπειτα, λέω εγώ, στα νησιά μας διαμαρτύρονται για τον θόρυβο που θα κάνουν οι ανεμογεννήτριες - που στο φουλ τους κι από μεγάλο ύψος, παραπέμπουν στον θόρυβο ενός πλυντηρίου ρούχων…)

http://www.protagon.gr

Το τατουάζ σβήνει, η μ@λ@κία από τον εγκέφαλο;

Ο ηθοποιός Εν.Νόρτον στην ταινία "Αμερικανική Ιστορία" 
Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

(*αρχικός τίτλος: Ουρές στους δερματολόγους για να φύγει η ρετσινιά της Χρυσής Αυγής!)

Σε εποχές που όλοι πια αναγνωρίζουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση και τα σύμβολα του Ναζισμού είναι ντροπή, πολλοί είναι αυτοί που σπεύδουν να αφαιρέσουν από το σώμα τους τα τατουάζ που είχαν ...εμπνευστεί στο παρελθόν. Δείτε τον ευρηματικό τρόπο που πρόβαλε την αφαίρεση των “χρυσαυγίτικων” τατουάζ γνωστός δερματολόγος. 

Δεκάδες πρώην θαυμαστές της Χρυσής Αυγής που είχαν σπεύσει να κάνουν τατουάζ με σύμβολα του Ναζισμού, όπως σβάστικες, σπεύδουν τώρα να διορθώσουν το λάθος τους. Τα τελευταία γεγονότα έχουν κάνει πολλούς άλλωστε να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τη Χρυσή Αυγή. Τα μόνιμα χαραγμένα σύμβολα στο δέρμα με τη μορφή τατουάζ αποτελούν πια δείγμα κακού παρελθόντος και αρκετοί θέλουν να απαλλαγούν.

Γι αυτό και οι δερματολόγοι κάνουν “χρυσές” δουλειές με τη ...Χρυσή Αυγή. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ο γνωστός δερματολόγος Χριστόφορος Τζερμιάς σκέφτηκε έναν έξυπνο τρόπο να προβάλει το γεγονός ότι στο ιατρείο του δέχεται και ...πρώην οπαδούς του Ναζισμού λέγοντας χαρακτηριστικά ''σβήσε το λάθος''.


Στο μεταξύ τις τελευταίες ημέρες τα mail χιλιάδων χρηστών του ίντερνετ κατακλύζονται από το παρακάτω χιουμοριστικό μήνυμα:

“Είστε μ......ς; Πιστεύετε σε καθαρές φυλές, και στον Αδόλφο Χίτλερ; Είστε μέλος της χρυσής αυγής και όλοι γελάνε με τα τατουάζ σας; Κανένα πρόβλημα!

Ο δερματολόγος-αφροδισιολόγος Χριστόφορος Τζερμιάς έχει την λύση και για εσένα βλαμμένε ναζιστή. Έλα τώρα και αφαίρεσε τα τατουάζ σου- σβάστικες, χάιλ χίτλερ κλπ- ανώδυνα με λέιζερ, από το ειδικευμένο προσωπικό μας. Σας μετατρέπουμε εξωτερικά σε φυσιολογικό άνθρωπο, ενώ εσωτερικά μπορείτε να παραμείνετε μ........ς ώστε να επιστρέψετε άνετα στην Νέα Δημοκρατία”.


Ο ηθοποιός Εν.Νόρτον στην ταινία "Αμερικανική Ιστορία"

Σε δηλώσεις του ο Χρ.ΤΖερμιάς στο iatropedia.gr περιγράφει με χιούμορ αλλά και αιχμηρό τρόπο τους ...περίεργους ασθενείς του.

“Πολλοί ήταν αυτοί που είχαν από σφυροδρέπανο μέχρι σύμβολα ποδοσφαιρικών ομάδων σε τατουάζ και θέλουν να τα αφαιρέσουν. Τώρα πλέον είναι πάρα πολλοί αυτοί που θέλουν να βγάλουν τα τατουάζ με σβάστικες. Βεβαίως και τους προτρέπω να τα αφαιρέσουν αλλά δυστυχώς από το μυαλό τους δεν μπορώ να τα αφαιρέσω. Αυτά πρέπει να τα λύσει η κοινωνία”.


Πηγή: iatropedia.com

http://tvxs.gr/

Χαντ-μπολ: Ξεκίνησαν οι προπονήσεις στα τμήματα υποδομών τη Ακαδημίας των Σπορ

Ξεκίνησαν από την περασμένη βδομάδα στο κλειστό γυμναστήριο στο Κουκούλι οι προπονήσεις στα τμήματα υποδομών χαντ-μπολ της Ακαδημίας των Σπορ.
 Οι τρεις υπεύθυνες καθηγήτριες φυσικής αγωγής – προπονήτριες,  Βάσω Βουκελάτου, Ελένη Αραβαντινού και Χρυσάνθη Αραβαντινού, αναμένεται από  την ειδικότητα και τις εμπειρίες

MΑΣ ΒΑΡΑΝΕ! ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ...

Στάθης

"Eύκολοι δημοσιογράφοι, όπως ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης, ιεροφάντης του νεοφιλελευθερισμού και δήμιος του κρατισμού, αλλά τον μισθουλάκο του, κρατικόν βεβαίως-βεβαίως, τον έπαιρνε"...

Ξεζούμισαν 10.000 Ελληνες για να βγάλουν πρωτογενές πλεόνασμα κι έβγαλαν νέα μέτρα και νέα ψέματα.

Πολλά τα κακαρίσματα! κακάριζε σαν την κότα που θα έκανε τα χρυσά αυγά -2,5 δισ. πλεόνασμα- ο κ. Σαμαράς κι έκανε ένα τόσο δα αυγουλάκι σπίνου - γύρω στα 370 εκατ. που μπορεί να ’ναι κι είναι... 100, δηλαδή κι αυτό κλούβιο.

Ωδινεν όρος και έτεκεν ανώδυνες δηλώσεις! Της πλάκας! Σαν αυτές που έκαναν όταν έλεγαν ότι σε περίπτωση πρωτογενούς πλεονάσματος, το 70% θα το μοίραζαν σε συνταξιούχους! Το «μοίρασαν»! - τους πήραν πίσω και το ΕΚΑΣ! Τόσον εύκολοι στα ψέματα! Τόσον πρόχειροι στην κωλοτούμπα! Σε κλέβουν και σου λένε «ας πρόσεχες», όπως με τη χαρακτηριστική του ευκολία είχε δηλώσει και ο κ. Σημίτης για εκείνους που έχασαν τα πάντα στο Χρηματιστήριο, «ας πρόσεχαν».

Στη χώρα που ευδοκιμεί η ατιμωρησία, ανθεί η ευκολία. Εύκολοι ψεύτες, όσον και εύκολοι υποτελείς! Κάνουν ό,τι τους λέει η Τρόικα και μας λένε ό,τι γουστάρουν - εύκολα, διότι αν διαψευσθούν, δεν έχουν παρά να πουν το επόμενο ψέμα. Πόσα ψέματα έχει πει ώς τώρα ο κ. Σαμαράς κατάμουτρα στον λαό περί παντός του επιστητού; Αν μάζευε για κάθε ένα απ’ αυτά τα ψέματα ένα ευρώ ο κ. Στουρνάρας, δεν θα είχαμε μόνον διαρκές πρωτογενές πλεόνασμα στα ψέματα αλλά προσέτι κι ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσό για να μοιράζεται στους αναξιοπαθείς ΠΑΣΟΚιους, όπως η κυρία Εύα Καϊλή, ήτις τη ευγενεί φροντίδι Βενιζέλου και τη ευγενεί μερίμνη Μιχελάκη αποκαταστάθηκε η κοπέλα με έναν διορισμούλη στο Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας. Η ευκολία σ’ αυτήν την τάλαινα χώρα έχει αναχθεί σε επιστήμη. Του κυβερνάν - θεσμοί, νούμερα, άνθρωποι, όλα αντιμετωπίζονται με ευκολία.

Με ευκολία κατέταξαν το Σύνταγμα στη Λεγεώνα των Ξένων, να παίρνει τώρα διαταγές από φυρερίσκους του νεοφιλελευθερισμού. Με ευκολία χρησιμοποιούν τη δημιουργική λογιστική για να ληστεύουν τους φτωχούς και να πλουτίζουν τους πλούσιους. Με ευκολία κλέβουν απ’ τους ανθρώπους τις δουλειές τους, τις ζωές τους, τα σπίτια τους. Με ευκολία δήλωνε ο κ. Στουρνάρας στο enikos ότι θα ληφθεί μέριμνα για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, υπέρ των πιο αδυνάτων - τρίχες! Ετσι έλεγαν και για τους δημοσίους υπαλλήλους, ότι δηλαδή θα απέλυαν μόνον τους επίορκους - τρίχες! να ανοίξει ο δρόμος των απολύσεων τους ενδιέφερε τότε, όπως να ανοίξει ο δρόμος των πλειστηριασμών τούς ενδιαφέρει τώρα. Και μόλις ανοίξει ο δρόμος, ο κατήφορος προς τον πάτο ανοίγεται διάπλατος - με ευκολία.

Εύκολοι παντού! εύκολοι δημοσιογράφοι, όπως ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης, ιεροφάντης του νεοφιλελευθερισμού και δήμιος του κρατισμού, αλλά τον μισθουλάκο του, κρατικόν βεβαίως-βεβαίως, τον έπαιρνε απ’ το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο. Τι να πει κανείς; Θεράπων της πολιτικής Παπακωνσταντίνου ο εν λόγω οπτικοακουστικώς πάσχων περί την ίδιαν του την υποκρισία, έβαζε μεν χέρι στον κοσμάκη να κάθεται καλά, αλλά η σύζυγός του δούλευε με κρατικό μισθό κι αυτή στο γραφείο του... κ. Παπακωνσταντίνου. Σωστό! να στερηθεί η γυναίκα του δικαιώματός της στην εργασία ή ο δημοσιογράφος του δικαιώματος να υπερασπίζεται την πολιτική του εργοδότη ου μην και κολλητού υπουργού; Αν και, στην περίπτωση του «κολλητού υπουργού», υπάρχει ο κίνδυνος να αδικήσουμε τον τιμητή της «παλαβιάρας Αριστεράς» εντιμότατο κ. Μανδραβέλη, καθ’ ότι ο άνθρωπος έχει υποστηρίξει όλους τους νεοφιλελεύθερους υπουργούς, δεξιούς και σοσιαλιστές, προ και μετά μνημονίου. Πάντα για το καλό του λαού, των 2.000.000 ανέργων - «ας πρόσεχαν»! «Ας μην τα έτρωγαν» μαζί με τον Πάγκαλο, ας μην ήταν «διεφθαρμένοι» με κρατικές αργομισθίες, οπτικοακουστικές ή άλλες.

Καμιά δυσκολία δεν έχει η ευκολία σ’ αυτήν τη χώρα. Μέσα ο Ακης, τον καφέ του ο Γιάννος. Εναν χρόνο στα χέρια του τη λίστα Λαγκάρντ ο κ. Βενιζέλος, είκοσι πέντε ευρώ εισιτήριο στα νοσοκομεία ο Αδωνις.

Ακόμα και οι φασίστες εύκολοι είναι. Ο κ. Κασιδιάρης μετακινεί καρπαζιές με τη σκέψη, ο κ. Αρβανίτης (ακροδεξιός κυριούλης, βουλευτής Χ.Α. εξ Αχαΐας) διακηρύσσει ότι τον Παύλο Φύσσα τον δολοφόνησαν κομμουνιστές, ενώ κτηνοκτόνα κτήνη απέκτειναν αθώα κατσίκια για ανθρωπιστικούς λόγους - να μάθουν, όταν σκοτώνουν ανθρώπους, να τους σκοτώνουν ακαριαία.

Αλλά, αν έχουμε εύκολους φασίστες, έχουμε κι εύκολους αντιφασίστες - ορισμένους πολιτικούς και δημοσιογράφους που αίφνης ανακάλυψαν ότι ο «Καιάδας» τη βρίσκει με το Αουσβιτς. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι που υποστήριξαν την πολιτική η οποία άνδρωσε το φασιστικό φαινόμενο, φρικιούν τώρα με το αποτέλεσμα των έργων τους. Οντως συγκινητικό! Χρυσαυγιάδα στα κανάλια, αλλά για τα σαλόνια όπου εξακολουθούν να λαμβάνονται οι αποφάσεις, μόκο - το σύνηθες μόκο.

Πάει ο κ. Σαμαράς στο Ισραήλ, λαμπρά τα ρεπορτάζ. Τι θέλουν από μας οι Ισραηλινοί, τώρα που μάθανε κι αυτοί ότι πωλούμεθα; Ολίγον απ’ το Ελληνικό, μέρος των υδάτων μας (μέσω κρατικής Ισραηλινής Εταιρείας εννοείται, δεν είναι σάχλες οι άνθρωποι, είναι σοβαροί κήλερς), ρινίσματα απ’ τη Λάρκο, ακινητούλια τινά που διαχειρίζεται η Εθνική διά θυγατρικών, τίποτα ενεργειακούς πόρους, γενικώς τα συνηθισμένα. Μάλιστα! Εμείς τι ζητάμε απ’ το Ισραήλ; πλάκα μου κάνετε; είμαστε εμείς που δίνουμε για να ζητάμε; Αυτά είναι δύσκολα πράγματα! προϋποθέτουν ισότιμες διακρατικές σχέσεις κι όχι ευκαιριακές κινήσεις είτε καθ’ υπαγόρευσιν Επικυρίαρχων, είτε για τον φόβο ανθυποεπικυρίαρχων, λέγε με ΗΠΑ, λέγε με Τουρκία.

Και κυρίως μη με λες Ελλάδα, πολύ Βερολίνο, πολύ προτεκτοράτο, πολύ μνημόνιο -έρχεται κι άλλο- πολλή δυσπραγία, εύκολα χωνεύονται τα δύσκολα από πολλούς, που το άμεσο μέλλον θα δείξει αν γίνονται περισσότεροι ή λιγότεροι...

Ο υδατάνθρακας που -ενώ δεν το περιμένετε- είναι πιο βλαβερός και από το λευκό ψωμί

Μπορεί το λευκό ψωμί να θεωρείται ένας από τους πιο... κακούς υδατάνθρακες και η κατανάλωσή του να απαγορεύεται στα περισσότερα προγράμματα διατροφής, ωστόσο, υπάρχει ένας άλλος υδατάνθρακας που είναι ακόμη πιο βλαβερός.

Οι χρυσές εφεδρείες των νεοναζί

Του Κώστα Ζαφειρόπουλου

Στους ώμους των Ματθαιόπουλου, Κούζηλου, Γρέγου, Αρβανίτη, Ζησιμόπουλου και Κουκούτση στηρίζεται πια η Χ.Α. Ισως, όμως, τα σχετικά πιο άγνωστα στελέχη της να ακολουθήσουν… τις ίδιες διαδρομές με τους ηγέτες τους.


Τρεις υπόδικοι βουλευτές κυκλοφορούν προς το παρόν ελεύθεροι. Για τρεις ζητήθηκε η άρση της ασυλίας τους. Η «Εφ.Συν.» ανιχνεύει έργα και ημέρες των πιο… άσημων βουλευτών-εφεδρεία της Χρυσής Αυγής, των οποίων προς το παρόν τα ονόματα δεν βρίσκονται στη δικογραφία της εγκληματικής οργάνωσης, που πολύ θα ήθελε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της σαν φοίνικας.


* Αρτέμιος Ματθαιόπουλος


Αλλιώς ο «γαμπρός» ή ο «φυτευτός», όπως ήταν τα παρατσούκλια του εξαιτίας της σχέσης του με την κόρη του αρχηγού, που τον βοήθησε στην ανέλιξή του στην οργάνωση.

«Γαμώ τον Βίζενταλ/ γαμώ την Αννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Αουσβιτς, πόσο το αγαπάω! / Ρε κωλοεβραίοι δεν θα σας αφήσω / στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθώ να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Αουσβιτς…». Αυτοί είναι οι στίχοι του τραγουδιού με τον τίτλο «Αουσβιτς» από το συγκρότημα με το όνομα «Πογκρόμ», μέλους του οποίου ήταν ο βουλευτής Σερρών.

«Οι ιδέες δεν φυλακίζονται, θα δώσουμε μάχη μέχρι το τέλος» τόλμησε να πει μετά τις πρόσφατες συλλήψεις έξω από τη ΓΑΔΑ, λίγο πριν προπηλακίσει μαζί με τον Ε. Μπούκουρα μέλη του συνεργείου του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Ο Ματθαιόπουλος ήταν και ο εισηγητής της Χ.Α. στη διαβούλευση του Νομοσχεδίου για το Νέο Λύκειο. Ενα άλλο τραγούδι του έχει τίτλο «Μίλα ελληνικά ή ψόφα».


* Νίκος Κούζηλος


Εμποροπλοίαρχος, βουλευτής της Α΄ Πειραιά και τομεάρχης Καταγγελίας του Μνημονίου. Συγγενής του παραπεμφθέντος προϊσταμένου της Γ΄ Διεύθυνσης Αντικατασκοπίας της ΕΥΠ, Δ. Κούζηλου, φερόμενου ως εμπλεκόμενου στην απαγωγή των Πακιστανών το 2004 και υπευθύνου των… ερευνών της δράσης της Χ.Α. Ξάδελφος επίσης του συνονόματου Ν. Κούζηλου, ο οποίος με απόφαση του διευθύνοντος συμβούλου του Οργανισμού Κεντρικών Αγορών και Αλιείας αναβαθμίστηκε σε επόπτη στην Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου.

Η θέση του επόπτη μέχρι τότε απαιτούσε πτυχίο ΤΕΙ, ωστόσο ο ξάδερφος είναι απόφοιτος δημοτικού. Μετά από αυτή την αναβάθμιση η Χρυσή Αυγή δεν ενόχλησε ξανά εργαζόμενους και εμπόρους στην Ιχθυόσκαλα.


* Αντώνης Γρέγος


Από δημοτικός υπάλληλος και «μπράβος» σε νυχτερινά μαγαζιά έγινε βουλευτής Θεσσαλονίκης. Δόκιμος πλοίαρχος της Δημόσιας Σχολής Εμπορικού Ναυτικού Νέας Μηχανιώνας προσελήφθη (επί Παπαγεωργόπουλου) ως διοικητικός γραμματέας με ειδικότητα στα οικονομικά. Εργάστηκε για χρόνια στο ίδιο γραφείο με τον καταχραστή των δημοτικών ταμείων Π. Σαξώνη, ως διαχειριστής πληρωμών κι αυτός στην Ταμειακή Υπηρεσία του Δήμου Θεσσαλονίκης. Μαρτυρίες τον φέρουν να εργάστηκε ως… μπράβος στα μαγαζιά της νύχτας που διατηρούσε ο Σαξώνης. Εχει 2 νταν στο kick boxing. Με βάση το… βιογραφικό του τοποθετήθηκε στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής. Τον Μάιο του 2013 το όπλο του εκπυρσοκρότησε την ώρα που βρισκόταν στη φυσούνα του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος για να επιβιβαστεί σε πτήση.


* Μιχάλης Αρβανίτης

Από τα παλιότερα στελέχη της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, με κύρια ενασχόληση τον αντισημιτισμό και την άρνηση του ολοκαυτώματος και βασικές ιδεολογικές καταβολές την 4η Αυγούστου και τον Μεταξά. Το βασικότερο στοιχείο του βιογραφικού του όμως είναι ότι πρόκειται για τον δικηγόρο του μέλους της ­ΟΝΝΕΔ και δολοφόνου του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, Γιάννη Καλαμπόκα. Ο ίδιος έχει εκδώσει κι ένα βιβλίο που διαστρεβλώνει τα γεγονότα της δολοφονίας.

Η εθνικιστική εφημερίδα «Στόχος» τον ευχαριστεί δημόσια για την ανάληψη των δικαστικών υποθέσεων χρυσαυγιτών αφιλοκερδώς. Ανάμεσα στα άλλα ανδραγαθήματά του περιλαμβάνεται και η υπεράσπιση του μαχαιροβγάλτη νεοναζί Παναγιώτη Ρουμελιώτη (γνωστού ως Πόρκυ).

«Κοπρίζετε 38 χρόνια εναντίον του λαού. Αυτά κάνατε και έχει περιέλθει ο λαός σε φρικτή κατάσταση. Εχετε εξαθλιώσει τον λαό», εκστόμισε πρόσφατα ο «βουλευτής» Αχαΐας προς τη Λιάνα Κανέλλη στο Κοινοβούλιο. Ο ρόλος του σήμερα είναι αυτός του τομεάρχη Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και ελέγχου των ΜΜΕ, που ταιριάζει άλλωστε με το παρελθόν του.

* Πολύβιος Ζησιμόπουλος

Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Χ.Α. Ο νεοναζί αντισυνταγματάρχης των ειδικών δυνάμεων. Καταδρομέας και πεζοναύτης.

Είναι ο εισηγητής της ρατσιστικής διάταξης για το γένος και την ιθαγένεια στις Ενοπλες Δυνάμεις, την οποία ψήφισαν 84 βουλευτές της Ν.Δ..

Είναι επίσης ο «αντισυστημικός» βουλευτής που φωτογραφήθηκε πριν από λίγους μήνες με τον Κασιδιάρη και τον Γρέγο μαζί με τους εκπροσώπους του… σωματείου εργαζομένων τής «Ελληνικός Χρυσός», η οποία «προσέλαβε» τους βουλευτές προκειμένου να προχωρήσει με κάθε κόστος τα σχέδια εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική.


* Δημήτρης Κουκούτσης


«Θα σας μαχαιρώσω και θα σας κόψω τον λαιμό» απείλησε ο βουλευτής της Χ.Α. Δημήτρης Κουκούτσης τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου, τον δημοτικό σύμβουλο της Αθήνας Πέτρο Κωνσταντίνου και τον πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ το Σεπτέμβριο του 2012 στον αύλειο χώρο της Βουλής. Οδοντίατρος με σπουδές στη Βουλγαρία, είναι ο τομεάρχης Υγείας της Χ.Α. Κυκλοφορούσε και οπλοφορούσε παράνομα, όπως αποκαλύφθηκε σε έλεγχο στις 28 Αυγούστου του 2013, όταν διαπιστώθηκε πως είχε το όπλο του προσωπικού του αστυνομικού.


Πηγή: «Εφημερίδα των Συντακτών»

Στην ουρά του ΟΑΕΔ

Photo: Angeliki Panagiotou / Fosphotos.com
Σπύρος Σεραφείμ

Περιμένεις τη σειρά σου, είσαι μέρος της τεράστιας ουράς που οδηγεί στο γκισέ του ΟΑΕΔ. Μπορείς και να χαζεύεις τον ουρανό, άλλωστε στέκεσαι όρθιος, έξω από το κτίριο.

Χτες, από το πρωί, φωτογραφίες γύριζαν από μέιλ σε μέιλ και είχαν γεμίσει τα timelines στα κοινωνικά δίκτυα. Οι ίδιες εικόνες, από το ίδιο μέρος, τον ΟΑΕΔ Καλλιθέας, με διαφορετικά πρόσωπα αγανακτισμένων ανέργων που περίμεναν τη σειρά τους.

Πρόκειται για άλλη μια ημέρα που πλήθος κόσμου σχημάτισε ουρές έξω από το υποκατάστημα από τα ξημερώματα - όπως έγραφε η σχετική λεζάντα που συνόδευε αυτές τις φωτογραφίες. Οι δεκάδες άνεργοι έκοψαν μόνοι τους τα χαρτάκια προτεραιότητας προκειμένου να μη γίνουν ξανά τα έκτροπα που είχαν λάβει χώρα προ ημερών! Αυτή τη φορά οι εντάσεις και οι διαπληκτισμοί πήγαν στην άκρη, άλλωστε όλοι έχουν τον ίδιο σκοπό: Να εξυπηρετηθούν, όπερ να εγγραφούν στα μητρώα και να συμπληρώσουν την τεράστια αλυσίδα ανέργων ή να λάβουν το... πλουσιοπάροχο επίδομα ανεργίας, που δε φτάνει ούτε για το ενοίκιο.

Αν δεν έχετε προσωπική εμπειρία από τον ΟΑΕΔ, μη νομίσετε ότι όλα αυτά έγιναν μόνο στο υποκατάστημα της Καλλιθέας. Οι ίδιες ουρές επαναλαμβάνονται κάθε μήνα, σε διαφορετικό υποκατάστημα, μέσα στην ίδια πόλη. Το κράτος, βλέπετε, δε θεωρεί αυτές τις ουρές προσβλητικές, δεν πιστεύει ότι αποτελούν εικόνες ντροπής. Το κράτος έχει ξεπεράσει αυτά τα κόμπλεξ, δε νιώθει πουθενά υπεύθυνο για όλες αυτές τις στρατιές των ανέργων από τη μία, ενώ, από την άλλη, δε θα διστάσει να κάνει τον πολίτη του να αισθανθεί ανήμπορος και σκουπίδι αναμένοντας σε παρόμοιες σειρές, κερνώντας ολόκληρα κομμάτια ηθικής και προσωπικής καταρράκωσης.

Θα μου πεις, «μη γίνεσαι άδικος, ο υπουργός Οικονομικών γνωρίζει το δράμα που βιώνουμε καθημερινά». Πράγματι, ο Γιάννης Στουρνάρας, στη συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που παραχώρησε στην εκπομπή «Στον ενικό» και στον Νίκο Χατζηνικολάου, ανάμεσα στα υπόλοιπα πολύ γλυκά και πολύ τρυφερά που δήλωσε, είπε: «Ξέρω πώς είναι να ζεις με 500 ευρώ. Υπάρχουν άνθρωποι στο οικογενειακό μου περιβάλλον που ζουν με πολύ λίγα λεφτά. Η μητέρα μου, ο πεθερός μου, η πεθερά μου... Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει αυτό». Δηλαδή, γνωρίζει πώς είναι να ζουν οι άλλοι με 500 ευρώ, όχι ο ίδιος. Είναι η λεγόμενη γνώση δια της αντανακλάσεως.

Αλλά αφού «ξέρει» ο υπουργός, τώρα αισθάνεσαι πολύ καλύτερα, αν μη τι άλλο δεν βιώνεις μοναξιά στη φτώχια. Το επόμενο βήμα τώρα, λοιπόν, που πρέπει να κάνει ο κ. Στουρνάρας, είναι να μείνει ο ίδιος στην ουρά του ΟΑΕΔ. Να περιμένει από τα ξημερώματα εκεί, με έναν καφέ στο χέρι, έτσι ώστε μόλις ανοίξει η πόρτα του υποκαταστήματος, να είναι από τους πρώτους που μπει μέσα για να εξυπηρετηθεί, άλλωστε θα πρέπει να φύγει νωρίς, για να συνεχίσει να ψάχνει για δουλειά. Ίσως τότε, να βιώσει την ξεφτίλα στο πετσί του, ίσως έτσι καταλάβει πώς είναι να περιμένεις να λάβεις ένα μηδαμινό μηνιαίο βοήθημα, αναμένοντας στην ουρά της ντροπής, στη σειρά της ανεργίας. Ντροπή όχι επειδή είσαι άνεργος, αλλά για το πώς σου φέρεται ο κρατικός μηχανισμός - τον οποίο εσύ συντηρείς. Ντροπή τους, τι άλλο να πεις;

Και να σκεφτείς ότι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε σου έλεγαν και σου επαναλάμβαναν ότι «εμείς δε θα καταντήσουμε ποτέ σοβιετική χώρα, που υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν στην ουρά, για να ζήσουν με το δελτίο».

Αλλά ό,τι κοροϊδεύεις (και) στην πολιτική, το λούζεσαι. Κι επειδή εσύ ως πολιτικός δεν προλαβαίνεις, το λούζονται οι υπήκοοί σου – “fair deal”.

Ντροπή τους και πάλι, να υποβάλλουν το ζωντανό, παραγωγικό, εργατικό δυναμικό της χώρας σε τέτοια ψυχοφθόρα διαδικασία στην ουρά του ΟΑΕΔ. Αλλά η λέξη «ντροπή» είναι βέβαιο ότι αποτελεί άγνωστο λήμμα γι’ αυτούς. Θα μου πεις, πάλι, ότι «ο κ. Στουρνάρας θα ξέρει και πώς είναι να περιμένεις στην ουρά για τον ΟΑΕΔ». Σωστά. Όλο και κάποιον συγγενή του άνεργο θα έχει, οπότε θα του έχει πει...

Η σειρά μπροστά σου, που θυμίζει ανθρώπους προς εκτέλεση, προχώρησε δυο βήματα. Άντε, προχώρα, τι κοιτάς;  

http://www.protagon.gr/

Η βία

Η βία μπορεί να προέλθει από οποιαδήποτε αντιμαχόμενη πλευρά, μα πριν την καταδικάσεις σκέψου:

Η απόλυση από την εταιρεία που εργάζεσαι είναι βία και είναι πάντα μονόπλευρη.

Ο μειωμένος μισθός, ο μισθός της πείνας, είναι βία και είναι η μια πλευρά που τον επιβάλει.

Η σύνταξη χαρτζιλίκι είναι βία, μα τις συντάξεις η μια πλευρά τις ορίζει.

Το κομμένο ρεύμα είναι βία και μόνο η μια πλευρά το κόβει.

Η έξωση απ το σπίτι σου είναι βία, η κατάσχεση του σπιτιού σου είναι βία και μάντεψε, μόνο η μια πλευρά κάνει κατασχέσεις.

Το να μην μπορείς να πας το παιδί σου στο γιατρό είναι βία, να μη μπορείς να πάρεις τα φάρμακά σου και να αργοσβήνεις είναι βία. Δεν την ασκούν και οι δύο πλευρές, πάντα η μια.

Το άδειο τραπέζι στο σπίτι είναι βία και μόνιμα πεινάει η μια πλευρά μονάχα.

Το χαρτόκουτο για στέγη είναι βια. Πια πλευρά λες να κοιμάται στους δρόμους;

Το να σου μολύνουν το χώμα που πατάς για να βγάλουν χρυσό είναι βία, το να σου κλείνουν το στόμα γιατί είπες πολλά είναι βία, το να σου κλείνουν την ΕΡΤ είναι βία, το να σε μαχαιρώνουν γιατί τους κατηγορείς για βία, είναι βία, είναι ΕΓΚΛΗΜΑ.

Όταν σε καλούν να καταδικάσεις, σε καλούν να συμφωνήσεις στην τιμωρία σου που αντιστάθηκες. Σε καλούν να χειροκροτήσεις την προσαγωγή σου, την σύλληψή σου, το ξυλοφόρτωμα, την καταδίκη σου, τον θάνατό σου. Σε καλούν να δώσεις άφεση στα εγκλήματά τους και να πνίξεις τις κραυγές του πόνου σου. Σε καλούν να υποταχθείς, να μείνεις δούλος τους και μαζί να καταδικάζετε τον βούρδουλα που σε χτυπάει.

Πριν καταδικάσεις την βία της αντίστασης, σκέψου μήπως καταδικάζεις τον εαυτό σου σε αιώνια δουλεία. Σκέψου το συγχωροχάρτι που τους δίνεις, μην είναι το δικό σου κηδειόχαρτο.

pitsirikos.net

http://nonews-news.blogspot.gr/

Τι κάνουμε όταν το κυλικείο του σχολείου παρανομεί;

Αυτό είναι φυσικά εν μέρει αλήθεια με δεδομένο ότι πράγματι τα παιδιά από την Ελλάδα κατέχουν μία από τις υψηλότερες θέσεις στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια κατάταξη της παιδικής παχυσαρκίας.

Σε βρήκα

Photo: Achille Sberna/Flickr
Αύγουστος Κορτώ

Κατερινάκι μου,

Αυτή είναι η τελευταία φορά που σου γράφω. Σε κούρασα την έρμη τόσα χρόνια, να σε τραβολογάω κάθε τόσο απ’ τη γαλήνη της ανυπαρξίας που με τόσην εμμονή αποζήτησες και να μοιράζω το σώμα της μνήμης σου ως αντίδωρο.

Μα, βλέπεις, μ’ άφησες με τόσο λίγα πράγματα! Μια αγκαλιά ημερολόγια και παλιές επιστολές, τη βέρα σου που χάθηκε κατά τη μετανάστευσή μου στην Αθήνα, κι ένα σεντόνι ροζ της προίκας σου, με μπορντούρα από ρόδα κεντητά, που πια ξηλώθηκε τελείως κι ωστόσο δεν μου πάει η καρδιά να την πετάξω. Φανατική του «πετάω και ξαλαφρώνω» μια ζωή, έφυγες ανάλαφρη και μ’ άφησες μ’ άδεια χέρια. Ούτε τάφο δεν έχεις, αφού, όπως το ’χες ζητήσει η ίδια, στα τρία χρόνια έριξαν ό,τι είχε απομείνει απ’ το σώμα σου σ’ ένα βαθύ χωνευτήρι μ’ ένα μικρό σιδερένιο πορτάκι βαμμένο πράσινο, που γονατιστός μπροστά του ένα κρύο φλεβαριάτικο πρωινό του ’09 έκλαψα με την ψυχή μου.

Κι ακόμα κουράστηκα κι εγώ να κουβαλώ το πένθος μου, κι ας το σήκωσε μαζί μου και το Κουτάβι – τι έγκλημα, που δεν πρόφτασες να τον γνωρίσεις τον γαμπρούλη σου! είμαι βέβαιος πως θα τον λάτρευες – και ο μπαμπάς και οι γιατροί μου. Έντεκα χρόνια, το εν τρίτο της ζωής μου, το πέρασα βασανισμένος απ’ την απορία, «Υπήρξα καλός γιος;» «Γιατί να μη γυρίσω πιο νωρίς εκείνο το βράδυ και να σε προλάβω;», κι ας ξέρω πως ακόμα κι αν δεν ήταν εκείνο το μοιραίο βράδυ θα ’ταν κάποιο άλλο, κι ότι το φευγιό σου ήταν αναπότρεπτο.

Χώρια που ’χει περάσει καιρός απ’ την τελευταία φορά που σ’ έκλαψα και φοβάμαι τι θα γίνει αν μια μέρα ξαφνικά αρχινήσω. Ούτε καν όταν κάθισα να πω την ιστορία σου υποδυόμενος το φάντασμά σου δεν κύλησε ένα δάκρυ – παγωμάρα και πάλι, όπως όταν σε βρήκα, που πέρασα μέρες και μήνες άκλαυτος ώσπου ένα βράδυ άκουσα την Ηρώ Σαΐα να τραγουδά το «Μαμά, γερνάω» και στη σκέψη πως δεν θα γεράσουμε ποτέ μαζί πλάνταξα στο κλάμα, και δεν είχα και χαρτομάντηλα κι έγινα ντιπ ρεζίλι με τις μύξες να κρέμονται και κόντεψαν να με πετάξουν έξω διότι απ’ το πολύ αναφιλητό ήρθε και μ’ έπιασε λόξιγκας τον αρσίζη.

Ώσπου, ένα πρωινό του Γενάρη που μας πέρασε, έχοντας μόλις τελειώσει την ανάγνωση ενός φιλόδοξου πλην όμως προβληματικού μυθιστορήματός μου, το Κουτάβι μου είπε: «Είναι προφανές ότι θέλεις να αφηγηθείς την ιστορία της οικογένειάς σου.»

Τουτέστιν τη δική σου. Κι έτσι φόρεσα το αέρινο ντύμα της απουσίας σου και μες σε δυο βδομάδες παγερής οδύνης σ’ έκανα βιβλίο. Με γάμησες, Κατερινάκι. Μήνες έκανα να συνέλθω, μήνες έτρωγα τις σάρκες μου με τον καλό μου και με τους τρελογιατρούς μου για το κατά πόσον έπρεπε να εκδώσω το βιβλίο σου ή όχι, αν θα με λύτρωνε ή αν θα με πλάκωνε οριστικό κι αμετακίνητο σαν ταφόπετρα.

Και τότε βρήκα κάτι ακόμα μες στα ελάχιστα υπάρχοντά σου που σώθηκαν: μια φωτογραφία σου, σε ηλικία τεσσάρων ετών, όπου ατενίζεις τον κόσμο μ’ ένα πλατύ χαμόγελο και μια λάμψη σπαραχτικής αθωότητας στα μάτια, ανυποψίαστη για τον πόνο που σε περιμένει. Και θυμήθηκα την ιστορία πίσω απ’ τη φωτογραφία, που ως τότε δεν είχα συνδέσει με το ανεκτίμητο αυτό ενθύμιο.

Οπότε, μικρή μου ταπεινή Τζοκόντα, όλα στο χαμόγελό σου τα χρωστώ. Αυτό μου φώτισε τον δρόμο, κι αυτό επέλεξα ως τρυφερό ανάθημα που ανοίγει την πόρτα για την κάθοδο στον ιδιωτικό σου Άδη.

Και πριν σ’ αφήσω για πάντα, κάτι τελευταίο να χαρείς – εγώ πολύ το χάρηκα πάντως.

Μιλούσα προχτές με τη γιατρό μου, και της ανέφερα εν τη ρύμη του λόγου την πρώτη φράση του βιβλίου. Ο γιος μου με βρήκε.

Εγώ εννοούσα τη σορό σου. Όμως η ευφυέστατη, καλόκαρδη ψυχίατρος μου είπε, μειδιώντας κι αυτή, ότι η φράση μπορεί να διαβαστεί κι αλλιώς – σαν να σε είχα χάσει όλα αυτά τα χρόνια, κι επιτέλους να σ’ έβρισκα.

Κι έτσι ακριβώς νιώθω τώρα. Δεν έχω πια ανάγκη από άλλα θυμητικά, δεν με πειράζει το χωνευτήρι, ούτε αν σκιστεί τελείως το ροζ σεντόνι κι αναγκαστώ να το πετάξω. Τι να τα κάνω όλα αυτά όταν έχω εσένα να με κοιτάς με το παιδικό σου χαμόγελο απ’ το ράφι της βιβλιοθήκης; Μπροστά σε τούτο το βιβλιαράκι, που το γράψαμε μαζί, και η πολυτελέστερη τεφροδόχος ωχριά.

Αυτά λοιπόν και τέλος. Ελπίζω, όσο κι αν σε απογοήτευσα, όσο κι αν τις δύσκολες τελευταίες σου ώρες δεν ήμουν κοντά σου, να με συγχώρεσες – ή, έστω, να συγχώρεσα εγώ τον εαυτό μου.

Κι ακόμα κι αν δεν ήμουν καλός γιος, τουλάχιστον ήμουν επίμονος. Σ’ έψαξα, σ’ έψαξα παντού, Κατερινάκι μου, και τελικά σε βρήκα.

http://www.protagon.gr/

ΔΝΤ: Ακόμη 2,9 δις ευρώ μέτρα το 2014

Φωτογραφία: FosPhotos
Μέτρα της τάξης των 6,7 δις ευρώ ζητά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από την Ελλάδα έως το 2016, εκ των οποίων περίπου τα 2,9 δις ευρώ θα πρέπει να υιοθετηθούν εντός του 2014. Η έκθεση του ΔΝΤ στην οποία αναφέρεται η ανάγκη για νέα μέτρα έρχεται μόλις λίγες μέρες μετά την εκ νέου παραδοχή ότι η λιτότητα ήταν λάθος, και την δημοσιοποίηση στοιχείων για εσωτερικές διαφωνίες επί του ελληνικού προγράμματος ήδη από το 2010. Θεωρεί, δε, δεδομένο ένα νέο κούρεμα του χρέους. Ασχολίαστο, λέει το Υπουργείο Οικονομικών. 


Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει το Ταμείο στην έκθεσή του για την δημοσιονομική πολιτική, «στην Ελλάδα αναμένεται να επιτευχθεί μηδενικό πρωτογενές αποτέλεσμα το 2013, παρά το γεγονός ότι στο προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2014 προβλέπεται πλεόνασμα 344 εκατ. ευρώ».

Το Ταμείο συμπληρώνει πως «επιπλέον προσαρμογή έως το 2016 θα απαιτήσει επιπρόσθετα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των κερδών από την φορολογική διοίκηση, ίσα με 3,5% του ΑΕΠ».

Σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται από το επικαιροποιημένο μνημόνιο του Αυγούστου, που υπεγράφη κατά την επίσκεψη του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην χώρα, η Ελλάδα δεν θα χρειαζόταν να λάβει νέα μέτρα το 2014, ενώ αυτά που θα έπρεπε να ληφθούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό του 2015-2016 θα ήταν της τάξης των 4,1 δις ευρώ, ποσό που αναλογεί στο 2% του ΑΕΠ.

Πλέον το Ταμείο θεωρεί ότι θα πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα της τάξης των 2,9 δις ευρώ το 2014 και επιπλέον 3,8 δις ευρώ τη διετία 2015 – 2016.

Επίσης, στην έκθεσή του το Ταμείο αναφέρει πως έχει καταγραφεί απόκλιση της τάξης 4,5% του ΑΕΠ στους φόρους έναντι του τι προβλεπόταν να εισπραχθεί.

Η απόκλιση αυτή αποδίδεται στην αστοχία κατά 2% του ΑΕΠ στους φόρους κατανάλωσης, κατά 2,8% του ΑΕΠ στη φορολογία εισοδήματος και κατά 1% του ΑΕΠ από τους φόρους που επιβαρύνουν τη μισθοδοσία. Αντιθέτως, όλοι οι άλλοι φόροι υπεραπόδωσαν κατά 1,3% του ΑΕΠ.

Παράλληλα, σημειώνει ότι στην Ελλάδα, αλλά και στον ευρωπαϊκό Νότο που βρίσκεται σε οικονομική δυσπραγία, παραμένουν στο επίκεντρο της αναδιάρθρωσης του καθεστώτος φορολόγησης των ακινήτων τόσο οι συντελεστές όσο και η δομή του φόρου.

Το ΔΝΤ λέει ακόμη ότι αναμένει μηδενικό πρωτογενές έλλειμμα για φέτος, αλλά όχι πλεόνασμα, όπως διατείνεται η ελληνική κυβέρνηση ότι θα παρουσιάσει στο τέλος του 2013.

Σε ό,τι αφορά το ελληνικό χρέος θεωρεί δεδομένο ένα νέο κούρεμα με εμπλοκή του επίσημου τομέα (OSI), για να μειωθεί στο 124% του ΑΕΠ ως το 2020, ασκώντας πιέσεις προς την Ε.Ε. που δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Τις τελευταίες ημέρες εξάλλου έχει αρχίσει να συζητείται εκ νέου από την πλευρά των ΗΠΑ το ζήτημα του κουρέματος του χρέους.

Υπενθυμίζεται ότι τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με την ύπαρξη δημοσιονομικού κενού από τα μέσα του επομένου έτους και αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους, (χρηματοδοτικό κενό) κρούει με έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής. Μεταξύ άλλων η έκθεση αναφέρει ότι το χρέος δεν πρόκειται να τεθεί σε τροχιά μείωσης και να γίνει βιώσιμο χωρίς αναδιάρθρωση (κούρεμα) ή και αναδιάταξη (επιμήκυνση).

ΥΠΟΙΚ: Ασχολίαστο

«Η ελληνική κυβέρνηση δεν σχολιάζει εκθέσεις διεθνών οργανισμών, όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και δεν το έπραξε αυτό ακόμη και όταν ο Οργανισμός αποδέχονταν σφαλμένες παραδοχές και λανθασμένες εκτιμήσεις στη σύνταξη του αρχικού προγράμματος οικονομικής πολιτικής για τη χώρα μας», απάντησε το υπουργείο Οικονομικών.

«Η ελληνική κυβέρνηση», συνεχίζει, «τοποθετείται με ευθύνη και σεβασμό στις τεράστιες θυσίες της ελληνικής κοινωνίας μόνο επί του συμφωνημένου, με την τρόικα, προγράμματος οικονομικής πολιτικής.

α. Η Ελλάδα, το 2012, υπερκάλυψε τους δημοσιονομικούς της στόχους. Σημειώνεται ότι στο Μνημόνιο (Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality), και συγκεκριμένα στην παράγραφο 1 «Επίτευξη υγιών δημόσιων οικονομικών (Achieving sound public finances)», αναφέρεται ότι «το πρωτογενές ισοζύγιο σύμφωνα με τον ορισμό του προγράμματος ανήλθε στο -1,3% του ΑΕΠ το 2012 ελαφρώς καλύτερα από το στόχο του -1,5% του ΑΕΠ», τονίζοντας μάλιστα ότι «η υποκείμενη δημοσιονομική βελτίωση ήταν ακόμη μεγαλύτερη, δεδομένου ότι επετεύχθη κατά τη διάρκεια μιας βαθειάς ύφεσης» (ύφεση 6,4% το 2012 όταν οι στόχοι είχαν τεθεί με ύφεση 6%).

β. Η Ελλάδα, το 2013, θα πετύχει μικρό, βιώσιμο, πρωτογενές πλεόνασμα, ύψους τουλάχιστον 340 εκατ. ευρώ. Αυτές είναι οι εκτιμήσεις και των εταίρων μας. Μάλιστα, το κυκλικά διορθωμένο πρωτογενές πλεόνασμα εκτιμάται ότι θα είναι το υψηλότερο μεταξύ όλων των χωρών της Ευρωζώνης. Η έκθεση του ΔΝΤ το επιβεβαιώνει (σελ. 70: Ελλάδα = 4,2% του ΑΕΠ, Ευρωζώνη = 1,1% του ΑΕΠ).

γ. Στην τελευταία επικαιροποίηση του Προγράμματος αναφέρεται ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικό κενό για την περίοδο 2013-2014».

Καταλήγοντας το ΥΠΟΙΚ σημειώνει ότι οι συζητήσεις με τους εταίρους για την επικαιροποίηση του προγράμματος συνεχίζονται ενώ, όπως τονίζει, το όποιο κενό που υπάρχει έως το 2017, με τους στόχους που υπάρχουν σήμερα, θα καλυφθεί με έλεγχο των δαπανών και με πρωτοβουλίες για βελτίωση της φορολογικής συμμόρφωσης, αλλά και από την ορατή ήδη καλυτέρευση του μακροοικονομικού κλίματος.

http://tvxs.gr/

Ποδόσφαιρο: Οριστική η απόφαση του Βαλντές να φύγει από την Μπαρτσελόνα

Αμετακίνητος ως προς την απόφαση που έλαβε για να αποχωρήσει από την Μπαρτσελόνα εμφανίζεται ο Βίκτορ Βαλντές, το συμβόλαιο του οποιου με την πρωταθλήτρια Ισπανίας εκπνέει το 2014.
Με τον διεθνή τερματοφύλακα να υπερασπίζεται την εστία της από το 2003, η καταλανική ομάδα

Σε πλειστηριασμό σπίτι οικογένειας με τέσσερα ανήλικα παιδιά στη Μυτιλήνη για χρέη 2.268 € - Έκθετος ο Στουρνάρας

Την ώρα που ο Γ. Στουρνάρας, μιλώντας πρόσφατα στην εκπομπή «Στον Ενικό» του Ν. Χατζηνικολάου, διαβεβαίωνε ότι δε θα γίνουν κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, οικογένεια με τέσσερα ανήλικα παιδιά στη Μυτιλήνη χάνει το σπίτι της για χρέη προς την εφορία ύψους μόλις 2.268 ευρώ - Δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπρόσωπου του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Κουρουμπλή

Στην κατάσχεση σπιτιού, όπου μένει μια εξαμελή οικογένεια, προχωρά το κράτος, για χρέη στην Εφορία ύψους 2.268 ευρώ, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη».

Πρόκειται για την οικογένεια 45χρονου συμβασιούχου στην ΙΔ' Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στο νομό Λέσβου, του οποίου, μάλιστα, η σύμβαση λήγει στο τέλος του χρόνου. Η γυναίκα του είναι άνεργη εδώ και τρία χρόνια. Οι δυο τους και τα τέσσερα παιδιά τους -ηλικίας 11, 9, 7 και 4 χρονών- ζουν σε ένα σπίτι 60 τετραγωνικών μέτρων στο ορεινό χωριό Ασώματος στην περιφέρεια της Αγιάσου. «Ζούμε με 800 ευρώ και, απ' το τέλος του χρόνου, ούτε αυτά δε θα έχουμε», λέει ο ίδιος στην εφημερίδα.

Οπως αναφέρει, την προηγούμενη Πέμπτη ήρθε ένα χαρτί στο σπίτι με το οποίο τους ειδοποιούσαν ότι δεσμεύτηκε ο λογαριασμός της γυναίκας του στην τράπεζα -ο οποίος είχε μέσα το ποσό των 0,03 ευρώ- μέχρι του ποσού των 2.268 ευρώ! Την επόμενη μέρα, Παρασκευή, ο δικαστικός κλητήρας έφερε το ειδοποιητήριο κατάσχεσης του σπιτιού τους.

Σύμφωνα με αυτό, το σπίτι δεσμεύεται για χρέη προς την Εφορία ύψους 2.268 ευρώ. Από αυτά, τα 210 ευρώ αφορούν το «χαράτσι» του 2011 (ΕΕΤΗΔΕ) και τα 1.300 ευρώ οφειλές της γυναίκας του από το 2006. Τα υπόλοιπα, μέχρι το τελικό ποσό, αφορούν τους τόκους επί των οφειλών. Οι οφειλές των 1.300 ευρώ, προκύπτουν από το φόρο εισοδήματος του 2006, όταν το διάστημα 2004 - 2006 είχαν περίπτερο στη Μυτιλήνη, στο όνομα της συζύγου.

«Ολα αυτά τα χρόνια», συνεχίζει ο 45χρονος, «τα ειδοποιητήρια από την Εφορία στέλνονταν σε λάθος διεύθυνση όπου μέναμε το 2005, ενώ από τότε εμείς μένουμε στον Ασώματο». Το αποτέλεσμα ήταν ο συμβασιούχος και η οικογένειά του να μην ειδοποιηθούν για τα χρέη προς την Εφορία και ως εκ τούτου να μη μπορέσουν να κάνουν έγκαιρα τον απαραίτητο διακανονισμό. Να σημειωθεί ότι η διαδικασία πλειστηριασμού έχει ήδη ξεκινήσει με πρώτη προσφορά τα 35.139 ευρώ.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, άμεσα αντέδρασε το Παλλεσβιακό Εργατικό Κέντρο που με έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού του Συμβουλίου αποφάσισε να προχωρήσει την Πέμπτη στις 11 π.μ. σε παράσταση διαμαρτυρίας στην Εφορία Μυτιλήνης. (Πηγή: Ριζοσπάστης)


Π. Κουρουμπλής: «Εμφανής η αναξιοπιστία του Υπουργού Οικονομικών»

Το θέμα σχολίασε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Κουρουμπλης:

"Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, διαψεύδεται ο αξιότιμος κ. Στουρνάρας.

Ο Υπουργός Οικονομικών μιλώντας πρόσφατα στην εκπομπή «Στον Ενικό» του Ν. Χατζηνικολάου διαβεβαίωνε για άλλη μια φορά ότι η Κυβέρνηση δεν πρόκειται να προχωρήσει σε κατασχέσεις πρώτης κατοικίας.

Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσιεύματα η πρώτη κατοικία οικογένειας με τέσσερα ανήλικα παιδιά σε ορεινό χωριό στη Μυτιλήνη βγαίνει σε πλειστηριασμό, για χρέη προς την εφορία ύψους μόλις 2.268 ευρώ.

Τα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα…"

Σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου

Ο ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου με ανακοίνωσή του καλεί τους εργαζόμενους να πάρουν μαζικά μέρος στη συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου στις 11 το πρωί μπροστά στην Εφορία Μυτιλήνης.

Ολόκληρη η ανακοίνωση

Η συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ έχει σχέδιο υφαρπαγής της λαϊκής στέγης – Κανένα σπίτι φτωχού στα χέρια του κράτους και των τραπεζιτών

Η πρόσφατη τελεσίδικη απόφαση της Δ.Ο.Υ. Μυτιλήνης για την κατάσχεση της πρώτης κατοικίας μόλις 60 τετραγωνικών μέτρων σ’ ένα ορεινό χωριό της Λέσβου, για ένα χρέος προς την Εφορία μόλις 1.500 ευρώ (χωρίς τις προσαυξήσεις), δείχνει πως είναι επιλογή της κυβέρνησης η υφαρπαγή της λαϊκής κατοικίας και η ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση των φτωχών οικογενειών.

Και αυτό γίνεται ακόμα πιο φανερό όταν η συγκεκριμένη περίπτωση, που είδε το φως της δημοσιότητας – και δεν είναι η μοναδική – αφορά σε συμβασιούχο εργαζόμενο μέχρι τον προσεχή Γενάρη, απλήρωτο για πάνω από ένα μήνα. Και ερωτά κανείς. Και να ήθελε να πληρώσει ο άνθρωπος πως θα μπορούσε να το κάνει, όταν το ίδιο το κράτος στο οποίο εργάζεται τον αφήνει απλήρωτο και παράλληλα ο ίδιος έχει στην ευθύνη του να θρέψει τέσσερα ανήλικα παιδιά;

Μήπως τελικά υπάρχει συνδυασμός των κατασχέσεων της όποιας μικρής ιδιοκτησίας παραμένει στα χέρια των εργαζόμενων, με την κακοπληρωμένη, εποχιακή εργασία, όταν υπάρχει και αυτή; Γιατί άραγε το Δημόσιο, και η τοπική αυτοδιοίκηση καθυστερούν συστηματικά να πληρώσουν ιδιαίτερα τους συμβασιούχους τους, ακολουθώντας κατά γράμμα τις άθλιες εργασιακές συνθήκες που υπάρχουν και στον ιδιωτικό τομέα; Ως ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουμε ότι υπάρχουν νόμοι και ότι οι υπάλληλοι αυτούς τους νόμους, που επιβάλουν κυβέρνηση και Τρόικα, εφαρμόζουν. Ωστόσο ας μας πουν οι κυβερνώντες σε ποιο άρθρο του συντάγματος βασίζονται για να αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους; Ας μας πουν σε ποιο άρθρο του συντάγματος βασίζονται οι αυτοδιοικητικοί μας άρχοντες και αφήνουν απλήρωτους εργαζόμενους και μικροεργολάβους που εργάστηκαν για παράδειγμα σε εργασίες αποκατάστασης των περσινών πλημμυρών;

Αυτό είναι το success story του κυρίου Σαμαρά… Άνεργοι, απλήρωτοι εργαζόμενοι, εργαζόμενοι με μισθούς πείνας, συνταξιούχοι σε ανέχεια Αλλά ταυτόχρονα όλοι φορολογικά υποζύγια με ασήκωτα βάρη και όποιος αντέξει… Όποιος δεν αντέξει… στον «Καιάδα» του νεοφιλελευθερισμού!!!

Ο ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου δηλώνει πως το αμέσως επόμενο διάστημα θα πάρει πρωτοβουλίες, ώστε κανένα σπίτι φτωχού ανθρώπου να μην περάσει στα χέρια είτε του κράτους, είτε των τραπεζιτών. Θα στηρίξει το κίνημα αλληλεγγύης και όλους όσους άνεργους, μεροκαματιάρηδες, φτωχούς αγρότες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους απ’ τις τράπεζες και τη κρατική βία.

Καλούμε τους εργαζόμενους να πάρουν μαζικά μέρος στη συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου στις 11 το πρωί μπροστά στην Εφορία Μυτιλήνης.

http://left.gr/

Διεθνείς αντιθέσεις για την τύχη της Ελλάδας

Βαθαίνει το χάσμα μεταξύ όσων τάσσονται υπέρ ενός νέου κουρέματος του ελληνικού χρέους και όσων εξακολουθούν να θεωρούν ότι η λύση δεν βρίσκεται στο OSI, αλλά στη μείωση των επιτοκίων δανεισμού και στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων. Η τελευταία παρέμβαση του Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος, ως γνωστόν, είπε ότι η Ελλάδα χωρίς νέο κούρεμα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της, δεν ήταν παρά το κερασάκι στην τούρτα.

Ποικιλία χωρίς στερεότυπα

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέχεια των σκέψεών μου πάνω στη μοίρα του ελληνικού τραγουδιού, που έχει να παρουσιάσει μια ιστορία μουσικής πρωτοτυπίας αλλά και στιχουργικής τόλμης, κυρίως με μελοποίηση ώριμης ποίησης.

Μίλησα ήδη για τη μεγάλη ομάδα των συνθετών που εγκαινίασαν και τίμησαν τη δεκαετία μετά το '60. Υπάρχει όμως και μία μεσαία ομάδα με τον Χατζηνάσιο, τους μακαρίτες Τόκα και Λάγιο και τον σημαντικό Θάνο Μικρούτσικο και τον μη εξαιρετέο Ανδριόπουλο και σε πίνακα βάθους τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, που κυρίως καταξιώθηκαν μετά τη μεταπολίτευση.

Μελοποίησαν Μπρεχτ, Καββαδία, Ελύτη, Γκάτσο, Ελευθερίου, Δασκαλόπουλο, Κακουλίδη, Μπουρμπούλη και άλλους σημαντικούς ποιητές.

Και διαχρονικά η παρουσία του τεχνίτη Γιώργου Κατσαρού, η πάντα φρέσκια ιδιαιτερότητα του Κώστα Χατζή και η ουσιαστική συμβολή του μεγάλου συνθέτη Χρήστου Λεοντή, με συνεχείς του εκπλήξεις.

Ποια ευρωπαϊκή οντότητα έχει να επιδείξει μια τέτοια ποικιλία φωνών. Ας μην παρεξηγηθώ. Η Ευρώπη και η Αμερική έχουν σπουδαίους συνθέτες και σημαντικούς στιχουργούς. Σε άλλο σταθμεύω. Στο ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει Σχολή, δεν υπάρχουν κοινοί δρόμοι, κοινό στιλ. Κάθε ένας και μια ολόκληρη Σχολή. Σε ποια άραγε Σχολή ανήκει ο μουσικός Πρωτέας Σταμάτης Κραουνάκης και τι αισθητικά κοινό έχουν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου;

http://www.enet.gr/

Βαδίζω και παραμιλώ

Photo: Egor Shapovalov
Γιούλα Ράπτη

Παλιά, τότε που είχαν πρωτοβγεί τα hands free, βλέπαμε ανθρώπους στον δρόμο και νομίζαμε ότι παραμιλούσαν, ενώ μιλούσαν στο κινητό. Σήμερα, το αντίθετο. Κάνει ο άλλος χειρονομίες, μιλάει έντονα, λες θα τσακώνεται στο κινητό, μέχρι που τον προσπερνάς και καταλαβαίνεις ότι μόνος του τα λέει, μόνος του τ΄ ακούει. Κανένας δεν στέκεται πια, ανοίγει το βήμα μη βρει κανένα μπελά. Όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο πολύ, βαδίζουν και παραμιλούν...

Πολύ παλιά, ήρθα κι εγώ στην Αθήνα· φοιτήτρια του Οικονομικού της Νομικής το σύνθημα, επαρχιώτης στην Ομόνοια το παρασύνθημα: να προσέχεις να μην κόβεις τα φωνήεντα, όπως στην Ήπειρο, να μην προδίδεις την καταγωγή στην πρωτεύουσα -πάντα υπήρχε και εσωτερικός ρατσισμός, αλλά τι σημασία να δώσουμε τώρα σ΄ αυτό, σιγά τα αυγά...- να χαίρεσαι την ανωνυμία της μεγαλούπολης, να νιώθεις και λίγο ξένος και μόνος στο άγνωστο περιβάλλον Ένα μείγμα περιέργειας, πρόκλησης και φόβου. Τότε που το να είσαι νέος στα 20 σήμαινε περισσότερη φαντασία, λιγότερος ρεαλισμός και πάνω απ' όλα έρωτας. Έρωτας για τον έρωτα και για όλα.

Παλιότερα οι όποιοι εχθροί ήταν πιο συγκεκριμένοι. Οι συμβιβασμένοι. Αυτοί που πάντα κοιτάνε πάντα μόνο τη δουλίτσα τους. Εκείνοι που για να πετύχουν τον σκοπό αγιάζουν κάθε φορά τα μέσα. Τα πάσης φύσεως αναρριχητικά φυτά στη δουλειά και τη ζωή. Κάποιοι που γεννήθηκαν ήδη γερασμένοι. Οι χωρίς καμιά αγωνία υπάρξεις... τέτοια. Οι Δεξιοί ήταν Δεξιοί και ξένοι, στο κέντρο έπαιζαν πάντα οι μεσαίοι και μέτριοι και η Αριστερά ήταν το μεγάλο σχολείο της συνειδητοποίησης και της ευαισθησίας. Από κόμματα δεν πέρασα ποτέ, τυχαίο ίσως, δεν ξέρω. Ένιωσα όμως περήφανη όταν το είπα κάποτε στον Χαρίλαο Φλωράκη, ενώ του ετοίμαζα ένα μεγάλο πορτραίτο για το ΒΗmagazino, και μου απάντησε: «εσύ είσαι εκ γενετής Αριστερή».

Στο πρόσφατο παρελθόν και σταδιακά η πόλη άρχισε να αλλάζει και μαζί της και 'μείς. Οι άστεγοι στους δρόμους, οι ζητιάνοι σε κάθε καφέ που καθόσουν, οι κλειδωμένες πόρτες, τα προβλήματα στη δουλειά, η ελεύθερη πτώση μετά το 2004 και μέχρι να αρχίσει να φαίνεται ότι η κρίση θα είναι εξοντωτική. Οχι για τους λίγους, τους φτωχούς, αλλά για τη μεσαία τάξη, για τους περισσότερους, για όλους μας...

Εδώ και τρία χρόνια, είμαστε πια αγνώριστοι. Με το πιο επικίνδυνο ακροδεξιό κόμμα να πρωταγωνιστεί στη Βουλή και στη φυλακή, αλλά -το χειρότερο- στην κοινωνία, που εξακολουθεί να το φέρνει τρίτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, κι αφού έχασε τόσο άδικα τη ζωή του ο Παύλος Φύσσας. Με τις αντοχές μας στο κόκκινο. Με την Αθήνα μια έρημη σαν να την εγκατέλειψαν πόλη μετά τις 9 το βράδυ, με τους περισσότερους να έρχεται λογαριασμός και να μας πιάνει πανικός, χωρίς αξιοπρεπή εργασία, με κάτι ψιλά από δω κι από κει, «από το τίποτα, κάτι είναι κι αυτό...», χωρίς ασφάλιση εννοείται, χωρίς καμιά προοπτική.

Χθες, παρακολουθούσα τον (από άλλη χώρα, μάλλον) υπουργό Οικονομίας στην τηλεόραση να βλέπει στη γωνία να έρχεται η ανάπτυξη, να επικαλείται τη μάνα του, που παίρνει 500 ευρώ σύνταξη, για να αποδείξει ότι ξέρει τι περνάμε. Δεν ξέρει. Δεν έχει ιδέα για την ακρίβεια. Γι' αυτό και προσπερνάει με ένα αμήχανο «ναι, έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες» και πάει εκεί που τον βολεύει ότι «δεν θα υπάρχει άλλο μνημόνιο». Μόνο που εκεί την έχω κλείσει την τηλεόραση για να μην τη σπάσω.

Απόψε, βγήκα μια βόλτα, κύριε Στουρνάρα... κι όλη η Αθήνα είναι μια έρημος απελπισίας, οι ελάχιστοι άνθρωποι στον δρόμο βαδίζουν και παραμιλούν... Και μονολογώ κι εγώ, πως δεν θα ξαναγίνουμε ποτέ όπως παλιά, πως αυτό το σήμερα, το αβάσταχτο, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να το χειριστούμε και όχι να μας χειριστεί, να αντέξουμε και να παλέψουμε το άδικο και το παράλογο που κραυγάζει πια από παντού. Τέλος μονολόγου.

ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΛΛΑΓΗ για τη Σίσσυ Χρηστίδου!!! Δείτε πώς έκανε τα μαλλιά της!!! (PHOTOS)

Έναν μόλις μήνα μετά τον ερχομό του δεύτερου γιου της η Σίσσυ Χρηστίδου τολμά μια ακόμη...

Η Βουλή βάζει τέλος στις κυβερνητικές ψευδαισθήσεις

Γιώργος Χατζηδημητρίου

Το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, στη σημερινή τριμηνιαία έκθεσή του, ξαναβάζει από την «βασιλική οδό» στην πολιτική αγορά, αυτό που η επαγγελματική αισιοδοξία των κυβερνητικών εμπροσθοφυλακών πετάει από το παράθυρο: το ανυπέρβλητο πρόβλημα του χρέους.

Ποια είναι η βασική παραδοχή; Ότι, όπως διατυπώνεται, το χρέος δεν πρόκειται να γίνει βιώσιμο ούτε μέχρι το 2022, ως αποτέλεσμα, τουτέστιν, ενός υποθετικού κυβερνητικού συνδυασμού ρυθμών μεγέθυνσης και πρωτογενών πλεονασμάτων για πολλά χρόνια, που όπως λέει «δεν είναι ρεαλιστικό να υποθέσουμε ότι θα επιτευχθούν».

Με τίτλο «η αριθμητική του χρέους είναι εναντίον μας», τα μέλη του γραφείου, εισηγούνται την ανάγκη για μια συνολική λύση του προβλήματος του χρέους, υπογραμμίζοντας ότι «είναι ψευδαίσθηση να αναμένουμε πως η χώρα θα επιστρέψει στις αγορές μετά το 2014 για να καλύψει με λογικούς όρους τις ανάγκες αναχρηματοδότησής του, συν τυχόν έκτακτες ανάγκες».

Με αφετηρία τις ενοχλητικές του διαπιστώσεις, είναι προφανές ότι το ευφορικό σενάριο που προωθεί επίμονα η κυβέρνηση, σκοντάφτει στην απουσία μιας συγκροτημένης στρατηγικής για την αντιμετώπιση του προβλήματος, καθώς, διαπιστώνεται, ότι:

* Η εξυπηρέτηση του χρέους «δεν θα έπνιγε την οικονομία μας» υπό την θεμελιώδη προϋπόθεση ότι η χώρα θα συμφωνούσε ένα επενδυτικό πρόγραμμα με την Ε.Ε, το οποίο, μολονότι δεν θα έλυνε το πρόβλημα, «θα έδινε ερεθίσματα για ανάκαμψη και μείωση της ανεργίας» και θα «άλλαζε το κλίμα».

* Αντίθετα, οι όποιες ελαφρύνσεις (σ.σ: που διεκδικεί αναιμικά και άτολμα η κυβέρνηση) «δεν αρκούν για μια οριστική λύση του προβλήματος και αφήνουν την Ελλάδα έκθετη στις απροσδόκητες διαταραχές της διεθνούς και ευρωπαϊκής οικονομίας».

Όθεν συμπεραίνεται, ότι χωρίς «οργανωμένη διαγραφή μέρους» του, «το χρέος θα παραμείνει ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από την ελληνική οικονομία, θα επηρεάζει αρνητικά τις προσδοκίες των οικονομικών παραγόντων και θα εμποδίζει την επιστροφή στις αγορές».

Και επισημαίνεται εμφατικά, ότι η διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων στο μέλλον πάνω σε μια οικονομία εξασθενημένη «είναι σχεδόν αδύνατη», «παρά τις επίσημα διακηρυγμένες προσδοκίες για ανάκαμψη το 2014», για λόγους που οφείλονται στην παθογένεια της Οικονομίας και μάλιστα σε συνθήκες λιτότητας.

Ολόκληρη η έκθεση που συντάχθηκε από ομάδα εργασίας με επικεφαλής τον καθηγητή Πάνο Καζάκο, την συνεργασία του Δρ. Σπύρου Λαπατσιώρα και των στελεχών του Γραφείου Αλέξανδρου Λύρα και Κιχάλη Σταύρακα ακολουθεί.

Ολόκληρη η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής εδώ.

NBA: Ελπιδοφόρο το ντεμπούτο του Αντετοκούμπο

Άκρως ενθαρρυντικό ήταν το ντεμπούτο του Γιάννη Αντετοκούμπο στο NBA, σε ανεπίσημο έστω αγώνα όπως ήταν ο φιλικός με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς, στον οποίο οι Μιλγουόκι Μπακς ηττήθηκαν με 99-87.
Ο νεαρός αθλητής αγωνίστηκε για 29 λεπτά με τα «ελάφια» και κατέγραψε μια ελπιδοφόρα

Τέσσερις καθηγητές για το Πανεπιστήμιο της κοινωνίας

 των διδασκόντων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Κώστα Γαβρόγλου, Κύρκου Δοξιάδη, Μάκη Κουζέλη, Μιχάλη Σπουρδαλάκη


Η σκόνη

44GAΠολλή σκόνη γύρω μας σήμερα, γύρω από το πανεπιστήμιο· δύσκολο να το δει κανείς καθαρά. Η σκόνη δεν λέει να κατακαθίσει. Τη δημιούργησε η κυβέρνηση με την επιχείρηση κατεδάφισής του. Η σκόνη, όμως, μπορεί και να είναι παραπέτασμα που αποκρύπτει διεργασίες σε εξέλιξη ή και να τη σηκώνει μια κινητοποίηση που τώρα μόλις σκαλίζει διερευνητικά το έδαφος. Τη σκόνη την εισπνέει όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και όλοι οι γύρω της. Κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική, δεν αφήνει κανέναν να αναπνεύσει αλλά και προστατεύει όσους είναι λαθρεπιβάτες στο πανεπιστήμιο, όσους το έχουν ως πάρεργο. Αυτό που σηκώνει τη σκόνη δεν είναι μόνο τα συντρίμμια των προπυλαίων, αλλά ήδη κομμάτια του κυρίως ναού, αυτού που ήταν και είναι πανεπιστήμιο: του θεσμού που παράγει  γνώση και καλλιεργεί την κριτική, μορφώνει πολίτες δημοκρατικούς και με κρίση, δοκιμάζει και ελέγχει θεωρίες και εφαρμογές, τροφοδοτεί την κοινωνία με προϊόντα έρευνας και στελέχη ικανά για την εξασφάλιση ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου.

Αυτός ο θεσμός, με αυτά τα κοινωνικά και επιστημολογικά χαρακτηριστικά, είναι που βάλλεται από τις πολιτικές αλόγιστης περικοπής της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, υφαρπαγής των περιουσιών τους, απόλυσης των στελεχών τους, αλλά και ριζικής ανατροπής του καθεστώτος τροφοδότησής τους μέσω ενός λυκείου που μετατρέπει τη γνώση πλήρως σε εξεταστικό παραπροϊόν. Η κατεδάφιση του πανεπιστημίου τα τελευταία χρόνια δεν είναι αποτέλεσμα «λαθών» και «παραβλέψεων», αλλά συνειδητές επιλογές πολιτικών και συγκεκριμένων πανεπιστημιακών να υλοποιήσουν τις πιο έξαλλες φαντασιώσεις τους, τα πιο επιθετικά σχέδια, τις πιο χρεοκοπημένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Στόχος τους το ξερίζωμα ενός δημόσιου θεσμού που παράγει και μεταδίδει γνώση σε άτομα που έχουν το δικαίωμα να την αποκτήσουν δωρεάν. Σύμμαχοί τους, μια χούφτα πανεπιστημιακοί.

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, βέβαια, αυτό. Το είχαν διαλαλήσει στη Βουλή πολλοί, στη φιέστα υπερψήφισης του νόμου Διαμαντοπούλου. Είναι η ώρα της ήττας της Αριστεράς, της μεταπολίτευσης, και το νέο πανεπιστήμιο αυτό εκφράζει, έλεγαν και ξανάλεγαν οι εισηγητές. Κουβέντα οι συνταγματολόγοι της υπεύθυνης παρέμβασης, κουβέντα οι «αριστεροί της ευθύνης», κουβέντα οι κυβερνητικοί του ΠΑΣΟΚ – κρυφή χαρά γεμάτοι όσοι έμειναν σιωπηλοί, μιας και αυτή ήταν η επιθυμία τους. Στόχος όλων να βγάλει το σκασμό η μεταπολίτευση, αυτή που, παρά τα όσα στραβά, τους ανέδειξε κοινωνικά και πολιτικά, αλλά τώρα τους είναι εμπόδιο.

Απορίες

Ζώντας αυτή την κατάσταση, αναρωτιέται κανείς πού είναι οι φοιτητές. Γιατί ένα τόσο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας δεν ξεσηκώνεται, δεν εξοργίζεται όταν συγκεκριμένες πολιτικές του στερούν όνειρα, προοπτικές και το καταδικάζουν να συναινέσει σε μία συντηρητικοποίηση της καθημερινότητας του.

Πού είναι, αλήθεια, οι φοιτητές για να θέσουν το ερώτημα τι συνιστά δημοκρατία σήμερα στο πανεπιστήμιο, να την υπερασπιστούν και να τη βαθύνουν, διερευνώντας νέους τρόπους συλλογικών αποφάσεων και δράσεων;

Πού είναι, όμως, και οι διδάσκοντες; Όχι εκείνοι που ελεεινολογούν και μετατρέπουν κάθε αρνητικό στον μικρόκοσμό τους σε παραδειγματική περίπτωση, ούτε  εκείνοι που στρουθοκαμηλίζουν για όσα κάνει η κυβέρνηση, ούτε  εκείνοι –και είναι τώρα πια πολλοί– που είναι ή ήταν διορισμένοι σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις και, ενώ έχουν χάσει κάθε επαφή με τα του πανεπιστημίου, εμφανίζονται τώρα ως σωτήρες του. Πού είναι οι άλλοι διδάσκοντες; Όσοι και όσες μόνοι ή σε μικρές ομάδες έχουν αποφασίσει να εργάζονται κάτω από εξοντωτικές συνθήκες και με γνώμονα να προσφέρουν όσο περισσότερα μπορούν και να κρατήσουν ζωντανό ό,τι πιο δημοκρατικό και απελευθερωτικό έχει κατακτηθεί στο πανεπιστήμιο; Τους έχει, και αυτούς, παραλύσει ο φόβος; Έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις συλλογικές προσπάθειες; Είναι η σιωπή τους μια στάση κριτικής στις άστοχες επιλογές της δικής μας Αριστεράς και των δικών μας αριστερών; Όλα μαζί; Αυτή η αδράνεια πρέπει να προβληματίσει όλους μας, χωρίς να οδηγηθούμε σε εύκολες και βολικές απαντήσεις.

Ευτυχώς, υπάρχουν οι διοικητικοί. Κατάφεραν να υπερβούν τις δικές τους αγκυλώσεις και να προβάλουν όχι μόνο ένα αγωνιστικό και ενωτικό «παρών», αλλά και να αναδείξουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο στο σύνολό του.

 Αποδόμηση

Το συνολικό εγχείρημα κατεδάφισης του πανεπιστημίου οδηγεί στην ακύρωση των διδασκόντων. Ό,τι απομείνει από το γκρέμισμα δύσκολα θα παράγει γνώση με επίγνωση των συνεπειών της, εφόσον η διαδικασία παραγωγής της δεν θα υφίσταται τον κριτικό έλεγχο όσων εργάζονται γι’ αυτήν ή τη δοκιμάζουν στην προσπάθειά τους να την οικειοποιηθούν μαθαίνοντας. Το έργο των διδασκόντων γίνεται αργά αλλά σταθερά διεκπεραιωτικό, έργο εντολοδόχων. Και βέβαια ανάλογα διαμορφώνεται και το περιεχόμενο αυτού του έργου, απλή αναπαραγωγή ήδη υφιστάμενων πληροφοριών, εξού και επιμηκύνεται ή περιορίζεται χωρίς δυσκολία. Οι ίδιοι οι διδάσκοντες φαίνεται πως αποδέχτηκαν άλλωστε μάλλον εύκολα ότι δεν χρειάζεται να συζητούν, να διαμορφώνουν γνώμη, να ανταλλάσσουν επιχειρήματα, αν κρίνει κανείς από την περιορισμένη αντίσταση στις διαδικασίες ηλεκτρονικής ψήφου που επέβαλε η ανάδειξη των συμβουλίων. Η κρίση αντιπροσώπευσης στα πανεπιστήμια, η κρίση δημοκρατίας στην καθημερινή του λειτουργία, η αποδιάρθρωση των συλλογικών οργάνων εκδηλώθηκαν με την επίθεση που δέχονται οι εκπρόσωποι των πανεπιστημιακών, όπως στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου εκλεγμένοι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι διώκονται ποινικά επειδή εκτελούσαν τις αυτονόητες υποχρεώσεις τους.

Η κυβερνητική πολιτική θεωρεί δυνάμει άχρηστους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους. Πολλούς, πάρα πολλούς, όσους εργάζονταν με σύμβαση, τους έχει ήδη εκδιώξει. Άλλους τόσους το υπουργείο απλώς δεν τους διορίζει κι ας έχουν εκλεγεί ήδη εδώ και χρόνια, αφήνοντας το σώμα των πανεπιστημιακών να γερνάει μέχρι τη φυσική του κατάληξη, όταν οι υψηλής στάθμης νέοι επιστήμονες και ερευνητές (οι καλύτερα μορφωμένοι που έβγαλε ποτέ η χώρα) καταδικάζονται σε ανεργία, στρέφονται σε άλλες εργασίες ή στο εξωτερικό.          

Με ευθύνη πολλών μέσα στα ιδρύματα υπάρχει μια ολοένα αυξανόμενη τάση για εκμετάλλευση της απλήρωτης εργασίας όλων εκείνων των νέων ανθρώπων που δεν έχουν άλλη ευκαιρία να ασκήσουν διδακτικά και ερευνητικά αυτό που έμαθαν, με το καθεστώς αυτό να διαιωνίζεται μέσα από μια αμφιλεγόμενη υπόσχεση απόκτησης «προσόντων» για  μια ενδεχόμενα μονιμότερη σχέση τους με το πανεπιστήμιο.

Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας απλώς προετοιμάζει την ιδεολογική νομιμοποίηση της επερχόμενης απόλυσης μέσω καταργήσεων και συγχωνεύσεων που θα «αποδείξουν» πως η δουλειά γίνεται και με πολύ λιγότερο προσωπικό, χωρίς «δασκάλους». Γίνεται μάλιστα τόσο καλά, που μια χαρά μπορούν να την αναλάβουν και ιδιώτες, «προσφέροντας» στα νοικοκυριά της εξαθλίωσης φτηνή κατάρτιση σε δεξιότητες απαραίτητες για την αγορά. Και μπορούν μάλιστα να την αναλάβουν εύκολα τώρα που φθηναίνει, που όλο και λιγότερο προσωπικό, όλο και πιο συρρικνωμένη υποδομή απαιτεί.

Νέα Γνώση

Οφείλουμε, δουλειά μας είναι άλλωστε –αυτή είναι η δουλειά μας!–, να σκεφτούμε γιατί μια τέτοια εξέλιξη, και μάλιστα με τέτοια σπουδή και καταστροφική εμμονή, είναι δυνατή. Να σκεφτούμε γιατί κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, και μάλιστα οι ηγεμονικές, επενδύουν στην κατάργηση του πανεπιστημίου, στην υποκατάστασή του από έναν επιμορφωτικό θεσμό περιορισμένης αρμοδιότητας. Να σκεφτούμε γιατί δεν είναι πια κοινωνικά απαραίτητη η παραγωγή νέας γνώσης, και γιατί η συζήτηση γύρω από την οικονομικά πρόσφορη γνώση σχετίζεται σχεδόν αποκλειστικά με την «καινοτομία». Και το κυνήγι μιας αδιευκρίνιστης και σχεδόν μεταφυσικής έννοιας, της «καινοτομίας», κοντεύει να αποτελέσει τον μοναδικό στόχο της ερευνητικής δραστηριότητας. Μπορεί να φαίνεται εύκολο να φανταστούμε γιατί αυτές οι δυνάμεις δεν θέλουν την κριτική και αυτόνομη σκέψη, δεν συμπαθούν τον λόγο (αυτόν που με έμφαση ονομάζουμε «ορθό»), την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και επιχειρημάτων, τη δημοκρατική συνθήκη αντιλογίας – αυτά πράγματι εκπροσωπεί ή μάλλον αυτά είναι το πανεπιστήμιο.

Αλλά και εμείς δεν κατορθώσαμε να συγκροτήσουμε μια συνεπή κριτική ενάντια στα ιδεολογήματα περί «κοινωνίας της γνώσης», τα οποία προβλήθηκαν ως η πανάκεια που θα εξασφάλιζε την κοινωνική ευημερία. Δεν καταλάβαμε έγκαιρα ότι η «κοινωνία της γνώσης» ήταν ένα λάκτισμα για να αλλάξουν άρδην όλοι οι θεσμοί και οι διαδικασίες παραγωγής γνώσης, και να γίνει η χρηματοδοτούμενη έρευνα, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά της, ανεξάρτητα από τις ώρες απασχόλησης όσων την επιτελούν, η μόνη, τελικά, «έγκυρη» έρευνα. Ως κριτήριο αριστείας έχει καθιερωθεί η δυνατότητα να «φέρνει» κανείς χρήματα και προγράμματα στο πανεπιστήμιο. Κανέναν σχεδόν «αρμόδιο» δεν ενδιαφέρει η ουσία και τα αποτελέσματα αυτών των διεργασιών.

Και δεν εκπλήσσει, πράγματι, που οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της σαρωτικής απαξίωσης, περιθωριοποίησης και καταστροφικής επίθεσης. Από την κριτική ζουν, στη χειραφέτηση των πολιτών και στον εκδημοκρατισμό των κοινωνικών σχέσεων αποσκοπούν, πολιτισμός είναι το υλικό τους και οι νεωτερικές αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης ο γνώμονας οργάνωσης και ανάπτυξής τους. Δεν εξυπηρετούν, επομένως, τις στρατηγικές δυνάμεων που θέλουν να περιορίσουν τη δημοκρατία και τους θεσμικούς της όρους, θεωρούν (επενδυτική, όχι μόνο οικονομικά) «ευκαιρία» τον περιορισμό της αυτόνομης κρίσης και της λογικής επιλογής, των συλλογικών διαδικασιών συζήτησης και αναζήτησης, όλων εκείνων που θέλουν να πιστεύουν και να πιστέψουμε και οι υπόλοιποι πως η Ιστορία τελείωσε, πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές, πως τώρα πια διαχειριζόμαστε τα υπάρχοντα και δεν ψάχνουμε για νέες λύσεις, νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, επικοινωνίας, πολιτισμικής ανάπτυξης.

Και βέβαια αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, που απλώς βρέθηκε στη θέση να μπορεί να της επιβληθεί ένα τέτοιο «Τέλος της Ιστορίας» σχετικά ανώδυνα για εκείνους που της το επιβάλλουν. Η επίθεση ενάντια σε αυτούς τους πανεπιστημιακούς κλάδους είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο φαινόμενο. Η ένταση, το βάθος αλλά και ο βάρβαρος τρόπος αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα, ενταγμένη στην τροπή που έχει δοθεί στην οικονομική και πολιτική κρίση. Στο κάτω κάτω, η ευκολία της εισαγωγής προϊόντων μπορεί να ισχύσει και για την ελάχιστη απαραίτητη κοινωνικο-επιστημονική γνώση· ας παράγουν άλλοι ό,τι χρειαζόμαστε σε πολιτισμό, πολιτικό και κοινωνικό σχεδιασμό και αντίστοιχα πρότυπα οργάνωσης.

Ξέρουμε ήδη ότι η μετακίνηση που επιτρέπει τη συρρίκνωση του πανεπιστημίου σε ένα ελιτίστικο σχήμα δήθεν αριστείας, χωρίς ισχυρή κοινωνική αμφισβήτηση, δεν είναι άλλη από τη δοκιμασμένη πλέον «σχολειοποίηση» των προπτυχιακών σπουδών που απευθύνονται στη μεγάλη μάζα των φοιτητών, με παράλληλο κλείσιμο (και διά των υψηλών διδάκτρων) των μεταπτυχιακών. Το σήμερα του ελληνικού πανεπιστημίου με αυτή τη μετακίνηση έχει κυρίως να κάνει και με τις συνέπειές της.

Ασχήμιες

Σίγουρα αυτό που γκρεμίζεται δεν είναι ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής. Το συνηθέστερο, πειστικότερο και ισχυρότερο επιχείρημα όσων σήμερα κλοτσάνε με μένος ό,τι έχει μείνει ακόμα όρθιο από το πανεπιστημιακό οικοδόμημα είναι το παρελθόν του, η ασκήμια του, η δυσλειτουργικότητα και αναποτελεσματικότητά του, το αταίριαστο της μορφής του με ό,τι προσφέρθηκε ως «εκσυγχρονισμός» της ελληνικής κοινωνίας.

Η ένταση αυτής της εκδικητικής μανίας μπορεί να εξηγηθεί μονάχα ως αντίδραση για όλα τα καλά που έχει κάνει το ελληνικό πανεπιστήμιο. Είναι πολλά, και το καθένα αποτελεί και μία ρήξη με παλιές και βολικές συνήθειες: η συστηματική καθιέρωση πολλών κλάδων των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, ερευνητικές δραστηριότητες εφάμιλλες με αυτές των πραγματικών ομάδων αριστείας διεθνώς, εξαιρετικοί φοιτητές που λαμβάνουν τις πιο απαιτητικές υποτροφίες, συγγραφή υψηλότατου επιπέδου μονογραφιών και διδακτικών συγγραμμάτων, υποδειγματικές μεταφράσεις, διεθνείς συνεργασίες που έχουν συμβάλει με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους πανεπιστημιακούς προϋπολογισμούς από πανεπιστημιακούς που δεν αγνόησαν καθόλου τις άλλες υποχρεώσεις τους στο πανεπιστήμιο, πρότυπες διδασκαλίες και, βέβαια, παραγωγή ενός τεράστιου αριθμού εξαιρετικά υψηλού επιπέδου διδακτόρων με ένα έργο εντυπωσιακό για την ποιότητά του.

Βέβαια, το χτεσινό πανεπιστήμιο δεν ήταν με κανένα τρόπο αγγελικά πλασμένο· κάποιες από τις όψεις του μάλλον διαβολικά χαρακτηριστικά είχαν. Όση (πράγματι αβυσσαλέα) απόσταση κι αν το χώριζε από τον μεσαίωνα της έδρας και της απόλυτης καθηγητικής αυθαιρεσίας, δεν έπαψε να αποτελεί εκτροφείο διαπλοκής μεταξύ καθηγητών και διοικητικών, μεταξύ πανεπιστημιακών και παραγόντων της πολιτικής και της οικονομίας, μεταξύ (φοιτητικών) παρατάξεων και (εκλεγμένων!) αρχών, μεταξύ καθηγητών αθέμιτα αλληλοϋποστηριζόμενων σε κρίσεις και εξελίξεις, σε διεκδίκηση ερευνητικών κονδυλίων ή και σε «απλή» εξαπάτηση του δημοσίου συμφέροντος.

Από όλα είχε. Είχε φοιτητοπατέρες, είχε καθηγητές που στέλνανε τους υποψήφιους διδάκτορες να κάνουν το μάθημά τους ή πήγαιναν στα περιφερειακά στη χάση και στη φέξη, είχε προσωπικό που ελάχιστα βρισκόταν στη θέση του και πήρε τη θέση λόγω συγγένειας ή συναλλαγής, είχε καμιά φορά και λογοκλόπους ή αβέβαιης εγκυρότητας τίτλους, μέχρι και υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος είχε. Όχι πως όλα αυτά χαρακτήριζαν το πανεπιστήμιο. Ούτε κυρίως τέτοιο ήταν ούτε μόνο εκεί συνέβαιναν τα παραπάνω στη δικομματικά οριζόμενη Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτά τα ξέρουμε όλοι όσοι το ζήσαμε από κοντά, και βέβαια τα ξέρουν πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που συστηματικά εξέθρεψαν τα αποστήματα για να αναφέρονται σήμερα, που οι καιροί γυρίσανε, στο πανεπιστήμιο ως «έκτρωμα».

Αν όμως κάτι σφραγίζει το χτεσινό πανεπιστήμιο και το καθιστά κραυγαλέα παρωχημένο είναι οι συνέπειες του τρόπου επιλογής των φοιτητών του. Πρόκειται για το πανεπιστήμιο που πολλοί από τους φοιτητές του σπουδάζουνε ό,τι σπουδάζουνε εν πολλοίς τυχαία. Κάνουν φιλοσοφία ενώ θέλανε να γίνουν δικηγόροι, σπουδάζουν κτηνιατρική αν και δεν ανέχονται τα ζώα, γίνονται δάσκαλοι χωρίς να αγαπάνε τη δουλειά αυτή επειδή ταιριάζανε οι μονάδες που πήραν. Φοιτούν απλώς για να τελειώσουν, να πάρουν το χαρτί και μετά να πάνε να μάθουν αλλού αυτό που ήθελαν πάντα. Τους φοιτητές αυτής της κατηγορίας δικαιολογημένα δεν τους νοιάζει ποιος διδάσκει τι και πώς, ούτε καν αν το διδάσκει, φτάνει να μπορούν «να το δώσουν». Και διόλου δεν φταίνε αυτοί για αυτό. Μπορεί να έχει κάποια λογική ο περιορισμός των θέσεων σε κάποιες σπουδές και σε κάποιες ειδικότητες και επομένως η πρόβλεψη ενός μηχανισμού επιλογής, δεν έχει όμως καμιά λογική η σαρωτική λειτουργία ενός μηχανισμού που σε στέλνει απλώς όπου χωράς, ανεξάρτητα από το ενδιαφέρον, το ταλέντο, την ευαισθησία, τα αληθινά διαβάσματά σου. Και μέσα από τη συντήρηση αυτού του συστήματος, όλες οι κυβερνήσεις μετά τη μεταπολίτευση κατάφεραν να ακυρώσουν το λύκειο, να το μετατρέψουν σε εξεταστικό κέντρο, να ενισχύσουν την παραπαιδεία, υπονομεύοντας με αυτό τον τρόπο έναν ακόμη από τους θεσμούς που στηρίζουν τη δημοκρατία.

Και άρα;

Από τα παραπάνω γίνεται, πιστεύουμε, φανερό σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και πόσο επείγον είναι αυτό. Τίποτα δεν θα έχει μείνει σε λίγο όρθιο, ικανό να αντισταθεί στη διάλυση, στην επιθετική εγκατάλειψη της γνώσης και της μάθησης στους εμπόρους, στην αδιαφορία της κοινωνίας αλλά και των ίδιων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας που θα έχουν πλέον απαυδήσει ή και απελπιστεί. Η αντίσταση στη λαίλαπα δεν είναι, δεν μπορεί αλλά και δεν πρέπει να είναι δύναμη συντήρησης. Ο επαναπροσδιορισμός του πανεπιστημίου ως χώρου αυθεντικής έρευνας και ανάπτυξης γνώσης και παιδείας απαιτεί στις σημερινές συνθήκες κοινωνικής συρρίκνωσης ένα νέο πανεπιστήμιο: πιο συλλογικό, πιο συμμετοχικό, πιο ανοικτό στην κοινωνία, πιο δημοκρατικό, πιο κριτικό σε ό,τι παράγει, πιο δυναμικό στις προς τα έξω πρωτοβουλίες του. Το πανεπιστήμιο (πρέπει να) ανήκει σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Γι’ αυτό και οι άμεσες κινήσεις αντίστασης είναι ευδιάκριτες: είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναφέρουμε το πανεπιστήμιο στην πρώτη γραμμή της μάχης για δημοκρατική κοινωνία, να φέρουμε το πανεπιστήμιο στην κοινωνία και την κοινωνία στο πανεπιστήμιο. Χωρίς να κουκουλώνουμε τις αθλιότητες αλλά και χωρίς να υποβαθμίζουμε τις τόσο σημαντικές κατακτήσεις του. Η έρευνα αλλά και η διδασκαλία θα πρέπει να έχει ως πρώτο της αντικείμενο, ως κοινό της αλλά και ως εντολοδόχο της αυτή την κοινωνία της κρίσης.

Όσο ακόμα υφίσταται η «ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας» του άρθρου 16 δικαιούμαστε αλλά είμαστε και υποχρεωμένοι να αποδώσουμε στην κοινωνία ό,τι της οφείλουμε, να απευθυνθούμε σε αυτήν. Κοινωνικό πανεπιστήμιο.

http://enthemata.wordpress.com/

Αρχοντας των δαχτυλιδιών: Το δαχτυλίδι των Χόμπιτ είναι μύθος του Πλάτωνα

Δεν αποτελεί έμπνευση του Βρετανού συγγραφέα Τόλκιν η ιστορία με το δαχτυλίδι στον Αρχοντα των Δαχτυλιδιών. Πρόκειται για τον μύθο του Γύγη: O Πλάτωνας, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.

Ο εκατοστός πίθηκος!

Photo: ngchongkin/Flickr
του Πέτρου Τζεφέρη

Την ακούσαμε, την εμπεδώσαμε, τη χαρήκαμε. Αισθανθήκαμε την ευεργετική επίδραση όλων των παροικούντων στην «άλλη Ελλάδα», εκείνων που με τη στάση ζωής τους αναδεικνύουν το αισιόδοξο και δημιουργικό πρόσωπο του τόπου μας. Νιώσαμε μια ελπίδα, κόντρα στο κλίμα της απαξίωσης, της μιζέριας και της διαφθοράς. Κόντρα στον τηλεοπτικό και κάθε είδους φαρισαϊσμό.

Τώρα ήρθε η ώρα να την αμφισβητήσουμε… Μήπως δεν υπάρχει, μήπως πρόκειται για μια υπερβολή, ένα «ασαφές, μη μετρήσιμο μόρφωμα», ένα εφεύρημα, εφόσον -όπως ισχυρίζονται αρκετοί- “is nowhere to be seen”; Ακριβώς επειδή, όσοι την απαρτίζουν, είναι «τιποτένια λίγοι», είναι ταλαίπωρα «μιάσματα» αλλά κυρίως επειδή αποτελούν θλιβερή και «στατιστικώς μη σημαντική» μειοψηφία, ανίκανη να συντονιστεί, να επηρεάσει κατ’ ουσίαν τα κοινωνικά δρώμενα και τελικά να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία και την κατρακύλα των αξιών. Αν υπήρχε η καταλυτική επίδραση της «άλλης Ελλάδας» όλα αυτά τα χρόνια, οι αξίες του τόπου μας θα ήταν άλλες και η κοινωνική συνοχή θα ήταν τελείως διαφορετική. Δεν θα επικρατούσε παντού η αμορφωσιά, η λαμογιά, η παντελής απουσία του τεκμηριωμένου λόγου, του πολιτισμού.

Αλήθεια, έχετε ακούσει την ιστορία ή καλύτερα το «πείραμα» με τον εκατοστό πίθηκο; Δεν θα την επαναλάβω, εύκολα τη βρίσκει κανείς (Ken Keyes: «Ο εκατοστός πίθηκος»). Οι πίθηκοι λοιπόν, μπορεί να έμαθαν να πλένουν τις γλυκοπατάτες τους στο κοντινό ποταμάκι πριν τις φάνε, κι αυτό ήταν μια σημαντική καινοτομία, εντούτοις, αυτή δεν διαδόθηκε αυτόματα σε όλους τους πιθήκους. Χρειάστηκε να ξεπεραστεί ένας οριακός αριθμός πιθήκων («κρίσιμη μάζα») για να γίνει αυτό το σημαντικό άλμα συνείδησης, να συντελεστεί το Hundredth monkey effect.

Αυτό το πείραμα, ακόμη κι αν αποτελεί εφεύρημα κι όχι πραγματικότητα, απαντάει στο ερώτημα του «μύθου» της άλλης Ελλάδας. Η άλλη Ελλάδα δεν είναι μύθος, απλά αργεί ακόμη να λάβει ουσιαστικό μέγεθος... Λείπει ο «εκατοστός πίθηκος». Και φυσικά ο αριθμός 100 είναι φανταστικός, μπορεί να χρειαστούν χιλιάδες και ακόμη πολλά χρόνια για να επιτευχθεί το άλμα αυτό... «Θέλει σωστοί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς» για να θυμηθούμε τον αείμνηστο Μ. Ρασούλη («Μπορεί να αλλάξει, Κεμάλ»).

Η ιστορία αυτή, αν κανείς τη δει από τη θετική πλευρά, προσθέτει κουράγιο σε καθέναν από εμάς που δίνει το μοναχικό αγώνα στη ζωή, έστω σαν δημιουργική μειοψηφία. Αν καθένας που ανακαλύπτει κάτι νέο ή απλά κατέχει μια συγκεκριμένη γνώση, επιλέγει να τη διαδίδει προς τα έξω, αυτή η γνώση δεν μένει στον κύκλο των ολίγων. Όταν μάλιστα αρχίζει να αυξάνει ο αριθμός των ανθρώπων που γνωρίζουν και δημιουργηθεί ένα κρίσιμο πλήθος, τότε δημιουργείται μία δύναμη και η γνώση των λίγων μετατρέπεται σε γνώση για όλους. Και τότε γεννιέται μια ελπίδα...

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος δεν θα πρέπει να απεμπολεί αυτήν την ελπίδα. Την ελπίδα να είναι αυτός ο κρίσιμος 100ός, η «ακαριαία θρυαλλίδα» που θα πυροδοτήσει μια γενικότερη αλλαγή στην κοινωνία των ανθρώπων. Κι ας μην είναι αυτός που ανακαλύπτει την «καινοτομία». Κι ας είναι αυτός που απλώς θα συμπληρώσει την κρίσιμη μάζα...

 Ίσως μάλιστα κάποτε να καταφέρουμε να περάσουμε από την ατομική συνείδηση του απομονωτισμού και του φόβου και να κάνουμε συνειδησιακά άλματα προς μία πανανθρώπινη συνείδηση που δεν θα αφορά μόνο τις... γλυκοπατάτες που καθαρίζουμε αλλά θα αφορά περισσότερο ουσιαστικά πράγματα: τη βιωσιμότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη, τον αξιοβίωτο βίο. Την ειρήνη και την ανιδιοτέλεια. Άλματα που θα υπερβαίνουν τον σημερινό πολιτισμό μας του εγωιστικού γονιδίου, της ατομικότητας και του ανταγωνισμού...

Τα πλανητικά προβλήματα, απαιτούν και πλανητικές λύσεις αλλά και εναύσματα και πολιτικές που μπορούν να εξαπλωθούν επίσης πλανητικά. Απαιτείται και χρόνος και κόπος, ειδικά όταν πρόκειται να δημιουργήσεις από το τίποτε ή να δώσεις λύσεις σε αρνητικά κατεστημένα. Πάντως, η λύση φαίνεται να περνάει μέσα από το διαδίκτυο και όχι την τηλεόραση που είναι απολύτως χειραγωγημένη. Το διαδίκτυο, είναι το μόνο απόλυτα πλανητικό επικοινωνιακό εργαλείο που δεν χειραγωγείται (τουλάχιστον εύκολα), το οποίο μπορεί να «αθροίζει» αποτελεσματικά τις προσπάθειες είτε ατομικές είτε συλλογικές, σε έναν κοινό σκοπό: την αφύπνιση του κόσμου.

Και κάποτε -δεν ξέρω πότε- είναι σίγουρο, κάποιος «πίθηκος» της άλλης Ελλάδας που θα ξεπεταχτεί, θα είναι ο «εκατοστός», που με την καταλυτική του δράση θα φέρει την άνοιξη...

*Ο Πέτρος Τζεφέρης είναι δρ. Μηχ. Μεταλλείων και Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Πολιτικής Ορυκτών Πρώτων Υλών ΥΠΕΚΑ. Επίσης, ιδιοκτήτης και διαχειριστής των ιστοσελίδων: www.oryktosploutos.net και www.elladitsamas.blogspot.com.

http://www.protagon.gr/

H Le Monde για τη δίκη του Κώστα Βαξεβάνη

Εκτενή αναφορά στη δίκη του Κώστα Βαξεβάνη κάνει στο σημερινό της φύλλο η γαλλική εφημερίδα «Le Monde». Σε δημοσίευμα με τίτλο «Η Ελλάδα προστατεύει τους φοροδιαφεύγοντες στην Ελβετία», η διεθνούς κύρους εφημερίδα αναλύει τους λόγους για τους οποίους ο Κώστας Βαξεβάνης δικάζεται ξανά, παρά το γεγονός ότι μετά τη δημοσιοποίηση της λίστας αθωώθηκε.

Η «Le Monde» αναφέρεται στη δίκη του δημοσιογράφου, τονίζοντας ότι ο ελληνικός Τύπος δεν αφιέρωσε ένα άρθρο ή έστω μια αράδα σε αυτήν, ενώ κανένα ελληνικό κανάλι δεν παρουσίασε σχετικό ρεπορτάζ. Στο ρεπορτάζ φιλοξενούνται δηλώσεις του Κώστα Βαξεβάνη ο οποίος λέει: «έγιναν προσπάθειες να αποκρυφτεί η λίστα. Εμείς την αποκαλύψαμε και παράλληλα αποκαλύψαμε όλο το σύστημα της διαπλοκής που κρυβόταν από πίσω. Πολιτικούς, επιχειρηματίες, εκδότες και offshore εταιρίες».

Στη συνέχεια παρουσιάζεται η πορεία της λίστας, από το 2010 όταν η Κριστίν Λαγκάρντ, τότε υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Σαρκοζί, την παρέδωσε στον έλληνα ομόλογό της Γιώργο Παπακωνσταντίνου, μέχρι τον Οκτώβριο του 2012 όταν την έφερε στο φως της δημοσιότητας το HOT DOC. Τότε, αναφέρει η εφημερίδα «συνελήφθη ο Κώστας Βαξεβάνης για δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο από τη μεταπολίτευση».

Στο ρεπορτάζ αναφέρεται τέλος, ότι η δίκη του δημοσιογράφου διεκόπη, ενώ η απόφαση να μεταφερθεί η διερεύνηση της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ από το ΣΔΟΕ στις εφορίες, προκάλεσε νέα δυσφορία στην κοινή γνώμη.

http://www.koutipandoras.gr/

Πάτρα: Από την Αγίου Ανδρέου στην Αγυιά το ΚΠΑ 2 του ΟΑΕΔ

Στην Αγυιά μετακομίζει από την επόμενη εβδομάδα το ΚΠΑ (Κέντρο Προώθησης Απασχόλησης) 2 του ΟΑΕΔ για οικονομικούς λόγους, καθώς το ακίνητο της Αγίου Ανδρέου ήταν μισθωμένο ενώ το καινούργιο ανήκει στο Δημόσιο.

Η χαμένη ιστορική ευκαιρία του Ελληνισμού

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΛΗ

Σχεδόν διακόσια χρόνια από το '21, αυτό που βλέπουμε σήμερα γύρω μας δεν είναι η εικόνα μιας ανεξάρτητης, δημοκρατικής χώρας. Δεν είναι Ελλάδα και δεν είναι δημοκρατία ο ευτελισμός που διαχέεται στο δημόσιο χώρο με ευθύνη της διευθύνουσας τάξης. Οι μονταζιέρες, με άλλα λόγια, των επικοινωνιακών κυβερνητικών γραφείων, που πέραν κάθε δεοντολογίας δεν διστάζουν να αλλοιώνουν ακόμη και δηλώσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ή οι εικόνες με βουλευτές-τραμπούκους να κλοτσούν δημοσιογράφους, να απειλούν, και αστυνομικούς που βλέπουν να δέρνουν οι τραμπούκοι κόσμο στο πέρασμά τους χωρίς να επεμβαίνουν. Ή οι κραυγές και οι ψίθυροι από πολιτικά πρόσωπα που στη συνείδηση της κοινωνίας έχουν συνδεθεί με το παρασιτικό σύστημα εξουσίας, το αποκλειστικά υπεύθυνο γι' αυτή την ανθρωπιστική τραγωδία και τον εθνικό εξευτελισμό που βιώνει η πατρίδα μας.

Δεν εστιάζουμε στη δράση της Χρυσής Αυγής, που μέσω αυτής, άλλωστε, ξεπλένονται πολλοί για τις ανομίες τους, αλλά στη γενικότερη εικόνα που εκπέμπει η χώρα. Διότι η φασιστική νοοτροπία δεν περιορίζεται και δεν εξαντλείται στα πρόσωπα του αρχηγού και των βουλευτών ενός καθαρά παρακρατικού σχήματος, που έφτασε από περιθωριακή οργάνωση το '80 να έχει ισχυρή παρουσία στη Βουλή.

Αλλά εκτείνεται σε όλο το φάσμα της δημόσιας σφαίρας και αναγνωρίζεται εύκολα από την ασχήμια που παράγουν οι σημερινοί πρωταγωνιστές της εξουσίας. Από τον πρωθυπουργό που βρίζει τον εαυτό του για ένα σαρδάμ μπροστά στα τηλεοπτικά συνεργεία και διχάζει το λαό με την επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων, έως τον, συνήθως μαινόμενο, κυβερνητικό του εταίρο, αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, και τον τρεμάμενο ενώπιον του Σόιμπλε υπουργό των Οικονομικών.

Και δεν χρειάζεται πολλή ανάλυση για να συναισθανθούμε γιατί έφθασε η χώρα σε αυτή την κατάντια, αν αναλογιστούμε απλώς πως επί τρεις δεκαετίες η κοινωνία δέχτηκε -και συνεχίζει να δέχεται- έναν πρωτόγνωρο για δημοκρατικά έθνη βομβαρδισμό ηλιθιότητας και βαρβαρότητας από την κορυφή της, τα δύο συστατικά στοιχεία του παρασιτισμού και του νέου φασισμού. Αν μόνον θυμηθούμε γιατί δεν πέρασε και πολύς καιρός από τότε, την τραγική περίοδο της «ισχυρής Ελλάδας», της ηγεμονίας των βαρόνων των ΜΜΕ και της παντελούς απουσίας παραγωγικών προτύπων.

Σήμερα, και σχεδόν διακόσια χρόνια από το '21, η Ελλάδα υπό άλλες συνθήκες, χωρίς δηλαδή αυτή την ανίκανη και επικίνδυνη για τον τόπο διευθύνουσα τάξη, θα μπορούσε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη με εξέχουσα επιρροή, λόγω του πολιτιστικού και ιστορικού της φορτίου, στα Βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο.

Τη χρονική στιγμή, μάλιστα, κατά την οποία στην περιφέρειά της αλλά και στην ευρύτερη περιοχή καταγράφονται αποσταθεροποιητικά φαινόμενα. Αντιθέτως, βρίσκεται πλέον αποδυναμωμένη γεωπολιτικά, απόλυτα εξαρτημένη, σε καθεστώς διεθνούς επιτήρησης και περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας με την κοινωνία σε διάλυση, χωρίς τίποτα να δείχνει ότι θα γιορτάσει την 200ή επέτειο από την Παλιγγενεσία ως ελεύθερο και δημοκρατικό κράτος. Μια μεγάλη, ιστορική ευκαιρία για τον Ελληνισμό χάθηκε.

http://www.enet.gr