Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Ιρλανδία: Υπηρεσιακός εκλέκτορας ποδοσφαίρου ο Κινγκ

Ο Νόελ Κινγκ επιλέχθηκε από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ιρλανδίας για να οδηγήσει την Εθνική ομάδα των Ανδρών στις τελευταίες δύο αναμετρήσεις της, στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014.
Ο Κινγκ θα εκτελέσει καθήκοντα

«Πρόσεξε, τα αυτιά σου έχουν τοίχους»

Του Δημήτρη Καλλέργη

Η ε­βδο­μά­δα που πέ­ρα­σε, έ­δω­σε φω­τει­νά χρώ­μα­τα στην γκρί­ζα ει­κό­να των με­γά­λων δρό­μων, των αμ­φι­θεά­τρων, των γει­το­νιών. Υπήρ­ξε μια ποιο­τι­κή αλ­λα­γή στον τρό­πο που φω­νά­ξα­με στις πο­ρείες, στη μα­ζι­κό­τη­τα των συ­νε­λεύ­σεων στα σχο­λεία και στα Α­ΕΙ, στην α­γω­νία για την έκ­βα­ση του α­γώ­να που πά­λι ξε­κί­νη­σε.

Οι κα­θη­γη­τές των σχο­λείων α­πο­φα­σί­ζουν να συμ­με­τέ­χουν στην α­περ­γία με πρω­το­φα­νή ορ­μή και τα κου­κιά κα­τα­γρα­φής των α­πο­τε­λε­σμά­των ή τα πα­νό των δια­δη­λώ­σεων μάς το α­πέ­δει­ξαν. Η α­γα­νά­κτη­ση σαν ό­χη­μα και ο πο­λι­τι­κός λό­γος που αρ­θρώ­νε­ται στις συ­νε­λεύ­σεις, εί­ναι τα στοι­χεία ε­κεί­να που λει­τουρ­γούν ευερ­γε­τι­κά για τον κλά­δο, αλ­λά εί­ναι και το πρώ­το βή­μα για να ξε­κι­νή­σει το ντό­μι­νο. Η ε­ξα­φά­νι­ση 150 ει­δι­κο­τή­των α­πό την Τε­χνι­κή Εκπαί­δευ­ση, η πλα­στή δια­δι­κα­σία εμ­φά­νι­σης πλε­ο­να­ζό­ντων εκ­παι­δευ­τι­κών στις σχο­λι­κές μο­νά­δες, οι υ­πο­χρεω­τι­κές με­τα­κι­νή­σεις με την α­πει­λή α­πό­λυ­σης, παί­ζουν κα­τα­λυ­τι­κό ρό­λο. Δεν θα μπο­ρού­σε να υ­πάρ­ξει δια­φο­ρε­τι­κή έ­ναρ­ξη σχο­λι­κής χρο­νιάς α­πό αυ­τή που ζού­με –το 90% των εκ­παι­δευ­τι­κών της δευ­τε­ρο­βάθ­μιας ψή­φι­σαν και ξε­κί­νη­σαν πεν­θή­με­ρη α­περ­γία.


Επί­κει­ται κα­τάρ­ρευ­ση


Τα Πα­νε­πι­στή­μια και τα ΤΕΙ α­πει­λού­νται με ε­ξα­φά­νι­ση του διοι­κη­τι­κού τους προ­σω­πι­κού. Με α­πλά λό­για, αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι υ­πη­ρε­σίες γραμ­μα­τειών, φοι­τη­τι­κής μέ­ρι­μνας, βι­βλιο­θή­κες, λο­γι­στή­ρια θα υ­πο­λει­τουρ­γούν ή θα πά­ψουν ε­ντε­λώς, με το ε­πό­με­νο βή­μα να μοιά­ζει βέ­βαιο: α­νά­θε­ση έρ­γου σε ι­διώ­τες ερ­γο­λά­βους. Το υ­πο­στη­ρι­κτι­κό προ­σω­πι­κό των Α­ΕΙ, ε­πι­πλέ­ον, εί­ναι ε­κεί­νο που στε­λε­χώ­νει ε­ρευ­νη­τι­κές ο­μά­δες και ερ­γα­στή­ρια, ε­κεί­νο που α­ξιο­ποιεί­ται ό­χι μό­νο στη διοι­κη­τι­κή λει­τουρ­γία, αλ­λά και στην εκ­παι­δευ­τι­κή –ελ­λεί­ψει τα­κτι­κών κα­θη­γη­τών στα Ιδρύ­μα­τα. Χω­ρίς υ­πο­στη­ρι­κτι­κό προ­σω­πι­κό, τα Ιδρύ­μα­τα θα κα­ταρ­ρεύ­σουν α­μέ­σως, α­πό την ε­πό­με­νη μέ­ρα. Η μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στις Γε­νι­κές Συ­νε­λεύ­σεις των συλ­λό­γων τους λει­τούρ­γη­σε σαν θρυαλ­λί­δα για την υ­πό­λοι­πη α­κα­δη­μαϊκή κοι­νό­τη­τα και οι α­πο­φά­σεις για πεν­θή­με­ρες ε­πα­να­λαμ­βα­νό­με­νες α­περ­γίες ή­ταν πλέ­ον γε­γο­νός. Μα­ζί τους στην α­περ­γία οι σύλ­λο­γοι δι­δα­σκό­ντων, ε­νώ α­κο­λου­θούν α­πο­φά­σεις Συ­γκλή­των για α­να­στο­λές λει­τουρ­γίας των Ιδρυ­μά­των. Απο­τε­λεί βε­βαιό­τη­τα ό­τι οι αλ­λα­γές του σχε­δίου «Αθη­νά» θα συ­νε­χι­στούν και θα ε­πι­φέ­ρουν δια­θε­σι­μό­τη­τες ή α­πο­λύ­σεις και στο δι­δα­κτι­κό/ε­ρευ­νη­τι­κό προ­σω­πι­κό των Α­ΕΙ.



Η μορ­φή και το πε­ριε­χό­με­νο των κι­νη­το­ποιή­σεων έ­φε­ραν στην ε­πι­φά­νεια νέα πο­λι­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά αυ­τά μπο­ρούν να τρο­φο­δο­τή­σουν τη διεύ­ρυν­ση και τη συ­νέ­χεια των κι­νη­το­ποιή­σεων και α­ξί­ζει να τα δού­με με προ­σο­χή. Κα­ταρ­χάς, ση­μειώ­νε­ται πρω­το­φα­νής συμ­με­το­χή στην α­περ­γία, ε­νώ στις δύο με­γά­λες δια­δη­λώ­σεις της Δευ­τέ­ρας και της Τε­τάρ­της συμ­με­τέ­χουν ερ­γα­ζό­με­νοι α­πό τους κλά­δους Υγείας, Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης και βέ­βαια φοι­τη­τές και μα­θη­τές. Το αί­τη­μα δεν εί­ναι πλέ­ον η προ­στα­σία της θέ­σης ερ­γα­σίας, ού­τε το μη κλεί­σι­μο κά­ποιας νο­σο­κο­μεια­κής ή σχο­λι­κής μο­νά­δας –αυ­τό που σχη­μα­τί­ζε­ται, εί­ναι η α­παί­τη­ση για διευ­ρυ­μέ­νη πο­λι­τι­κή α­περ­γία. Στό­χος της εί­ναι η α­να­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης και των πο­λι­τι­κών του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Ανά­γκη της, η α­νά­πτυ­ξη της κοι­νω­νίας σε έ­ναν άλ­λο δρό­μο. Όχι στα Μνη­μό­νια, ό­χι στη φτω­χο­ποίη­ση της πλειο­ψη­φίας του λα­ού.



Από την κα­τα­νό­η­ση στη δρά­ση



Από την πλευ­ρά της η κυ­βέρ­νη­ση και οι πρό­θυ­μοι συ­νερ­γά­τες της α­να­μέ­νουν την οι­κο­νο­μι­κή ε­ξάν­τλη­ση των α­περ­γών. Προ­σβλέ­πουν σε μειω­μέ­να πο­σο­στά συμ­με­το­χής και έ­τσι σχε­διά­ζουν την α­πα­ξίω­ση των κι­νη­το­ποιή­σεων –έ­τσι ό­πως πι­στεύουν ό­τι συ­νέ­βη στην ΕΡΤ. Αυ­τό που α­γνοούν, εί­ναι η ύ­παρ­ξη, πλέ­ον, πο­λι­τι­κού λό­γου στις κοι­νω­νι­κές ο­μά­δες που κι­νη­το­ποιού­νται. Η α­πα­ραί­τη­τη αυ­τή συν­θή­κη α­πο­τε­λεί την ελ­πί­δα της ε­πό­με­νης η­μέ­ρας, αυ­τή εί­ναι ο λό­γος που ό­σοι δεν α­περ­γούν, δεν κα­τα­δει­κνύο­νται ως α­περ­γο­σπά­στες. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι γνω­ρί­ζουν ό­τι η οι­κο­νο­μι­κή δυ­σχέ­ρεια τούς κα­θη­λώ­νει και δεν ε­να­ντιώ­νο­νται ο έ­νας στον άλ­λο. Η κα­τα­νό­η­ση πρέ­πει να με­τε­ξε­λι­χθεί σε δρά­ση και έ­τσι γί­νε­ται α­νά­γκη η πο­λι­τι­κή κί­νη­ση δη­μιουρ­γίας τα­μείου αλ­λη­λεγ­γύης για τους α­περ­γούς –για να α­ντέ­ξουν.



Ένα α­κό­μα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι η μη ύ­παρ­ξη του κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού. Ένα α­πό βα­σι­κά ερ­γα­λεία των κυ­ρίαρ­χων κοι­νω­νι­κών τά­ξεων δεν λει­τούρ­γη­σε στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση. Δεν υ­πήρ­ξαν οι γνω­στές φω­νές δια­μαρ­τυ­ρίας «ε­πει­δή α­περ­γείς, μου δυ­σκο­λεύεις τη ζωή» και αυ­τό φά­νη­κε και στους γο­νείς μα­θη­τών, αλ­λά α­κό­μα και στις πιο συ­ντη­ρη­τι­κές φω­νές που θέ­λουν «α­νοι­κτά Πα­νε­πι­στή­μια» με κά­θε κό­στος. Αυ­τοί που δια­δη­λώ­νουν δεν εί­ναι μό­νο ό­σοι ά­με­σα θί­γο­νται, αλ­λά και αυ­τοί που έως σή­με­ρα γκρί­νια­ζαν. Δά­σκα­λοι και γο­νείς, μα­ζί. Αυ­τά εί­ναι που γεν­νούν τον τρό­μο των ΜΜΕ και τη λυσ­σα­λέα προ­σπά­θειά τους να στρέ­ψουν την προ­σο­χή του κοι­νού τους αλ­λού, να βρουν τρό­πους να τρο­μο­κρα­τή­σουν ξα­νά.



Ο τρό­πος βρέ­θη­κε



Οι δο­λο­φο­νι­κές ε­πι­θέ­σεις α­πό μέ­λη τής Χ.Α. συν­θέ­τουν έ­να το­πίο το ο­ποίο εξ α­ντι­κει­μέ­νου α­πο­σπά την προ­σο­χή α­πό τα ε­πί­δι­κα της πε­ριό­δου. Ενώ ή­δη εί­χαν πυ­κνώ­σει οι τρα­μπού­κι­κες ε­πι­θέ­σεις, με πρό­σφα­τα πα­ρα­δείγ­μα­τα τα παι­διά της ΚΝΕ στο Πέ­ρα­μα, τη βε­βή­λω­ση στην εκ­δή­λω­ση μνή­μης στο Με­λι­γα­λά, έ­φτα­σε η ώ­ρα να έ­χου­με τον πρώ­το νε­κρό που θα τρα­βή­ξει την προ­σο­χή ό­λων. Δεν ή­ταν η πρώ­τη δο­λο­φο­νία, υ­πάρ­χουν δε­κά­δες υ­πο­θέ­σεις πα­ρα­βία­σης του κοι­νού ποι­νι­κού δι­καίου που εί­τε πε­ρι­μέ­νουν την ε­ξέ­τα­σή τους α­πό τις ει­σαγ­γε­λι­κές αρ­χές, εί­τε εκ­δι­κά­στη­καν και α­παλ­λά­χθη­καν «λό­γω αμ­φι­βο­λιών». Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, η πλη­ρω­μέ­νη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσ­σα χρη­σι­μο­ποιή­θη­κε για την α­πο­στέ­ρη­ση της προ­σο­χής α­πό την α­περ­γία και τα πο­λι­τι­κά της αι­τή­μα­τα, ε­νώ ταυ­τό­χρο­να σπέρ­νει φό­βο ό­τι οι κι­νη­το­ποιή­σεις πρέ­πει να στα­μα­τή­σουν. Το εί­πε στη Βου­λή, ε­ξάλ­λου, ο ι­δε­ο­λο­γι­κός κα­θο­δη­γη­τής του δόγ­μα­τος «Ευ­ρώ ή Δραχ­μή – ε­μείς ή ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ». Τώ­ρα, το α­να­βάθ­μι­σε σε «ε­μείς ή ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και εμ­φύ­λιος».



Ακό­μα και ό­σοι έως τώ­ρα εί­χαν υ­ψώ­σει τοί­χους (προ­στα­σίας) στα αυ­τιά τους, κα­τα­λα­βαί­νουν. Το δι­κό μας κα­θή­κον εί­ναι να τους α­πευ­θυν­θού­με, να δώ­σου­με πρό­σω­πο σε ό,τι φο­βού­νται, να κα­τα­λά­βουν ποιο εί­ναι το πραγ­μα­τι­κό δε­ξί χέ­ρι του κα­πι­τα­λι­σμού στην πιο α­κραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη μορ­φή του. Να δουν ό­τι οι δο­λο­φό­νοι φα­σί­στες δεν εί­ναι α­πο­τέ­λε­σμα κοι­νω­νι­κής ορ­γής, αλ­λά δύ­να­μη βοή­θειας των ί­διων κοι­νω­νι­κών δυ­νά­μεων που έ­φε­ραν τα Μνη­μό­νια, αυ­τών που κλεί­νουν τα σχο­λεία, τα Πα­νε­πι­στή­μια και ΤΕΙ, αυ­τών που λη­στεύουν τη γη και τον φυ­σι­κό μας πλού­το. Δη­λα­δή, μέ­ρος του ί­διου του συ­στή­μα­τος. Εί­ναι τό­σο αι­σχρή αυ­τή η μειο­ψη­φία, που χρη­σι­μο­ποιεί κά­θε μέ­σο για να μπο­ρέ­σει να συ­νε­χί­σει την η­γε­μο­νία της –α­κό­μα και να φω­νά­ξει βο­ε­ρά στα τη­λε­πα­ρά­θυ­ρα για την πά­τα­ξη του «φαι­νο­μέ­νου», ση­μειώ­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα την ά­με­ση σχέ­ση του με την α­ντί­στα­ση στις Σκου­ριές, στην Εκπαί­δευ­ση, στους χώ­ρους ερ­γα­σίας. Υπό­σχο­νται δια­χεί­ρι­ση της φα­σι­στι­κής βίας, ε­νώ οι α­στυ­νο­μι­κές τους δυ­νά­μεις ει­σβάλ­λουν α­ναί­τια σε συ­νε­λεύ­σεις ερ­γα­ζο­μέ­νων ή σε κα­τει­λημ­μέ­νους δη­μό­σιους χώ­ρους. Χτυ­πούν κά­θε δια­δή­λω­ση, συλ­λαμ­βά­νουν α­δια­κρί­τως και α­πευ­θύ­νουν κα­τη­γο­ρίες, οι ο­ποίες με­τα­τρέ­πο­νται σε κα­κουρ­γη­μα­τι­κές εν μία νυ­κτί.



Ο ή­χος των μα­ζι­κών α­γώ­νων της πλειο­ψη­φίας του λα­ού μας τούς γε­μί­ζει με πα­νι­κό. Το σχέ­διό τους το ξέ­ρουν, το έ­χουν υ­λο­ποιή­σει ξα­νά. Το δι­κό μας συ­νε­χί­ζε­ται στις μα­ζι­κές α­περ­γίες και στις συ­νε­λεύ­σεις στους χώ­ρους ερ­γα­σίας, στις γει­το­νιές. Κά­ποιοι θα βγουν α­πό τις κι­νη­το­ποιή­σεις, κά­ποιοι άλ­λοι θα μπουν, αλ­λά ο κύ­βος έ­χει ρι­φθεί.



Όλοι έ­χουν στρέ­ψει την προ­σο­χή τους στην Αρι­στε­ρά. Δεν έ­χου­με πε­ρι­θώ­ρια υ­πο­χώ­ρη­σης –ού­τε καν στρα­τη­γι­κής, που έ­χει και με­γα­λύ­τε­ρη αί­γλη.



Εποχή

tvxs.gr

Αλαλούμ στο Taxisnet – Βγάζει πρόστιμα σε όσους πλήρωσαν

Σε φλερτ με την… αλλοφροσύνη εξελίσσεται η επίσκεψη στον ιστότοπο του νέου Taxisnet από φορολογούμενους πολίτες και λογιστές για να τακτοποιήσουν τις οφειλές τους προς την Εφορία. Και αυτό γιατί μέχρι σήμερα το σύστημα δεν δέχεται δηλώσεις, δεν εκδίδει εκκαθαριστικά, «σπάει» το απόρρητο. Πλέον,έφτασε και στο αμίμητο να βγάζει πρόστιμα σε όσους πλήρωσαν τις οφειλές τους στην Εφορία.

Το υπουργείο Οικονομικών μπορεί να αποφάσισε εν μια νυκτί όλοι οι φορολογούμενοι να υποβάλλουν υποχρεωτικά ηλεκτρονικά όλα τα έντυπα της Εφορίας και οι πληρωμές να γίνονται αποκλειστικά στις τράπεζες, ωστόσο φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι δεν είχαν προβλεφθεί οι αδυναμίες και οι ελλείψεις του συστήματος Taxis. Εκατοντάδες είναι τα μηνύματα φορολογουμένων που διαμαρτύρονται στις εφορίες ότι ενώ έχουν πληρώσει στην τράπεζα κανονικά τους φόρους τους εμφανίζονται στα αρχεία των ΔΟΥ ως ληξιπρόθεσμοι οφειλέτες, και μάλιστα επιβαρύνονται με προσαυξήσεις.

Πρόβλημα όμως προέκυψε και με μερικές χιλιάδες φορολογουμένων οι οποίοι, ενώ υπέβαλαν κανονικά το Ε9 την περασμένη εβδομάδα, διεπίστωσαν στην πορεία ότι η περιουσία τους έχει μεγαλώσει καθώς προστέθηκαν σε αυτήν από λάθος στη σχετική ηλεκτρονική εφαρμογή ακίνητα άλλων φορολογουμένων.

Αυτό είχε αποτέλεσμα να προκύψει διαφορετική εικόνα περιουσιακής κατάστασης από εκείνη που ισχύει στην πραγματικότητα, με κίνδυνο να επιβαρυνθούν με πρόσθετους φόρους. Η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων έχει ήδη προχωρήσει στην καταγραφή των προβληματικών Ε9 και μέσα στην εβδομάδα θα ειδοποιήσει τους εν λόγω φορολογουμένους να διορθώσουν τις όποιες λανθασμένες μεταβολές.

Απλοί πολίτες και λογιστές οι οποίοι πέρασαν ένα καλοκαίρι πάνω από τους υπολογιστές για να εκπληρώσουν τις φορολογικές υποχρεώσεις τους, αυτή την περίοδο βρίσκονται αντιμέτωποι με την υποβολή του εντύπου Ε9, το οποίο επίσης θα πρέπει να υποβληθεί ηλεκτρονικά όπως όλα τα έντυπα της Εφορίας.

Μάλιστα, σύμφωνα με τους φοροτεχνικούς, έτσι και κάποιος αφαιρεθεί για λίγα λεπτά και δεν υποβάλει το Εντυπο Ε9 ενώ το έχει συμπληρώσει και η φόρμα συμπλήρωσης παραμείνει για κάποια ώρα ανοιχτή, τότε κινδυνεύει ό,τι στοιχεία έχει περάσει να χαθούν, καθώς το σύστημα τον «πετάει έξω» κατά τη διάρκεια της διόρθωσης, χωρίς να γίνει αποθήκευση των όποιων δεδομένων έχουν αναγραφεί.

Το υπουργείο Οικονομικών μετά και τα έντονα παράπονα των φοροτεχνικών αλλά και των απλών φορολογουμένων έδωσε νέα παράταση ως τις 27 Σεπτεμβρίου για τη συμπλήρωση και υποβολή του Πίνακα 1, που αφορά τα στοιχεία οικοπέδων (εντός σχεδίου ή οικισμού) και κτισμάτων (εντός και εκτός σχεδίου).

Μάλιστα το υπουργείο Οικονομικών απαιτεί από τους φορολογουμένους εφόσον έχουν αλλαγές στην περιουσιακή τους κατάσταση να περάσουν όποιες αλλαγές έχουν να κάνουν με τα εντός σχεδίου κτίσματα και οικόπεδα ως την ερχόμενη Παρασκευή και αν πρέπει να αλλάξουν στοιχεία από τον πίνακα 2 του εντύπου Ε9, δηλαδή αγροτεμάχια και εκτός σχεδίου οικόπεδα, να το πράξουν σε δεύτερη φάση ως τις 14 Οκτωβρίου.

Αυτό για να μη φορτώνεται το σύστημα και να ολοκληρωθεί πρώτα η διαδικασία υποβολής των στοιχείων του πίνακα 1 και μεταγενέστερα του πίνακα 2.

Το αποκορύφωμα του αλαλούμ είναι ότι κάποιοι μπήκαν στην εφαρμογή του Taxisnet και με τους κωδικούς τους διαπίστωσαν ότι το σύστημα τους έβαζε στη σελίδα άλλου ιδιοκτήτη. Μάλιστα, δεν έβλεπαν απλά την περιουσιακή κατάσταση άλλων, αλλά μπορούσαν να κάνουν αλλαγές των στοιχείων ή ακόμη και διαγραφές ακινήτων.

Στοιχεία από tovima.gr

http://nonews-news.blogspot.gr

Να ξεδοντιάσουμε το κτήνος

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Για να εκλείψει η Χρυσή Αυγή ως κόμμα, απαιτείται χρόνος, απαιτείται αγώνας πολιτικός και ιδεολογικός, απαιτείται πρωτίστως η εξάλειψη των κοινωνικών αιτίων που την εκτόξευσαν από το 0,29% στο 6%. Ως εγκληματική οργάνωση όμως πρέπει και μπορεί να εκλείψει εδώ και τώρα, δεν υπάρχει χρόνος, δεν γίνεται να περιμένουμε τις εκλογές. Η αργοπορία θα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια και άλλων ανθρώπινων ζωών.

Να τους αφαιρεθούν τα κοινοβουλευτικά προνόμια, να τους πάρουν αμέσως τις άδειες οπλοφορίας και τα όπλα, δεν γίνεται να μπαινοβγαίνουν στην Βουλή δεκαέξι εν δυνάμει δολοφόνοι με τις πιστόλες στα σακάκια. Να τους αφαιρεθεί η αστυνομική φρουρά και να περιοριστούν στο ελάχιστο οι υπάλληλοι που απασχολούν στα γραφεία τους. Να κοπεί με το μαχαίρι η κρατική χρηματοδότηση, δεν μπορεί να πληρώνει το κράτος τους ναζί για να δίνουν χαρτζιλίκι σε φονιάδες σαν τον Ρουπακιά. Να αίρεται με το παραμικρό η ασυλία τους, με τις ψήφους όλων των βουλευτών. Κι όταν λέμε όλων, εννοούμε και όλους τους νεοδημοκράτες.

Να διαλυθούν πάραυτα οι παραστρατιωτικές ομάδες που τρομοκρατούν, εκβιάζουν, σκοτώνουν. Να βρεθούν τα μέρη στα οποία εκπαιδεύονται, να γίνει επέμβαση στις κατασκηνώσεις, στα γραφεία, στις γιάφκες τους, να κατασχεθεί ο οπλισμός τους, ακόμη και τα ρόπαλα, ακόμη και τα στιλέτα. Στα χέρια των επιτηδείων τα πάντα γίνονται φονικά όπλα - δείτε τι έπαθε ο Παύλος από το στιλέτο του Ρουπακιά.

Τα Τάγματα Εφόδου να εξαρθρώνονται την ώρα της δράσης τους, να αντιμετωπίζονται από την αστυνομία ως φονικές αγέλες και όχι ως φιλαράκια που πίνουμε μαζί καφέ και που άμα λάχει δέρνουμε παρέα και κανέναν διαδηλωτή. Οι φωτογραφίες των διαδηλώσεων που δείχνουν χρυσαυγίτες να δέρνουν μαζί με τα ΜΑΤ δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τη στενή σχέση των ναζιστών με τα σώματα ασφαλείας.

Αυτή η σχέση πρέπει να κοπεί με το μαχαίρι. Να βρεθούν οι αξιωματικοί που κάνουν τα στραβά μάτια ή που δίνουν εντολές συνεργασίας και συγκάλυψης, να βρεθούν οι αστυνομικοί που λειτουργούν ως πράκτορές τους στα τμήματα. Οι υποθέσεις της ναζιστικής βίας να πηγαίνουν τάχιστα στη Δικαιοσύνη και να εκδικάζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Με το μαχαίρι πρέπει να κοπεί και η σχέση των ναζιστών με τον στρατό. Ποιοι είναι οι στρατιωτικοί και οι απόστρατοι που τους εκπαιδεύουν; Πόσο βαθιά έχουν απλώσει τις ρίζες τους στη Σχολή Ευελπίδων;

Χωρίς προνόμια, χωρίς όπλα, χωρίς τάγματα, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς την προστασία της αστυνομίας και την ανοχή της Δικαιοσύνης, το κτήνος θα χάσει τα δόντια του και θα μείνει με τους χαχόλους . Και μετά θα τους χάσει κι αυτούς, γιατί εκείνο που πρωτίστως έλκει τους ανόητους και τους απελπισμένους στον ναζισμό είναι η αίσθηση της δύναμης που αποπνέει. Αν χαθεί η δύναμη, χάνεται και το πλήθος.

Πηγή: avgi.gr

left.gr

Ασφαλίστε το κινητό ή το tablet σας


Νέα υπηρεσία G-Insurance

Τη δυνατότητα να ασφαλίσουν το νέο τους κινητό τηλέφωνο ή το tablet με καλύψεις πέραν αυτών της εγγύησης του κατασκευαστή, δίνει στους επισκέπτες του το Δίκτυο Καταστημάτων Γερμανός με την υπηρεσία G-Insurance.

Τι φοβάται η Μαρία...

Η Τρέμη, ξεκίνησε με ένα κομπλιμάν, για μια πολύ νεότερη και ασφαλώς, σε σχέση με την ίδια, ελάχιστα γνωστή δημοσιογράφο, όπως είναι η Μαρία Ψαρά. "Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό;".

Τα΄ χασε η κοπέλα. Τι να της πει!

 Και αμέσως μετά η κλασική ερώτηση: "Δέχεστε απειλές, μετά από τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ που...
υπογράφεις εσύ και ο συνάδελφος Λευτέρης Μπιντέλας;"

Η απάντηση εξίσου κλασική : Υπάρχουν κάποια τηλεφωνήματα στην εφημερίδα. Και, βεβαίως, κάποιες απειλές.

Αυτά, βεβαίως, που ούτως ή άλλως, είναι γνωστά και συνήθη - μετά από δημοσιεύματα που ενοχλούν - δεν φάνηκε να φοβίζουν την Μαρία.

 Ο πραγματικός της φόβος αποκρυπτογραφήθηκε πίσω από ορισμένες λέξεις που ανέφερε αμέσως μετά, και ουδείς από τους πολύπειρους σχολιαστές του MEGA πρόσεξε: Πρωτοκλασάτα στελέχη της Χρυσής Αυγής, όπως η Ουρανία Μιχαλολιάκου, εκδηλώνονται με προτροπές του τύπου "Να συσπειρωθούμε", "Να θυσιαστούμε για το κόμμα", "Να πέσουμε μαχόμενοι"...

Συνθήματα που τα διαπερνά πίσω από κάθε τους λέξη, μια αόρατη απειλή. Κι΄ αυτό ακριβώς, είναι που φοβάται η Μαρία...

http://nonews-news.blogspot.gr

Η ευθύνη της Εκκλησίας στην κρίση

Photo: Panayiotis Tzamaros / Fosphotos.com
του Σταύρου Γιαγκάζογλου

Το φαινόμενο του νεοναζιστικού εθνικισμού δεν είναι άσχετο με την πορεία και την κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα. Πρόκειται κατά βάση για κρίση της δημοκρατίας μας, η οποία εκφράζεται ως κρίση νοήματος και αξιών, ως κρίση θεσμών και προσώπων, ως κρίση κοινωνική και ανθρωπολογική και όχι απλώς ως μία κακή οικονομική συγκυρία. Υπάρχει κάτι βαθύτερο που αφορά την έλλειψη νοήματος όχι μόνο στην τρέχουσα πολιτική αλλά σε όλες τις πτυχές του κοινωνικού και προσωπικού μας βίου. Ωστόσο, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει, αν θεωρήσουμε ότι η κρίση είναι έξω από εμάς, ότι απλώς αφορά άλλους και όχι όλους μας.

Εδώ ακριβώς προβάλλει η ευθύνη της Εκκλησίας και της θεολογίας στην Ελλάδα σήμερα, να λάβει θέση και να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι στα προβλήματα, εφόσον ασφαλώς ξεπεράσουν τη στάση απορίας και αμηχανίας τους έναντι της πολιτικής. Η στάση αυτή ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Τον άλλοτε στενό εναγκαλισμό της Εκκλησίας με το κράτος και με τις συμπαρομαρτούσες παρεκτροπές, κυρίως κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο και τη δικτατορία, διαδέχθηκε η σχεδόν πλήρης θεσμική «απόσυρση» της Εκκλησίας αλλά και της θεολογίας από τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. Ακόμη και η περίφημη θεολογική γενιά του ’60, παρ' όλη τη διορθόδοξη και οικουμενική της εμβέλεια απαξίωσε σχεδόν, πλην εξαιρέσεων, την ενασχόλησή της με την πολιτική. Αν η Εκκλησία και η θεολογία της αντιλαμβάνονται το νόημα της ιστορίας στην εν Χριστώ εσχατολογική του προοπτική, τότε οι χριστιανοί δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι θεατές της ιστορίας. Αν ο άνθρωπος ολοένα και περισσότερο εκλαμβάνεται ως οικονομική αξία, αν η πολιτική και η οικονομία μετατρέπονται σε λογιστική εξυπηρέτηση ποικίλων συμφερόντων, αν η σοβούσα κρίση οδηγεί σε εσωστρέφεια και σε νοσταλγική επάνοδο σε προνεωτερικές ή εθνικορομαντικές αντιλήψεις της ιστορίας και της κοινωνίας ή ακόμη χειρότερα στην ανάδυση του φυλετικού μίσους και στην απόρριψη του ξένου και του διαφορετικού, τότε η μαρτυρία της Εκκλησίας είναι επιβεβλημένη. Η ευθύνη της Εκκλησίας δεν εντοπίζεται μόνον στο γεγονός ότι αγκαλιάζει και στέκεται έμπρακτα δίπλα στους αναγκεμένους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλετικής, εθνικής ή θρησκευτικής προέλευσης, αλλά με όλες τις ποιμαντικές, θεολογικές και πρακτικές δυνατότητές της, αφορά και στη δημόσια μαρτυρία της, να μη συναινέσει ή να ανεχθεί, έστω και με τη σιωπή της, φασιστικές και εθνικιστικές πρακτικές, αλλά και να θέσει εκτός Εκκλησίας τις φοβικές ρητορείες και τα συνθήματα μίσους προς τον άλλο, τον ξένο και τον μετανάστη.

Από αυτή την κρίση η Εκκλησία και η θεολογία δεν μπορεί να απουσιάσουν. Η στάση να μην εμπλέκεται η Εκκλησία με τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, πέρα από το γεγονός ότι φανερώνει μιαν άσαρκη πνευματικότητα, συνιστά, εν τέλει, μια συγκεκριμένη «πολιτική» στάση. Στην τρέχουσα κρίση η θεολογία της Εκκλησίας οφείλει προφητικά και ευχαριστιακά να αντιτάξει στον ασύδοτο ανταγωνισμό της παγκόσμιας κυριαρχίας την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη, στην αυτονομημένη οικονομία των ανθρώπων και στον αμοραλισμό της, την οικονομία του Θεού για την υπέρβαση της φθοράς και του θανάτου, την αποκατάσταση της ενότητας των ανθρώπων, την ευθύνη και τη μέριμνα για τον άλλο.

Για να γίνουν πράξη τα παραπάνω, η Εκκλησία και η θεολογία της οφείλουν να εξέλθουν από την εσωστρέφειά τους και να διαλεχθούν με όλους τους πολιτικούς χώρους και όχι μόνο με ορισμένους από αυτούς. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο εξ αρχής, η Εκκλησία και η θεολογία οφείλουν να διαλεχθούν τίμια και ειλικρινά με όλο το φάσμα της Δεξιάς, είτε της πεφωτισμένης και ευρωπαϊκής είτε και της πιο συντηρητικής, αλλά και εκείνης που οραματίζεται εθνικιστικά ανιστόρητες παλινορθώσεις και επικίνδυνους ολοκληρωτισμούς. Ιδιαίτερα χρειάζεται να συζητήσει και να διαλεχθεί με την Αριστερά για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Για την ελληνική Αριστερά, η οποία παραδοσιακά έχει κοντά της και σημαντικό τμήμα της διανόησης, η οποία τροφοδοτεί ιδεολογικά σχεδόν ολόκληρο το φάσμα της πολιτικής, η Εκκλησία εκλαμβάνεται και αντιμετωπίζεται συνήθως ως θρησκεία, δίχως διάκριση μεταξύ μιας απελευθερωτικής και μιας συντηρητικής και θεοκρατικής θεολογίας. Οι ελάχιστες απόπειρες διαλόγου με την Αριστερά κατά το παρελθόν υπήρξαν συγκυριακές και έγιναν είτε σε προσωπική βάση είτε στο αντιδυτικό πλαίσιο της δεκαετίας του ’80. Μάλιστα, αντιμετωπίστηκαν με σκληρή κριτική από τον νεοδιαφωτιστικό και εκσυγχρονιστικό χώρο. Πολλοί διανοούμενοι θεωρούν ό,τι προέρχεται από τον χώρο της Εκκλησίας και της θεολογίας αδιάκριτα και αταξινόμητα ως θρησκευτικό πισωγύρισμα στην προνεωτερική κοινωνία, ως διχαστικό μοχλό εθνικισμού και γι’ αυτό εκλαμβάνουν τον λόγο της ως βαθύτατα συντηρητικό και φονταμενταλιστικό. Αυτό, άλλωστε, δείχνει και το διαρκές και τραγικό χάσμα μεταξύ θεολογίας και πολιτικής, θεολογίας και Αριστεράς, θεολογίας και διανόησης κ.λπ., εντέλει μεταξύ θεολογίας και κοινωνίας. Εξάλλου, το γεγονός αυτό δεν είναι άσχετο με την έλλειψη πραγματικού και όχι απλώς συγκυριακού διαλόγου στον ευρύτερο δημόσιο χώρο στη χώρα μας. Ο ανανεωτικός θεολογικός λόγος της σύγχρονης Ορθοδοξίας, δείχνει να μην έχει βρει τρόπο συνομιλίας με ένα ευρύτερο ακροατήριο στον δημόσιο χώρο. Και δεν είναι ούτε λίγες ούτε αμελητέες οι ορθόδοξες φωνές ανοικτών οριζόντων, οι οποίες εδώ και καιρό έχουν θέσει την Ορθοδοξία σε έναν γόνιμο και δημιουργικό διάλογο με τον σύγχρονο κόσμο.

Η ελληνική κοινωνία φαίνεται πως δεν έχει άλλα περιθώρια για άγονες διαμάχες και επικίνδυνους ιδεολογικοπολιτικούς διχασμούς. Στη δύση της περιόδου της Μεταπολίτευσης, οι οπαδοί του βίαιου εκσυγχρονισμού διακήρυξαν το εθνομηδενιστικό ιδεολόγημά τους, αντλώντας από τον μεταμοντέρνο κοσμοπολιτισμό. Στη μηδενιστική οντολογία των εκσυγχρονιστών οι παραδοσιακοί αντιτάσσουν έναν ρομαντικό και θεωρητικό λόγο που εξιδανικεύει ανιστόρητα το παρελθόν. Ίσως το μόνο σημείο σύγκλισης, πέρα από το μανιχαϊσμό των δύο αυτών τάσεων, είναι ο ψευδώνυμος και υβριδικός χαρακτήρας της ιδεολογικοπολιτικής τους πόλωσης. Και σα να μην έφθανε η παραδοσιακή αυτή πολιτική διάσταση, η κρίση εμφάνισε νέα δεδομένα καθώς και νέες πολιτικές δυνάμεις. Ωστόσο, σχεδόν όλα τα πολιτικά ρεύματα αντλούν από εισαγόμενα, μεταπρατικά και νόθα σχήματα αυτοκατανόησης. Γι’ αυτόν τον λόγο ίσως ο εκσυγχρονισμός και ο εξευρωπαϊσμός δεν ευδοκίμησε ποτέ στον τόπο μας. Όπως ακριβώς και το ιστορικό παρελθόν της παράδοσης, για τους νεοέλληνες θιασώτες της, παραμένει ιδεολογικά ανερμήνευτο και φολκλορικό σχήμα που γλιστρά εύκολα σε φονταμενταλιστικές λύσεις και εθνικιστικές εκδοχές. Θεωρούμε πάντως ότι μία άλλη σχέση ανοικτού και κριτικού διαλόγου μεταξύ παράδοσης και εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα, αποτελεί τη μόνη και ικανή συνθήκη για να μας βγάλει από τα αδιέξοδα της πολυεπίπεδης κρίσης, της εθνικής μοναξιάς και της πολιτιστικής καχεξίας. Η σύγχρονη Ελλάδα χρειάζεται όντως έναν θεσμικό εκσυγχρονισμό δίχως, όμως, συγκρουσιακές ακρότητες και ιδεολογικές εμμονές, για να συναντήσει επιτέλους γόνιμα και δημιουργικά τον σύγχρονο κόσμο. Πέρα από τον φονταμενταλισμό, τον εθνικισμό και τον εισαγόμενο εκσυγχρονισμό, είναι ανάγκη να διαλεχθεί με τους ανοικτούς ορίζοντες της πραγματικής ιστορίας και όχι με τα ιδεολογικά φαντάσματα είτε του ωραιοποιημένου παρελθόντος είτε του καταναλωτικού και ευδαιμονιστικού μέλλοντος.

*Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου είναι θεολόγος, σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και τακτικό μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης.

http://www.protagon.gr/

Το Μαξίμου πήγε να «σφηνώσει» την τροπολογία για τις ναυτιλιακές

Στο Μέγαρο Μαξίμου και συγκεκριμένα τη γενική γραμματεία της Κυβέρνησης καταλήγει όπως όλα δείχνουν το κουβάρι της ορφανής τροπολογίας για τις ναυτηλιακές. Κύκλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης αναφέρουν στο HOT DOC ότι η συγκεκριμένη τροπολογία εστάλη «έτοιμη» στον κ. Αθανασίου, ο οποίος εν συνεχεία την προώθησε στα υπόλοιπα συνυπογράφοντα υπουργεία. Το γεγονός ωστόσο ότι η τροπολογία που εντάχθηκε στο νομοσχέδιο για την απελευθέρωση των ΚΤΕΛ του υπουργείου Μεταφορών, δεν φέρει την υπογραφή του κ. Αθανασίου προκάλεσε δριμύτατες αντιδράσεις των υπολοίπων υπουργών.

Ο Χαράλαμπος Αθανασίου μετά τις αντιδράσεις αλλά και το υπουργικό «κάρφωμα» από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι τελεί ακόμα υπό αίρεση το κατά πόσο θα φτάσει στη Βουλή προς ψήφιση η επίμαχη τροπολογία, καθώς ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει αποφασίσει κατά πόσο θα την αποσύρει για να αποσοβήσει τον κίνδυνο τυχόν κυβερνητικού ατυχήματος, μετά και τις αντιδράσεις και της συμπολίιτευσης.

Από την άλλη πλευρά, υπενθυμίζεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του, Δημήτρη Παπαδημούλη, γνωστοποίησε την πρόθεσή του να υποβάλλει αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας.

Το ερώτημα ωστόσο παραμένει αν το ίδιο το Μαξίμου επιχείρησε να «σφηνώσει» τη συγκεκριμένη τροπολογία, και αν ναι, ποιοι επιχειρηματίες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι ενδεχομένως να την εκμεταλλεύονταν για να αποκρύψουν μαύρο χρήμα μέσα από το «πλυντήριο» των ναυτηλιακών και των συνδεόμενων με αυτές offshore.

http://www.koutipandoras.gr

Τουρλουμπούκι στη ΝΕΡΙΤ...

Αν σας πάρει κάνας μπουκ τηλέφωνο και σας πει ότι είναι σιγουράκι πως θα βγει η ΝΕΡΙΤ μέχρι ...τον Γενάρη και πληρώνει καλά, μην τον πιστέψετε. Οσα και να δίνει, και 9,5 απόδοση να έχει που λέει ο λόγος, εσείς να το κατεβάσετε το ακουστικό.

Γιατί; Διότι έτσι όπως έχουν τα πράγματα, είναι σχεδόν αδύνατον να την προλάβει την ελληνική προεδρία το νέο σχήμα της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης. Πιο εύκολα το βλέπω να εκπέμπει εκεί γύρω στα καρναβάλια, με όλους τους συνειρμούς που συνοδεύουν τη συγκεκριμένη γιορτή...

Και γιατί θα γίνει αυτό; Θα γίνει διότι πρώτα απ' όλα γιοκ διευθύνων σύμβουλος για τη (ο Θεός να την κάνει) Δημόσια Τηλεόραση. Ηταν να τον ανακοινώσουν την περασμένη εβδομάδα, είχαν βρεθεί..και ορισμένοι υποψήφιοι που θα μπορούσαν να περάσουν από το μικροσκόπιο της κοινής γνώμης και να μην προκαλέσουν σάλο, αλλά δεν έκατσε το φύλλο.


- διαβάστε εδώ ολόκληρο το ρεπορτάζ του Χρήστου Ξανθάκη

zoornalistas.blogspot.gr

http://nonews-news.blogspot.gr/

Μπάσκετ: Βρήκε τηλεοπτική «στέγη» το Gomelsky Cup με Παναθηναϊκό!

Χαράς Ευαγγέλια για τους φίλους του Παναθηναϊκού που θα 'χουν την ευκαιρία να δουν την ομάδα τους για πρώτη φορά φέτος! Τα αθλητικά κανάλια της Nova εξασφάλισαν για τους συνδρομητές τους το φημισμένο τουρνουά μπάσκετ Alexander Gomelsky Cup 2013 που θα διεξαχθεί στη Μόσχα

Μιχελάκης: «Δε γνωρίζω πόσοι τελικά θα αποχωρήσουν από το Δημόσιο»

«Πώς είναι δυνατό ενώ μίλησαν πριν από μένα δύο Υπουργοί - οι κ.κ. Κωστής Χατζηδάκης και Λεωνίδας Γρηγοράκος - να μην ακουστεί τίποτα, ενώ μόλις επιχείρησα να μιλήσω εγώ, να ξεκινήσουν οι διαμαρτυρίες;» αναρωτήθηκε ο Υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης, σχολιάζοντας τα πρόσφατα γεγονότα, κατά το Έκτακτο Συνέδριο της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝ.Π.Ε.), μιλώντας στο mega και συνέχισε:

Τέσσερις τράπεζες διώκονται στο σκάνδαλο Καρούζου

Στο στόχαστρο της εισαγγελέως Πρωτοδικών, Πόπης Παπανδρέου βρίσκονται τέσσερις τράπεζες, οι οποίες διώκονται για κακουργηματική απιστία. Η δίωξη προέκυψε, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του koutipandoras.gr, από την έρευνα για την υπόθεση των Καρούζου – Σκαφτούρα.

Όπως προκύπτει από το σχετικό πόρισμα οι τράπεζες Περαιώς, Millenium, Attica και Εμπορική χορηγούσαν δάνεια στον Καρούζο χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις. Αρκετές φορές δε, τα στοιχεία που έμπαιναν για εγγύηση ήταν ακίνητα με πολεοδομικές παραβάσεις, παραποιήσεις αλλά ακόμη και νομικές εκκρεμότητες. Οι δανειολήπτες, δηλαδή το ζεύγος Καρούζου – Σκαφτούρα δεν παρουσίαζαν καμία τραπεζική φερεγγυότητα, αφού είχαν πάρει δάνεια δεκάδων εκατομμυρίων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση κατά την οποία μία τράπεζα παραμονές πρωτοχρονιάς ενέκρινε και έδωσε δάνειο τριάντα εκατ. ευρώ. Τα περισσότερα δε από τα δάνεια δίνονταν προκαταβολικά και όχι όπως συνηθίζεται στην τραπεζική αγορά, με την εξέλιξη δηλαδή του έργου.

Οι διώξεις θα προσωποποιηθούν στην ανάκριση, αφού οι τράπεζες έχουν γνωστοποιήσει στην Εισαγγελία ως υπεύθυνους για τα δάνεια δεκάδες άτομα από το στελεχικό τους δυναμικό. Έτσι είναι αδύνατο στην εισαγγελία να προσωποποιήσει τις διώξεις πράγμα το οποίο αναμένεται να κάνει ο ανακριτής.

http://www.koutipandoras.gr

Η θυσία του Παύλου και η αλήθεια του Αλέξη

Photo: Konstantinos Tsakalidis / Fosphotos.com
Σταύρος Θεοδωράκης

Την πρώτη φορά που σήκωσα κάμερα απέναντι από τη «Χρυσή Αυγή» ήταν τον Μάιο του 2009. Η Ελλάδα δεν είχε πάρει ακόμη τον κατήφορο -ή, μάλλον, τον είχε πάρει αλλά δεν το είχε καταλάβει- και, βέβαια, η «Χρυσή Αυγή»  δεν υπήρχε ούτε στα «δελτία» ούτε στα πρωτοσέλιδα. Οι εφημερίδες αντιθέτως, πρόβαλαν τον πόλεμο που είχε κηρύξει τότε ο Μπερλουσκόνι στους μετανάστες: «Από εδώ και στο εξής όποιος Ιταλός νοικιάσει σπίτι ή φιλοξενήσει λαθρομετανάστη θα πάει φυλακή μέχρι 3 χρόνια». Κάποιοι Έλληνες σχολιαστές ζήλευαν και δεν το έκρυβαν. Σας είπα: 2009. Τότε που ήταν ακόμα της μόδας να κυνηγάς μετανάστες. Ήταν λοιπόν βραδάκι Σαββάτου αλλά η Ομόνοια δεν έβρισκε ησυχία. Ρόπαλα – κοντάρια σημαίας δήθεν, μαύρα κράνη, σιδερένιες ασπίδες και εκείνος ο απαίσιος σταυρός. «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή». Τα πλάνα αυτά που είχαμε τραβήξει με τον Φάνη και τον Βασίλη παίζουν ακόμα στις ειδήσεις – τότε όμως δεν έπαιξαν πουθενά πέραν της εκπομπής, μόνο κάτι Γάλλοι δημοσιογράφοι μας τα ζήτησαν και μετά εντάχθηκαν και στο ντοκιμαντέρ Little Land που παίχτηκε πέρυσι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Πάμε όμως στην ιστορία. 90 βήματα από την Ομόνοια το παλιό Εφετείο, στην οδό Σωκράτους, είχε καταληφθεί από βορειοαφρικανούς μετανάστες και οι Χρυσαυγίτες θα επιχειρούσαν να το εκκενώσουν. Οι «Πρωταγωνιστές» είχαν περάσει τότε δυο 24ωρα στους οκτώ ορόφους του «Αμπάσαντορ». Ποντίκια, σάπια στρώματα αλλά και κάποιοι που προσπαθούσαν να ζήσουν. Τηγάνιζαν ρύζι, λουζόντουσαν μέσα σε κουβάδες, προσεύχονταν. Στην Αγίου Κωνσταντίνου τα ρόπαλα χτυπούσαν τις ασπίδες και οι αρβύλες την άσφαλτο. Ήταν μια τρέλα αλλά ο επικεφαλής αστυνομικός, άφησε τελικά (!) τα στίφη των αγανακτισμένων Χρυσαυγιτών να μπουν στη Σωκράτους. Για μισή ώρα γίναμε Βηρυτός, αλλά τι σας λέω; μπορείτε να τα δείτε.

Ποιος νοιαζόταν όμως τότε για όλα αυτά; Την εκπομπή την είδαν οι νέοι, οι μεγάλοι όμως τηλεθεατές άλλαξαν κανάλι. Μια παλιά κοινωνία που δεν ήθελε να ξέρει. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα να παίζουμε την κολοκυθιά. Η ομάδα Δέλτα είναι με τη «Χρυσή Αυγή» ή η ομάδα Δίας; Και οι Ζητάδες με ποιον είναι; Το «100»; Τα ΕΚΑΜ είναι αυτοί με τα πράσινα ή οι άλλοι με τα μπλε; Ο Κασιδιάρης, όταν έλεγε στον αξιωματικό με το σκυμμένο κεφάλι ότι «κάθεστε και την παίζετε», τι ακριβώς εννοούσε; Οι νεοναζιστικές ιδέες έλκουν τους «μπάτσους» ή οι «μπάτσοι» βρίσκουν καταφύγιο στο ναζιστικό παρακράτος (δεν είναι το ίδιο – σκεφτείτε το). Και, τέλος πάντων, πόσο σάπιο είναι αυτό το βασίλειο της Δανιμαρκίας; Γιατί έπρεπε να πάνε μαζεμένες 32 υποθέσεις στον Άρειο Πάγο; Γιατί ο Δένδιας δεν τις έστειλε όταν ήταν 10, 20, 30; 31; Και πόσες από αυτές τις υποθέσεις μπήκαν στο αρχείο από εισαγγελείς που είπαν «πού να μπλέκω τώρα»;

Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, αλλά το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου σήμανε ίσως η τελευταία μας ευκαιρία. Η Χρυσή Αυγή βάφτηκε με αίμα. Η κοινωνία έχει έναν ήρωα. Ο νεοναζισμός όμως δεν νικήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αυτομαχαιρώθηκε. Η λεβεντιά δηλαδή του Παύλου που δεν το έσκασε σαν λαγός, την έβαλε στη γωνία και όχι οι κοκορομαχίες στη Βουλή και τα φαφλατάδικα δελτία Τύπου των κομμάτων. Θα πρέπει λοιπόν επειγόντως, Αριστεροί, Δεξιοί και Πασόκοι, να πάψουν να κομπορρημονούν. Το παλιό πολιτικό σύστημα δεν απέκτησε ξαφνικά αξία επειδή οι πολέμιοί του νεοναζιστές σκότωσαν σε κοινή θέα. Αν συνεχίσουνε τις θεατρινίστικες υπερβολές, τα αντιρατσιστικά, κούφια μανιφέστα - μάλλον θα υπάρξουν αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που όλοι προσδοκούν. «Η Χρυσή Αυγή πληγώθηκε και εμείς πρέπει να της δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα» ακούς κάθε μέρα στα «παράθυρα» από ντούρους δημοκράτες με την ομήγυρη να πλειοδοτεί: «να εκπέσουν του βουλευτικού αξιώματος», «να τους πάρουμε τα γραφεία», «να τους απαγορεύσουμε να κατέβουν στις ευρωεκλογές». Αυτή η τελευταία ιδέα ήρθε από το εξωτερικό (από εκεί που έρχονται όλες οι καλές ιδέες για την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια).

Τα πράγματα όμως είναι πιο απλά και τα συνόψισε ο Τσίπρας με μια φράση: «Δεν θέλουμε τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου αλλά ενώπιον του νόμου». Υπάρχουν, λοιπόν, δικαστές; Έχουν απομείνει αξιωματικοί; Οι πολιτικοί ας παραμερίσουν, ας εγκαταλείψουν τα στασίδια στην τηλεόραση και ας ψάξουν στα πίσω στενά αλλά πλέον και στις λεωφόρους. Οι λόγοι που γιγαντώθηκε η «Χρυσή Αυγή» είναι ακόμη εκεί.

http://www.protagon.gr/

Η Χρυσή Αυγή βρήκε έναν ακόμη Μπάμπη Παπαδημητρίου: τον Γιώργο Δελαστίκ...

Πριν από λίγες μέρες και πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αίσθηση είχε προκαλέσει η «ευχή» του δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ Μπάμπη Παπαδημητρίου για μια πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή που θα συνεργαζόταν με τη Νέα Δημοκρατία.

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έρχεται ο Γιώργος Δελαστίκ να...χαρίσει ένα εντυπωσιακό άλλοθι στους νεοναζί, την ώρα μάλιστα που δίχως αμφιβολία τα χέρια τους είναι λερωμένα με αίμα. Διαβάστε το απίθανο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πριν» κι αναδημοσιεύθηκε κι από το Iskra.gr, το site του Αριστερού Ρεύματος του Παναγιώτη Λαφαζάνη:

Ο χρυσαυγίτης δολοφόνος, αυτό το ανθρωπόμορφο κτήνος που έσφαξε εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου τον αριστερό αντιφασίστα Πάυλο Φύσσα στην Αμφιάλη, έδρασε με δική του πρωτοβουλία ή εκτελούσε εντολές; Και αν εκτελούσε εντολές, από ποιους πολιτικούς κύκλους προέρχονταν οι εντολές αυτές; Ή μήπως προέρχονταν από επιχειρηματικούς κύκλους; Δεν θα παραστήσουμε φυσικά τον αστυνομικό ντεντέκτιβ για να απαντήσουμε. Θα παρακολουθούμε – με εξαιρετική δυσπιστία προς ό,τι λέει η αστυνομία, είναι αλήθεια – την εξέλιξη του αστυνομικού ρεπορτάζ για να διαμορφώσουμε τελική άποψη για τα γεγονότα.

Επειδή όμως το έγκλημα είναι καθαρά πολιτικό, θα κάνουμε ορισμένες πολιτικές σκέψεις γύρω από αυτό. Ακόμη και για τα πιο στυγερά πολιτικά εγκλήματα, το θεμελιώδες αφετηριακό σημείο της ανάλυσης, ξεκινάει πάντα από τις πιθανές απαντήσεις στο ερώτημα: «Ποιος ωφελείται πολιτικά από το έγκλημα;». Αυτός που ωφελείται δεν είναι πάντα ο ένοχος , γιατί ειδικά στην πολιτική οι συνέπειες μιας δολοφονίας μπορεί να είναι διαφορετικές από αυτές που υπολόγιζαν όσοι τη σχεδίασαν. Πάντως από πολιτική σκοπιά (το υπογραμμίζουμε, από πολιτική, όχι από αστυνομική σκοπιά, γιατί μπορεί να αποδειχθούν γεγονότα που ανατρέπουν τις πολιτικές εικασίες) πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής του κόμματος στο οποίο ανήκει ο δράστης, εκτός πια αν με κάτι τα εκβίαζαν άλλοι κύκλοι. Η Χρυσή Αυγή πάντως υφίσταται σοβαρή πολιτική ζημιά με τη δολοφονία που διέπραξε ο δράστης. Από κόμμα που εκφράζει την κοινωνική οργή και την απόγνωση πολιτικά καθυστερημένων δεξιών κυρίως ψηφοφόρων εναντίον της μνημονιακής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μετά τη δολοφονία και την επίθεση εναντίον μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα εμφανίζεται ως κόμμα του … «να σφάξουμε τους αριστερούς»! Η μείωση της εκλογικής απήχησης της ΧΑ μετά τη δολοφονία του Π.Φύσσα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η Αριστερά σε όλες τις αποχρώσεις της τίποτα δεν κερδίζει από αυτήν την υπόθεση, ούτε φυσικά το κίνημα. Μια δολοφονία προκαλεί πάντοτε φόβο , είτε το ομολογεί κανείς είτε όχι. Εννοούμε φόβο στο λαό, όχι στην πρωτοπορία. Άλλο πράγμα να διαδηλώνεις και άλλο πράγμα να απειλείσαι από μαχαιροβγάλτες. Η μόνη που ωφελείται πολιτικά από τη δολοφονιά είναι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Ακριβώς όπως και στην περίπτωση της Μαρφίν, ενώ όλη η Ελλάδα απεργούσε εναντίον της κυβέρνησης, η δολοφονία υποχρέωσε δικαιολογημένα όλους τους Έλληνες να συζητούν για το έγκλημα που διέπραξε ο κτηνώδης χρυσαυγίτης. Επιπροσθέτως, μετά τη δολοφονία, η σύγχρονη εκδοχή της κυβέρνησης «Τσολάκογλου» των γερμανόδουλων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αυτοπροβάλλεται ως … «εγγύηση για την αποτροπή του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των δύο άκρων»! «Θείο δώρο» για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο η δολοφονία από πολιτική σκοπιά! Σαν όρνια όρμησαν να εκμεταλλευθούν πολιτικά τη δολοφονία. Πρέπει να σημειώσουμε ότι εμάς μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που κινήθηκε ο δολοφόνος. Διέπραξε εν ψυχρώ το φόνο στο κέντρο της Αμφιάλης, με δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, χωρίς να προσπαθήσει έστω και με ένα κράνος μοτοσικλετιστή να καλύψει κάπως το πρόσωπό του. Δεν προσπάθησε καν να διαφύγει. Άφησε επί τόπου το μαχαίρι της δολοφονίας με τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Όλα αυτά ενώ ήταν πασίγνωστος στην Αμφιάλη και επίσης πασίγνωστη η πολιτική του ταυτότητα.

Αυτή η συμπεριφορά υποδηλώνει άνθρωπο που δολοφονεί για να συλληφθεί, να καταδικαστεί με ισόβια και να μπει φυλακή για πολλά χρόνια. Έχει πλήρη επίγνωση ότι η δολοφονία θα αποδοθεί και στον πολιτικό του χώρο, τη Χρυσή Αυγή. Δεν παριστάνουμε τον επιθεωρητή Κλουζό, αλλά αυτή η στάση ταιριάζει πολύ περισσότερο σε δολοφόνο που εκτελεί εντολές, παρά σε ένα κτήνος που δρα εξ ιδίας πρωτοβουλίας. Αυτό ο τρόπος δράσης και τα σίγουρα ισόβια μειώνουν επίσης δραστικά την περίπτωση να είχε πάρει ο δολοφόνος εντολή από επιχειρηματικούς και όχι πολιτικούς κύκλους. Μεγάλη οργή προκαλεί η πολιτική στάση του Σαμαρά και του Βενιζέλου μετά τη δολοφονία του 34χρονου αντιφασίστα καλλιτέχνη. Τι μας είπε ο πρωθυπουργός διά στόματος του στενότατου συνεργάτη του, Χρύσανθου Λαζαρίδη, ο οποίος φυσικά δεν θα τολμούσε ποτέ να διακηρύξει τέτοιες πολιτικές θέσεις χωρίς την έγκριση του Αντώνη Σαμαρά; Ότι η δολοφονία αποδεικνύει πως …ο ΣΥΡΙΖΑ «παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου»!!! Αυτή είναι η θέση του Σαμαρά! Τι μας είπε ο Βενιζέλος; Ότι «το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία των άκρων, το πρόβλημα είναι ότι μέσα στο αμάγαλμα του λεγόμενου «αντιμνημονιακού τόξου» συνυπάρχουν δυνάμεις οι οποίες είναι ακροδεξιές, ναζιστικές, παραδοσιακά κομμουνιστικές και βεβαίως δήθεν νεοριζοσαπστικές», όπως δήλωσε στο Βήμα FM! Με άλλα λόγια, αφού και ο χρυσαυγίτης δολοφόνος και το θύμα ήταν αντιμνημονιακοί, το κατά Βενιζέλο πρόβλημα είναι ότι …οι «αντιμνημονιακοί σφάζουν ο ένας τον άλλον»!!!

Δεν είναι απλώς εξοργιστικές οι θέσεις Σαμαρά-Βενιζέλου. Το σοβαρότερο είναι ότι πυκνώνουν τις αναπόδεικτες - μέχρι στιγμής, τουλάχιστον – αμφιβολίες για το κατά πόσο ο δολοφόνος έδρασε όντως πρωτοβουλιακά ή αν σκότωσε εκτελώντας εντολές κάποιων άγνωστων σε εμάς κέντρων, διαφορετικών πάντως από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Ίδωμεν...

Το άρθρο φυσικά δεν άφησε ανεκμετάλλευτο η προπαγανδιστική μηχανή της Χρυσής Αυγής και το δημοσίευσε στο επίσημο site του κόμματος...

parapolitiki.com

http://nonews-news.blogspot.gr

Oυρανία Μιχαλιολάκου: Η παστρική κόρη ενός φασιστικού ζεύγους

Της Ζωής Χαλιδιά

Η ναζιστική ιδεολογία επιθυμεί να καθαρίσει την κοινωνία από ό,τι θεωρεί βρώμικο και άρρωστο. Επιθυμεί να την κάνει τέλεια, απαστράπτουσα και υγιή.

Οι νεοναζιστές, λοιπόν, όπως και ιδεολογικοί τους πρόγονοι, αναζητώντας την άσπιλη κι αμόλυντη κοινωνία, ένα όνειρο καθαρότητας, φτιάχνουν σήμερα ένα νέο εφιάλτη.

Η κόρη Ουρανία, εμποτισμένη στο φθόνο για το διαφορετικό –στη συνείδησή της ό,τι είναι διαφορετικό είναι και βρώμικο-,δηλώνει έτοιμη να υποθηκεύσει την ελευθερία της, προκειμένου να υπηρετήσει την ιδεολογική της μικροβιοφοβία. Και καλεί και τους ομοίους της να πράξουν αναλόγως. Δηλαδή να ξαμοληθούν και να καθαρίσουν κόσμο.

Η Ουρανία Μιχαλιολάκου εν ολίγοις, ανενόχλητη από τη δικαιοσύνη, προτρέπει τους ομοϊδεάτες της να χτυπήσουν κι άλλους «διαφορετικούς ανθρώπους». Δεν της αρκούν οι ξεκοιλιασμένοι μετανάστες ούτε η καρδιά του Παύλου Φύσσα. Η νεοναζίστρια Σαλώμη θέλει κι άλλα κεφάλια στη νεοναζιστική της πιατέλα.

Αυτή την ηθική αυτουργό θα βρεθεί κάποιο μέλος της δικαστικής εξουσίας να την μαζέψει; Ή έχει λάβει ως γονική παροχή τη βουλευτική ασυλία του πατέρα της;

left.gr

Στον βόθρο και γρήγορα

photo: roygbiv1@Flickr
Κώστας Ρεσβάνης

Λοιπόν, ας πούμε πως όλοι συμφωνούν να γίνει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Κοινό ανακοινωθέν για την ομόθυμη καταδίκη του νεοναζιστικού τέρατος. Καμία αντίρρηση; Δεν νομίζω. Παρακάτω: Ο καθένας θα βγει κατόπιν στις κάμερες, θα πει το ποίημά του και θα υποκλιθεί στο τηλεοπτικό ακροατήριο. Άλλος θα του βάλει γαρνιτούρα το «μνημόνιο», άλλος τα «δύο άκρα», άλλος τη μοναδική λύση που είναι «η εργατιά στην εξουσία». Ο Παπούλιας θα συμφωνήσει, πόσο κακός είναι ο φασισμός και ο ναζισμός, πώς τον έχει πολεμήσει από μικρό παιδί και η σεμνή τελετή θα λάβει τέλος. Ταυτόχρονα θα δαγκώνονται στα λαρύγγια ανόητοι πολιτικοί, πολιτευτές και οπαδοί από 'δω και από εκεί και θα διχάζονται για το δίκιο των αγαπημένων τους… Αποτέλεσμα; ΜΗΔΕΝ!

Κάποιοι αφελείς αρθρογράφοι και ελάχιστοι πολιτικοί είχαν προτείνει το απόλυτο -κατά τη γνώμη τους- όπλο: Μια κοινή συνέντευξη Τύπου με συμμετοχή των αρχηγών της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ένα ουράνιο δημοκρατικό τόξο, όπου με μια φωνή, δίχως «ναι μεν, αλλά…» θα καταδίκαζαν τους νεοναζί και τις εγκληματικές πρακτικές τους. Θα έδειχναν δηλαδή ότι ο εχθρός είναι κοινός, οι διαφορές τους παραμερίζονται αυτές τις ώρες και η θέση τους είναι αδιαπραγμάτευτη: Η ΧΑ είναι οργάνωση με μέλη που εγκληματούν και ότι πρέπει να καταστραφεί με όπλο τον νομικό μας πολιτισμό. Προφανώς έβαλαν δύσκολα…

Δεν νομίζω πως το μέγα ζητούμενο των ημερών είναι η πρόσφατη τυμβωρυχία από μια εφημερίδα. Αυτή η δημοσιογραφική αθλιότητα υπήρξε στο παρελθόν και πάντα θα υπάρχει από κίτρινους χυδαιογράφους. Το μεγάλο διακύβευμα είναι η επιβίωση της Δημοκρατίας, η εμπέδωση «άνευ όρων και ορίων» της νομιμότητας και η ρίψη των νεοναζί «επί ασπαλάθων» με μοναδικό όπλο τη σκευή μιας ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.

Στον βόθρο, λοιπόν, της πολιτικής και κοινωνικής ζωής οι αδίστακτοι εγκληματίες και γρήγορα. Το χρωστάμε στον δολοφονημένο και στο μέλλον της χώρας. Αλλά και εδώ υπάρχει η προϋπόθεση: Να πετάξουν όλοι στον ίδιο βόθρο τα τεφτέρια με τους υπολογισμούς για τα ψηφαλάκια.

http://www.protagon.gr/

Γιατί ξύπνησαν, μετά το φόνο;...

Η ποιότητα των σχολίων του Σταύρου Λυγερού, δεν έχει καμία σχέση με τους υπολοίπους, συμπεριλαμβανομένου και του super star, Χατζηνικολάου. Απόψε έβαλε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων:  Γιατί η κυβέρνηση, είχε επιδείξει αυτή την ανοχή, πριν από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα; Γιατι συμπεριφερόταν έτσι;

Απο...αμέλεια, αβελτυρία; Δε νομίζω.

Και το δια ταύτα: Κάποιοι την βλέπαν την Χρυσή Αυγή σαν εκλογικό εργαλείο. Θέλαν να την χρησιμοποιήσουν για να εξισορροπήσουν τα πράγματα με την αριστερα. Η θεωρία των δύο άκρων, δεν είναι τυχαια.

Ο, δεξιόστροφος, Κουβαράς είπε πως διαφωνεί και πως θα του απαντήσει. Αλλά δεν του δωσε κανείς σημασία.

Κι΄ ούτε ακούσαμε την "διαφωνία" του...

http://nonews-news.blogspot.gr/

H Λυρική σπάει κάθε «ταμπού»: Ανοιχτή δοκιμή στο λιμάνι του Πειραιά – Η έκπληξη που ετοιμάζει στη Θεσσαλονίκη

Στην Πύλη Ε9 του Πειραιά θα φτάσουν τα κύματα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που έχουν αλώσει κάθε δημόσιο χώρο της πόλης, φέρνοντας το λυρικό τραγούδι αλλά και το χορό κοντά σε κάθε πολίτη.

Οι ρίζες του μίσους

Ενα κείμενο του μεγάλου έλληνα φιλοσόφου, οικονομολόγου και ψυχαναλυτή. Από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα, συνένωσε στο έργο του την πολιτική, τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Αποκλήθηκε «φιλόσοφος της αυτονομίας», υπήρξε συγγραφέας του σημαντικού βιβλίου «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» και συνιδρυτής του περιοδικού «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».

«Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο  και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία«διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.

Κατά τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, οι δύο διαστάσεις του μίσους χαλιναγωγούνται σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τις πιο δραματικές εκδηλώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτυγχάνεται μέσω του μόνιμου αντιπερισπασμού που ασκείται στην καταστροφική τάση από τους«εποικοδομητικούς» κοινωνικούς σκοπούς - την εκμετάλλευση της φύσης, τον συναγωνισμό διαφόρων ειδών (τις «ειρηνικές» αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, τον οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό, κτλ). Όλες αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν ένα μέρος του μίσους και της «διαθέσιμης» καταστροφικής ενέργειας, αλλά όχι το σύνολο τους.
Το κομμάτι του μίσους και της καταστροφικότητας που απομένει φυλάσσεται σε μία δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε καταστροφικές δραστηριότητες, σχηματοποιημένες και θεσμοθετημένες, που στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων - δηλαδή να μετατραπεί σε πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ψυχικό μίσος είναι η «αιτία» του πολέμου. Αλλά το μίσος είναι, αναμφίβολα, ένας όρος, όχι μόνο απαραίτητος αλλά και ουσιαστικός, του πόλεμοι».

Το μίσος καθορίζει τον πόλεμο και εκφράζεται μέσω αυτού, Η φράση του Αντρέ Μαλρό «είθε η νίκη σε αυτό τον πόλεμο να ανήκει σε όσους πολέμησαν χωρίς να τον αγαπούν» εκφράζει μία ελπίδα που στην πραγματικότητα διαψεύδεται σε όλους σχεδόν τους πολέμους. Αλλιώς δεν θα καταλαβαίναμε πώς εκατομμύρια άνθρωποι στη διάρκεια της ιστορίας ήταν πρόθυμοι, από τη μία στιγμή στην άλλη, να σκοτώσουν αγνώστους ή να σκοτωθούν από αυτούς. Και όταν η δεξαμενή του μίσους δεν βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο, εκδηλώνεται υπόκωφα με τη μορφή της περιφρόνησης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Οι καταστροφικές τάσεις των ατόμων συνάδουν απόλυτα με την ανάγκη μίας κοινωνίας να ενδυναμώνει τη θέση των νόμων, των αξιών και των κανόνων της, ως μοναδικά στην τελειότητα τους και ως τα μόνα αληθινά, ενώ οι νόμοι, τα πιστεύω και τα έθιμα των άλλων είναι κατώτερα, λανθασμένη, άσχημα, αηδιαστικά, φριχτά, διαβολικά.

Και αυτό, με τη σειρά του, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις ψυχικές ανάγκες του ατόμου. Γιατί ό,τι υπάρχει πέρα από τον κύκλο σημασιών που τόσο επίπονα περιέβαλε στον δρόμο προς την κοινωνικοποίηση είναι λανθασμένο, άσχημο, ασύνετο. Το αυτό συμμερίζεται η ομάδα στην οποία ανήκει: φυλή, χωριό, έθνος, θρησκεία. Πρέπει να γίνει σαφώς αντιληπτό ότι κάθε απειλή προς τις θεσμοθετημένες ομάδες, στις οποίες ανήκουν τα άτομα, βιώνεται από αυτά ως πιο σοβαρή από μία απειλή κατά της ζωής τους.

Τα χαρακτηριστικά αυτά παρατηρούνται με μεγαλύτερη ένταση στις εντελώς κλειστές κοινωνίες: στις αρχαϊκές ή παραδοσιακές αλλά ακόμη περισσότερο στις σύγχρονες απολυταρχικές. Η κύρια απάτη είναι πάντα: οι κανόνες μας είναι το καλό· το καλό είναι οι κανόνες μας· οι κανόνες μας δεν είναι ίδιοι με τους δικούς τους· άρα οι κανόνες τους δεν είναι καλοί. Επίσης: ο θεός μας είναι ο αληθινός· η αλήθεια είναι ο θεός μας· ο θεός μας δεν είναι ίδιος με τον δικό τους· άρα ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός.

Πάντα φαινόταν σχεδόν αδύνατο οι ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν το διαφορετικό ως ακριβώς αυτό: απλώς διαφορετικό. Επίσης, ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίζουν τους θεσμούς των άλλων ως ούτε κατώτερους ούτε ανώτερους αλλά απλώς ως διαφορετικούς. Η συνάντηση μίας κοινωνίας με άλλες συνήθως ανοίγει τον δρόμο για τρεις πιθανές εκτιμήσεις: οι άλλοι είναι ανώτεροι από εμάς είναι ίσοι ή είναι κατώτεροι. Αν δεχτούμε ότι είναι ανώτεροι, οφείλουμε να απαρνηθούμε τους θεσμούς μας και να υιοθετήσουμε τους δικούς τους. Αν είναι ίσοι θα μας ήταν αδιάφορο αν οι άλλοι είναι χριστιανοί ή ειδωλολάτρες. Οι δύο αυτές  πιθανότητες είναι απαράδεκτες. Διότι αμφότερες προϋποθέτουν ότι το άτομο πρέπει να εγκαταλείψει τα σημεία αναφοράς του ή τουλάχιστον να τα θέσει υπό αμφισβήτηση.

Δεν απομένει λοιπόν παρά η τρίτη πιθανότητα: οι άλλοι είναι κατώτεροι. Αυτό βεβαίως αποκλείει την πιθανότητα οι άλλοι να είναι ίσοι με εμάς, με την έννοια ότι οι θεσμοί τους απλώς δεν συγκρίνονται με τους δικούς μας. Ακόμη και στην περίπτωση «μη θρησκευτικών» πολιτισμών, μία τέτοια παραδοχή θα δημιουργούσε αναπάντητα ερωτηματική στο καθαρώς θεωρητικό επίπεδο: πώς αντιμετωπίζει κανείς κοινωνίες που δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλουν στους πολίτες τους σκληρές ποινές ή έχουν απαράδεκτα έθιμα;

Ο δρόμος προς την αναγνώριση του διαφορετικού αρχίζει στο ίδιο σημείο και έχει τα ίδια κίνητρα με την αμφισβήτηση των δεδομένων θεσμών της κοινωνίας, την απελευθέρωση των σκέψεων και των πράξεων, εν ολίγοις τη γέννηση της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας. Εδώ μπαίνει κανείς σε πειρασμό να πει ότι το άνοιγμα της σκέψης και ο μερικός και σχετικός εκδημοκρατισμός των πολιτικών καθεστώτων της Δύσης συνοδεύτηκαν από την παρακμή του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ωστόσο, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτή την ιδέα χωρίς να θέσουμε ισχυρούς περιορισμούς. Αρκεί να σκεφτούμε με πόσο ακραία επιθετικότητα επανεμφανίστηκε ο εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός τον 20ό αιώνα σε χώρες «ανεπτυγμένες» και «δημοκρατικές».

Όλα όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ αφορούν τον αποκλεισμό του άλλου. Δεν αρκούν για να "εξηγήσουμε» γιατί αυτός ο αποκλεισμός γίνεται διάκριση, περιφρόνηση, απομόνωση, και τελικά μίσος, λύσσα και δολοφονική τρέλα. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρξει γενική «εξήγηση».

Μπορώ μόνο να αναφέρω έναν παράγοντα που αφορά τις μαζικές εκρήξεις εθνικού και ρατσιστικού μίσους στη σύγχρονη εποχή. Η κατάρρευση, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σχεδόν όλων των αρχών είχε ως επίπτωση τη συσπείρωση για λόγους ταύτισης γύρω από τη «θρησκεία», το «έθνος» ή τη «ράτσα» και όξυνε το μίσος προς τους ξένους. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στις μη ευρωπαϊκές κοινωνίες που υφίστανται το σοκ της εισβολής του μοντέρνου τρόπου ζωής, άρα και την κονιο­ποίηση των παραδοσιακών ση­μείων αναφοράς με τα οποία ταυτίζονται τα άτομα. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του θρησκευτικού και/ή εθνικού φανατισμού.
Μία τελευταία παρατήρηση που αφορά ον ρατσισμό. Το κύριο και καθοριστικό χαρακτηριστικό του ρατσισμού είναι η «απαραίτητη μη μετατρεψιμότητα» του άλλου. Ο θρησκευτικά μισαλλόδοξος δέχεται με χαρά τον προσηλυτισμό των απίστων ο «λογικά» εθνικιστής χαίρεται όταν ξένα εδάφη προσαρτώνται στη χώρα του και οι κάτοικοι τους «αφομοιώνονται» Δεν είναι όμως τέτοια η περίπτωση του ρατσιστή. Οι γερμανοί εβραίοι θα ήθελαν να παραμείνουν πολίτες του Τρίτου Ράιχ· αλλά οι ναζιστές ούτε να το ακούσουν.

Ακριβώς γιατί στην περίπτωση του ρατσισμού το αντικείμενο του μίσους πρέπει να είναι «μη μετατρέψιμο». Γι' αυτό ο ρατσιστής επικαλείται ή εφευρίσκει δήθεν φυσικά (βιολογικά), άρα μη μετατρέψιμα, χαρακτηριστικά του αντικειμένου του μίσους του: το χρώμα του δέρματος του, τα διακριτικά γνωρίσματα του προσώπου του. Τέλος, θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο να συνδέσουμε αυτή την ακραία μορφή του μίσους προς τον άλλο με το πιο σκοτεινό, πιο άγνωστο και πιο συγκρατημένο είδος μίσους: το μίσος προς τον εαυτό μας.

Η αυτονομία, δηλαδή η πλήρης δημοκρατία, και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια. Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είχε μέχρι σήμερα οριακά μεγαλύτερη επιτυχία από τον αγώνα κατά του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Αλλά για όσους είναι στρατευμένοι στο μοναδικό πολιτικό πλάνο που χρήζει υπεράσπισης, το πλάνο της οικουμενικής ελευθερίας, ο μοναδικός ανοικτός δρόμος είναι η συνέχιση του αγώνα κόντρα στο ρεύμα».

http://tvxs.gr/

Χτύπημα στον πυρήνα

photo: Toni es Bueno@flickr
Τάκης Μίχας

Υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που με κάνει να ανησυχώ με τις προτάσεις για απαγόρευση της Χρυσής Αυγής. Το γεγονός ότι μία τέτοια πρόταση αν γίνει αποδεκτή επ' ουδενί λόγω θα σημάνει την ήττα των απόψεων που εκφράζει το κόμμα αυτό. Αντίθετα θα θεωρηθεί (και θα είναι στην ουσία) μία παραδοχή ότι οι απόψεις αυτές δεν μπορούν να καταπολεμηθούν ιδεολογικά και ότι έχουν μία ευρύτερη ανοχή η υποστήριξη στην κοινωνία. Με αποτέλεσμα είτε σε ταχύτατο διάστημα να εμφανισθεί ένα νέο μόρφωμα με τις ίδιες απόψεις ή οι απόψεις αυτές να ενισχυθούν στα ήδη υπάρχοντα κόμματα. Ας δούμε λοιπόν τις απόψεις αυτές που -πέρα από τις γραφικότητες- αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της κοσμοαντίληψης της εθνικοσοσιαλιστικής Χρυσής Αυγής.

1) Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας αποτελεί μία πάλη των Εθνών (ή Φυλών)
2) Το άτομο υπάρχει για να εξυπηρετεί το σύνολο («Έθνος»). Τα λεγόμενα «ατομικά δικαιώματα» είναι μύθος. Το άτομο έχει μόνο υποχρεώσεις απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και στο κράτος.
3) Τα άτομα που συγκροτούν την κοινωνία δεν αντιπροσωπεύουν ηθικές οντότητες με διαφορετικές απόψεις, συμφέροντα και αξιολογήσεις. Τα άτομα χωρίζονται σε «προδότες» και «πατριώτες». Οι «προδότες» είναι πράκτορες ξένων συμφερόντων.
4) Νόμος είναι το δίκιο του Έθνους.
5) Ο μεγαλύτερος οικονομικός κίνδυνος που αντιμετωπίζει η χώρα είναι ο «αφελληνισμός» της οικονομικής της ζωής: Ο «αφελληνισμός» πραγματοποιείται είτε με την αντικατάσταση των Ελλήνων με ξένους εργαζόμενους είτε με την εξαγορά των ελληνικών επιχειρήσεων από ξένες «πολυεθνικές».
6) Απαγορεύεται η αντικατάσταση των Ελλήνων με ξένους εργαζόμενους – ακόμα και αν οι τελευταίοι είναι πιο παραγωγικοί, πιο ανταγωνιστικοί και πιο ταλαντούχοι.
7) Απαγορεύεται η «κερδοσκοπία».
8) Στόχος της οικονομικής δραστηριότητας είναι η «εθνική αυτάρκεια» και όχι η βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της χώρας.
9) Οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι της χώρας θα πρέπει να «εθνικοποιηθούν».
10) Το συμφέρον του παραγωγού υπερισχύει του συμφέροντος του καταναλωτή.
11) Το κράτος έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει και να ακυρώνει τους μηχανισμούς της αγοράς στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος». Επίσης, για τον ίδιο λόγο μπορεί να αναδιανέμει κατά βούληση τα περιουσιακά δικαιώματα.
12) Η εξωτερική πολιτική της χώρας θα πρέπει να αντανακλά το διαμορφωμένο «δια μέσου των αιώνων» εθνικό συμφέρον και να εστιάζεται στην καταπολέμηση των «προαιώνιων εχθρών» του Γένους.
13) Όσοι Έλληνες πολίτες έχουν διαφορετική εθνοτική καταγωγή ή συνείδηση θα πρέπει να θεωρούνται μία εν δυνάμει «Πέμπτη φάλαγγα» και να τυγχάνουν της ανάλογης μεταχείρισης.

Ανακεφαλαιώνω
Οπωσδήποτε θα πρέπει πάραυτα να τεθούν εκτός νόμου όλοι οι μηχανισμοί της Χρυσής Αυγής που σχετίζονται με την άσκηση της βίας («τάγματα εφόδου», κέντρα εκπαίδευσης, κ.λπ.).

Οπωσδήποτε θα πρέπει να επιταχυνθεί και να διευκολυνθεί η δικαστική διαδικασία σύλληψης και καταδίκης όσων φέρουν όπλα σε πολιτικές συγκεντρώσεις (μαχαίρια, καδρόνια, βόμβες κ.λπ.).

Όμως η απαγόρευση του ίδιου του κόμματος απλά και μόνο θα σηματοδοτήσει κατά τη γνώμη μου την αποφυγή της μετωπικής αντιπαράθεσης με τις απόψεις της Χρυσής Αυγής και την ήττα αυτών των απόψεων. Και δυστυχώς είναι ελάχιστα ενθαρρυντικό το γεγονός ότι μεταξύ των χιλιάδων κειμένων που έχουν γραφεί τον τελευταίο καιρό για το εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα ελάχιστα ασχολούνται με τον πυρήνα της ιδεολογίας του.

http://www.protagon.gr/

Ντερμπεντέρης: Όχι δεν αποσύρω τον χαρακτηρισμό...

Μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια του Κασιδιάρη, να υποβάλει μήνυση στο ΑΤ Αμπελοκήπων, επιδιώκοντας την σύλληψη του Ντερμπεντέρη στα πλαισια του αυτοφώρου, σχετικά με ...τους χαρακτηρισμούς Καμόρα και Κόζα Νόστρα για την Χρυσή Αυγή, η Τρέμη ζήτησε το σχόλιο του συμπαρουσιαστή της.

Ο Ντερμπεντέρης δήλωσε ως άντρας βαρύς και ντερτιλής που, θα θελε, να ειναι:  Οχι δεν αποσύρω τον χαρακτηρισμό.

Και πρόσθεσε, αν θέλουν να φοβίσουν κόσμο, θα πρέπει να κουραστούν πολύ. Γιατί, ο κόσμος είναι πολύς...

http://nonews-news.blogspot.gr/

ΠΑΟΚ: Συγχωροχάρτι στον Κάτσε από τον Ιβάν Σαββίδη!

Ο Ιβάν Σαββίδης είναι αποφασισμένος να συγχωρέσει τον Έργκους Κάτσε για την μπλούζα του UCK και ο Αλβανός μέσος αναμένεται να επιστρέψει στις αγωνιστικές υποχρεώσεις του ΠΑΟΚ.

Ο ισχυρός άνδρας του ΠΑΟΚ θέλει

Τεμαχίζοντας τη Χρυσή Αυγή

Photo: Μ. Μυρίλλας @fosphotos.com
Κώστας Γιαννακίδης

Η κυβέρνηση δεν αδικεί τη λογική όταν αρνείται τη σύσκεψη πολιτικών αρχηγών για τη Χρυσή Αυγή. Αφού το θέμα αντιμετωπίζεται ως ποινικό, οι πολιτικοί αρχηγοί δεν έχουν τίποτα να προσθέσουν. Έχουν μόνο να αφαιρέσουν. Στο νομικό οπλοστάσιο υπάρχουν τα εργαλεία που ξεδοντιάζουν το τέρας. Τα υπόλοιπα μπορούν να συζητηθούν και στη Βουλή.

Μεταξύ μας, το μοναδικό που θα μπορούσε να τεθεί προς τον πρωθυπουργό, είναι γιατί ο αρμόδιος υπουργός άργησε να στείλει τον φάκελο στον Άρειο Πάγο και τους αστυνομικούς στο σπίτι τους-ή στις εταιρίες σεκιούριτι, στα νυχτερινά κέντρα, οπουδήποτε τέλος πάντων.

Ασφαλώς ο λόγος που η κυβέρνηση αρνείται τη σύσκεψη δεν είναι μόνο το θεσμικό μέτρο και η αμηχανία για την υστέρηση στα χρυσαυγίτικα. Η Νέα Δημοκρατία, ένα συμπαγές δεξιό κόμμα, έχει την ιστορική ευκαιρία να επιδείξει στην κοινωνία το σκαλπ της ακροδεξιάς. Σιγά μην το μοιραστεί με εκείνους που είναι ιστορικά ταγμένοι απέναντι στο τελευταίο σημείο της Δεξιάς.

Από την κυβέρνηση διαρρέουν ότι δεν υπάρχει επιστροφή, η σύγκρουση θα πάει ως το τέλος καθώς πρόκειται για αντιπαράθεση που δεν αφήνει χώρο στον συμβιβασμό. Στο καλό τους σενάριο, ο Σαμαράς αναδεικνύεται στον πολιτικό που υπερασπίστηκε, ακόμα και στα «χαρακώματα», τον αστικό προσανατολισμό της χώρας. Κακό σενάριο; Δεν περιγράφεται. Θεωρούν δε, ότι οι πυρήνες αντίστασης από την πλευρά της Χρυσής Αυγής δεν έχουν καμία σχέση με το εκλογικό ποσοστό του κόμματος. Οι νοικοκυραίοι, λέει, θα την εγκαταλείψουν. Εντάξει, αλλά ζούμε σε μία χώρα που δεν μπορεί να διαλύσει συνδέσμους οπαδών...

Πολιτικά, οι περισσότεροι ορέγονται λάφυρα αν στείλουν τη Χρυσή Αυγή πίσω στα υπόγεια. Η Νέα Δημοκρατία τους παραδοσιακούς Δεξιούς που δυσφορούσαν για την ανομία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ την ψήφο διαμαρτυρίας-είναι πλατιά τα κανάλια μετακίνησης ψηφοφόρων ανάμεσα σε αυτούς τους χώρους. Ο Καμμένος το κομμάτι που προβλέπει η θεωρία συνωμοσίας. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ δεν εγείρουν βλέψεις, αλλά θα επιδείξουν συνέπεια προς το ακροατήριό τους. Απλό; Όχι και τόσο. Διότι πάντα θα υπάρχει εκείνο το ακραίο κομμάτι που θα ζητεί έκφραση, ίσως και εκδίκηση. Επίσης με τους ένστολους να έχουν υποστεί υπερβολική πίεση στα οικονομικά δεν αποκλείεται η κυβέρνηση να βρεθεί προ εκπλήξεων ως προς την αποτελεσματικότητα της καταστολής. Δεν θα πλήξουμε στη μιζέρια μας αυτόν τον χειμώνα.

http://www.protagon.gr

Financial Times: Οι Σκοπιανοί δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο- Ηρθαν χίλια χρόνια μετά στα Βαλκάνια

Για το εάν ο Μέγας Αλέξανδρος έχει όντως σχέση με τους Σκοπιανούς και το «μακεδονικό» ζήτημα γράφουν οι Financial Times οι οποίοι επισημαίνουν πως δεν τίθεται τέτοιο θέμα καθώς ο Μακεδόνας βασιλιάς ήταν ελληνικής καταγωγής.

Στο ράφι τα προβλήματα της καθημερινότητας

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/ FosPhotos
Γράφει η Αγγελική Σπανού

Είναι νέο μέτρο το εισιτήριο των 25 ευρώ για την εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο; Με βάση την κυβερνητική λογική, δεν είναι γιατί αποτελεί πρόταση της ελληνικής πλευράς, και όχι της Τρόικας, προκειμένου να καλυφθεί το κόστος νοσηλείας των ανέργων και των ανασφάλιστων. Ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης εξήγησε (στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Σταρ) ότι θα αφορά όσους έχουν ετήσιο ατομικό εισόδημα 11.000 ευρώ και άνω και ότι αποτελεί τεκμήριο κοινωνικής δικαιοσύνης αφού οι πλουσιότεροι θα πληρώνουν για τους φτωχότερους.

 Είναι νέο μέτρο η αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, την οποία έχει προαναγγείλει ο υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων κ. Μ. Χρυσοχοίδης; Με βάση την κυβερνητική λογική, δεν είναι γιατί αποτελεί μνημονιακή δέσμευση από το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα το οποίο ψηφίστηκε πέρυσι τον Φεβρουάριο και ο κ. Χατζηδάκης κατάφερε τότε να πάρει παράταση με το επιχείρημα ότι θα βρεθούν έσοδα από την πάταξη της εισιτηριοδαφυγής.

Είναι νέο μέτρο ότι το πετρέλαιο θέρμανσης θα είναι πανάκριβο φέτος, παρόλο που πέρυσι η κατανάλωση μειώθηκε κατά 70%, ενώ επίσης υπήρξαν φοβερές κοινωνικές επιπτώσεις; Οχι βέβαια, με βάση τη λογική του οικονομικού επιτελείου, αλλά αντίθετα θα αποδειχθεί η κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης με την παροχή του επιδόματος θέρμανσης σε περισσότερους δικαιούχους.

Είναι νέο μέτρο οι 4.000 απολύσεις που θα γίνουν μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου; Κάθε άλλο, υποστηρίζει το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, δεδομένου ότι οι απολύσεις επίσης ανήκουν στις συμβατικές δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν προκειμένου να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη χρηματοδότηση της χώρας από τους δανειστές.

Συμβαίνουν παράξενα πράγματα: Η Τρόικα ζητά την εξόφληση των κρατικών χρεών προς την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, ύψους περίπου 600 εκ. ευρώ, για να ιδιωτικοποιηθούν γρήγορα φέρνοντας έσοδα στο δημόσιο ταμείο, κατά τους υπολογισμούς, περίπου 300 εκ. ευρώ. Επομένως, ποιο είναι το κέρδος;

Επίσης, οι εκπρόσωποι των πιστωτών αρνούνται να συμφωνήσουν σε μια λογική ρύθμιση χρεών προς τις εφορίες και τα ασφαλιστικά ταμεία, παρόλο που η ισχύουσα δεν απέδωσε, ακριβώς γιατί οι όροι ήταν απαγορευτικοί για τους περισσότερους οφειλέτες. Και ενθαρρύνουν την απώλεια του ΑΦΜ για εταιρείες που χρωστούν στο Δημόσιο, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται, όταν αυτό προφανώς θα οδηγήσει σε περισσότερα λουκέτα, την ώρα που -υποτίθεται- στόχος είναι η καταπολέμηση της εκρηκτικής ανεργίας.

Την ίδια ώρα, το Taxisnet παρουσιάζει προβλήματα, με αποτέλεσμα άλλοι να μην έχουν πάρει ακόμη εκκαθαριστικά και να υποχρεωθούν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος σε μία δόση χωρίς να φταίνε οι ίδιοι για την καθυστέρηση και άλλοι να βρίσκονται αντιμέτωποι με πρόστιμα που τους επιβλήθηκαν κατά λάθος, αλλά για να διορθωθεί αυτό το λάθος θα πρέπει οι ίδιοι να τρέχουν και να μη φτάνουν.

Το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών έκλεισε τις πόρτες του, αφού οι πρυτανικές αρχές δηλώνουν αδυναμία να το λειτουργήσουν ελλείψει των διοικητικών υπαλλήλων που βγαίνουν σε διαθεσιμότητα, οι Δήμοι χάνουν έσοδα από τη στάθμευση που δεν είναι πια ελεγχόμενη λόγω κατάργησης της Δημοτικής Αστυνομίας, και σε λίγες μέρες θα έρθουν τα τέλη κυκλοφορίας μαζί με τον έκτακτο φόρο πολυτελείας για αυτοκίνητα 2.000 ευρώ ανεξάρτητα από την εμπορική τους αξία, με μοναδικό κριτήριο τον κυβισμό.

Το υπουργείο Εργασίας αναγνωρίζει ότι οργιάζει η αδήλωτη εργασία, οι καθυστερήσεις πληρωμών είναι ο κανόνας στον ιδιωτικό τομέα και η απλήρωτη εργασία καλπάζει, ενώ είναι προδιαγεγραμμένη η μείωση των επικουρικών συντάξεων και των εφάπαξη, ως πρώτο βήμα για τη "διόρθωση" στο καταρρέον ασφαλιστικό σύστημα.

Παρόλα αυτά, η συμμετοχή στις απεργίες που πραγματοποιούνται στο χώρο της παιδείας και της υγείας δεν είναι υψηλή, αφού, όπως όλα δείχνουν, οι εργαζόμενοι δεν έχουν την αντοχή να χάνουν μεροκάματα και άλλοι υποχωρούν στην αίσθηση της ματαιότητας.

Η θεσμική αφύπνιση για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής προσφέρει, προσωρινά, τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να τραβήξει την κουρτίνα και να κρύψει τα εκρηκτικά προβλήματα της καθημερινότητας που αφορούν την κοινωνική πλειοψηφία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα αδιέξοδα δεν υπάρχουν και δεν διαμορφώνουν πραγματικότητες.

http://tvxs.gr/

Άγριο ξύλο, στον προκλητικό Μπουμπούκο...

Ο Χατζηνικολάου ανέλαβε τις καρπαζιές. Σε κάθε ανοησία του Αδώνιδος, του τράβαγε και κανα δυο ανάποδες. "Θα μας πείτε ότι είναι καλό για τον πολίτη, να πηγαίνει στο νοσοκομείο, με την φορολογική του δήλωση;" Ο ...Γεωργιάδης προσπάθησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση αραδιάζοντας διάφορα νούμερα.

Ο άλλος, φτιαγμένος, τον έπιασε από το λαιμό. Και τι θα γίνει , αν κάποιος είναι πάνω από το όριο του φορολογικού εισοδήματος (των 11.000) και δεν έχει τα 25 ευρώ να πληρώσει, θα τον διώξετε;

Η απάντηση έκανε τους τηλεθεατές να ανατριχιάσουν: Δεν θα τον διώξουμε, αλλά θα στείλουμε τα 25 ευρώ στην εφορία, για να τα πληρώσει εκεί!

Τέλος, ο Μπουμπούκος συνέστησε στην Μάρα να μην δίνει σημασία στα όσα λένε οι συνδικαλιστές. Ο Χατζηνικολάου είχε ήδη βαρεθεί να ρίχνει φάπες - τέλειωνε και ο χρόνος - και τον άφησε να φύγει, χωρίς άλλες εκδορές και μώλωπες...

http://nonews-news.blogspot.gr/

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ: Μαμά, κοίτα

Του Μάριου Μάζαρη

Μαμά, κοίτα, μπήκα στη σειρά, με βάλαν δηλαδή στη σειρά, δεν ήταν αυτοβούλως που σήκωσα τα χέρια, που παρατάχθηκα και που ακούμπησα τον ώμο του μπροστινού μου, σαν να’ θελα «Κουράγιο» να του πω, «είμαι στο πλάι σου κι αυτό θα το περάσουμε μαζί», που παραδόθηκα σε άλλου κρίση και για δική του χρήση, εσύ με έφερες εδώ, θα έπρεπε να ξέρεις καλύτερα.

Μου είπαν θα με αγιάσουν, θα με διαβάσουν, θα με ξορκίσουν και θα τρομάξουν. Θα νιώθω σαν δαιμονισμένος, μία φορά έστω τον χρόνο και να το βάλω καλά στο κεφάλι μου πως οι εξορκισμοί θέλουν κι αυτοί μία καλή τον χρόνο επανάληψη. Αυτό θα κρατήσει χρόνια, μόνο που μέσα μου κακό πνεύμα δεν έχω, έχω όμως ανήσυχο. Κι αυτό μου είπαν πρέπει να διώξω. Να κάνω ένα φου και να τα σβήσω όλα τα κεριά στο νου μου και να ζηλέψω μοναχά αυτό που έχουν να μου δώσουν. Μαμά, κοίτα, στο τέλος θα τα καταφέρουν. Αλλά να ξέρεις, θα ήθελα να σταθώ στο κέντρο της αυλής, να μην έχω μπροστινό και πίσω, να μην έχω στοίχιση, παράταξη και προσοχή. Να στέκομαι με το ένα πόδι και να μην πέφτω, να στέκομαι με τα δύο πόδια και να σωριάζομαι, να στέκομαι στο κάτω-κάτω όπως θέλω και κανείς να μη με βάζει.

Μαμά, κοίτα, με βάλαν να καθίσω σ’ ένα θρανίο, μια φυλακή με τέσσερα πόδια που δε σε πάνε πουθενά, δεν περπατά, μονάχα τρίζει ή και σκονίζεται κι όλο την τρίβεις κι όλο αυτή βρωμίζεται. Και μου’ παν πως μπορώ τις μέρες μου να τις μετρώ χαράσσοντας γραμμές πάνω σ’αυτή τη φυλακή. Θα γίνει το θρανίο μου τοίχος, κελί κι ημερολόγιο. Μόνο που ημερολόγιο ποτέ στ’ αλήθεια δε θα γίνει, δε θα θυμάται το θρανίο τα δικά μου τα γενέθλια ή τα δικά σου, ή πότε φίλησα ή πότε έκανα πρώτη φορά μου έρωτα ή πότε έμαθα απ’τα λάθη να διδάσκομαι. Μόνο τ’ απλά μου θα θυμάται, τα ανέκδοτα, τα όσα έλεγα για να μη σκάψω μέσα μου βαθύτερα, να μην ανοίξω στο σχολείο τον δικό μου κόσμο να φανεί, γιατί μου είπαν να προσέχω. Διπλανούς και μακρινούς και συγκρατούμενους. Το θρανίο θα το σκάψω, θα το σκάβω κάθε μέρα από λίγο, με το μολύβι ξυσμένο, σαν μικρό σουγιά ή σαν κουτάλι, λίγο τη μέρα να φανεί το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, η γη κάτω από τα όνειρά μου. Μαμά, κοίτα, ξέρω ότι κι εσύ στις ίδιες φυλακές μεγάλωσες, αλλά αυτός δεν είναι λόγος αρκετός για να σου μοιάσω. Εξάλλου, εσύ μέχρι και σήμερα ανορθόγραφα τη γράφεις την ελευθερία.

Μαμά, κοίτα, μου είπαν θα με μάθουν να πιστεύω. Όχι σε όλα, σε όσα όμως θέλουν κι έχουν πριν από μένα κάνει έρευνα . Δουλεύουν για μένα, το διανοείσαι, δε θα χρειάζεται ποτέ μου να αναρωτηθώ γιατί και πώς και πού, θα είναι όλα σερβιρισμένα, στον πίνακα, στο πιάτο, στο βιβλίο, κάτω απ’τη μύτη μου, μέσα στην τσάντα μου, και δε θα πρέπει πια εσύ να ξεροσταλιάζεις, να ξενυχτάς να μου διαβάζεις παραμύθια, θα το κάνουν πια εκείνοι, θα μου διαβάζουν όλα τα παραμύθια που δεν ήθελα ποτέ να μάθω, όσες φορές κι αν χρειαστεί μέχρι απ’έξω να τα μάθω, να πω για τις φορές και τους καιρούς που άλλοι έζησαν καλά, εμείς χειρότερα, πάντα χειρότερα, και θα πρέπει τα παραμύθια τους να μάθω, για να μπορέσω ίσως και να τα ζηλέψω, να γίνω ήρωας δίχως την πανοπλία, στη μνήμη μου να τα ανασύρω όταν μου πούνε «γράψε και πάρε έναν βαθμό, πάρτον και ράψτον πάνω στο μανίκι σου, στο δέρμα σου πάνω τυπωσέ τον, δε θα’ σαι πια ο χ, ο ψ, ο ω, θα’σαι ο 6, ο 8, ο ‘’λίγη προσπάθεια ακόμα δε θα έβλαπτε’’, ο ‘’πάλι αδιάβαστος Γιωργάκη,’’, ο ‘’μα επιτέλους τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις’’». Αυτό το τελευταίο σταμάτησαν να το λένε, έτσι μου είπαν. Γιατί πια ξέρουν τι θα γίνουμε, όταν μεγαλώσουμε. Άνεργοι. Μ’ ένα κεφάλι γεμάτο παραμύθια, που δε θα έχουμε παιδιά να τους τα πούμε.
Μαμά, κοίτα, μου είπαν θα με μάθουν να πιστεύω. Σε Θεό, σε Χριστό, σε θαύματα, μου είπαν ότι είμαι χριστιανός και πως γι’αυτό θρησκευτικά θα έχουμε στο πρόγραμμα.

Το ήξερα πως ήμουν χριστιανός, μου το’λεγες τις δυο, τις τρεις φορές τον χρόνο που με πήγαινες στην εκκλησία, και τις φορές που με χαστούκιζες όταν δεν έκανα μπροστά σε άλλους τον σταυρό μου. Εδώ θα γίνω πιο πολύ. Θα πάρω και σ’αυτό έναν βαθμό και θα μπορώ να αποδείξω ότι είμαι. Θα μάθω και τη γλώσσα που εσύ μου περιόρισες μόνο στα κάτσε και στα σήκω, σε όλου του κόσμου τις προστακτικές, κι ας είχα εγώ στο νου μου πτώσεις δοτικές. Θα μάθω ιστορία για να μπορώ τους μετανάστες να κλωτσάω, θα μάθω φυσική για να μπορώ τη φύση να λερώνω, θα μάθω μαθηματικά για να μετρώ τα όνειρα που δε θα γίνουνε ποτέ αληθινά, γιατί σκοντάφτουν σε αριθμούς, γιατί σκοντάφτουν σε ευρώ, κι αυτά μας τα βιβλία όλα σε ευρώ μας τα υπολόγισαν, βιάστηκαν κι αυτά ν’αλλάξουν νόμισμα, χωρίς όμως πρώτα να λύσουν τα προβλήματα. Θα μάθω αρχαία ελληνικά, για να μπορώ τα γκρικλις να αφαιρέσω απ’τη ζωή μου. Μαμά, κοίτα, αν δεν υπήρχε το σχολείο θα γινόμουν δυστυχής.

Μαμά, σ’ ευχαριστώ που μ’ εγκατέλειψες στο σχολείο. Κάθε μέρα που περνά μαμά, κοίτα πως δε θα μοιάζω σε τίποτα μ’αυτό που θα γινόμουν. Μέρα με τη μέρα η φαντασία μου θα εξαφανίζεται, δεν ήταν και σε τίποτα εξάλλου χρήσιμη, όλο μπελάδες μου δημιουργούσε. Ο χρόνος μου θα εκμηδενίζεται, αλλά κι αυτόν δεν τον χρειάζεσαι να σε πληγώνει άλλο. Θα συναντιόμαστε στα κλεφτά, πριν πάω αγγλικά, κομπιούτερ, ρυθμική και γυμναστήριο, θα με κοιτάς στα πόδια ή στην πλάτη, θα μου φοράς τα ρούχα μου, θα μου σερβίρεις το φαί και θ’ αποφεύγεις να με δεις στα μάτια. Μαμά, θα σε φωνάζω μέχρι να με κοιτάξεις. Κάποτε κι εμείς μαμά, θα πάρουμε εξιτήριο.

Intellectum

tvxs.gr

Η αρχαία κινεζική παράδοση των «δεμένων ποδιών»


Η Han Qiaoni από την περιοχή Yuxian στη βόρεια επαρχία της Κίνας Shanxi είναι 102 ετών και πιστεύεται ότι είναι μία από τις λίγες εναπομείνασες γυναίκες στη χώρα που έχουν δεμένα πόδια.

Ποδόσφαιρο: Με... τρανσέξουαλ το νέο ροζ σκάνδαλο του Μπενζεμά

Μια νέα ιστορία έρχεται να μπλέξει και πάλι το όνομα του Καρίμ Μπενζεμά σε ροζ σκάνδαλο αφού σύμφωνα με την Βελγική ιστοσελίδα «Sud Info», ο Γάλλος επιθετικός πλήρωσε 8 χιλιάδες ευρώ σε ένα τρανσέξουαλ με σκοπό να συνευρεθεί μαζί

Η κρίση «σηκώνει» κοκτέιλ

Βίκυ Λεβαντή

Απαιτεί άραγε τέχνη ένα κοκτέιλ lemon pie; Σίγουρα ναι, απαντούν οι ειδικοί
αλλά και οι πότες με εκλεπτυσμένα γούστα. Μπορεί να θεωρείται είδος πολυτελείας, αλλά να που, ακόμα και στην Ελλάδα της κρίσης, ζει στιγμές δόξας και μεγάλης κατανάλωσης

Ένας καλός bartender είναι καλλιτέχνης, με masterpiece τα κοκτέιλ του. Αυτό ισχυρίζονται κάποιοι. Αν δεν συμφωνείτε, ακόμα κι αν δεν πίνετε αλκοόλ, επισκεφτείτε ένα καλό κοκτέιλ μπαρ, καθίστε στην μπάρα, συμβουλευτείτε ή παραγγείλετε στον bartender σας και παρακολουθήστε την όλη διαδικασία. Μην απαντήσετε ακόμα. Αναρωτηθείτε μόνο όταν φτάσετε στον πάτο του ποτηριού σας. Γιατί, όταν μπροστά σας σερβίρεται ένα περίτεχνο κοκτέιλ, με σπιτικά σιρόπια, περίεργα βότανα και εξωτικά φρούτα, σχεδόν με ταχυδακτυλουργικά μέσα και απίστευτη ταχύτητα, τότε ίσως και να έχουν δίκιο. Η προετοιμασία ξεκινάει πολύ πριν ανοίξει τις πόρτες του το κοκτέιλ μπαρ. Όταν έρθει η ώρα να προμηθευτούν τα καλύτερης ποιότητας υλικά τους, από τα bitters μέχρι τη σπιτική λεμονάδα και τον πάγο. Βέβαια, δεν αρκούνται μόνο στη συλλογή των υλικών. Όταν «παραδίδεις μαθήματα mixing», αυτό είναι μόνο η αρχή. Πίσω από την μπάρα κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφία και φυσικά μια ακόμα μεγαλύτερη βιομηχανία.

Έπιναν κοκτέιλ από το 1850
Το κοκτέιλ δεν είναι κάτι καινούργιο. Κοκτέιλ έπιναν από το 1850. Απλώς, πλέον απολαμβάνουμε το κοκτέιλ της νέας γενιάς, από «ψημένους» bartenders, σε ποιοτικά μπαρ. Αυτό είναι το θέμα του πρόσφατου ντοκιμαντέρ του Ντάγκλας Τιρόλα με τίτλο «Hey Bartender!», το οποίο φυσικά έχουν δει πολλοί που ασχολούνται με την τέχνη του κοκτέιλ. Η ταινία  καταγράφει  την επανάσταση του κοκτέιλ, τη δεύτερη χρυσή εποχή του- που ξυπνά νοσταλγικά θολές μνήμες της πρώτης-μας πηγαίνει στην Αμερική, αρχές δεκαετίας του 20ού αιώνα. Έπειτα μας μεταφέρει στην περίοδο της  ποτοαπαγόρευσης,  που έπαιξε ανασταλτικό ρόλο στη συνέχειά της. Υπήρχαν βέβαια και οι  ρομαντικοί bartenders, που δεν άλλαξαν χώρα για μια καινούργια δουλειά. Παρέμειναν εκεί για να αναμειγνύουν τα αμφιβόλου ποιότητας ποτά, λόγω του ότι είχαν παρασκευαστεί παράνομα. Μάλιστα, οι περίεργες μείξεις τους με χυμούς τούς έκανε τη ζωή λίγο πιο... «κοκτεϊλάτη» επειδή κάλυπταν με άνεση μέσα στα μπουκάλια την παράνομη αλκοόλη. Και πάλι όμως, η τάση για τα κοκτέιλ ξεθύμανε.  Ξαναγωντάνεψε το 1990 σε Μανχάταν και Λονδίνο. Ο Τιρόλα μπορεί να μην έδεσε σωστά όλα τα συστατικά που κάνουν ένα ντοκιμαντέρ επιτυχημένο, κατάφερε όμως να αποκαλύψει λίγη από τη μαγεία που κουβαλάνε οι τοπ bartenders της Νέας Υόρκης. Τα άτομα που επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν την παγκόσμια κοκτέιλ σκηνή. Δεν είναι μικρή υπόθεση το ότι οι συντάκτες των «New York Times» και άλλων κολοσσιαίων εφημερίδων και περιοδικών της Αμερικής ξοδεύουν με άνεση και θαυμασμό μελάνι για πάρτη τους. Βέβαια, η γιορτή της «κοκτέιλ κουλτούρας» έρχεται με τη διοργάνωση της μεγαλύτερης εκδήλωσης με θέμα τα κοκτέιλ, το «Tales of the Cocktail», που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στη Νέα Ορλεάνη, εκεί όπου τα τίμησαν για πρώτη φορά.

Το bartending δεν είναι εύκολη υπόθεση
Το bartending μπορεί να μην είναι το επάγγελμα που κάθε γονιός ονειρεύεται για το μέλλον του παιδιού του, σίγουρα όμως δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Παλαιότερα, οι περισσότεροι έμπαιναν στον χώρο κυρίως για... ένα «simple ’n’ easy» χαρτζιλίκι. Αν λάβουμε, όμως, υπ’ όψιν ότι είναι μια δουλειά που απαιτεί ταχύτητα, ακρίβεια, σιγουριά, εξειδικευμένες γνώσεις, φιλικότητα, πάθος, ερωτική σχέση με τη ζωή και κυρίως με τη νυχτερινή διασκέδαση, τότε το bartending δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαντάζει. Χρειάζεται συνεχή εκπαίδευση  και σκληρή δουλειά. Για κάποιους, η δημιουργία ενός κοκτέιλ είναι η γέφυρα επικοινωνίας που ενώνει τον bartender με τον πελάτη. Για άλλους, είναι μια δημιουργική διαδικασία μέχρι την τελευταία σταγόνα που θα πέσει στο ποτήρι. Μερικοί το βλέπουν σαν φιλοξενία, νιώθοντας την ανάγκη να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να νιώσουν οι «φιλοξενούμενοί» τους άνετα στο μπαρ, ενώ λίγοι είναι αυτοί που υποδύονται ρόλους, σαν τους ηθοποιούς, οι οποίοι μεταμορφώνονται σε δεκάδες διαφορετικούς bartenders για τον κάθε έναν. Όπως και να έχει, οι καλύτεροι κάθε βράδυ κρατάνε το επίπεδο και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους στα επίπεδα της τέχνης.

Η χρυσή εποχή... των Greκοκτέιλ!
Αρχικά, για τους περισσότερους Έλληνες, η λέξη «κοκτέιλ» παρέπεμπε στον Τομ Κρουζ που πετούσε τα σέικερ στον αέρα στο ομώνυμο φιλμ του 1988. Αργότερα, ήρθαν τα «Cosmo’s» που έπινε η Κάρι Μπράντσο στο «Sex & The City». Έτσι, σιγά - σιγά τα wine bars υποχώρησαν για το «cocktail comeback». Πλέον, το αθηναϊκό κοινό κατευθύνεται υπερήφανο και χωρίς δεύτερη σκέψη στα ποιοτικά μπαρ της πρωτεύουσας. Άραγε το κοκτέιλ είναι μόδα, τάση ή και τα δυο; Είναι μια «τάση που δεν έχει φύγει, ούτε πρόκειται να φύγει. Απλώς τον τελευταίο χρόνο, η τάση έγινε και μόδα» μας διαβεβαιώνει ο Θανάσης Πουρνάρους, ο ιδιοκτήτης και bartender του βραβευμένου «Baba Au Rum», το οποίο βρίσκεται στην οδό Κλειτίου, στο Μοναστηράκι. «Οι Έλληνες εξακολουθούν να πίνουν πολλά κοκτέιλ. Είναι η δεύτερη χρυσή εποχή του. Και η... καλύτερη» μας λέει. Και πώς το δικαιολογεί; «H κρίση έφερε μια επιθυμία για μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή. Όπως στο φαγητό, το ίδιο συνέβη και στα ποτά μας». Δεν δικαιολογείται διαφορετικά η τάση να ξεπετάγονται τόσα κοκτέιλ μπαρ στο κέντρο αλλά και στα προάστια της Αθήνας. Αλλά και κάθε μπαρ που σέβεται τον εαυτό του συμπεριλαμβάνει στη λίστα του πάνω από δέκα κοκτέιλ. Το κατά πόσο όλα αυτά μπορούν να το υποστηρίξουν, αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Την ίδια άποψη για την κρίση και το κοκτέιλ συμμερίζεται και ο Νίκος Ζήσης, bartender και συν-ιδιοκτήτης του μεξικάνικου – tequilla based – κοκτέιλ μπαρ στην Αβραμιώτου, «Dos Agaves». «Λόγω της κρίσης, όλοι άρχισαν να το ψάχνουν λίγο περισσότερο. Ιδιοκτήτες μαγαζιών και πελάτες. Ο κόσμος δεν είναι πια τόσο χαλαρός όσο παλιότερα. Δεν ξοδεύει συνέχεια. Όταν το κάνει όμως, πρέπει να αξίζει» λέει αναφερόμενος στην τάση των Ελλήνων που, αντί για «απλό ποτάκι - μπαγιάτικο φιστίκι», ζητάνε σπάνια βότανα, καλά αποστάγματα, περίτεχνους συνδυασμούς και άψογες γεύσεις. «Ο κόσμος έρχεται σε εμάς γιατί ξέρει ότι θα τον προσέξουμε, θα τον διασκεδάσουμε και θα περάσουμε καλά». Και πώς του αρέσει περισσότερο να τον αποκαλούν; «Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Είτε bartender είτε barman είτε mixologist, αυτός που σε κρίνει τελικά είναι ο πελάτης. Και το αποτέλεσμα είναι στο ποτήρι σου».

Το κοκτέιλ  είναι είδος πολυτελείας με τεράστια  κατανάλωση
Γενικότερα, τα κοκτέιλ μπαρ της Αθήνας δεν έβαλαν ποτέ ως στόχο τον κόσμο της μπύρας, του ρακόμελου και του τσίπουρου. Εξάλλου είναι μια άνιση μάχη. Σε κανένα κοκτέιλ μπαρ δεν θα βρεις μεγάλη ποικιλία από μπύρες και κρασί. Ανάλογα με το προϊόν που πουλάς, τον αντίστοιχο κόσμο θα προσελκύσεις. «Σίγουρα το κοκτέιλ αποτελεί ένα είδος πολυτελείας» μας λέει ο Αχιλλέας Πουλημένος, bartender στο αφρολατινικό «Tiki Bar», στην Ακρόπολη. «Η πορεία τους, όμως, είναι ανοδική και η κατανάλωσή τους τεράστια» μας λέει. Και συνεχίζει: «Γενικά, ο τζίρος στα μαγαζιά μπορεί να έχει πέσει απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά υπάρχει πολύς κόσμος που βγαίνει σε καθημερινή βάση για να πιει κοκτέιλ». Και πόσα μπορεί να πιει; «Από ένα έως... δώδεκα». Θα τα αντέξει άραγε η αγορά της Αθήνας τόσα μπαρ με κοκτέιλ; «Ναι, τα αντέχει. Στην Ελλάδα είμαστε σε πολύ υψηλές θέσεις σε κατανάλωση αλκοόλ. Είμαστε οι καλύτεροι πελάτες των εταιρειών παραγωγής αλκοόλ της Ευρώπης. Απλώς, στο τέλος θα επιβιώσουν μόνο οι καλύτεροι». Ο δικός του μισθός πάντως, όπως λέει,  είναι «τριπλάσιος από αυτόν ενός καλόμισθου αρχιτέκτονα».
Και στο «The Gin Joint», το μπαράκι που άνοιξε πριν από τρία χρόνια, με το ιδιαίτερο concept που σε μεταφέρει αμέσως στην Αμερική της ποτοαπαγόρευσης, παρατηρείται η στροφή του κόσμου προς την ποιότητα του ποτού, και συγκεκριμένα στο gin. «O κόσμος πλέον ψάχνει τα όμορφα πράγματα, τα πιο προσεγμένα και εξεζητημένα. Οι περισσότεροι εδώ έρχονται για κοκτέιλ τις καθημερινές και τις Κυριακές. Παρασκευή και Σάββατο φεύγουν πιο πολύ τα straight ποτά» μας λέει ο ιδιοκτήτης Δημήτρης Κιάκος. Κι ας έχουν ελάχιστη διαφορά στην τιμή.   Γενικά, οι τιμές ενός κοκτέιλ κυμαίνονται –ανάλογα με το επίπεδο της αλκοόλης που περιέχουν– από 7  έως 12 ευρώ, την στιγμή που τα απλά ποτά στοιχίζουν 6-7 ευρώ.
Τι γίνεται, όμως, με το happy hour στην Ελλάδα; Σ’ ένα από τα πιο mainstream και ρετρό στέκια της Αθήνας, στο «Drunk Sinatra» της οδού Κολοκοτρώνη, ο Τεό, ένας εκ των τριών ιδιοκτητών, μας διαβεβαιώνει πως «εγώ δεν έχω happy hour. Στην Ελλάδα ο κόσμος δεν το έχει σε εκτίμηση, όπως στο εξωτερικό. Όταν κάποιος ακούει ότι ένα μαγαζί έχει happy hour , νομίζει ότι το μπαρ δεν πάει καλά». Και συνεχίζει: «Οι τιμές κοκτέιλ και ποτών δεν έχουν μεγάλες διαφορές. Αν ήμουν στο Κολωνάκι, θα μπορούσα να έχω happy hour. Τώρα όμως όλα είναι πολύ μελετημένα». Και τι προτιμάει ο δικός του κόσμος στο street spot που κάθε βράδυ γεμίζει τον πεζόδρομο; «Σε μας η μπύρα και το κοκτέιλ έχουν την ίδια ακριβώς κατανάλωση, ενώ τα καθαρά ποτά έρχονται δεύτερα».

Το κοκτέιλ... όπως δεν το ξέρουμε

Ακόμα αμφισβητείται η προέλευση της λέξης cocktail.

Την πρώτη φορά, όμως, που βρέθηκε καταγεγραμμένη ήταν στην Αγγλία, στο «The Morning Post and Gazetteer in London», στις 20 Μαρτίου του 1798.

Στην Αμερική εντοπίστηκε για πρώτη φορά στις 28 Απριλίου του 1803, στη «Farmer’s Cabinet».

O πρώτος ορισμός του εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη, στις 13 Μαΐου του 1806.

 Ο πρώτος οδηγός για συνταγές από bartender σε bartender ήταν όταν ο Jerry Thomas δημοσίευσε το 1862 ένα βιβλίο με τίτλο «How to mix drinks» ή «The Bon Vivant Companion».

 Στο Μισούρι της Αμερικής έγινε το πρώτο κοκτέιλ πάρτι, τον Μάιο του 1917. Με πενήντα προσκεκλημένους και διάρκεια μιας ώρας.

 Το 2005, ο αρχαιοχημικός Patrick MacGroven, από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, ανακοίνωσε πως ανακάλυψε το πρώτο κοκτέιλ ανάμεσα στα 5.000 χρόνων πήλινα δοχεία, από τις όχθες του ποταμού Τίγρη, κάπου μεταξύ Ιράν και Ιράκ. Το... επίμαχο δοχείο περιείχε ίχνη τρυγικού οξέος, χυμό μήλου και κριθάρι. Εκείνος το περιέγραψε ως «το πρώτο μεθυστικό ποτό».

http://www.topontiki.gr

Το πουλόβερ του Ντερμπεντέρη...

Το΄ριξε στο "πλέξιμο" - ή, μάλλον, στο ξέπλεξιμο - ο Ντερμπεντέρης. Ηδη άρχισε να ξηλώνεται το πουλόβερ και να ξετυλίγεται το κουβάρι για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής.

Και...να, ξανά μανά το πουλόβερ: Υπομονή χρειάζεται. Εδώ είμαστε! Θα παρακολουθήσουμε όλο το ξήλωμα του πουλόβερ...

http://nonews-news.blogspot.gr/

Κόψτε το τσιγάρο και κοιμηθείτε καλύτερα

Οι Αμερικανοί ανακάλυψαν άλλο ένα λόγο για να κόψει κανείς το κάπνισμα: η καλύτερη ποιότητα του ύπνου. 

Στον αέρα τα Ολοήμερα και τα Ειδικά Σχολεία

Μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζουν τα Ολοήμερα Σχολεία και τα Σχολεία Ειδικής Αγωγής, λίγες ημέρες μετά την έναρξη της εφετινής χρονιάς. Την πλήρη λειτουργία τους εντός των επόμενων ημερών υπόσχεται το υπουργείο Παιδείας.