Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Νίκος Ζήσης: «Η Εθνική ομάδα έχει ανάγκη από νέο αίμα»

Τη δική του εκτίμηση για την κακή πορεία της Εθνικής ομάδας στο Ευρωμπάσκετ έδωσε ο Νίκος Ζήσης.
Ο έμπειρος γκαρντ σε συνέντευξή του στο «Βήμα» ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούν, ενώ υπογράμμισε την ανάγκη ανανέωσης της ομάδας σε όλα τα επίπεδα.
Αναλυτικά οι δηλώσεις

Όταν ο Λαζαρίδης μνημόνευσε το ΚΚΕ

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

«Δεν του τα λέμε μόνο εμείς του ΣΥΡΙΖΑ, του τα έλεγαν και άλλα αριστερά κόμματα τον Δεκέμβριο του 2008», δήλωσε ο Χρύσανθος Λαζαρίδης στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Ποια ήταν τα «άλλα αριστερά κόμματα;». Μα φυσικά το ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα, που, μετά τη συνάντησή της με τον Καραμανλή, ανακοίνωσε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τ' αυτιά των κουκουλοφόρων». Κακώς πήγε τόσο πίσω ο κ. Λαζαρίδης. Θα μπορούσε να ανατρέξει στην πρόσφατη συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στη ΔΕΘ, όπου ο γ.γ. του ΚΚΕ χαρακτήρισε μεν ανιστόρητη τη θεωρία των δύο άκρων, έσπευσε ωστόσο να συμπληρώσει ότι και «ο ΣΥΡΙΖΑ με τον τυχοδιωκτισμό του δίνει δικαιώματα».

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τώρα που τα νύχια του κτήνους φάνηκαν γυμνά στον ήλιο, θα περίμενε κανείς ότι το ΚΚΕ θα έβαζε λίγο νερό στο κρασί του. Ούτε νερό, ούτε ίσκιος. Ο "Ριζοσπάστης" βγήκε χθες με κεντρικό άρθρο και έγραψε ότι «η Χρυσή Αυγή πάτησε στα ιδεολογήματα που έσπερναν τα αστικά ΜΜΕ και κόμματα μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι για την κρίση ευθύνονται οι σπατάλες, τα λαμόγια πολιτικοί και ότι αυτοί πρέπει να τιμωρηθούν για να δει χαΐρι ο λαός. Πάτησε στα ντου εναντίον πολιτικών στις παρελάσεις, για τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ότι έριξαν κυβερνήσεις». Σαν να ακούω τον Χρύσανθο ή, για να μην είμαι υπερβολικός, σαν να ακούω τον Βενιζέλο.

Η ηγεσία του ΚΚΕ ευφραίνεται με τους επαίνους της Δεξιάς, της αρέσει να ακούει τον Σαμαρά να αποκαλεί το Κόμμα «σοβαρή Αριστερά», σε αντίθεση με τους άλλους, τους μπαχαλάκηδες. Τους αρέσει να διαβάζουν στη στήλη του Δ. Μητρόπουλου στα "Νέα" ότι «Ο Τσίπρας δύει, ο Κουτσούμπας ανατέλλει» και στη στήλη του Γ. Παπαχρήστου ότι «όσο περνάει ο καιρός, ο Κουτσούμπας μου γίνεται όλο και πιο συμπαθής». Οι έπαινοι είναι ευπρόσδεκτοι κι ας είναι κι απ' τον Παπαχρήστο.

Τους αρέσει να τα διαβάζουν, μολονότι ξέρουν ότι είναι λυκοφιλίες, επιθέσεις αγάπης ενός καθεστώτος που βλέπει το ΚΚΕ ως υποδοχέα δυνητικών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Το γνωρίζουν και όμως συνεχίζουν, αφήνουν τον Σαμαρά και την ακροδεξιά δράκα του να δηλητηριάζουν την κοινωνία με μίσος για την Αριστερά. Δεν είναι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ το δηλητήριο, είναι για ολόκληρη την Αριστερά. Όταν λένε για Μελιγαλάδες, γουναράδικα και δικτατορίες του προλεταριάτου, λοξοκοιτάζουν και προς το ΚΚΕ, αλλά η ηγεσία δεν τους βλέπει, έχει το βλέμμα στραμμένο στην κάλπη. Δεν ακούει καν τον Βορίδη, που είπε χθες ότι και το ΚΚΕ είναι εκτός συνταγματικού τόξου.

Όσο το ΚΚΕ είναι ακίνδυνο για το σύστημα, το σύστημα θα του χαϊδεύει στοργικά το κεφάλι. Με το που θα γίνει επικίνδυνο, αν γίνει ποτέ επικίνδυνο, το χάδι τους θα γίνει γροθιά.

Πηγή: avgi.gr

Οριακό προβάδισμα ΣΥΡΙΖΑ σε νέα δημοσκόπηση

Οριακό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου και πτώση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, καταγράφει νέα δημοσκόπηση της εταιρείας Metron Analysis για το Έθνος της Κυριακής.

Ο γέρος και η βία

Ζεμπίλας Ανδρέας

Τετάρτη απόγευμα και τσουπ, ένας ηλικιωμένος στο κανάλι Star σχολιάζει τη δολοφονία του παλλικαριού από τον χρυσαυγίτη: «Η βία μόνο με τη βία μπορεί να ανταπεξέλθει».

Αφήστε τη γραμματική και να δούμε την ουσία. Πράγματι, απέναντι στη φασιστική βία, η νόμιμη βία του κράτους πρέπει να εφαρμόζεται άμεσα και δραστικά. Αλλά με μία κυβέρνηση που συνεχώς αλληθωρίζει προς την Ακροδεξιά και μια αστυνομία που δείχνει ανοχή στη Χρυσή Αυγή - και συχνά συμπάθεια - τι πρέπει να γίνει;
Εντάξει, ασφαλώς η οικονομική κρίση τροφοδοτεί τον ναζισμό, τόσο στη γερμανική Δημοκρατία της Βαϊμάρης παλιότερα όσο και τον νεοναζισμό σήμερα στη χώρα μας. Το διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα που έστησαν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., ενίσχυσαν το φαινόμενο. Και η βία της Χ.Α. στρέφεται βέβαια κυρίως εναντίον της Αριστεράς.
Τι να κάνουμε λοιπόν; Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ απαντούν σωστά «με το εργατικό και μαζικό κίνημα». Και οπωσδήποτε με πίεση προς τους θεσμούς να κάνουν επιτέλους τη δουλειά τους.
Όμως η Χρυσή Αυγή έχει επιλέξει ένα ιδιότυπο αντάρτικο πόλεων. Χτυπάει μόνο μεμονωμένους μετανάστες και μέλη κομμάτων της Αριστεράς όταν δεν έχουν στήριξη και τα μέλη των νεοναζί είναι συντριπτικά περισσότερα. Χτυπάει ακόμη και αναρχικές ομάδες (π.χ. στην Πάτρα) όταν ξέρει ότι οι αναρχικοί δεν διαθέτουν αριθμητικές εφεδρείες.
Ποτέ δεν δίνει μετωπικές μάχες και κάθε φορά που οι αριστεροί κατεβαίνουν σε μαζικές διαδηλώσεις αυτοί λουφάζουν καγχάζοντας και περιμένουν την επόμενη ευκαιρία.
«Η βία μόνο με τη βία μπορεί να ανταπεξέλθει» είπε ο γερο-αριστερός και ήξερε τι λέει. Η Αριστερά, αλλά και όλοι οι δημοκράτες, πρέπει να αντιμετωπίσουν την τακτική της Χ.Α. με Επιτροπές Δημοκρατικής Άμυνας σε γειτονιές και χώρους εργασίας. Στη δική μου γειτονιά, οι χρυσαυγίτες άρχισαν πέρσι να χτυπούν μετανάστες. Οι αναρχικοί και άλλοι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής απάντησαν αμέσως δυναμικά. Η Χρυσή Αυγή εξαφανίστηκε από την Πλατεία Αμερικής. Η αμυντική λαϊκή βία είναι και νόμιμη, και αναγκαία..

http://www.avgi.gr/

Ν.Ε. Πατρών: Ανακοίνωση για την μικρή χρονικά μετάθεση των εκλογών

Η διοίκηση της ΝΕΠ εξέδωσε ανακοίνωση όπου αναφέρθηκε στην αναβολή των εκλογών για 15 μέρες με τα από απόφαση της Γενικής Συνέλευσης. 
Αναλυτικά η ανακοίνωση: «Παράταση για ένα 15νθήμερο περίπου πήραν οι εκλογές στη ΝΕΠ, μετά από απόφαση που πάρθηκε στην Γενική Συνέλευση των μελών του συλλόγου την Παρασκευή. 
Ηδη, έχει υπάρξει μια πρώτη συμφωνία

Ανθρωποι-«ομπρέλα»...

Με την ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Απ' εδώ χάμ' λοιπόν, τα μοναχικά χωρικά μου... ύδατα και εδάφη, παρακολουθώ τα τρέχοντα στην Αττική και στις πρωτεύουσες των νομών. Ευτυχώς, υπάρχει Διαδίκτυο και μαθαίνω τι γίνεται. Ηθελα να είμαι κι εγώ εκεί για να διαδηλώσω, όπως έκανα στα ηρωικά χρόνια, μαζί με απεργούς, μαζί με τους συγκεντρωμένους στο Κερατσίνι για τον δολοφονημένο Παύλο...

Μια τηλεόραση στο καθιστικό, τις ώρες που «καίγεται το πελεκούδι» εντελώς βουβή, άλαλη -θα έλεγα- όπως και τα χείλη όλων των ασεβών! Αλλού τούρκικο, αλλού «ψυχαναλυτικοί» καναπέδες με ταγμένους να αναλύουν γεγονότα, πωλητές στηθόδεσμων και έξυπνης σήτας, όλα μαζί σε ένα χαρμάνι ευτέλειας Ξεφτίλα και μαζί ένας επικίνδυνος προπαγανδιστικός φασισμός, που διαστρεβλώνει, παραπλανεί και συσκοτίζει «δημοκρατικώ» τω τρόπω!

Το σχέδιο στη μνημονιακή Ελλάδα, αριστουργηματικά οργανωμένο, τώρα εμπεδώνεται... Με άφαντη την ΕΡΤ, που οι δέκτες του σπιτιού μου εξακολουθούν να κρατούν μαύρη κι άραχλη... Λίγο μετά το απόγευμα πηγαίνω στη γειτόνισσα, που για κάποιο λόγο η κεραία της «πιάνει» -χιονάτα μεν, αλλά «πιάνει»- ΝΕΤ και εκεί παρακολουθώ λίγες «θαμπές» ειδήσεις από τον κόλαφο των ημερών.

Στο μεταξύ εδώ έβρεξε, έκανε δυο δυνατά νερά. Ανάμεσα φύσηξε ένα δυνατός σιρόκος που τον φοβήθηκα. Ο σιρόκος ανακάτεψε δένδρα και χωριά, σκόρπισε και σκουπίδια παντού, αποκάλυψε και τις κρυφές χωματερές που είναι σπαρμένες ανάμεσα στα ωραία μας χωράφια.

Μ' αρέσει αυτή η κατάσταση, το ανακάτωμα... Αγέρηδες να σφυρίζουν και η βροχή να χτυπά ρυθμικά στα κεραμίδια. Αισθάνομαι την ασφάλεια της «σκεπής» όταν βρέχει καρεκλοπόδαρα και είμαι κλεισμένη σπίτι. Το «σύνδρομο» νομίζω πως ξεκινά από το ταξικό μου βίωμα, που λίγο-πολύ το έχουμε όλοι οι Ρωμιοί της γενιάς μου.

Εκείνα τα παλιά χρόνια, λοιπόν, στα πατρογονικά μας δεν υπήρχε στέγη που να μη στάζει, δεν υπήρχε σπίτι χωρίς κουβαδάκι από κάτω για να μαζεύει τα απόνερα. Μυριάδες νύχτες κοιμηθήκαμε με τη «μουσική» από σταλαγματιές νερού μέσα στον τσίγκινο κουβά.

Η δική μας στέγη πάντα έμπαζε κι ας καλαφατιζόταν κάθε καλοκαίρι από τον Αδριανουπολίτη μάστορα, τον κ. Απόστολο, τον άνθρωπο-«ομπρέλα» για το σπιτικό μας. Αλλαζε τα παλιά κεραμίδια κι ύστερα έκανε δοκιμές, ρίχνοντας κουβάδες νερό στο επισκευασμένο. Εμείς από κάτω ακριβώς φυλάγαμε να δούμε αν στάζει...

Η στέγη εκείνη, τρύπια ή στεγανή, λειτουργούσε και σαν γκραντ-κάσα... Και με κεραυνούς, με χαλάζι, με βροχή και με σιγανοψιχάλισμα. Μια θεσπέσια μουσική από τους δρόμους του νερού στις υδρορρόες και στο βαρέλι που μάζευε το νερό της μπουγάδας...

Τα θυμάμαι όλα αυτά, καθώς ο καιρός περνά και γινόμαστε άνω κάτω μέχρι να πεις κύμινο. Τα θυμάμαι και επιχειρώ προσομοιώσεις. Ενα σπίτι, ένα καλύβι μέχρι μια μεζονέτα, μια χώρα, μια πόλη, ένα χωριό, μια εργατική συνοικία... Ολα μπάζουν, όλα στάζουν, από παντού σωρεύονται απόνερα. Ανθρωποι-«ομπρέλα» δεν βρίσκονται εύκολα πια, ούτε τσίγκινα κουβαδάκια. Ολα έχουν γυρίσει ανάποδα εν ριπή οφθαλμού κι εμείς αγωνιώντες και απέλπιδες ψάχνουμε να βολευτούμε μέσα στην μπόρα.

Μα πώς να βολευτείς στον κόλαφο των ημερών; Πώς να ξεχάσεις την αυλή σου; Ισως γι' αυτό επιστρέφω στην τρύπια στέγη και στα παλιά κεραμίδια... Ως είδος ξέρω ότι κανέναν δεν ενδιαφέρω, ούτε με μετρά κανείς στις επικοινωνιακές αναζητήσεις... Είναι μια μορφή «ελευθερίας» η παραπάνω και μαζί απόλυτης μοναξιάς και φρενίτιδας, αλλά το μάθημα το έχω μάθει καλά και δεν πτοούμαι...

Εσείς, αγαπητοί, δεν ξέρω τι κάνετε... Δεν ξέρω καν αν αντέχετε... Δεν μπορώ ούτε να υποθέσω αν βολεύεστε στο κουστούμι της μνημονιακής παραδομένης χώρας, που ανακάτεψε στα επικοινωνιακά και οικονομικά της και τους «ανθρώπους» και τους Θεούς και τους Δαίμονες, και τους Αγίους και τους Καταραμένους... Εκεί μέσα που χάνεις τον έλεγχο και όση ψυχή απέμεινε από το μακρύ ταξίδι της αθωότητας μέχρι την ενηλικίωση και «χειραφέτησή» μας, τάχα μου τάχα μου...

Σαν τον αγριοσιρόκο, που μετά τη βροχή αποκάλυψε όλες τις χωματερές ανάμεσα στα ωραία μας χωράφια... Εμείς οφείλουμε να μαζέψουμε τα σκουπίδια και να κλείσουμε τις χωματερές... Να προκάμουμε μέχρι τον επόμενο σιρόκο, γιατί αλίμονό μας!

http://www.enet.gr/

Νέος γύρος επαφών με την τρόικα

Την πρώτη συνάντηση με τους επικεφαλής της τρόικας θα έχει σήμερα το οικονομικό επιτελείο, το οποίο θα προσπαθήσει να δημιουργήσει μια εικόνα ταχύτερης του αναμενομένου βελτίωσης των οικονομικών δεικτών και αναστροφής της υφεσιακής δυναμικής.

Οι Χρυσαυγίτες πνευματικοί

Photo: Konstantinos Tsakalidis / Fosphotos.com
του Βασίλη Κοντογουλίδη

Το περιστατικό που ακολουθεί είναι πραγματικό. Λίγες μέρες πριν τις τελευταίες εκλογές του Ιουνίου του 2012, συνάντησα στον δρόμο έναν γνωστό. Καλό παιδί,  τυπικό οικογενειάρχη και φουλ της εκκλησίας. Είχε αγωνία μόλις είδε δημοσιογράφο, θέλησε να τη μοιραστεί. Μαζί και δίλημμα για το τι θα  ψηφίσει. Κάναμε κουβεντούλα και αποχαιρετιστήκαμε. Ξαναείδα τον ίδιο άνθρωπο μέρες μετά τις εκλογές και μου ήρθε φλασιά. Τον ρώτησα τι ψήφισε, αν και δεν είχα κανένα λόγο να το κάνω. Από την απάντηση βγήκε η είδηση. «Χρυσή Αυγή» ήταν η απάντησή του. Και ο λόγος; Επειδή αυτό τον συμβούλεψε ο πνευματικός του απ' το Άγιον Όρος!

Δυστυχώς δεν είναι αυτό το πραγματικό περιστατικό το μοναδικό για να αποτελέσει σημείο αναφοράς ενός άρθρου σε μια τέτοια συγκυρία. Πολλοί πνευματικοί έδωσαν γραμμή για Χρυσή Αυγή  στις εκλογές και θα ξαναδώσουν και στις επόμενες. Και πολλά πνευματικοπαίδια της εκκλησίας υπάκουσαν και θα υπακούσουν διότι, πολύ απλά, το είπε ο γέροντας! Όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, παράλογο, θυμίζει μεσαίωνα ό,τι άλλο μπορεί να γράψει κάποιος ελεύθερος άνθρωπος που έχει τη δύναμη του αυτεξούσιου που του έδωσε Θεός, είναι αληθινό. Στον χώρο της εκκλησίας το αβγό του φιδιού γιγαντώνεται. Δεν είναι τυχαίες άλλωστε δηλώσεις  ιεράρχη που δημόσια αποκάλεσε καλόπαιδα τους χρυσαυγίτες όπως και Κυριακάτικα κηρύγματα που μιλάνε σαν στελέχη της Χρυσής Αυγής. Επίσης δεν είναι τυχαίες οι λεκτικές επιθέσεις που δέχτηκε ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος ο οποίος με θάρρος και επιχειρήματα αποκάλυψε το ασυμβίβαστο να είναι κάποιος χριστιανός και Χρυσαυγίτης διότι δεν έχει καμία σχέση η αγάπη του Χριστού με το μίσος και τη βία της Χρυσής Αυγής.

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, θέλω να ξέρω πώς αισθάνονται αυτοί οι πνευματικοί «γέροντες» (κι ας είναι παιδαρέλια κάποιοι εξ αυτών) που δίνουν γραμμή στο κοπάδι τους (τα πνευματικοπαίδια τους εννοώ) για Χρυσή Αυγή. Και τους απευθύνω μια ερώτηση που αποτελεί προϊόν χρόνιας διδακτορικής διατριβής τους. Τι ψυχή θα παραδώσετε «άγιοι πατέρες»;

*Ο Βασίλης Κοντογουλίδης είναι γενικός γραμματέας της ΕΣΗΕΜ-Θ.

http://www.protagon.gr

Αμετανόητοι και επικίνδυνοι

Την ώρα που το παλαιό πολιτικό σύστημα της χώρας είναι υπόλογο για σωρεία σκανδάλων που έμειναν ατιμώρητα, οι τωρινοί εκπρόσωποί του συνεχίζουν ανενόχλητοι, σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα, το ίδιο βιολί!

Με πράξεις που θυμίζουν τις εποχές του άλλοτε κραταιού δικομματισμού, κατέθεσαν «εν κρυπτώ» τροπολογία με την οποία όσοι υποβάλλουν δήλωση «πόθεν έσχες», απαλλάσσονται από την υποχρέωση να δηλώσουν τις μετοχές ναυτιλιακών εταιρειών που τυχόν κατέχουν!

Είναι τόσο περίεργη αυτή η ξαφνική νομοθετική πρωτοβουλία της Παρασκευής, αφού ορισμένοι από τους υπουργούς που φέρονται να υπογράφουν την τροπολογία διατείνονται ότι δεν είχαν ιδέα για το τι περιείχε! Αλλοι, πάλι, τη θεωρούν ύποπτη, καθώς αφήνει υπόνοιες για πρόθεση ορισμένων να μην αποκαλυφθεί η ύπαρξη και διακίνηση μαύρου, αδήλωτου χρήματος.

Εχει επίσης έντονο άρωμα διαπλοκής η τροπολογία, καθώς «φωτογραφίζει» τους κατόχους αυτών των μετοχών, οι οποίοι έχουν παράλληλα κάποια δημόσια θέση, ή είναι μέτοχοι τηλεοπτικών ΜΜΕ, ΠΑΕ, ραδιοφωνικών σταθμών και εφημερίδων. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, τα άτομα αυτά υποχρεούνται σήμερα να υποβάλλουν δηλώσεις «πόθεν έσχες» για όλα τα περιουσιακά στοιχεία, των ιδίων και των στενών συγγενών τους.

Η βιασύνη της κατάθεσης (αφού στις 30/9/2013 λήγει η προθεσμία υποβολής των δηλώσεων «πόθεν έσχες») και ο τρόπος γεννούν πολλά ερωτηματικά για τα πραγματικά κίνητρα εκείνων που την κατέθεσαν. Προκαλεί όμως και γενικότερο προβληματισμό, σε σχέση με τις τραγικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών.

Δεν είναι δυνατόν, τη στιγμή που στα δύο κόμματα εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., αποδίδονται σοβαρές ευθύνες για τον τρόπο διακυβέρνησης του τόπου, που μας έφερε εδώ, αυτά να συμπεριφέρονται σαν να μην έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού υποφέρει από τις τραγικές συνέπειες της κρίσης, στην οποία συνέβαλαν τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα διαφθοράς και διασπάθισης δημόσιου χρήματος, οι ίδιοι φορείς της κρατικής εξουσίας και οι διαπλεκόμενοι συνεργάτες τους, αμετανόητοι, να συνεχίζουν να προκαλούν το λαό με τις επιλογές τους.

Σχεδόν όλοι οι αναλυτές, Ελληνες και ξένοι, συνδέουν τα ατιμώρητα φαινόμενα πολιτικής διαφθοράς με την έκρηξη του λαϊκισμού και με την άνοδο των νεοναζιστικών μορφωμάτων τύπου Χρυσής Αυγής. Προχθές το νεοναζιστικό παρακράτος δολοφόνησε εν ψυχρώ τον Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι. Κάποιοι ανόητοι πολιτικάντηδες εξακολουθούν να προκαλούν.

Ποιος εμπνεύστηκε τη σκανδαλώδη τροπολογία, ποιος την κατέθεσε και ποιους εξυπηρετεί, για ποιο λόγο; Απαντήσεις τώρα, χωρίς μισόλογα.

http://www.enet.gr/

Κύπελλο μπάσκετ: Ο ΚΑΟΔ χωρίς ξένους και διασυρμός από το... Λαύριο (87-69)

Απρόσμενο περίπατο πραγματοποίησε σήμερα το Λαύριο κερδίζοντας κατά κράτος τον ΚΑΟΔ με 87-69 και εξασφαλίζοντας με άνεση την πρόκριση στη 2η αγωνιστική της Β' φάσης του Κυπέλλου!
Το Λαύριο έκανε επίδειξη δύναμης και δεν συνάντησε δυσκολίες σε κανένα σημείο

ΜΕΡΚΕΛΟΚΡΑΤΙΑ: Σκληρό μήνυμα για την Ελλάδα...

Καμιά χαλάρωση στη λιτότητα...

Πιο σκληρή από ποτέ. "Μπαίνουμε στην εποχή της Μερκελοκρατίας" , γράφουν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης.

Αυτοδυναμία, τελικά, δεν παίρνει, αλλά είναι η κυρίαρχος του παιχνιδιού. Την πρώτη δήλωση για την Ελλαδα, την..
έκανε στο ντιμπέϊτ με τους πολιτικούς αρχηγούς που ακολούθησε μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

"Δεν πρόκειται να χαλαρώσουμε την μεταρρυθμιστική πίεση στην Ελλάδα. Και αυτό το ξέραν οι ψηφοφόροι μας".

Ποιοι μας κυβερνάνε! Οι Γερμανοί!...

Σταθερότητα εκτός Μνημονίου, με την Αριστερά

Πολλές ενδείξεις συνηγορούν στην εκτίμηση ότι η παρούσα κυβέρνηση παράγει πολιτικό χάος. Η δογματική προσήλωσή της στο Μνημόνιο, η στρατηγική της έντασης με τη θεωρία των "δύο άκρων", η ολομέτωπη επίθεσή της προς την κοινωνία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η παραμονή της κυβέρνησης προκαλεί ανεπανόρθωτες ζημίες στην κοινωνία, την οικονομία και τη διεθνή θέση της χώρας. Πρόκειται για κυβέρνηση λαϊκής μειοψηφίας, που συνεχώς αποδυναμώνεται, ενώ αυξάνονται οι εσωτερικές τριβές που αποδιοργανώνουν την εικόνα σταθερής διακυβέρνησης που θέλησε να φιλοτεχνήσει ο Σαμαράς. Κι αυτά δεν είναι μια συνηθισμένη αντιπολιτευτική συνθηματολογία. Διεθνείς παράγοντες, απ' αυτούς στους οποίους η κυβέρνηση στηρίζεται καθοριστικά, επισημαίνουν ότι οι Σαμαράς και Βενιζέλος "εκπροσωπούν την παλιά Ελλάδα".

Κοντά στο φάσμα της οικονομικής χρεωκοπίας πλανάται τώρα η απειλή της διεθνούς απομόνωσης της χώρας εξαιτίας της πολιτικής κατευνασμού που επιδεικνύει επί ένα έτος η κυβέρνηση έναντι της Χρυσής Αυγής. Η πολιτική αυτή ανταποκρίνεται στις υστερόβουλες σκέψεις του Μαξίμου να αξιοποιήσει τη Χ.Α. ως παράγοντα ανωμαλίας, ως άλλοθι για τη στρατηγική της έντασης με στόχο την παρεμπόδιση της Αριστεράς να κυβερνήσει, ακόμη κι αν κερδίσει στις εκλογές...

Με τι άλλο ισοδυναμούν οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις των δύο έμπιστων συνεργατών του πρωθυπουργού (Λαζαρίδης, Μπαλτάκος) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι "εκτός συνταγματικού τόξου" ή ότι "ταυτίζεται με τη Χ.Α."; Με τι άλλο ισοδυναμεί η επιχείρηση εξομοίωσης των εγκληματικών ενεργειών της Χ.Α. με τα κινήματα κοινωνικής ανυπακοής; Με τη θεωρία των "δύο άκρων" επιχειρείται η ανατροπή του δημοκρατικού χαρακτήρα της Μεταπολίτευσης και η παλινδρόμηση της χώρας στην εμφυλιοπολεμική περίοδο. Είναι περίεργο ότι αυτοί που συστήνονται ως υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής παρουσίας σπρώχνουν τη χώρα σε τροχιά απομάκρυνσης από τις ευρωπαϊκές πολιτικές - κοινωνικές συνθήκες.

Σαμαράς και Βενιζέλος λειτουργούν τυχοδιωκτικά. Ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους πολιτική επιβίωση. Είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν όλα όσα έχουν υπογράψει με τα Μνημόνια, με έμφαση τώρα στην καταρράκωση του συνταξιοδοτικού, αλλά και πρόθυμοι να συνομολογήσουν και νέα δυσβάσταχτα μέτρα. Το μόνο που ζητούν είναι τα νέα μέτρα να ανακοινωθούν μετά τις βουλευτικές εκλογές, το αργότερο τον Ιούνιο (χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο εκλογικού αιφνιδιασμού νωρίτερα). Και μέχρι τότε ελπίζουν οι πιστωτές να καλύψουν κάτω από το τραπέζι το χρηματοδοτικό κενό, ακόμη και να "μαγειρέψουν" τα στατιστικά στοιχεία, όπως ζήτησε ο Βενιζέλος από τον Άσμουσεν.

Οι σημερινές εκλογές στη Γερμανία δεν θα ανατρέψουν την πορεία των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Σε συνάρτηση όμως με την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομικής - πολιτικής κρίσης δεν θα εμποδίσουν μια νέα δυναμική κατά της ακραίας λιτότητας που αναδύεται ως ανάγκη για τους ευρωπαϊκούς λαούς. Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν έχει ούτε την πολιτική νομιμοποίηση, ούτε την πολιτική βούληση, ούτε την πολιτική δύναμη να διαπραγματευτεί και να διεκδικήσει την ανατροπή της λιτότητας και έναν ορίζοντα ανάπτυξης με δημοκρατία και δουλειά. Η κυβέρνηση Σαμαρά εγγράφεται στον συσχετισμό δυνάμεων που αποδιαρθρώνει την Ε.Ε.

Σαμαράς και Βενιζέλος θα τα παίξουν όλα για όλα. Όσο χρόνο παραμείνουν γαντζωμένοι στην κυβέρνηση, θα ξετυλίξουν τη στρατηγική της έντασης, αδιαφορώντας αν με τον τρόπο αυτό διχάζουν την κοινωνία, υπονομεύουν τη δημοκρατία και ρίχνουν τη χώρα σε μεγαλύτερα αδιέξοδα. Η ισχυρή Αριστερά, ικανή να αναλαμβάνει ενωτικές πολιτικές πρωτοβουλίες υπεράσπισης της δημοκρατίας και αντιμετώπισης των κοινωνικών επιπτώσεων της λιτότητας, αποτελεί τον καταλύτη υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Η ισχυρή Αριστερά είναι αναγκαία συνθήκη για την πολιτική σταθερότητα, η οποία μπορεί να διασφαλιστεί σε κοινωνικό - οικονομικό περιβάλλον ανάπτυξης, δηλαδή εκτός Μνημονίου. Το δίλημμα "Μνημόνιο ή δημοκρατία" παραμένει δραματικά επίκαιρο.

Άθλιο δημοσίευμα...

Σκληρή απάντηση Ρουπακιώτη και Παπαϊωάννου για το θέμα της REAL "Υπουργοί ξέπλεναν τους φίλους τους για να τους διορίσουν - Σκανδαλο"...

Την έντονη αντίδραση των Αντώνη Ρουπακιώτη και Μιλτιάδη Παπαϊωάννου προκάλεσε δημοσίευμα της κυριακάτικης εφημερίδος Real News, η ...οποία εμφανίζει, ως «σκάνδαλο» τη διαδικασία απονομής χάριτος, επί υπουργίας του πρώτου.
Η Δήλωση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Αντ. Ρουπακιώτη.
Το δημοσίευμα της "Real news" της 22/9/2013 υπό τον θηριώδη τίτλο "Υπουργοί ξέπλεναν τους φίλους τους για να τους διορίσουν- Σκάνδαλο" είναι ψευδέστατο και συκοφαντικό.
Αυτοί που εμπνεύστηκαν όσο και αυτοί που κατασκεύασαν για προφανείς λόγους το άθλιο αυτό δημοσίευμα σίγουρα γνωρίζουν ότι η απονομή χάριτος σε πολίτες που έχουν καταδικαστεί αποτελεί συνταγματικό αποκλειστικό προνόμιο του Προέδρου της Δημοκρατίας, το οποίο ασκεί αφού προηγηθεί απόφαση. Την απόφαση αυτή αποστέλλει προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο υπουργός Δικαιοσύνης, ακόμη και όταν διαφωνεί με αυτήν.
Στο Συμβούλιο Χαρίτων συμμετέχουν δικαστικοί λειτουργοί και υπηρεσιακοί παράγοντες όχι όμως ο υπουργός Δικαιοσύνης. Πριν δε από τη λήψη της σχετικής απόφασης διατυπώνουν τη γνώμη τους αρμόδιοι δικαστικοί λειτουργοί.
Έτσι, με το ευτελές αυτό δημοσίευμα δεν προσβάλλεται δεινά μόνο η δική μου προσωπικότητα, αλλά αμφισβητείται ουσιαστικά το προνόμιο του Προέδρου της Δημοκρατίας να απονέμει ή όχι χάρη που αποτελεί μάλιστα σημαντικό θεσμό του κράτους δικαίου, ο οποίος βάλλεται όμως με το ίδιο δημοσίευμα. Με βάση αυτά καλούνται οι συκοφάντες μου να δηλώσουν συγκεκριμένα ποια ευθύνη με βαρύνει για τη λήψη των κατά πάντα ορθών μάλιστα αποφάσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας να απονείμει χάρη στα τρία πρόσωπα του δημοσιεύματος ή και σε οποιαδήποτε άλλα και από ποια συγκεκριμένα στοιχεία προκύπτει ότι έχω την οποιαδήποτε σχέση με τα παντελώς άγνωστα σε εμένα πρόσωπα αυτά».
Αναλυτικά η δήλωση του κ. Παπαϊωάννου
"Στο ψευδές και άθλιο δημοσίευμα της εφημερίδας Realnews περί δήθεν συμμετοχής μου σε διορισμούς ημετέρων χρησιμοποιώντας αποφάσεις του ανεξάρτητου συμβουλίου χαρίτων και την προνομία του Προέδρου της Δημοκρατίας, θα απαντήσω αύριο με κατάθεση σχετικής αγωγή στα αρμόδια δικαστήρια"...

Πηγή: crimenet.gr

http://nonews-news.blogspot.gr/

Προκαταρκτική για τη Χρυσή Αυγή

Προκαταρκτική εξέταση διέταξε η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Γκουτζαμάνη για την υπόθεση των 32 δικογραφιών που έχει αποστείλει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας και αφορούν μέλη της Χρυσής Αυγής.

Άκου φασιστάκο… Το εξώφυλλο του Πρώτου θέματος ήταν στημένο - εδώ και χρόνια

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι παλιοί αποικιοκράτες συνήθιζαν να κρεμάνε τα κεφάλια των θηραμάτων τους στο σαλόνι του σπιτιού τους.

Οι δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών κυκλοφορούσαν με τα κομμένα κεφάλια των Ελλήνων αντιστασιακών από χωριό σε χωριό.

Ο Θέμος Αναστασιάδης «κρέμασε» το πτώμα του Παύλου Φύσσα στο εξώφυλλο του Πρώτου Θέματος.


Την περίμενε για καιρό αυτή την ημέρα.

Από τότε που έστηνε ψεύτικα ρεπορτάζ, για να παρουσιάσει τους δολοφόνους του Μιχαλολιάκου σαν καλά παιδιά που βοηθάνε τις γιαγιούλες να παίρνουν χρήματα από το ΑΤΜ.

Από τότε που έριξε όλο το βάρος της εκπομπής του για να εξανθρωπίσει τον Καιάδα.

Και πιο παλιά. Όταν προσποιούνταν τον αναλυτή στις σελίδες του Βήματος, καταχειροκροτούμενος από τους αυλικούς του Λαμπράκη.

Και ακόμη πιο παλιά, όταν έφτυνε τα ηλίθια, ρατσιστικά ανέκδοτά του στην πίσω σελίδα της Ελευθεροτυπίας. Δεν τον έδιωχνε τότε ο διευθυντής της. Πούλαγε φύλλα πάνω στα πτώματα των Αλβανών που πέθαιναν από ρατσιστικές επιθέσεις και εργατικά ατυχήματα στα εργοτάξια των ολυμπιακών αγώνων. Η πρώτη σελίδα έγραφε «Αθήναζε» και η τελευταία «Μαύρη Τρύπα».

Και όλο κάτι αντιφασιστικά «τσογλάνια» να του πετάνε γιαούρτια. Ήξερε όμως ότι μια ημέρα θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Θα έβαζε πρωτοσέλιδο το πτώμα ενός από αυτούς που τον ταπείνωναν με τη λεβεντιά τους σε κάθε τους βήμα. Τους μικρούς ανώνυμους ήρωες που έφτυναν τον πολιτισμό του. Που σιχαίνονταν όλους όσοι πέρασαν από τις εκπομπές του.

Ο Θέμος Αναστασιάδης βέβαια δεν είναι ένας τόσο διαφορετικός Έλληνας. Είναι το πρόσωπο μιας υπαρκτής Ελλάδας. Αυτής που ψήφισε Χρυσή Αυγή. Της Ελλάδας που δεν ταυτίστηκε ποτέ με τον Προμηθέα αλλά με το Κράτος και τη Βία, που έδεσαν το σώμα του Τιτάνα στον Καύκασο. Της Ελλάδας που έβγαλε τον Εφιάλτη αλλά και τον Κοτζαμάνη, τον Τσολάκογλου αλλά και τον Μπάμπαλη – είναι η φάρσα μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται.

Και η εφημερίδα του όμως δεν είναι μια τυχαία εφημερίδα. Εδώ και χρόνια ύφαινε κάθε βδομάδα τον ιστό του life-style ναζισμού στην Ελλάδα, πάντα με την εβδομαδιαία συνδρομή των αναγνωστών της. Με μερικά ευρώ μπορούσες να εξασφαλίσεις ότι το νεοναζιστικό παραλήρημα θα συνεχιζόταν και την επόμενη εβδομάδα. Και πάνω από 100.000 συμπολίτες μας το έκαναν κάθε εβδομάδα.Την πλήρωσαν ακριβά αυτή τη δολοφονία και τη δικαιούνται.

Και ο τίτλος τους δικαιώνει: Δεν ξεχνώ τον φασισμό. Δεν τον ξέχασαν ποτέ. Ήταν πάντα μέσα τους.

Μόνο που πρέπει να θυμάστε ότι οι φωτογραφίες που γράφουν ιστορία είναι πολλές. Υπάρχουν φωτογραφίες από το πτώμα του Παύλου Φύσσα, και του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα. Υπάρχει όμως και η φωτογραφία του Μουσολίνι κρεμασμένου ανάποδα στο Μιλάνο.

Πηγή: info-war.gr

Αποσταθεροποίηση

Photo: Konstantinos Tsakalidis / Fosphotos.com
του Θωμά Τσάτση

Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής, έβγαλε βαθειές  ρίζες όταν γέμισαν οι πλατείες με «αγανακτισμένους». Τότε ένα μέρος της Αριστεράς θριαμβολογούσε για τις συγκεντρώσεις  με τους ανθρώπους που επιτέλους βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το μνημόνιο. Αντί αυτά τα στελέχη της Αριστεράς να ξεχωρίσουν τα ξερά από τα χλωρά, να δείξουν ψυχραιμία και σύνεση, πανηγύριζαν για ένα φαινόμενο που έδωσε διέξοδο σε κάθε λογής «αγανακτισμένους» που αναζητούσαν εκτόνωση ενώ κάποιοι από αυτούς προετοίμαζαν το πολιτικό τους μέλλον, ως δήθεν «αντισυστημικοί» μέσω της Χρυσής Αυγής.

Πολλοί από την Αριστερά αισθάνθηκαν δικαιωμένοι (και) όταν κάποιοι παρενέβησαν και ματαίωσαν τις παρελάσεις με αφορμή την επέτειο της 28η Οκτωβρίου του 2011, σε κάποιες πόλεις με κορυφαία την παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Τότε που εκπρόσωπος κόμματος της Αριστεράς δήλωνε ότι  «οι διαμαρτυρίες ήταν ο καλύτερος φόρος τιμής στην επέτειο» και  ότι «οι διαμαρτυρόμενοι ήθελαν να μπει τέλος στον κατήφορο της χώρας»  και κατηγόρησε την τότε κυβέρνηση ότι «έχει σπείρει ανέμους και θερίζει θύελλες».

Δηλαδή οι φασίστες - γιατί περί φασιστών επρόκειτο στη συντριπτική τους πλειοψηφία - που βγήκαν στους δρόμους τότε ήταν διαμαρτυρόμενοι, ενώ στις σημερινές συνθήκες και με όσα έχουν γίνει μετατράπηκαν σε παράγοντες της απόπειρας αποσταθεροποίησης. Όμως παράγοντες αποσταθεροποίησης οι φασίστες ήταν πάντα. Και η αποσταθεροποίηση δεν είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των τελευταίων δύο ή τριών χρόνων. Είναι κάτι που χτίστηκε με το χρόνο, που οικοδομήθηκε από την κάθε μορφή ανομίας που επικράτησε, που έγινε ανεχτή, που τράφηκε και γέννησε τελικά το μίσος. Με αυτό τον τρόπο το πολιτικό σύστημα, το σύστημα των κομμάτων, το σύστημα της εξουσίας, εξέθρεψαν το «αντισύστημα» και μαζί αυτό που τώρα κάποιοι ονομάζουν «αποσταθεροποίηση».

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του ’67, όσο και αν είναι διαφορετικές οι εποχές, δεν αποφασίστηκε την προηγούμενη ημέρα, σχεδιάστηκε και μελετήθηκε χρόνια πριν από τους ανθρώπους που επέβαλαν με τη βία τη δικτατορία.

‘Ετσι και η «αποσταθεροποίηση» δεν ήρθε ούτε σε μία ημέρα, ούτε σε ένα χρόνο. Ήρθε και με την κλιμάκωση της βίας, που δεν έχει πολιτικό χρώμα. Είναι σκέτη βία. Και έγινε ανεκτή από ένα μέρος της κυβέρνησης (ο γ.γ. της κυβέρνησης Παναγιώτης Μπαλτάκος αναφέρθηκε στην απευκταία πιθανότητα συγκυβέρνησης με την Χ.Α.) , εξετράφη από ένα μέρος των κομμάτων της Βουλής ( Χ.Α. και ΑΝΕΛ) αλλά και  ένα μέρος της κοινωνίας που αναζητά διεξόδους στα καθημερινά προβλήματα μέσω της εκτόνωσης και των συμψηφισμών.

Η λύση στο πρόβλημα της Χρυσής Αυγής, θα έρθει όταν λυθούν τα προβλήματα που την γιγάντωσαν. Όταν το Μαξίμου ασχοληθεί με την ανομία των Χρυσαυγιτών στο κέντρο της Αθήνας και βοηθήσει τους κατοίκους που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην καθημερινή τους ζωή από κάθε λογής παραβατικές συμπεριφορές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, την «εξέγερση» του 2008 την πλήρωσε ακριβά γιατί δεν κατήγγειλε τη βία των γκρουπούσκωλων. Η ΝΔ όμως ενθάρρυνε τη βία εμφανιζόμενη έτοιμη να συγκυβερνήσει με ένα κόμμα που δρα με παραστρατιωκικό μηχανισμό.

Όσο για την κ. Χρύσανθο Λαζαρίδη, ιδεολογικό φωστήρα του Μαξίμου, μέσα σ’ όλες τις ασχολίες του στο παρελθόν υπήρξε και μέλος της (άτυπης) Επιτροπής Εθνικών Θεμάτων της Αρχιεπισκοπής. Και εκεί μαζί με άλλους ως ειδικός συζητούσε θέματα όπως αυτό των «τσάμηδων» αφήνοντας στο απυρόβλητο  την διοικούσα Εκκλησία που αρνούνταν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ας δείξει εγκράτεια τουλάχιστον τώρα που η πολιτική και οι πολιτικοί βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και ο ίδιος έχει την τύχη (ή την ατυχία) να είναι στην κορυφή της πυραμίδας.

Η «αποσταθεροποίηση» είναι αναγκαίο να αντιμετωπιστεί. Όχι απ’ όλους. Μόνο απ’ όσους αντέχουν τη δημοκρατία και τον πλουραλισμό, απεχθάνονται τη βία σε όλες τις μορφές και στηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και ευτυχώς αυτοί είναι πολλοί.

*Ο Θωμάς Τσάτσης είναι δημοσιογράφος.

http://www.protagon.gr/

Ευρωμπάσκετ: Δεν παίρνει wild card η Ελλάδα, λένε οι Ιταλοί!

Η Ελλάδα δεν κατάφερε να προκριθεί στην οκτάδα του Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας και να διεκδικήσει μια θέση στην εξάδα που έδινε το «εισιτήριο» για το Μουντομπάσκετ της Ισπανίας, με τον κίνδυνο να μην συμμετάσχει στη διοργάνωση να είναι

ΣΥΡΙΖΑ: Το σίριαλ με την τρόικα και τις διαπραγματεύσεις συνεχίζεται

Το σήριαλ με τους ελέγχους της τρόικας και τις δήθεν διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση συνεχίζεται, όντας γνωστό εκ των προτέρων ότι και σε αυτό το επεισόδιο δεν υπάρχει happy end, σημειώνει σε ανακοίνωσή του, σχετική με την έλευση του κλιμακίου της τρόικας στη χώρα μας ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα, ετοιμάζονται να κλείσουν στρατηγικής σημασίας δημόσιες επιχειρήσεις (ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ), να απολύσουν δημόσιους υπαλλήλους και να μειώσουν εκ νέου τις επικουρικές συντάξεις, μένοντας πιστοί στην καταστροφική πολιτική του μνημονίου που έχει οδηγήσει κοινωνία και οικονομία σε τραγικά  αδιέξοδα», σημειώνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

«Ωστόσο, οι αντιστάσεις της κοινωνίας πληθαίνουν και η αλλαγή πορείας είναι μονόδρομος. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει», καταλήγει η Κουμουνδούρου.

http://tvxs.gr/

Κατοικήσιμη Γη για ακόμη 1,75 δισεκατομμύρια χρόνια

Σύμφωνα με μία έρευνα αστροβιολόγων του πανεπιστημίου East Anglia στo Ηνωμένο Βασίλειο, η Γη μπορεί να πάψει να είναι ο φιλόξενος μπλε πλανήτης που γνωρίζουμε σε 1,75 δισεκατομμύρια χρόνια.


Έγκλημα. Και η τιμωρία;

Tην Πέμπτη τα πρωτοσέλιδα βοούσαν, καταδικάζοντας το ναζιστικό έγκλημα. Δεν μιλάμε για την Αυγή, τον Ριζοσπάστη ή την Εφημερίδα των Συντακτών, αλλά για εφημερίδες που αλλιώς μας είχαν συνηθίσει: «Δολοφονία-σοκ από νεοναζί» (Η Καθημερινή), «Σοκ από το έγκλημα της Χρυσής Αυγής» και εικονογράφηση μια σβάστικα διαγραμμένη (Τα Νέα) κ.ο.κ. Και, το μεσημέρι της ίδιας μέρας, ο πρωθυπουργός δεν μίλησε, άλλη μια φορά, για τη «θεωρία των δυο άκρων», αλλά για «επιγόνους των νεοναζί».

Πράγματι, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν σοκ για πολλούς, ακόμα και για μας. Κανένας όμως, και ειδικά αναλυτές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, δεν μπορεί να εκπλήσσεται. Είχαν προηγηθεί εμπρησμοί και επιθέσεις σε μετανάστες, μαχαιρώματα και πάμπολλα άλλα περιστατικά εγκληματικής βίας των νεοναζί, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν. Αν και δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε το θύμα, το γεγονός ήταν απολύτως προβλέψιμο, όπως και οι δράστες. Και εδώ πρέπει να μιλήσουμε για ευθύνες. Όχι φυσικά επιχαίροντας ή «θριαμβολογώντας» –καμιά χαρά, μονάχα η θλίψη και η οργή αρμόζουν εδώ– αλλά για να ξέρουμε.

Πρέπει λοιπόν να πούμε ότι η Νέα Δημοκρατία και η κυβέρνηση, με σειρά, όχι πια παραλείψεών τους, αλλά ενεργειών τους έδωσαν στους νεοναζί το μήνυμα ότι μπορούν να δρουν ανενόχλητοι. Τέτοιες ενέργειες ήταν η απόσυρση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, η συχνή «κατά λάθος» ψήφος βουλευτών (της Ν.Δ. αλλά και του ΠΑΣΟΚ) κατά της άρσης της ασυλίας Χρυσαυγιτών βουλευτών, ακριτομυθίες –που ποτέ δεν διαψεύστηκαν– του γ.γ. της κυβέρνησης Τάκη Μπαλτάκου για ενδεχόμενη συνεργασία Ν.Δ.-Χρυσής Αυγής, η συστηματική αποφυγή καταδίκης της νεοναζιστικής βίας (πιο πρόσφατο παράδειγμα, η σιωπή Ν.Δ. και κυβέρνησης για τη δολοφονική επίθεση εναντίον του ΚΚΕ στο Πέραμα) και αντ’ αυτής η καλλιέργεια της θεωρίας των δύο άκρων (πιο αποκρουστικό παράδειγμα, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, που, λίγες μόνο ώρες μετά τη δολοφονία, επέλεξε να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ…).

Ευθύνες, πολύ σοβαρές, έχουν τα μέσα ενημέρωσης. Ας μην πάμε σε βάθος χρόνου, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν στα κανάλια άρχισε να διαχέεται συστηματικά η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία, να καλείται ο Πλεύρης πατήρ και άλλοι επιφανείς ακροδεξιοί ως «ειδικοί» για θέματα δικαιωμάτων, μεταναστών κλπ. (για όλα αυτά, ας ανατρέξει κανείς στη Μαύρη Βίβλο του Δημήτρη Ψαρρά). Οι άμεσες ευθύνες, στο βραχύ διάστημα της ανόδου της Χρυσής Αυγής, είναι κραυγαλέες (βλ., σχετικά, και τα πρακτικά της ημερίδας ΜΜΕ και το φαινόμενο του νεοναζισμού, που μόλις κυκλοφόρησε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ). Ένα μόνο παράδειγμα: Στο φύλλο της Καθημερινής της Πέμπτης στηλιτεύουν τη ναζιστική βία ο Μπάμπης Παπαδημητρίου (ο ίδιος που προ ημερών είχε μιλήσει για συνεργασία της ΝΔ με μια «σοβαρότερη Χρυσή Αυγή») και ο Στέφανος Κασιμάτης (ο ίδιος που προ ενός έτους ανακήρυσσε τη Χρυσή Αυγή «ευκαιρία για τη δημοκρατία»). Θα πιστεύαμε ότι πρόκειται περί συνωνυμίας, αλλά ο Κασιμάτης, χωρίς ντροπή, μας το θυμίζει ο ίδιος, γράφοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι αυτός τα έλεγε…

Παρ’ όλα αυτά, ή, ακριβέστερα, λόγω όλων αυτών, τα πρωτοσέλιδα της Πέμπτης, όπως και η δήλωση Σαμαρά, έχουν σημασία. Δεν ήταν δεδομένα. Θα μπορούσε, λ.χ., να έχει κυριαρχήσει η αντίληψη των «άκρων» ή της «συμπλοκής οπαδών»: «Τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο» έγραφε η οθόνη του ΣΚΑΪ, Τετάρτη πρωί. Αντιθέτως, όλοι τελικά μίλησαν για έγκλημα των νεοναζί. Αυτό, ανεξάρτητα αν μας προξενεί ικανοποίηση ή σκεπτικισμό, ανεξάρτητα από το αν το θεωρούμε υποκριτικό, ειλικρινές ή καιροσκοπικό, συνιστά, από μόνο του πολιτικό γεγονός, το οποίο πρέπει να αξιολογήσουμε και να αξιοποιήσουμε ως αναλυτικό εργαλείο στον αγώνα κατά των νεοναζί. Γιατί η δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι τομή, από πολλές απόψεις.

Πρόκειται για την πρώτη ξεκάθαρα «πολιτική» δολοφονία· δολοφονία αντιφασίστα. Επιπλέον, ο Π. Φύσσας ήταν εργάτης, συνδικαλιζόταν, είχε αντιφασιστική δράση σε μια λαϊκή γειτονιά του Πειραιά, με δημόσια παρουσία και λόγο ακόμα και μέσα από την τέχνη του. Αρχέτυπο «εχθρού», με εμβληματικά χαρακτηριστικά «αντίπαλου δέους», ταξικά και ιδεολογικά. Έλληνας, εργάτης, αντιφασίστας, νέος, λαϊκός άνθρωπος, καλλιτέχνης: με τη δολοφονία του, η Χρυσή Αυγή ξεπέρασε πολλά όρια μαζί — ίσως γι’ αυτό, με τη δολοφονία αυτή, καταρρέουν εντυπωσιακά οι περισπούδαστες εξισώσεις της βίας… Για την ελληνική κοινωνία (όσο κι αν τη διαπερνούν ρατσιστικές και μισαλλόδοξες απόψεις), για τα media (όσο άθλια κι αν είναι), για το πολιτικό σύστημα, η δολοφονία αυτή, που σηματοδοτεί την αποχαλίνωση της ναζιστικής βίας, δεν είναι ανεκτή (σε αντίθεση με τη δολοφονία του Πακιστανού Σ. Λουκμάν).

Έπειτα, η συγκεκριμένη δολοφονία είναι δραματικά υποδειγματική για να φανεί πώς η Χρυσή Αυγή είναι δολοφονική συμμορία. Γιατί όσο έρχονται στο φως στοιχεία τόσο ξετυλίγεται το κουβάρι της εγκληματικής δράσης, που δεν περιορίζεται στον δράστη, αλλά εξαπλώνεται σε όλη τη συμμορία: Διαβάσαμε, έτσι ότι ο δράστης (που όπως και η γυναίκα του ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής) δέχθηκε τηλεφώνημα για να σπεύσει στο σημείο της ενέδρας· ότι δεν δρούσε μόνος του αλλά με μια ολόκληρη ομάδα Χρυσαυγιτών (τα λεγόμενα πλέον ανοιχτά «τάγματα εφόδου»)· ότι μετά η γυναίκα του μετέφερε τη χρυσαυγίτικη ταυτότητά του και άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία στο σπίτι του τοπικού ομαδάρχη της Χρυσής Αυγής κ.ο.κ.… Καθώς τα ευρήματα αυτά, που θα πολλαπλασιάζονταν ασφαλώς από μια σοβαρή αστυνομική και δημοσιογραφική έρευνα, μας οδηγούν στο να αγγίξουμε το κουβάρι της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής, το αίτημα, βέβαια, είναι: να ξηλωθεί το κουβάρι αυτό, η έρευνα να μην περιοριστεί στον δράστη. Και, ακόμα, δουλειά και της αστυνομίας αλλά και της ερευνητικής δημοσιογραφίας (όπως στην υπόθεση Λαμπράκη, οπότε η αστυνομία δεν έκανε τη δουλειά της), ξετυλίγοντας και άλλα κουβάρια, να στοιχειοθετήσει το σκοτεινό πεδίο της διαπλοκής νεοναζιστών, συμμοριών, δυνάμεων καταστολής και επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η στιγμή είναι κρίσιμη. Για όλους. Και για το αντιφασιστικό κίνημα και για τη δημοκρατία και για τους Χρυσαυγίτες και για την κυβέρνηση, που έχει ένα γερό πάτημα –αρκεί να το θέλει– για να αλλάξει επιτέλους στάση απέναντι στους νεοναζί. Αν η συγκεκριμένη δολοφονία περάσει στο ντούκου (όπως δηλαδή του Σ. Λουκμάν), αν το ζήτημα εξατμιστεί σε εξαγγελίες (όπως τα «γραφεία ρατσιστικής βίας» που ιδρύθηκαν και μένουν εντελώς άπραγα), αν η απαιτούμενη κάθαρση περιοριστεί στην τιμωρία του δράστη, τότε, πολύ απλά, σύντομα δεν θα μπορούμε να κυκλοφορούμε έξω από τα σπίτια μας. Δεν φτάνει η (μεγαλειώδης, λόγω του πλήθους και της συμμετοχής της γειτονιάς, που σηματοδότησε το σπάσιμο του φόβου) αντιφασιστική συγκέντρωση της Τετάρτης, δεν φτάνουν οι ανακοινώσεις και οι δηλώσεις· πρέπει και ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει πολύ περισσότερα, να θέτει διαρκώς και επίμονα, ως πρωταρχικό και αυτοτελές ζήτημα, το ζήτημα της αντιμετώπισης των νεοναζί.


***


Η Χρυσή Αυγή, στον βαθμό που αποτελεί εγκληματική συμμορία, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς την αστυνομία και τη δικαιοσύνη. Το κίνημα, οι αντιφασίστες, οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες μπορούν να κάνουν πολλά, αλλά δεν μπορούν να γίνουν ανακριτικοί υπάλληλοι, αστυνόμοι και δικαστές, κυνηγοί που θα εντοπίζουν τους δράστες, θα τους συλλαμβάνουν και νθα τους τιμωρούν. Είναι και αδύνατον και επικίνδυνο. Ωστόσο, εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση: Η αστυνομία και (σε μικρότερο βαθμό) η δικαιοσύνη –αυτές οι ίδιες, που είναι τόσο σημαντικές για την αντιμετώπιση των νεοναζί– είναι αποδεδειγμένα διαβρωμένες από τη Χρυσή Αυγή, με τη σιωπηρή ανοχή ή υποστήριξη της κυβέρνησης. Διαβάσαμε, λ.χ. ότι στο σημείο της δολοφονίας μια ολόκληρη ομάδα ΔΙΑΣ παρακολουθούσε άπραγη· ότι, λίγες μέρες πριν, σε έρευνα σε τοπικά γραφεία της Χρυσής Αυγής (για την επίθεση στο Πέραμα) αστυνομικοί και εισαγγελείς τράπηκαν σε φυγή όταν εμφανίστηκε μαινόμενος Χρυσαυγίτης βουλευτής. Στο βαθμό που ισχύουν, εικονογραφούν εφιαλτικά το αδιέξοδο… Γιατί, αν δεν κοπεί αυτός ο δεσμός, δεν μπορεί να υπάρξει αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής.

Φυσικά, το ζήτημα του νεοναζισμού δεν είναι μόνο ποινικό. Εδώ, ενώ δεν πρέπει να χαριζόμαστε σε κανέναν, ενώ πρέπει να μιλάμε απερίφραστα για τις ευθύνες όλων όσων χαϊδεύουν τους νεοναζί, να μιλάμε αυστηρά και προς την κοινωνία, δεν χρειάζεται να της κουνάμε το δάχτυλο. Ο λόγος μας μπορεί να είναι αυστηρός και ανοιχτός μαζί, να λαμβάνει υπόψη ότι η κοινωνία δεν είναι (ακόμα) έτοιμη να αποδεχτεί το μαχαίρωμα, ιδίως Ελλήνων (όσο τραγική κι αν είναι μια τέτοια διάκριση). Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα μπορεί, και πρέπει, να ταρακουνήσει ακόμα και συντηρητικούς, φοβισμένους ανθρώπους – και όχι να τους φοβίσει ακόμα περισσότερο. Πρέπει, λοιπόν, να μιλήσουμε και σε αυτούς: χωρίς χαϊδέματα, να τους πούμε για τις ευθύνες τους και μαζί να πούμε ότι το να είσαι δεξιός, συντηρητικός, «φιλήσυχος», δεν επιτρέπεται να ταυτίζεται με το να είσαι νεοναζί και δολοφόνος. Υπάρχει, και πρέπει να υπάρχει απόσταση· αν αυτή σιγά σιγά χάνεται, τότε χαθήκαμε όλοι μαζί, δικαίως ή αδίκως, δίκαιοι και άδικοι.

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ

Στην κηδεία του Σεφέρη

Νίκος Μπίστης

Σαν προχθές πριν 42 χρόνια έφυγε ο Γιώργος Σεφέρης, Και σαν σήμερα πήγα στην κηδεία του, που ήταν και η πρώτη μου διαδήλωση. Πόσες στιγμές έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμα τους στην μνήμη μας όταν κάνουμε απολογισμό ζωής; Πέντε, έξι; Άντε δέκα. Και για πόσες μπορείς να μουρμουρίσεις περήφανος και συγκινημένος:  ήμουν και εγώ εκεί;». Το πολύ για άλλες τόσες. Η κηδεία του Σεφέρη ήταν μια από αυτές. Στον Σεφέρη με είχε μυήσει ο πατέρας μου. 

Ο Μιχάλης Μπίστης ήταν ένας κεντροαριστερός της εποχής του που διάβαζε πολύ. Τον θυμάμαι τα βράδια στην πολυθρόνα του, εγώ να παίζω στρατιωτάκια στο χαλί και αυτός να έχει ένα βιβλίο μπροστά του. Ψήφιζε στις δημοτικές πάντα τον αριστερό υποψήφιο αλλά όταν τα πράγματα σοβάρευαν στις εθνικές εκλογές ψήφιζε, με εξαίρεση το '58, κέντρο. Από αυτόν πρωτάκουσα για τον Σεφέρη σε παθιασμένες συζητήσεις στην παρέα του όταν ο Σεφέρης πήρε το Νόμπελ. Οι αριστεροί της παρέας διεκδικούσαν τουλάχιστον το μισό Νόμπελ. «Αν δεν ήταν ο Μίκης να μελοποιήσει το Περιγιάλι δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του» ήταν η γνωστή τότε επωδός. Οι  δεξιοί της παρέας ούτε τον είχαν ακούσει αλλά όφειλαν να τον υπερασπιστούν γιατί ήταν «δικός τους». Ο πατέρας μου με την ήρεμη αποδοκιμαστική φωνή του τους έβαζε πάγο. «Διαβάστε πρώτα και μετά να μιλάτε. Δεν χωράνε όλα στην πολιτική αντιπαράθεση. Και ο Ρίτσος και ο Ελύτης είναι καλοί ποιητές. Μεγάλος όμως είναι ο Σεφέρης. Συνδυάζει βάθος, απλότητα και μουσικότητα στον στίχο. Γιατί νομίζετε ότι «έδεσε» έτσι με τον Θεοδωράκη;» Και για να μην αφήσει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, άνοιξε τα Επιφάνια Αβέρωφ και τους διάβασε

«Κράτησα την ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
Καμιά φωτιά στην κορυφή που βραδιάζει
Κράτησα τη ζωή μου στ’ αριστερό μου χέρι μια γραμμή
Μια χαρακιά στο γόνατο σου…»

Θυμάμαι ακόμα την σιωπή που έπεσε και τον θριαμβευτικό επίλογο του πατέρα μου: «Λοιπόν, αυτό είναι ποίηση κύριοι». Και όταν φύγανε με πήρε κοντά του και αυστηροτρυφερά μου είπε: «Κοίτα μην γίνεις σαν κι αυτούς. Πρώτα θα μάθεις, πρώτα θα διαβάσεις και μετά θα μιλήσεις». Του οφείλω πολλά. Πρώτα την αγάπη για το διάβασμα. Και μετά μια ύστερη μετριοπάθεια, που φαίνεται ότι ασυνείδητα από τότε γράφτηκε στον σκληρό μου δίσκο.

Αλλά το θέμα μας είναι η κηδεία. Εκείνο το απομεσήμερο, λοιπόν,… Προσπάθησα να γράψω, δεν μου βγήκε, έκανα delete, ξανάγραψα πάλι δεν μου άρεσε. Φτου και από την αρχή. Πάλι τίποτε. Μα τι συμβαίνει; Και τότε θυμήθηκα. Τα έχω γράψει και η πρώτη γραφή συνήθως είναι η καλύτερη. Δεν συνηθίζω να παραπέμπω στο βιβλίο μου, πρακτικά είναι η πρώτη φορά. Δεν θέλω να νομίσει κανείς ότι του κάνω διαφήμιση. Εξ άλλου έχει κάνει τον κύκλο του εδώ και τρία χρόνια και η κοστολόγηση που του έκανε ο φίλος μου ο Νίκος Γκιώνης δεν έλαβε υπόψη της την επερχόμενη κρίση με αποτέλεσμα να είναι σήμερα μαζί με άλλα βιβλία είδος πολυτελείας. Ξαναδιάβασα το κεφάλαιο, δεν έχω να προσθέσω ένα γιώτα. Από το «Προχωρώντας και αναθεωρώντας» και τις Εκδόσεις Πόλις το σχετικό κεφάλαιο:

«Όλα αυτά μας ήταν παντελώς άγνωστα και αδιάφορα εκείνο το απομεσήμερο του Σεπτέμβρη του 1971 που μαζί με την Κατερίνα στριμωχτήκαμε έξω από τον ναό του Σωτήρος για το στερνό αντίο στον Σεφέρη. Η κηδεία είχε αντιδικτατορικό χρώμα, σχεδόν όλοι είχαμε προστρέξει επί τούτου για να διαδηλώσουμε την αντίθεσή μας στην Χούντα. Η ατμόσφαιρα, ηλεκτρισμένη από την αρχή, φορτιζόταν από τις αλλεπάλληλες αφίξεις προσωπικοτήτων του παλαιού πολιτικού κόσμου. Χλιαρά και αναγκαστικά τους χειροκροτούσαμε για να υποδηλώσουμε τα αντιδικτατορικά μας αισθήματα. Το προαύλιο της εκκλησίας πήρε φωτιά και ο κόσμος βρήκε την λαλιά του μόλις εμφανίστηκε το μεγάλο, γεμάτο γαρίφαλα στεφάνι με την υπογραφή «Πολιτικοί κρατούμενοι φυλακών Κορυδαλλού». Η ίδια η κηδεία ήταν μια επίδειξη αντιδικτατορικής ενότητας, προάγγελος της Ελλάδας της συμφιλίωσης και εκατέρωθεν ανοχής που οικοδομήθηκε μετά το 1974. Ο ίδιος ο νεκρός ανήκε στον αστικό πολικό χώρο, αλλά με τη δήλωσή του είχε ξεπεράσει τα στενά σύνορα της παράταξής του, βοηθούντος δε του ποιητικού του έργου και κυρίως της μελοποίησής του από τον Μίκη, είχε αγγίξει και τους ηττημένους του Εμφυλίου. Μέσα στην εκκλησία συνωστίζονταν οι εκπρόσωποι του παλαιού πολιτικού κόσμου, κάπως πιο σοφοί οι περισσότεροι μετά την συνειδητοποίηση των δικών τους ευθυνών στην επικράτηση της δικτατορίας. Κι έξω από την εκκλησία ο κόσμος της καθημαγμένης αλλά ακόμα τότε ακτινοβολούσας Αριστεράς, έτοιμος για τη δύσκολη δουλειά, έτοιμος να διαδηλώσει έχοντας ως λάβαρο το στεφάνι των εγκλείστων του Κορυδαλλού. Αν στο φέρετρο του Παλαμά ακουμπούσε όλη η Ελλάδα όπως είπε ο μεγαλόστομος Σικελιανός, στο φέρετρο του Σεφέρη ακουμπούσε η αγωνιζόμενη Ελλάδα. Και αν κρίνουμε από το πλήθος των συγκεντρωμένων δεν ήταν και πολύ μεγάλη. Ήταν, όμως, η πρώτη φορά μετά την κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου που ο κόσμος έβγαινε στον δρόμο. Όλη η δύναμη της Αστυνομίας ήταν εκεί μαζί με το σπουδαστικό και το συνδικαλιστικό της Ασφάλειας. Μόλις το φέρετρο βγήκε από την Εκκλησία κάποια μισόκλειστα χείλη  άρχισαν να μουρμουρίζουν τραγουδιστά το πασίγνωστο «Περιγιάλι». «Ησυχία», «Σκασμός», «Διαλυθείτε», φώναζαν οι επικεφαλής της Αστυνομίας και οι ασφαλίτες, αλλά το πλήθος τους ξεπέρασε, πήρε στο κατόπι το φέρετρο, το μουρμούρισμα δυνάμωσε, έγινε λέξεις και σε δευτερόλεπτα τραγούδι και κραυγή ελευθερίας.

Διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό.
Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας. Λάθος. Κι αλλάξαμε ζωή.

Όσο κι αν ο έρωτας αποτελεί στην απόλυτη μορφή του κατάθεση ελευθερίας, δύσκολα ο νεκρός θα φανταζόταν ότι η ερωτική – σε πρώτη ανάγνωση – και λυρική  του «Άρνηση» θα μετατρεπόταν σε αγωνιστικό παιάνα. Υπάρχουν, όμως, στιγμές που οι λέξεις ξεπερνάνε τον δημιουργό και τις προθέσεις του, αυτονομούνται και εκφράζουν την ταραγμένη εποχή και αυτούς που τις έχουν στα χείλη τους. Κρατώντας με το ένα χέρι την Κατερίνα και με το άλλο ένα νεαρό Λαμπράκη που βρέθηκε δίπλα μου, ανεβαίναμε τραγουδώντας προς το Πρώτο Νεκροταφείο. Από τα ανοικτά παράθυρα των πολυκατοικιών ξεπρόβαλλαν κάμερες που κινηματογραφούσαν την πορεία. Ήταν συνεργεία διεθνών μέσων ενημέρωσης; Ήταν της ασφάλειας; Πιθανόν και τα δύο. Η μέθη και η συγκίνηση της πρώτης οιονεί διαδήλωσης χαράχτηκε στην μνήμη. Ήταν μια περίεργη πορεία με λίγα συνθήματα και πολύ Θεοδωράκη, περισσότερο μια προθέρμανση για τον αγώνα που θα ακολουθούσε. Ο κόσμος ηλικιακά μισός-μισός. Πολλοί είχαν συμμετάσχει στις προδικτατορικές κινητοποιήσεις, αλλά πάρα πολλοί παίρνανε το βάπτισμα του πυρός. Όλο το δίχτυ από παρέες και επαφές που είχε φτιαχτεί με υπομονή την προηγούμενη χρονιά, χωρίς προσυνεννόηση, από εσωτερική παρόρμηση ήταν εκεί. Με όλα αυτά τα νεανικά πρόσωπα διασταυρωνόμουν συνέχεια τα επόμενα τρία χρόνια. Όλοι τραγουδούσαν, λιγότεροι φώναζαν συνθήματα, πιο μαχητικοί οι νεότεροι που είχαν άγνοια κινδύνου, πιο συγκρατημένοι οι μεγαλύτεροι που είχαν δει πολλά τα μάτια τους. Ακριβώς πίσω μου μια παρέα από Λαμπράκηδες έριχνε τα συνθήματα. Στο «Ελευθερία» και «Δημοκρατία» ακολουθούσε μεγάλο κομμάτι των διαδηλωτών. Μόλις, όμως, κάποιοι έριξαν το σύνθημα «Έξω οι Αμερικάνοι» η πορεία πάγωσε. Η γλώσσα του σώματος των πορευόμενων ήταν πιο χαρακτηριστική από την σιωπή που ακολούθησε και άφησε μετέωρες τις φωνές των μαχητικών νέων. Ανήσυχα βλέμματα, διάχυτος φόβος, δυσανασχέτηση, ερωτηματικά για το άκαιρο, την γνησιότητα ή το προβοκατόρικο του συνθήματος. Η εναλλαγή τραγουδιών και συνθημάτων που τροφοδοτούσε με κέφι και ενθουσιασμό την πορεία σταμάτησε. Ο κίνδυνος να κάνει κοιλιά η αντιδικτατορική εκδήλωση και ακόμα χειρότερα να γίνει δυο ταχυτήτων ήταν ορατός. Τότε με την άκρη του ματιού μου είδα ένα μεσόκοπο γκριζομάλλη, κατακόκκινο από τα νεύρα του, να στέκεται μπροστά στον σκληρό πυρήνα των Λαμπράκηδων και να τους κατσαδιάζει: «Καλά τρελοί είσαστε; Είναι ώρα για τέτοια συνθήματα; Ήρθατε εδώ για να βγάλετε τα απωθημένα σας;». Και χωρίς ανάσα ξεκίνησε να τραγουδά την «Μαργαρίτα-Μαργαρώ». Ακαριαία ο μουδιασμένος κόσμος βρήκε διέξοδο και για λίγο η πένθιμη πομπή χόρευε και λικνίζονταν στον γνωστό ρυθμό. Αμέσως μετά το σύνθημα ‘ελευθερία’ ακούστηκε από περισσότερα χείλη. Πολύτιμα, δωρεάν μαθήματα τακτικής από τον παλιό αριστερό που συμπαθούσε τους Αμερικάνους, όσο και οι μαχητικοί Λαμπράκηδες. Τον έφερα πολλές φορές στο μυαλό μου όταν δεκαεπτά μήνες μετά στην ταράτσα της Νομικής προσπαθούσα να πείσω έναν άλλο σκληρό πυρήνα μεθυσμένων φοιτητών από τον αέρα της ελευθερίας που φυσούσε εκεί πάνω, ότι κυρίαρχο σύνθημα για λόγους τακτικής και υποστήριξης της κατάληψης από τους πολίτες πρέπει να είναι «Συμπαράσταση Λαέ» και «Φέρτε πίσω τα αδέλφια μας» και όχι αντιαμερικανικά συνθήματα.»

Έτσι έζησα την κηδεία του Σεφέρη. Κανείς δεν μπορεί να ζει μόνο με το παρελθόν, η πανούργα ζωή πάντα βρίσκει πρωτότυπους δρόμους. Αλλά και τίποτα δεν είναι μια για πάντα κατακτημένο όπως αποδεικνύεται από τα ζόμπι που ξαναβγήκαν στην ελληνική γη. Η γνώση του παρελθόντος είναι πάντα χρήσιμη για την Δημοκρατία μας. Και η κηδεία του Γιώργου Σεφέρη ήταν μια κορυφαία στιγμή ενότητας ενός λαού που έχει έφεση στον διχασμό.

http://www.protagon.gr/

Δημοσκόπηση Rass: Σημαντική υποχώρηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής

Υποχώρηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, κατά 30% σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση καταγράφει η δημοσκόπηση της RASS που δημοσιεύεται τη Δευτέρα στον Ελεύθερο Τύπο.

Η συλλογή των στοιχείων έγινε το διάστημα 19 εως 21 Σεπτεμβρίου, δηλαδή δύο ημέρες μετά τη απάνθρωπη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι.

Στη μέτρηση αυτή η ΝΔ συγκεντρώνει 25,4%, αυξάνοντας κατά 0,8% το ποσοστό της (από 24,6%), σε σχέση με την τελευταία μέτρηση της RASS που πραγματοποιήθηκε μία εβδομάδα νωρίτερα.

Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υποχωρεί κατά 1,1 ποσοστιαία μονάδα, στο 22,7% από το 23,8% της τελευταίας μέτρησης, με τη διαφορά από τη ΝΔ να διαμορφώνεται στο 2,7%.

Το ΠΑΣΟΚ αυξάνει το ποσοστό του στο 5,3%, από το 4,7% (+0,6%), ενώ οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σημειώνουν πτώση κατά 0,5% (στο 4,3% από 4,8%).

Κατά 2,5% υποχωρεί το ποσοστό της Χρυσής Αυγής, από το 8,3% που συγκέντρωνε στις 15 Σεπτεμβρίου, στο 5,8% σήμερα.

Σχεδόν σταθερή είναι η ΔΗΜΑΡ, που κινήθηκε από το 2,4% της προηγούμενης εβδομάδας στο 2,5%, ενώ αύξηση +1,2% παρουσιάζουν τα ποσοστά του ΚΚΕ (από το 4,5% στο 5,7%). Τέλος, η αδιευκρίνιστη ψήφος αγγίζει το 18,9%.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση στο ερώτημα «αν υπάρχει κάποιο σύστημα οργανωμένης κινητοποίησης των μελών της Χρυσής Αυγής για τη διενέργεια βίαιων και έκνομων πράξεων», με σχεδόν 8 στους 10 πολίτες (78,9%), να απαντούν «ΝΑΙ».

http://left.gr/

Διάλυση κόμματος ή εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης;

Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Η ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία είναι εξοικειωμένη με το φαινόμενο πολιτικών κομμάτων που λειτουργούν μεν νόμιμα, αλλά είτε συμπαθούν είτε συνεργούν με οργανώσεις παράνομες, τις οποίες η εκάστοτε έννομη τάξη χαρακτηρίζει «εγκληματικές» ή «τρομοκρατικές». Τα κόμματα αυτά, είναι, κατά κανόνα, πολιτικές εκφράσεις ενός εθνοτικού ριζοσπαστισμού και λειτουργούν ως πολιτικός βραχίονας ενός πυρήνα που είναι εκτός νόμου: τα παραδείγματα της Χώρας των Βάσκων (Ε. Μπατασούνα — ΕΤΑ), της Βορείου Ιρλανδίας (Σιν Φέιν — ΙRA) και της Τουρκίας (DTP — PKK) είναι τα πιο πρόσφατα και ενδεικτικά.

Παρά τις προφανείς αναντιστοιχίες που δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναλυθούν, η Χρυσή Αυγή είναι μια περίπτωση που σπάει τον κανόνα των σχέσεων «πυρήνα – βραχίονα» που γνωρίζουμε. Και τούτο διότι, στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής πυρήνας και βραχίονας ταυτίζονται. Δηλαδή, η τρομοκρατική οργάνωση είναι το κόμμα. Και αντιστρόφως, το κόμμα είναι μια εγκληματική οργάνωση, καθώς τα μέλη του επιδίδονται ιεραρχικά και συντεταγμένα –επειδή είναι μέλη του, και όχι επειδή είναι μεθυσμένοι– σε πράξεις παράνομες.

Η ιδιάζουσα αυτή κατάσταση μπορεί να αποδοθεί σε μια σειρά λόγους. Πρώτον, στην Ελλάδα, λόγω του νωπού ιστορικού παρελθόντος πολιτειακών εκτροπών, υπάρχει μια γενικευμένη πολιτική κουλτούρα δυσανεξίας στην απαγόρευση της λειτουργίας πολιτικών κομμάτων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα κόμμα που σίγουρα θα είχε κηρυχτεί παράνομο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, εδώ να εξασφαλίζει το προνόμιο της νόμιμης λειτουργίας. Δεύτερον, μείζονα τμήματα των πολιτειακών θεσμών που είναι επιφορτισμένα με τη διασφάλιση της δημόσιας τάξης δεν διώκουν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, ακόμη κι όταν αυτά προκλητικά εγκληματούν, επειδή εκφράζονται και τα ίδια μέσα από τον ακροδεξιό λόγο και πράξεις. Αναφέρομαι στην αστυνομία και τη δικαιοσύνη. Ειδικώς η τελευταία, γενικώς, σπεύδει να διώκει και να καταδικάζει με χαρακτηριστική ευκολία, ενώ, ειδικώς, δείχνει πολιτειακά ανυπόφορη ανοχή. Ο τρίτος λόγος στον οποίο αποδίδεται αυτή η ελληνικής κοπής ιδιαιτερότητα του «κόμματος-τρομοκρατικής οργάνωσης» είναι η πολιτική αξία χρήσης που έχει η Χρυσή Αυγή για την ελληνική Δεξιά, στο πλαίσιο της γνωστής θεωρίας των «δύο άκρων».

Μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, το «τι θα γίνει με τη Χρυσή Αυγή» είναι το ερώτημα στο στόμα ή το μυαλό κάθε έλληνα δημοκράτη. Προτείνω να σκεφτούμε ακολουθώντας αυτό που θα κάναμε αν δεν αντιμετωπίζαμε την ιδιαιτερότητα του «κόμματος-τρομοκρατικής οργάνωσης», αλλά δύο ξεχωριστές δομές. Αν είχαμε δηλαδή, έναν τρομοκρατικό πυρήνα εκτός νόμου και ένα νόμιμο κόμμα. Σε αυτήν την περίπτωση (όπως εξάλλου έγινε και στις τρεις περιπτώσεις κρατών που ανέφερα προηγουμένως) το ενδιαφέρον των διωκτικών αρχών κινήθηκε πρωτίστως στην εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης με κάθε μέσο, ακόμη και με μέσα που βάναυσα παραβιάζουν τις συνταγματικές εγγυήσεις. Ενίοτε, επικουρικά, οι αρχές στρέφονται στην απαγόρευση του κόμματος -βραχίονα.

Επιστρέφω στην Ελλάδα. Το ερώτημα «τι κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή» κακώς τίθεται κυρίως με όρους διάλυσης πολιτικού κόμματος. Τίθεται, σήμερα, πρωτίστως με όρους εξάρθρωσης της εγκληματικής-τρομοκρατικής οργάνωσης, με τον αυτονόητο σεβασμό στις συνταγματικές εγγυήσεις που προβλέπουν δικαιώματα στους κατηγορούμενους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Πώς εξαρθρώνεται μια τέτοια οργάνωση το ξέρουν μια χαρά η ελληνική αστυνομία και η ελληνική δικαιοσύνη. Πολύ περισσότερο που η συγκεκριμένη δρα ως σήμερα ανενόχλητη στο φως της ημέρας. Οι προβλέψεις στον Ποινικό Κώδικα υπάρχουν, ενισχυμένες μάλιστα εδώ και με μια δεκαετία από τον τρομονόμο. Ο δολοφόνος του Π. Φύσσα δεν ήταν μόνος του, αλλά με μια ομάδα. Η ομάδα δεν σκότωσε. Δεν θα διωχθεί για τίποτε όμως; Είναι προφανές λοιπόν, ότι ακόμη και σήμερα, οι αδράνειες είναι πολλές και η πολιτική βούληση ζητούμενη.

Από την Τετάρτη, δημοσιογράφοι, από το εξωτερικό κυρίως, με ρωτάνε: «Νομίζετε ότι η δολοφονία αυτή σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας κινητοποίησης του κράτους και της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγή στην Ελλάδα;». Η ειλικρινής μου απάντηση είναι: «Δεν ξέρω». Ξέρω όμως ότι, όσο κι αν μας κάνει τη ζωή δύσκολη, η Χρυσή Αυγή στο τέλος θα ηττηθεί.

Πηγή: enthemata

http://left.gr/

Τι συμβαίνει στο σώμα όταν σταματάμε το κάπνισμα;

«Αν αποφασίσεις να κόψεις το κάπνισμα, το ποτό και τις γυναίκες, δεν ζεις περισσότερο. Απλώς σου φαίνεται ότι διαρκεί περισσότερο» έλεγε ο Βρετανός συγγραφέας και υπέρμαχος του καπνίσματος, Clement Freud. Άραγε, ήξερε τι θα συνέβαινε στο σώμα του αν αποφάσιζε να κόψει το τσιγάρο;

Να ξανακοιταχτούμε στον καθρέφτη

Photo: Α. Κατσής @fosphotos.com
Γιάννης Παντελάκης

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μια δημοσκόπηση (της Metron Analysis για το Έθνος της Κυριακής) έδειξε πως η «Χρυσή Αυγή», μείωσε την επιρροή της στην ελληνική κοινωνία κατά 1,5 μονάδα. Πριν από τη δολοφονία έπαιρνε 8,5% στην πρόθεση ψήφου, μετά τη δολοφονία 7%. Τα media υποδέχτηκαν την είδηση με σχεδόν πανηγυρικό τρόπο. Από το Σάββατο το βράδυ έλεγαν πως «η δολοφονία Φύσσα ρίχνει τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής».

Είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή, είναι πως τα ποσοστά τους τα μείωσαν (έστω σε μικρότερο ποσοστό απ’ ό,τι η Χ.Α.) όλα τα κόμματα με εξαίρεση τη ΔΗΜ.ΑΡ. και το ΚΚΕ! Και ολόκληρη η αλήθεια, είναι πως η άγρια δολοφονία ενός ανθρώπου από τη νεοναζιστική οργάνωση, δεν είναι ικανή για να πτοήσει αυτές τις χιλιάδες ανθρώπων οι οποίοι επιλέγουν στις προτιμήσεις τους αυτό το φρικαλέο μόρφωμα. Το 7% (το οποίο στην εκτίμηση ψήφου γίνεται 11,2%!), δεν είναι μικρό, είναι εφιαλτικό.

Είναι μια δυσάρεστη αλήθεια, είναι μια αλήθεια που δεν μας τιμά, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Μπορεί να προσπαθήσαμε να κάνουμε την επιθυμία μας πραγματικότητα (να βλέπαμε, δηλαδή, να συρρικνώνεται αυτό το καρκίνωμα της ελληνικής κοινωνίας), αλλά οι αριθμοί άλλα λένε.

Ο τρόπος που χειριστήκαμε-ως ΜΜΕ-το θέμα της δημοσκόπησης, παραπέμπει απόλυτα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται ΜΜΕ και πολιτικές δυνάμεις, το φαινόμενο των νεοναζιστών εδώ και αρκετά χρόνια. Βάζουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί και πιστεύουμε ότι έτσι εξαφανίζεται. Μέχρι να ξανα-ανακαλύψουμε πως όχι απλά δεν εξαφανίζεται, αλλά παίρνει μεγάλες διαστάσεις, βγαίνει στην επιφάνεια, μας βγάζει τη γλώσσα και μας θυμίζει πως δεν θα ξεμπλέξουμε εύκολα μαζί του.

Να σημειώσουμε, πως από το βράδυ της δολοφονίας μέχρι την ημέρα που ολοκληρώθηκε η δημοσκόπηση, δεν μεσολάβησε μόνο το φρικιαστικό γεγονός. Αλλά και μια σειρά από αποκαλύψεις των μέσων ενημέρωσης για τον τρόπο με τον οποίο δρα η φασιστική οργάνωση. Πρώην μέλη της αποκάλυψαν ότι έπαιζαν μπάλα με κεφάλια Πακιστανών, πως λειτουργούσαν ως μπράβοι, πως μπλέκονται σε δουλειές της νύχτας. Ακόμα, ο υπουργός Δένδιας δημοσιοποίησε 32 υποθέσεις βίας με πρωταγωνιστές Χρυσαυγίτες, οι οποίες (ετεροχρονισμένα έστω) πήραν τον δρόμο της δικαιοσύνης. Και ακόμα, δεκάδες αποκαλύψεις έγιναν για τη συμμετοχή νεοναζιστών σε μαχαιρώματα, εκφοβισμούς και τραμπουκισμούς.

Oλα αυτά, τα είχαν υπόψη τους όλοι εκείνοι που εξακολουθούν να τους θεωρούν ως μια καλή πολιτική επιλογή! Βούιξαν όλα τα μέσα με λεπτομέρειες από τη δράση των νεοναζιστών. Το συμπέρασμα είναι πως, μάλλον, πρέπει να ξανακοιταχτούμε ως κοινωνία στον καθρέφτη...

http://www.protagon.gr/

Έτσι γεννιέται ένας ναζί (βίντεο)

Πιο επίκαιρο από ποτέ είναι το βίντεο που δημιούργησε στις 15 Ιανουαρίου 1943, εν μέσω του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, η Walt Disney. Πρόκειται για την ιστορία ενός αγοριού, του μικρού Χανς, ο οποίος έχει την ατυχία να γεννηθεί στη ναζιστική Γερμανία και τελικώς να πεθάνει για τον Φύρερ. Η ιστορία της γέννησης ενός ναζί, ξεκινάει από την ημέρα που η μητέρα μένει έγκυος και καλείται να αποδείξει ότι το παιδί που θα φέρει στον κόσμο ανήκει στην άρια φυλή. Ο μικρός πηγαίνει στο σχολείο για να γαλουχηθεί με τις «αξίες» του ναζισμού. Μαθαίνει να μισεί τους αδύναμους, μέχρι που γίνεται στρατιώτης και τάσσεται στην υπηρεσία του Γ” Ράιχ. Ο Χανς έχει αποκτηνωθεί. Η προσωπικότητά του έχει αλλοιωθεί τόσο, που πια βλέπει και κάνει ό,τι θέλει ο αρχηγός. Μέχρι που στο τέλος πεθαίνει για τον αρχηγό…

Δείτε το βίντεο

ΕΣΚΑ-Η: Εύκολη νίκη του Σπόρτιγκ στην πρεμιέρα των εφήβων

Πρεμιέρα με εύκολη νίκη του Σπόρτιγκ επι του Αχαιού'47 για το εφηβικό πρωτάθλημα της ΕΣΚΑΗ με 113-41 και καθώς μεταξύ των δυο ομάδων η αγωνιστική διαφορά ήταν πολύ μεγάλη.
Τα 10λεπτα: 27-15, 57-25, 91-31, 113-41
Διαιτητές: Αραβαντινός και Στρατάκης.
ΣΠΟΡΤΙΓΚ (Γκοργκόλης): Παπαδάκης 9 (1), Τουλάτος 13, Γιαλελής 9, Παπανικολόπουλος

Γιατί ερωτευόμαστε λάθος ανθρώπους;

Μήπως ευθύνεται το ότι από μικρή ηλικία κάποιοι άνθρωποι έχουν σχηματίσει χαμηλή εικόνα για τον εαυτό τους και μπορεί να αναζητούν ή να ελκύουν έναν ανάλογο σύντροφο, ο οποίος θα «ταιριάζει» στην χαμηλή τους αυτοεικόνα;


Η απλή αλήθεια για τους υδρογονάνθρακες στη Δυτική Ελλάδα

Του Κώστα Παπακωνσταντίνου

Η αντικειμενική ενημέρωση είναι πιο δυσεύρετη από τους ίδιους τους υδρογονάνθρακες στη Δυτική Ελλάδα. Εμείς θα επιχειρήσουμε να αναφέρουμε τα δεδομένα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, αφήνοντας προσωρινά στην άκρη τις θεμελιώδεις διαφωνίες μας για τα ορυκτά καύσιμα. Στη σημερινή κατάσταση, θα φαινόταν ως κοινωνική αγνωμοσύνη το να απορρίψουμε εξ αρχής την ελπίδα ότι ίσως οι υδρογονάνθρακες αποτελέσουν μελλοντικό δημοσιονομικό μαξιλαράκι.

Έχουμε, λοιπόν:


Δεν ανακαλύφθηκε κάποιος κρυμμένος θησαυρός. Τα πιθανά κοιτάσματα της Δυτικής Ελλάδας είναι γνωστά εδώ και δεκαετίες , αν και ασύμφορα στις εταιρίες λόγω κόστους. Απλά, σήμερα, λόγω καλύτερων τιμών πετρελαίου και αερίου και χάρη στις νέες τεχνολογίες εξόρυξης, πιθανολογείται οριακή κερδοφορία.


Υδρογονάνθρακες βρίσκονται μόνο με γεωτρήσεις. Γεωτρήσεις δεν έχουν γίνει ακόμη. Έχουμε μόνο, σε κάποια σημεία, την τρισδιάστατη χαρτογράφηση (με «σεισμικές έρευνες») προκειμένου να δούμε πού αξίζει τον κόπο να «τρυπήσουμε». Τα πολυδιαφημισμένα γεωτρύπανα που «πιάνουν δουλειά» είναι για να εντοπίσουν, όχι για να αντλήσουν πετρέλαιο -άρα, περιμένουμε.


Τα πεδία σε Πατραϊκό και Κατάκολο έχουν ερευνηθεί ξανά στο παρελθόν, χωρίς να προκύψει επενδυτικό ενδιαφέρον. Η ενεργοποίηση των νέων αδειών οφείλεται στην επιμονή του κ.Μανιάτη, και όχι σε πρωτοβουλία επενδυτών. Εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: μήπως, ακόμη και με ανεβασμένες τιμές, τα κοιτάσματα αυτά θα παρέμεναν κάτω από το όριο της κερδοφορίας; Μήπως το «κέρδος» των επενδυτών συνδέεται με μια προσδοκώμενη απαλλαγή από το κόστος αποκατάστασης των περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων από τις εξορύξεις; Η «στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων» που παρουσιάστηκε στο «περιφερειακό συμβούλιο» ήταν προχειρότατη και ανεπαρκέστατη -δείχνοντας από τώρα απροθυμία ελέγχου.


Το οικονομικό όφελος θα προκύψει από τον περιφερειακό φόρο 5% επί των κερδών, από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων (άρθρο 161 του Ν. 4001/2011). Πόσο είναι αυτό; Ας δεχτούμε το πιο αισιόδοξο σενάριο, δηλαδή 200 εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο (σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη) για 25 χρόνια εκμετάλλευσης (όπως λέει η σύμβαση), με κέρδος από 40 έως 75 δολάρια ανά βαρέλι (άρα 2 έως 3.7 δολάρια περιφερειακός φόρος), χωρίς αυξημένο κόστος λόγω σεισμικότητας, βάθους και αυστηρότερων μέτρων πρόληψης. Οι περιφέρειες Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου θα λαμβάνουν 16-30 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, περίπου 12-22.5 εκατομμύρια ευρώ. 'Αρα, σε κάθε περιφέρεια αναλογούν 8 έως 11.25 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο στο πιο εξωπραγματικά αισιόδοξο σενάριο (το, δε, όφελος για τον κρατικό προϋπολογισμό από τον αντίστοιχα φόρο 20% είναι 48-70 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο). Κάτι είναι κι αυτό, αλλά όχι η μαγική λύση που διαφημίζεται.


Ο κίνδυνος από τις θαλάσσιες εξορύξεις στα πεδία του Κατακόλου και του Πατραϊκού είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Αυτά βρίσκονται ανάμεσα σε τρία εθνικά πάρκα και σε άλλες διεθνούς σημασίας περιοχές για τη βιοποικιλότητα. Βρίσκονται, επίσης, ανάμεσα σε κορυφαίες τουριστικές παραλίες και εφάπτονται της σημαντικότερης περιοχής υδατοκαλλιεργειών στην Ελλάδα. Και αυτά σε μια περιοχή με αυξημένο κίνδυνο λόγω έντονης σεισμικής δραστηριότητας. 'Αραγε, οι συμφωνίες με τους επενδυτές εξασφαλίζουν ότι αυτοί θα πληρώσουν σε περίπτωση ατυχήματος; Έχουν συμπεριλάβει τη νέα κοινοτική οδηγία για τηνυπεράκτια εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου (η οποία δεν έχει καν μπει σε διαβούλευση στη χώρα μας); Και δεν είναι μόνο η περίπτωση ατυχήματος. Υπάρχουν τα δαπανηρά καθημερινά μέτρα παρακολούθησης -πρόληψης (περιπολίες, σταθμοί παρακολούθησης, πλωτά φράγματα κ.λπ.). Έχει εξασφαλιστεί ότι αυτή η δαπάνη θα βαρύνει τον επενδυτή και όχι το δημόσιο;

Μια άλλη επίπτωση της υπόθεσης των υδρογονανθράκων είναι ότι επανέρχεται το παραμύθι του «εύκολου πλουτισμού». Αντί να εστιάσουμε σε νέους στόχους όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση και η εξοικονόμηση πόρων, μπαίνουμε ξανά στον πειρασμό να «πιάσουμε την καλή».

Θύμα αυτού του μεγαλοϊδεατισμού είναι και κάποιες αξιόλογες εναλλακτικές προοπτικές: «μικροκοιτάσματα» αερίου στη βορειοδυτική Πελοπόννησο, χωρίς ενδιαφέρον για μεγάλους επενδυτές, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τοπικά για θέρμανση θερμοκηπίων εκμηδενίζοντας το κόστος παραγωγής. Ποιος, όμως, θα ενδιαφερθεί για τον «ταπεινό» πρωτογενή τομέα, όταν όλοι προσδοκούν «μεγάλες δουλειές»;

Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου είναι εκπαιδευτικός, αιρετός γραμματέας του περιφερειακού συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας

Πηγή: Thebest.gr / Προοδευτική Πολιτική

tvxs.gr

Μπάσκετ: Μοιράστηκαν τις φιλικές νίκες Ζάκυνθος και Έσπερος ΑΟΠΑ


Εξαιρετικά ενδιαφέροντα ήταν τα δυο φιλικά παιχνίδια στη Ζάκυνθο μεταξύ της τοπικής ΑΓΕΖ και του Έσπερου ΑΟΠΑ, αντίπαλοι στο νέο πρωτάθλημα της Γ’ εθνικής μπάσκετ που διεξήχθησαν το Σαββατοκύριακο.

Στο σημερινό δεύτερο κατά σειρά τεστ,

Η διαθεσιμότητα και η διχαστική πολιτική του υπουργείου Παιδείας

Του Θέμη Κοτσιφάκη

Είναι γνωστό ότι η ένταξη των εκπαιδευτικών στη διαθεσιμότητα, που είναι ουσιαστικά και προθάλαμος απολύσεων, οδηγεί στη διάλυση της δημόσιας ΤΕΕ.

Η κυβέρνηση και η τρόικα με όσα υπέγραψαν τον Ιούλιο 2013, στην τρίτη αναθεώρηση του μνημονίου, ανέλαβαν την εργολαβία της καρατόμησης 2.500 εκπαιδευτικών της τεχνικής – επαγγελματικής εκπαίδευσης, μεταξύ των 12.500 άλλων εργαζομένων στο δημόσιο.

Είναι γνωστό ότι η ένταξη των εκπαιδευτικών στη διαθεσιμότητα, που είναι ουσιαστικά και προθάλαμος απολύσεων, οδηγεί στη διάλυση της δημόσιας ΤΕΕ.

Το αίτημα να καταργηθεί ο ν.4172/13 9 (αρ.82) και να επιστρέψουν όλοι οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία τους και παράλληλα να επαναλειτουργήσουν όλες οι ειδικότητες και οι τομείς στα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ είναι το αίτημά μας και είναι αδιαπραγμάτευτο.

Όπως είναι σε όλους γνωστό, με σχετικό δελτίο τύπου από τη συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας στις 22-8-13, «Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ έθεσε τα σοβαρά θέματα των διαθεσιμοτήτων εκπαιδευτικών απαιτώντας την επαναφορά των εκπαιδευτικών και των τομέων – ειδικοτήτων που καταργήθηκαν στη δευτεροβάθμια ΤΕΕ. Σε κάθε περίπτωση απαιτήσαμε την άμεση εργασιακή αποκατάσταση των εκπαιδευτικών της ΤΕΕ σε εκπαιδευτική θέση μέσα στις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας».

Το Υπουργείο Παιδείας με το νέο νόμο δημιούργησε 925 θέσεις εκπαιδευτικών και 325 διοικητικών στις δομές της μη τυπικής εκπαίδευσης (ΣΕΚ, ΙΕΚ, ΣΔΕ, ΚΔΒΜ), επιδιώκοντας, και κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων, να τοποθετήσει σε αυτές εκπαιδευτικούς της ΤΕΕ που έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα, σύμφωνα με τα πρόσφατο δελτίο τύπου του Υπουργείου.

Προφανώς δεν είναι αυτή η λύση του σοβαρού προβλήματος των εκπαιδευτικών και της ΤΕΕ. Το αίτημά μας για επιστροφή όλων των καθηγητών στα ΕΠΑΛ και στις ΕΠΑΣ, η ανάκληση των διαθεσιμοτήτων και η λειτουργία των τομέων και ειδικοτήτων που καταργήθηκαν είναι ο στόχος μας και δεν θα τον εγκαταλείψουμε.

Σε κάθε όμως περίπτωση απαιτείται η συνολική και άμεση εργασιακή αποκατάσταση όλων των ειδικοτήτων και όλων των εκπαιδευτικών σε εκπαιδευτικές μόνιμες θέσεις του Υπουργείου Παιδείας. Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός να εξαιρούνται ειδικότητες από τη φερόμενη στο διαδίκτυο ως υπουργική απόφαση για την κατανομή των θέσεων σε ΣΕΚ, ΙΕΚ κ.λπ. Επίσης είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει καμία πρόβλεψη για τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς και να δημιουργεί το ίδιο το Υπουργείο με την πολιτική «του διαίρει και βασίλευε» τεχνητές αντιπαραθέσεις.

Μία είναι η ουσιαστική και δίκαιη λύση: Καμία απόλυση εκπαιδευτικού. Καμία διάκριση ανάμεσα σε ειδικότητες. Όλοι οι εκπαιδευτικοί πίσω στα σχολεία τους και τις οργανικές τους θέσεις. Να λειτουργήσουν τώρα όλοι οι τομείς και οι ειδικότητες σε ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ. Κανένα παιδί να μη στερηθεί την ειδικότητα ή τον τομέα που επιθυμεί να σπουδάσει.

Αθήνα 22-09-13

Θέμης Κοτσιφάκης, Πρόεδρος ΟΛΜΕ

Πηγή: alfavita.gr

Οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο

Έχει καιρό που το μνημονιακό στρατόπεδο προετοιμάζει την ‘τέλεια καταιγίδα’ στη χώρα μας. Όπως συχνά πράττει η ειρωνεία της ιστορίας, το ξέσπασμα ίσως συμβεί ακριβώς τη στιγμή που οι πρωτεργάτες της καταστροφής παινεύονται για τις επιτυχίες τους.

Η πηγή του προβλήματος είναι το οικονομικό αδιέξοδο που απεικονίζεται με ενάργεια στο ‘χρηματοδοτικό κενό’ για το 2014-5. Η Ελλάδα θα πρέπει να εξασφαλίσει 10-20δις, ποσό που οφείλεται κυρίως στις μεγάλες αποπληρωμές για το ήδη υπάρχον χρέος, καθώς και στους τόκους για την εξυπηρέτησή του. Παράλληλα, η χρηματοδότηση από την τρόικα για το 2015-6, δηλαδή αφού τελειώσουν τα τρέχοντα κονδύλια, δεν έχει αποφασιστεί ακόμη. Οι επιπλέον ανάγκες μετά το 2016, που σίγουρα θα υπάρξουν, είναι άγνωστες.

Το κενό είναι ένδειξη της αποτυχίας των Μνημονίων. Μετά από τρία χρόνια ‘διάσωσης’, το χρέος είναι μη βιώσιμο, διογκώνεται συνεχώς και δημιουργεί νέες πιέσεις. Ακόμη χειρότερα, η πολιτική λιτότητας, με στόχο ακριβώς την αποπληρωμή του χρέους, καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό και πνίγει την οικονομία. Η Ελλάδα αυτοκτονεί και η ηγεσία της καμαρώνει. Όσοι ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει μετά τις γερμανικές εκλογές, απλώς βαυκαλίζονται. Το γερμανικό εκλογικό σώμα αντιδρά σφοδρότατα και στην ιδέα ότι θα χαριστεί κάτι στους ‘τεμπέληδες’ νότιους. Μια ακόμη επιμήκυνση του χρέους, ή μια μείωση των επιτοκίων, δεν πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα ουσιαστικά. Είναι δε βέβαιο ότι δεν πρόκειται η Γερμανία να συναινέσει σε άρση της πολιτικής λιτότητας και ‘μεταρρυθμίσεων’.

Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι πολύ δύσκολες. Το πιθανότερο είναι ότι θα αναγκαστεί να συνάψει νέο δάνειο με την τρόικα, που θα έχει ως πλεονέκτημα το χαμηλό επιτόκιο. Αλλά το δάνειο θα συνοδεύεται από όρους που θα περιλαμβάνουν τη συνέχιση της λιτότητας και των ‘μεταρρυθμίσεων’, υπό την εποπτεία της τρόικας. Αυτή φαίνεται να είναι η προτίμηση της γερμανικής πλευράς που ανοιχτά επιδιώκει να ελέγχει τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα.

Για να αποφύγουν αυτή την επιλογή, οι εγκέφαλοι της μνημονιακής παράταξης, αλλά και οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Οικονομικών, έλκονται από την ιδέα της εξόδου της χώρας στις ανοιχτές αγορές. Η Ελλάδα εκδίδει ομόλογα το 2014 και καλύπτει τις ανάγκες της, χωρίς δάνειο από την τρόικα. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι έδιωξε την κηδεμονία και δείχνει στην υφήλιο ότι η χώρα βγαίνει από την κρίση. Ακολουθεί άνοδος της εμπιστοσύνης, επενδύσεις και ανάπτυξη.

Πρόκειται για απόλυτο καιροσκοπισμό. Το 2013 η Πορτογαλία βγήκε δύο φορές στις αγορές και δανείστηκε σχετικά μικρά ποσά με επιτόκιο περίπου 6%, χωρίς να λύσει το πρόβλημά της. Στην περίπτωση της Ελλάδας τα ποσά θα είναι μεγαλύτερα, όπως και η δυσπιστία των αγορών. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι τα επενδυτικά ταμεία θα δεχτούν να αγοράσουν επικίνδυνα ελληνικά ομόλογα, αλλά κι αν ακόμη το κάνουν, θα απαιτήσουν τη συνέχιση της πολιτικής της τρόικας. Το επιτόκιο, τέλος, θα είναι τουλάχιστον τριπλάσιο. Τι έχει να κερδίσει η χώρα;

Το οικονομικό αδιέξοδο δημιουργεί κοινωνικό αδιέξοδο: τεράστια ανεργία, ανθρωπιστική κρίση στα μεγάλα αστικά κέντρα και συντριβή της μεσαίας τάξης. Είναι ένδειξη της χρεοκοπίας του ηγετικού στρώματος της Ελλάδας ότι έχει επιτρέψει την πλήρη απαξίωση της ακίνητης περιουσίας, υποσκάπτοντας τα κοινωνικά ερείσματα της αστικής εξουσίας. Σε συνδυασμό με τη φορολογική καταιγίδα και την ανεργία, οι συνθήκες είναι κλασικά εκρηκτικές.

Το πολιτικό αδιέξοδο είναι ακόμη μεγαλύτερο. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα όρια της αντοχής της και τα παραδοσιακά κόμματα καταρρέουν. Η κυβέρνηση φλυαρεί συνεχώς για επιτυχίες και την ανάπτυξη που έρχεται, αλλά στην πράξη ετοιμάζεται να αποδεχθεί νέο δάνειο και συνέχιση της επαχθούς κηδεμονίας. Πως θα αντιμετωπίσει το εκρηκτικό μείγμα της στροφής του εκλογικού σώματος προς τα αριστερά και της ταυτόχρονης ενδυνάμωσης του φασισμού;

Το πρόβλημα της χώρας δε λύνεται με περαιτέρω δανεισμό και συνέχιση της ίδιας πολιτικής. Η λύση είναι άλλη και ήταν εμφανής από την αρχή: η Ελλάδα πρέπει να κηρύξει παύση πληρωμών και να απαιτήσει βαθιά διαγραφή του χρέους της. Αμέσως μετά να προχωρήσει σε άρση της λιτότητας και των ‘μεταρρυθμίσεων’ υιοθετώντας πολιτική που τονώνει τη ζήτηση, μειώνει την ανεργία, προωθεί το βιομηχανικό τομέα και στηρίζει τους μικρομεσαίους. Το κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που φουντώνει και πάλι είναι ένδειξη ότι η λογική δεν έχει χαθεί τελείως στη χώρα. Υπάρχουν υγιείς δυνάμεις που μπορούν να βγάλουν την Ελλάδα από το αδιέξοδο.

http://costaslapavitsas.blogspot.gr/

Γιατί έχουμε λιγούρες;

«Να ‘χα τώρα ένα γλυκό και μετά ένα αλμυρό, άντε και κάτι πικάντικο, έτσι για αλλαγή». Πόσες φορές δεν έχετε υιοθετήσει αυτήν την ατάκα, τότε που η εμμονή για κάτι γλυκό, δε σας αφήνει να ησυχάσετε;

Με Τσίπρα, Κουβέλη και Κουτσούμπα συναντώνται τη Δευτέρα οι πρυτάνεις

Στο «τραπέζι» το θέμα της διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων 
Διαδοχικές συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς θα έχουν τη Δευτέρα οι πρυτάνεις, με «αιχμή» το θέμα της διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια.

Ο θρίαμβος της "μητερούλας"

Photo: The Council of the European Union
του Κώστα Αργυρού

Είπαμε. Ο Γερμανός είναι προβλέψιμος. Τόσο προβλέψιμος, που τελικά μπορεί να πετύχει και το απρόβλεπτο. Μια απόλυτη πλειοψηφία για την Ανγκέλα Μέρκελ. Ο θρίαμβος της “μητερούλας” Μέρκελ ήταν τόσο προδιαγεγραμμένος, όσο και οι προετοιμασίες των δύο πρώτων κομμάτων έτσι ώστε να έχουν έτοιμο το σύμφωνο της συμβίωσής τους για την επόμενη τετραετία. Ο μεγάλος συνασπισμός έμοιαζε εδώ και μήνες ως η μοναδική λύση στο αδιέξοδο, που είχε δημιουργήσει ο αυτοκαταστροφικός μικρομεγαλισμός των φιλελευθέρων, που από κόμμα της ευρωπαϊκής ιδέας μετατράπηκαν σε λαϊκιστική ταβερνοπαρέα που καταριέται τους ακαμάτηδες του Νότου. Αλλά όταν η τσάκιση του παντελονιού σου και τα χρυσά μανικετόκουμπα έχουν στο μυαλό σου μεγαλύτερη πολιτική σημασία από οτιδήποτε άλλο, είναι λογικό οι άλλες παρέες στην ταβέρνα να σε απομονώνουν στο δωμάτιο για εδικές εκδηλώσεις για να μην ακούν την φασαρία σου. Οχι ότι η Μέρκελ στεναχωρήθηκε ιδιαίτερα, που θα απαλλαγεί από τους κομψευόμενους και κακότροπους εταίρους, που ειδικά την τελευταία διετία ανέχτηκε με σφιγμένα τα δόντια.


Το αντίθετο μάλιστα. Το να τους αφήσει εκτός Βουλής έμοιαζε λες ο δεύτερος βασικός της εκλογικός στόχος, μετά τη σίγουρη πρωτιά. Η επιλογή της ανταμείφθηκε, φέρνοντάς την στο κατώφλι της απόλυτης πλειοψηφίας, κάτι που πάγωσε τα αρχικά χαμόγελα των σοσιαλδημοκρατών που στις πρώτες τους δηλώσεις δήλωσαν έτοιμοι να κυβερνήσουν και πάλι.


Η επιτυχία της “Εναλλακτικής για την Ευρώπη” που είχε σαν αποκλειστικό μήνυμα την εκδίωξη των “Νοτίων” από το ευρώ, δείχνει ποιο είναι το κλίμα στη Γερμανία. Δεν είναι βεβαίως πλειοψηφία αυτοί που το λένε αυτό, αλλά είναι σίγουρα πολύ περισσότεροι από τους πέντε στους εκατό ψηφοφόρους, που τόλμησαν να ψηφίσουν ένα κόμμα σε βρεφική ηλικία.


Μια αριστερή πλειοψηφία Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων-Αριστεράς, που έτσι κι αλλιώς κανείς από τους τρεις δεν έδειξε διάθεση να την τολμήσει, δεν προέκυψε. Τα τρία κόμματα μαζί έχουν σχεδόν τις ίδιες ψήφους με την Χριστιανοδημοκρατία μόνη της. Με άλλα λόγια η Γερμανία δείχνει ότι σηκώθηκε το πρωί της 22ας Σεπτεμβρίου, πήγε στην κάλπη και γύρισε για να καθίσει ακόμα λίγο πιο δεξιά στον καναπέ της. Και αυτό θα έχει προφανώς επιπτώσεις και στην από δω και πέρα πολιτική της καγκελαρίου, που δε μπορεί να είναι άλλη από τη Μέρκελ. Όποιος ονειρεύεται ότι η Angie θα εγκαταλείψει τώρα μια πολιτική, που της έδωσε 8,5% περισσότερο σε σχέση με τέσσερα χρόνια πριν, είναι σαν να ποντάρει ότι η Μπάγερν θα κατεβάσει τα τσικό της στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.


Αυτή τη στιγμή είναι ασαφές αν τελικά η Μέρκελ θα έχει την οριακή απόλυτη πλειοψηφία και αν θα επιλέξει να κυβερνήσει μόνη της με αυτή παίρνοντας το ρίσκο που κάτι τέτοιο συνεπάγεται ή θα υποχρεωθεί ή επιδιώξει μια ευρεία πλειοψηφία μέσα από ένα μεγάλο συνασπισμό.


Η συμμετοχή των Σοσιαλδημοκρατών στην επόμενη κυβέρνηση θα μπορούσε να δώσει μια ώθηση για μια χαλάρωση της ασφυκτικής λογικής της λιτότητας. Αλλά όταν είσαι 16 μονάδες πίσω από τον αντίπαλό σου δε μπορείς μάλλον να επιβάλεις πολλά. Στις πρώτες τους δηλώσεις οι Σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί έδειξαν να το κατανοούν αυτό, φροντίζοντας να συγχαρούν καταρχήν τη μεγάλη αντίπαλο. Ο ίδιος ο Πέερ Στάινμπρουκ προγραμματίζει από σήμερα το βράδυ το επόμενο βήμα στην καριέρα του, αφού έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε κυβέρνηση Μέρκελ. Όπως είχε κάνει και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ το 2005. Χαμένος δεν πήγε. Όπως δεν θα πάει φυσικά και ο τωρινός μεγάλος χαμένος των εκλογών. Το παρελθόν δείχνει ότι πολυεθνικές και τράπεζες εκτιμούν περισσότερο από τους ψηφοφόρους τις γεμάτες χιούμορ ρητορικές του αρετές. Και μάλιστα τις χρυσοπληρώνουν.


*Ο Κώστας Αργυρός είναι δημοσιογράφος.