Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Για ένα πουκάμισο ακριβό, για μια καρό τρέσα

Photo: K. Τσακαλίδης @fosphotos.com
Ανδρέας Πετρουλάκης

Ο λαϊκισμός ενδημεί σε όλους τους χώρους, γνωστό αυτό. Αλλά αυτό που έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ενημέρωσης για το Burberry’s πουκάμισο του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη σε αφήνει άναυδο. Βρε παιδιά, ένα πουκάμισο έβαλε ο άνθρωπος. Κάπως ακριβό, αλλά ο καθένας μπορεί να έχει στην ντουλάπα του ένα ακριβότερο ρούχο. Τον συγκεκριμένο άλλωστε δεν τον χαρακτηρίζει. Χίλιες φορές τον έχουμε δει σε δημόσιες εμφανίσεις, το τελευταίο που μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει είναι το ακριβό του ντύσιμο. Όχι πως θα είχε και ιδιαίτερη σημασία. Το ακριβό και εξαιρετικά φροντισμένο ντύσιμο του Μιχάλη Ράπτη, ας πούμε, δεν θάμπωνε τον θρύλο του Πάμπλο ανάμεσα στους Αριστερούς της εποχής.

Το ίδιο είχε συμβεί και το καλοκαίρι με τη γνωστή φωτογραφία που εμφάνιζε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να επιστρέφει από τις διακοπές του. Με περισσή σιγουριά οι πάντες τον κατακεραύνωσαν γιατί ο σωματοφύλακας κουβαλούσε τις βαλίτσες του. Ποιος ξέρει αν ο άνθρωπος κουβαλούσε τις δικές του βαλίτσες, κάποιου συναδέλφου του, μιας παρευρισκόμενης κυρίας, ενός που ήρθε κολυμπώντας ή αν ο Τσίπρας είχε οσφυαλγία. Μια φωτογραφία πολλές φορές λέει χίλια ψέματα. Δίνει αρκετές αφορμές για πολιτική κριτική ο αρχηγός, δεν χρειάζεται να γίνεται και η τρίχα τριχιά.

Και για να μιλήσουμε λίγο ουσιαστικότερα, αυτού του είδους η κριτική στην ουσία είναι που επιβραβεύει την υποκριτική στάση κάποιων αρχηγών στο παρελθόν και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα σήμερα, που ανακατεύονται με τον λαό και με πολιτικό χαμαιλεοντισμό δείχνουν να ταυτίζονται μαζί του. Το θέμα που πρέπει να απασχολεί δεν είναι τι φορούσε ο Τσίπρας αλλά το ότι κατέβηκε στο πεζοδρόμιο για να διαδηλώσει μαζί με τον κόσμο. Δεν είναι ότι δεν φορούσε φτηνό πουκάμισο διαδήλωσης αλλά που έγινε ο ίδιος κομμάτι της διαδήλωσης. Δεν ανήκει εκεί ένας ηγέτης και θα έπρεπε και ο ίδιος να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει πολιτικός αρχηγός που το επεχείρησε αυτό στο παρελθόν και δεν το μετάνιωσε.

Και γενικότερα στον συγκεκριμένο ηγέτη το πρόβλημα είναι ακριβώς το αντίθετο. Όχι ότι δεν είναι ένας από μας αλλά ότι δεν είναι καλύτερος από μας. Από έναν ηγέτη του μέσου όρου, έναν πολιτικό που ομογενοποιείται με το πλήθος, που μιλάει τη γλώσσα του λαού (άσχετα αν ντύνεται ή όχι σαν αυτόν) και απηχεί τη μόρφωση, τις παραστάσεις, την πληροφόρηση και την αναλυτική σκέψη του μέσου πολίτη δεν έχει κανείς πολλά να περιμένει. Αυτός που ηγείται πρέπει να έχει διανοητική, μορφωτική, πολιτισμική και πολιτική υπεροχή. Ας έχει και εμφανισιακή, δεν χάθηκε ο κόσμος. Τέτοιου είδους απαιτήσεις πάντως πρέπει να έχει κανείς από τον αρχηγό ενός μεγάλου κόμματος και ο ίδιος από τον εαυτό του και όχι το ταιριαστό στην περίσταση ντύσιμο.

http://www.protagon.gr/

ΚΕΔ-ΣΚΑΪ: Στα δικαστήρια για το «Παράγκα και όραμα»

Αποφασισμένη να ακολουθήσει την δικαστική οδό κατά του ΣΚΑΪ εμφανίζεται η ηγεσία της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας.
Όπως αναφέρεται στην εφημερίδα «Sportday», στο κανάλι του Φαλήρου παίζεται

Δημοσιονομικό και πολιτικό πραξικόπημα, το κλείσιμο της ΕΡΤ...

Nίκος Χειλάς

Ποιος κυριαρχεί σε αυτό τον τόπο; Αν ισχύει η ρήση του Καρλ Σμιτ, ότι «κυρίαρχος είναι εκείνος που...μπορεί να κηρύξει το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης» τότε αυτός στην Ελλάδα είναι η τρόικα. Το καθεστώς που έχει επιβάλει στο δημοσιονομικό τομέα και όχι μόνο της δίνει δικαιωματικά τον τίτλο. Η ελληνική κυβέρνηση είναι απλώς εκτελεστικό της όργανο. Το μόνο για το οποίο μπορεί να «παλέψει» συνίσταται στο να πείσει την τρόικα να κάνει αποδεκτά κάποια «ισοδύναμα» μέτρα στη θέση εκείνων που προβλέπει το μνημόνιο - τίποτα περισσότερο.

Ένα τέτοιο «ισοδύναμο» μέτρο ήταν, πριν ακριβώς 3 μήνες, το κλείσιμο της ΕΡΤ. Μόνο που εδώ, η απόλυση του προσωπικού δεν ήρθε μόνη της, αλλά συνδυάστηκε με ένα πολιτικό μέτρο: την κατάργηση ενός ανεπιθύμητου σταθμού. Δημοσιονομικό και πολιτικό πραξικόπημα μαζί – περισσότερη ανωμαλία δεν γίνεται.

Το ότι το εγχείρημα μετατράπηκε σε μπούμερανγκ, είναι γνωστό. Το «μαύρο» στις τηλεοπτικές οθόνες προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή. Οι δικαιολογίες που προβλήθηκαν γι αυτό δεν έπεισαν καν τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας. Και ακόμη λιγότερο πειστική ήταν η πρακτική συνέχεια, με τη δημιουργία νέας Δημόσιας Τηλεόρασης. Και μόνο το γεγονός, ότι το στήσιμο ενός υποτίθεται ανεξάρτητου από την κυβέρνηση σταθμού γίνεται από την ίδια την κυβέρνηση, προκαλεί καγχασμούς. Για μια άλλη φορά αποδεικνύεται ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Τα τελευταία, έλεγε ο Χέγκελ, είναι οργανικά ενσωματωμένα στο σκοπό: σκάρτα μέσα, σκάρτος σκοπός. Το αποτέλεσμα είναι ένα εξάμβλωμα, το όνομα του ΔΤ.

Στον αντίποδα αυτής της εξέλιξης βρίσκεται η συνέχιση της λειτουργίας της ΕΡΤ. Όχι ως μαγικό χαζοκούτι, αλλά ως μαγευτικό κουτί. Μια απελευθερωμένη από τις παλιές δουλείες δημόσια ραδιοτηλεόραση προκαλεί ξαφνικά επανάσταση στον κλάδο. Ποτέ δεν έχει ξαναγίνει παρόμοιο πείραμα αυτοδιαχείρισης. Και πουθενά αλλού δεν έχει στηθεί τέτοια ψηφιακή αγορά του δήμου που συνδυάζει ελευθερία έκφρασης, θεματική πρωτοτυπία και υψηλή αισθητική. Είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Και το ωραιότερο: Όλα δείχνουν ότι αυτό που άρχισε ως λύση ανάγκης, εξελίσσεται σε αποδοτικό εγχείρημα.

Δεν πρέπει να υπάρχουν φυσικά αυταπάτες. Όπως και κάθε άλλη επανάσταση, έτσι κι αυτή της ΕΡΤ δεν έχει πάνω της τίποτα το ηρωικό. Και ακόμα λιγότερο ήρωες αισθάνονται όσοι εργάζονται σε αυτήν. Όποιος τους επισκέπτεται στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής μπορεί να δει από κοντά την κούραση και ενίοτε την κατάπτωση που τους προκαλεί η υπεράνθρωπη προσπάθεια για την εξασφάλιση της αδιάλειπτης ροής του προγράμματος καθώς και για την εκτέλεση των πιο στοιχειωδών εργασιών στο κτίριο – από το καθάρισμα των χώρων, ως την συντήρηση και περιφρούρηση των μηχανημάτων, για τα οποία φρόντιζε παλιότερα ειδικό προσωπικό. Και όλα αυτά αμισθί και υπό το συνεχές σφυροκόπημα της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει επίγνωση της σημασίας του συμβάντος. Μόνο που και οι πρωταγωνιστές του κινούνται μέσα σε εκείνο που ο Έρνστ Μπλοχ αποκαλεί «το σκοτάδι της ζωής που ζούμε»: την αδυναμία μας να έχουμε πλήρη εικόνα ενός γεγονότος τη στιγμή που συντελείται. Αυτή φωτίζεται με τον καιρό μέσα από την ανάλυση και την ανασύνθεσή πρόσθετων πληροφοριών. Η συνολική εικόνα των τριών περασμένων μηνών φτάνει ωστόσο για να δείξει, ότι αυτό που συντελείται στην ΕΡΤ είναι πρωτοφανές στα ραδιοτηλεοπτικά χρονικά.

Η εικόνα αυτή δεν έπεσε φυσικά από τον ουρανό. Είναι εκείνη που φαντάζονταν ανέκαθεν, έστω και ως ουτοπία, όσοι θέλουν ελεύθερο εργασιακό καθεστώς και απελευθερωμένο λόγο. Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ είναι οι πρώτοι που κατάφεραν να κάνουν τέτοια φαντασία πράξη.

Με τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, τα πράγματα είναι μάλλον αντίστροφα: Είναι οι πρώτοι που μπόρεσαν να κάνουν πραγματικότητα τις φαντασιώσεις τους για καταστροφή. Η ιδέα για το «ξαφνικό θάνατο» της ΕΡΤ και για την αμέσως μετά επανίδρυσή της με εντελώς καινούριο προσωπικό ήταν μεν μόδα από τη δεκαετία του 80. Εκείνοι όμως που είχαν την «τόλμη» και την τιμή να την υλοποιήσουν ήταν ο Γκίκας Μάναλης, Σίμος Κεδίκογλου και ο Αντώνης Σαμαράς – οι ίδιοι που διαβεβαίωναν λίγες εβδομάδες νωρίτερα ότι η ΕΡΤ όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά και θα διευρυνθεί.

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη: Παρόμοιος «θάνατος», όπως ακούγεται, σχεδιάζεται και για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους. Οι εργαζόμενοι της εταιρίας απειλούν με τη σειρά τους ότι σε τέτοια περίπτωση «θα γίνει της ΕΡΤ» - το μέλλον θα δείξει.

Ο κ.Σαμαράς δεν φαίνεται ωστόσο να πτοείται από τέτοιες προειδοποιήσεις, παρόλο που το κλείσιμο της ΕΡΤ αναγνωρίζεται γενικώς ως το μεγαλύτερο μέχρι τώρα λάθος του - που θα μπορούσε μάλιστα να αποβεί μοιραίο για την πρωθυπουργία του.

Και ακόμη πιο μακάβρια: H συνταγή του είναι σαν είναι βγαλμένη από το «Κράτος και Επανάσταση» του Λένιν: Το αστικό κράτος, σύμφωνα με αυτή, δεν μεταρρυθμίζεται, καταργείται συθέμελα. Μόνο που ο κ.Σαμαράς την εφαρμόζει ακόμη επιλεκτικά – σήμερα η ΕΡΤ, αύριο ο ΟΣΕ. Και μεθαύριο;

Εκείνο που παραβλέπει πάντως είναι η γνωστή αρχή, ότι όπου δράση και αντίδραση. Όπου κλείσιμο και άνοιγμα. Το κλείσιμο της ΕΡΤ παρήγαγε ένα πρωτόγνωρο μοντέλο οργάνωσης, που έχει πλατιά κοινωνική απήχηση. Τυχόν μεταπήδησή του στον ΟΣΕ θα άνοιγε την όρεξη και σε άλλες με λουκέτο απειλούμενες δημόσιες επιχειρήσεις. Αυτό δεν θα ενίσχυε σίγουρα το κύρος του κ.Σαμαρά ως «κυρίαρχου» τουλάχιστον στην εσωτερική πολιτική ζωή. Ο πραγματικός ηγεμών της χώρας πάντως, η τρόικα, δεν θα ήταν καθόλου ευχαριστημένη μαζί του...

tovima.gr

http://nonews-news.blogspot.gr

Φθινοπωρινό πρωινό

Τελευταία νιώθω ένα αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί σε μια ηρεμία παράξενη, σε μια αίσθηση πληρότητας και απόλυτης καρτερίας.

Δεν οφείλεται σε αποδοχή της κατάστασης που βιώνουμε, ούτε σε απογοήτευση ή απελπισία αλλά σε κάτι τελείως διαφορετικό, άκρως ελπιδοφόρο.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, όπως ξανάγραψα κάμποσες φορές, κι από εκεί, από το Χάος, του οποίου είμαστε μια μικρή παράμετρος όλη η ανθρωπότητα, προέρχεται το αίσθημά μου αυτό, το άκρως αισιόδοξο.

Διότι, μπορεί οι άνθρωποι να ξεχάσανε πως είναι φυσικά όντα και να μεταλλαχθήκανε σε καταναλωτές, να αλλάξανε, η φύση όμως δεν άλλαξε ποτέ και μέσα από το Χάος της τείνει συνέχεια προς την εξισορρόπηση, τον θάνατο του παλαιού και την γέννηση του νέου. Με άλλα λόγια, τι να καταλάβει και τι να νιώσει το Χάος που διέπει εδώ και χιλιάδες χρόνια όλην αυτή την υπέροχη φύση γύρω μας, από τις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων;  Όλοι είναι ανακυκλώσιμοι, ήρθαν για να δουν και να απέλθουν, να γίνουν κοπριά για να τραφούν και να ζήσουν οι επόμενοι, στους οποίους φύση θα δώσει δώρο κι ευκαιρία ζωής. Και είναι για λύπηση όσοι αυτό δεν νιώθουν, κυρίως κάποιοι από δαύτους  που θεωρούνται σπουδαγμένοι, αμόρφωτοι βαθιά οι περισσότεροι, και κάποιοι καλλιτέχνες παλιάτσοι, οι οποίοι νομίζουν πως εξουσιάζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους ή πως είναι πάνω απ’ αυτούς, πως δεν τους αγγίζει τίποτα προσωπικά, κυρίως όμως, που έχουν, λες, την βεβαιότητα πως δεν θα πεθάνουν ποτέ.

Όλο αυτό το αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί στην πληρότητα και την ηρεμία, είναι νομίζω επακόλουθο της αποδοχής του αδιαμφισβήτητου: ότι είσαι μονάχα μια πνοή η οποία ζει σήμερα. Και πως κι όλοι οι άλλοι, αυτοί που με τις πράξεις και τις μη πράξεις τους διαμορφώνουν το ανθρώπινο σκηνικό, το υποσύνολο του φυσικού γύρω σου, είναι κι αυτοί μια πνοή ο καθένας κι έχουνε κάτσει ήδη στην ουρά για τον Θάνατο, να γίνουνε οι σάρκες τους κοπριά στο Χάος.

Όταν λοιπόν τα νιώσεις όλα τούτα, όταν αρχίσεις να το ζεις και να το ρουφάς κάθε στιγμή το μοναδικό δώρο της ζωής, όταν καταλάβεις ότι αυτή η μέρα που περνάει τώρα είναι η ζωή σου κι όχι οι μέρες που φαντάζεσαι πως θα ρθουν κάποτε και θα ναι όλα αλλιώς, όταν κοιτάξεις με οίκτο τον κάθε αδαή αλαζόνα που νομίζει πως μπορεί να ασκεί εξουσία με οποιονδήποτε τρόπο πάνω σου ενώ ο ίδιος είναι μια σάρκα και μια ψυχή γεμάτη αρρώστιες, όταν νιώσεις ότι τίποτε από τα όσα σχεδιάζουν για σένα όλοι αυτοί δεν μπορεί να σε αγγίξει ούτε στο δαχτυλάκι σου, διότι στοχεύουν στην ύλη κι εσύ τίποτα το υλικό δεν κατέχεις για πάντα, παρά μόνο το ζεις για σήμερα, τότε ελευθερώνεσαι και είσαι πλέον βέβαιος πως είναι απολύτως μάταια όλα και πως αυτό που έχεις Χρέος να κάνεις για να μη γίνεις Υβριστής της Ζωής μα και για να υπηρετήσεις το μεγαλείο του Χάους της Φύσης σου, είναι μονάχα μια πρωινή βουτιά στην ήρεμη φθινοπωρινή θάλασσα του Σεπτέμβρη…

http://yiannismakridakis.gr/

Kατεδαφίζεται ο καταυλισμός των Ρομά στην οδό Κύπρου στο Μενίδι

Ήταν τέλος Ιουνίου όταν με συνοδεία αστυνομίας προσπάθησαν να κοινοποιηθούν τα πρωτόκολλα κατεδάφισης των αυθαίρετων καταλυμάτων των τσιγγάνων...
που βρίσκονται κατά μήκος της οδού Κύπρου και της οδό Καλατζή, πλησίον του Σιδηροδρομικού Σταθμού Αχαρνών. Οι ψίθυροι τις τελευταίες ημέρες

Optimismus Nervosus

Νικόλας Γιατρομανωλάκης

Φωτογραφίες Τάκης Καραγιάννης

Μία από τις εκθέσεις που φιλοξενούνται στο ReMap4, που ξεκίνησε την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου στην περιοχή του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου, ονομάζεται Nostalgia Nervosa και αποτυπώνει το φαινόμενο λατρείας των «παλιών καλών εποχών» από τις νεότερες γενιές, ανεξαρτήτως αν οι ίδιες έχουν ή όχι σχετικές παραστάσεις.

Στην Ελλάδα ανέκαθεν αναπολούσαμε το παρελθόν, ωραιοποιημένο και προσαρμοσμένο στις ανάγκες μας. Ο Λεωνίδας και οι 300, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και το λάβαρο της επανάστασης, εκφράσεις όπως «κάθε πέρσι και καλύτερα» ή για αυτούς που ήθελαν να είναι πιο συγκεκριμένοι «πού ’σαι, ρε Παπαδόπουλε», τραγούδια που εξυμνούν μαθητικά χρόνια ή αναρωτιούνται «πού ’ναι τα χρόνια, τα ωραία χρόνια» και ούτω καθεξής.

Είμαστε συλλογικά πεπεισμένοι ότι αφήνουμε πίσω μας χρυσά χρόνια και οδεύουμε προς ολοένα πιο μαύρα και άραχλα. Το ίδιο υποστηρίζουν πολλοί και για την ίδια τη γειτονιά του Κεραμεικού: Μια γειτονιά η οποία, παρότι βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ταλανίζεται εδώ και καιρό, πολύ πριν ξεκινήσει η κρίση, από μύρια προβλήματα σαν να είναι ξεχασμένη από την πολιτεία και τους ανθρώπους.

Πρόκειται για μια περιοχή η οποία ενώ έχει μια καλή αστική υποδομή, εξυπηρετείται από δύο σταθμούς του μετρό, βρίσκεται μεταξύ κεντρικών οδικών αρτηριών, διαθέτει αρκετούς πεζόδρομους και πολλά αξιόλογα νεοκλασικά και μεταγενέστερα κτήρια, εντούτοις αποτελεί την πιο αραιοκατοικημένη γειτονιά της Αθήνας, και κάπου μεταξύ των οίκων ανοχής, των κινέζικων παραμάγαζων και των ναρκομανών που περιφέρονται στον δρόμο σαν φαντάσματα, φλερτάρει επικίνδυνα με την γκετοποίηση.

Είναι λοιπόν αναμενόμενο πολλοί να νοσταλγούν παλιές καλύτερες εποχές της περιοχής, τις οποίες φυσικά όμως δεν έχουν ζήσει, καθώς ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο έχουν υπάρξει υποβαθμισμένες συνοικίες τουλάχιστον τα τελευταία 100 χρόνια, για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους.

Υπό αυτή τη λογική θα προτιμούσα αντί να υπάρχει nostalgia nervosa για τη γειτονιά αλλά και την πολύπαθη Αθήνα εν γένει, να υπάρχει optimismus, έστω και nervosus: Αντί για την εμμονή για την επιστροφή σε μια χρυσή εποχή που ενδεχομένως δεν υπήρξε ποτέ, να καλλιεργηθεί αισιοδοξία για ένα μέλλον το οποίο μπορεί να διαμορφωθεί με καλύτερες προϋποθέσεις.

Όποιος περπάτησε στη γειτονιά το βράδυ των εγκαινίων του ReMap μπορεί να το πιστοποιήσει: Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τόσος πολύς κόσμος στους δρόμους αυτής της γειτονιάς να κυκλοφορεί ξέγνοιαστος, χαρούμενος και πλήρως συνδεδεμένος με τα δρώμενα της πόλης. Το ReMap κατάφερε με επίμονη προσπάθεια ετών να κερδίσει το πρώτο στοίχημα: Να προσελκύσει τον κόσμο στη γειτονιά, να κάνει τη γειτονιά έστω και για ένα βράδυ να δείξει τις δυνατότητές της: Όχι το τι ήταν αλλά το τι θα μπορούσε να είναι.

Τώρα απομένει να κερδηθεί το δεύτερο στοίχημα, το οποίο είναι σαφώς πιο δύσκολο: Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κι ακόμα περισσότεροι, να μετατραπούν από περιστασιακούς επισκέπτες σε μόνιμους, ενεργούς κατοίκους οι οποίοι θα ζουν, θα δημιουργούν και θα δραστηριοποιούνται στον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο. Και για να μην παρεξηγηθώ: Δεν οραματίζομαι ένα νέο Γκάζι ή Ψυρρή. Αυτές οι δύο γειτονιές ούτε με πρόγραμμα αναπτύχθηκαν, ούτε με καλή αισθητική, ούτε με μια λογική αναζωογόνησης του κέντρου, αλλά με μια μονοδιάστατη λογική του προορισμού διασκέδασης - αρπαχτής.

Η πρόκληση θα είναι η ισόρροπη διαμόρφωση μιας γειτονιάς μικτής χρήσης, όπου θα υπάρχουν κάτοικοι, σχολεία, υπηρεσίες, μαγαζιά, εστιατόρια, χώροι άθλησης, ψυχαγωγίας. Η ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση θα είναι για πρώτη φορά στην ιστορία της πόλης να συμπράξουν το κράτος, η τοπική αυτοδιοίκηση, ο ιδιωτικός τομέας, ο μη κυβερνητικός τομέας και οι ίδιοι οι πολίτες στον σχεδιασμό και την υλοποίηση αυτής της παλιάς-νέας γειτονιάς, απαλλαγμένοι από σύνδρομα του παρελθόντος, μονομανίες και καιροσκοπισμό. Και η τρίτη, ύστατη πρόκληση θα είναι όλα αυτά να ξεκινήσουν τώρα, χωρίς δικαιολογίες με αφορμή την κρίση, αλλά με αναγνώριση των ευκαιριών που προκύπτουν από αυτήν.














http://www.protagon.gr/

Πόλο: Εγκώμια της γ.γ.Α. για την πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική Νεανίδων

Η γενική γραμματέας Αθλητισμού, Κυριακή Γιαννακίδου, υποδέχθηκε την Εθνική ομάδα Νεανίδων του πόλο, που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Η κυρία Γιαννακίδου ανέμενε την άφιξη των «χρυσών κοριτσιών» στο «Ελ. Βενιζέλος» και αφού καλωσόρισε την αποστολή, επισήμανε

«Ποιο Ζούμπερι ρε μάνα; Βurberry»- Απίστευτες φωτογραφίες και λεζάντες για το πουκάμισο του Τσίπρα [εικόνες]

Μετά την θεωρία της εξέλιξης των Ελλήνων πρωθυπουργών με βάση τις διακοπές τους, η γνωστή σελίδα στο facebook «Παρατηρητήριο δηλώσεων Τσίπρα-Κανέλλη και λοιπών παρανοϊκών» κάνει μπαράζ φωτογραφικών κολλάζ και σχολίων για το πουκάμισο που φόρεσε ο Αλέξης Τσίπρας και προκάλεσε πλήθος σχολίων.

Δυστοπία 2.0.

Άρης Χατζηστεφάνου

Όταν η lifestyle πολιτική συνάντησε τον φασισμό.

Γιατί να μην αντικαταστήσουμε το συνδικαλισμό με τη μαφία, στη διαχείριση των απορριμάτων; Γιατί να μην απαγορεύουμε την κυκλοφορία των πολιτών σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης; Γιατί να μην αναθέσουμε στον αρχηγό Γενικού Επιτελείου τη διακυβέρνηση της χώρας; Γιατί ανεχόμαστε τους «εθνικομπολσεβίκους» και δυσφορούμε με τους εθνικοσοσιαλιστές;

Όλες οι παραπάνω προτάσεις κατατέθηκαν σε λιγότερο από ένα χρόνο σε κάποιο ελληνικό Free Press ή σε κάποια ιστοσελίδα που φιλοξενεί τις γνώμες των «πρωταγωνιστών» της ελληνικής δημοσιογραφίας και «διανόησης».

Η αφρόκρεμα του εληνικού «φιλελευθερισμού» οραματίζεται σχεδόν καθημερινά μια εφιαλτική κοινωνία όπου ο στρατός και η αστυνομία θα ελέγχουν κάθε κίνηση των πολιτών σε συνεργασία με ένα πανταχού παρών παρακράτος αποτελούμενο από ανθρώπους της νύχτας, τις νεοναζιστικές παραφυάδες τους, και κάθε είδους χουντικούς και ορκισμένους εχθρούς της δημοκρατίας.

Το βλαχομπαρόκ lifestyle της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90, μετουσιώνεται για να καλύψει τις νέες ανάγκες του οικονομικού συστήματος. Αρκετά από τα έντυπα και τις ιστοσελίδες της συγκεκριμένης συνομοταξίας δεν διαφέρουν πλέον σε τίποτα από τα άρθρα της Χρυσής Αυγής (με μόνη ίσως διαφορά την πολιτισμική ανοχή σε ομάδες του πληθυσμού, που πραγματικά χρειάζεται προστασία αλλά δεν έχουν συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα το οποίο θα μπορούσε να απειλήσει την κυρίαρχη ιδεολογία).

Οι ίδιες «πένες» ενοχλούνται, όπως και ο Δένδιας, από τον πολιτισμό των Εξαρχείων αλλά δεν λένε κουβέντα για το «άβατο» του Αγίου Παντελεήμονα το οποίο ενθαρρύνουν και συντηρούν με τη σιωπή τους.

Δυσφορούν, σε βαθμό υστερίας, με μια απεργία αλλά δεν τους απασχολεί ο βασανισμός κρατουμένων η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης η φυλάκιση ανθρώπων χωρίς την απαγγελία κατηγοριών.

Έχουμε πεί αρκετές φορές, με κίνδυνο να γίνουμε κουραστικοί, ότι ο νεοφιλελευθερισμός για να λειτουργήσει απαιτεί την ύπαρξη ενός γιγαντιαίου κρατικού μηχανισμού ο οποίος δεν λειτουργεί μόνο σαν «κράτος – νυχτοφύλακας», όπως το οραματιζόταν ο Μίλτον Φρίντμαν αλλά σαν «κράτος – δεσμοφύλακας».

Στην Ελλάδα όμως οι υποστηρικτές του συγκεκριμένου οικονομικού δόγματος και μια μεγάλη μερίδα της τοπικής «διανόησης» προχωρούν ένα βήμα περισσότερο. Μπροστά στον πανικό τους να διασώσουν ότι μπορούν από το σύστημα που τους προσέφερε τόσα προνόμια οραματίζονται μια δυστοπία που θα έκανε και τους πιο διεστραμμένους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας να φρίττουν.

Το έργο τους όμως δεν είναι απλώς φρικιαστικό στη σύλληψη, είναι ένα κακογραμμένο σενάριο στα χέρια ενός ατάλαντου σκηνοθέτη. Και γι’ αυτό δεν θα αφήσουμε ποτέ να προβληθεί αυτό το έργο στην Ελλάδα.

http://www.4news.gr

Η υψηλή «γαστροδιπλωματία»

Χριστίνα Πουλίδου

Είχατε δει τη φίνα ταινία «Υψηλή μαγειρική»; Αυτήν, που παρακολουθεί τη μαγείρισσα του Μιτεράν, μια έξοχη και άτεγκτη στην αφοσίωσή της επαγγελματία; Αν ναι, θα καταλάβετε απολύτως το θέμα που ακολουθεί. Αν όχι, θα διασκεδάσετε με «μυστικά» που δεν είχατε φανταστεί.

«Δώστε μου καλούς μαγείρους, να σας δώσω καλές συμφωνίες» φέρεται να έχει δηλώσει ο Ταλλευράνδος στον Ναπολέοντα. Και αν η μαγειρική κατά τη λαϊκή θυμοσοφία είναι καλός σύμβουλος ενός γάμου, η μαγειρική γίνεται επίσης καλός σύμβουλος της υψηλής διπλωματίας. Αυτό λέει η εμπειρία 21 μαγείρων αρχηγών κρατών που συναντήθηκαν τις προάλλες στην Ουάσιγκτον - όπου έγιναν δεκτοί από τον Πρόεδρο Ομπάμα και τον Γ.Γ. του ΟΗΕ και όπου αντάλλαξαν τις μικρές και πολύτιμες πληροφορίες, οι οποίες μπορεί να κρίνουν καθοριστικά ένα γεύμα.

Η συνάντηση του «G20 της γαστρονομίας» «διευκολύνει πολύ τη δουλειά μας, καθώς στην προετοιμασία ενός επίσημου δείπνου, μπορώ αμέσως να πληροφορηθώ τις προτιμήσεις του προσκεκλημένου μας - πληροφορίες που είναι εξαιρετικά εμπιστευτικές» λέει η Κριστέτα Κόμερφορντ, σεφ του Λευκού Οίκου στο σχετικό απολαυστικό δημοσίευμα της «Monde». Και γιατί είναι «εμπιστευτικές»; Το πάθημα του Ζακ Σιράκ είναι αποκαλυπτικό: με κάποιον τρόπο διέρρευσε η πληροφορία πως στον (πρώην) Γάλλο Πρόεδρο αρέσει η μοσχαροκεφαλή. Ε, λοιπόν, όπου πήγαινε, έβρισκε μπροστά του σερβιρισμένη μια μοσχαροκεφαλή – σε σημείο που δεν μπορούσε τελικά να τη δει ούτε ζωγραφιστή…

Εξίσου εμπιστευτικά πρέπει να παραμένουν και όσα δεν αρέσουν στους ηγέτες. Και πάλι το πάθημα του Τζορτζ Μπους (του πρεσβύτερου) υπήρξε αποκαλυπτικό: ο (τότε) Πρόεδρος είχε την ατυχή ιδέα να δηλώσει ότι δεν του αρέσουν τα μπρόκολα… Ε, οι μπρόκολο-καλλιεργητές έφεραν τόνους μπρόκολου και άδειασαν μπροστά στον Λευκό Οίκο διαμαρτυρόμενοι για τη δυσφήμιση του προϊόντος τους…

Στο δημοσίευμα σημειώνεται, ότι μετά ταύτα ο Φρανσουά Ολάντ φυλάχτηκε και δεν αποκάλυψε ότι απεχθάνεται τις αγκινάρες, ενώ εξαιτίας αυτής της εχεμύθειας την πάτησε στο πρώτο δείπνο που είχε ως Πρόεδρος με την Άνγκελα Μέρκελ, καθώς του σερβιρίστηκαν σπαράγγια - που επίσης απεχθάνεται…

Η σύνθεση του μενού αποτελεί μια χειρονομία λεπτότητας προς τον προσκεκλημένο, που μπορεί να κρίνει την καλή του διάθεση. Κατά το δημοσίευμα ο (τότε) αντιπρόεδρος της κινέζικης κυβέρνησης Ξι Ζιγνκ Πινγκ είχε προσκληθεί σε δείπνο στον Λευκό Οίκο και το πρόσωπό του έλαμψε, όταν είδε τα πιάτα που είχε επιμεληθεί ο Μινγκ Τσάι - ο σεφ κινεζικής καταγωγής του Λευκού Οίκου. «Εμφανώς εκτίμησε την προσοχή που καταβάλλαμε στην υποδοχή του» σημειώνεται σχετικά.

Το πρωτόκολλο στο μενού ενός γεύματος εξάλλου, μπορεί να παραβιαστεί με εντολή άνωθεν. Ο Νικολά Σαρκοζί λ.χ. αναφέρεται, ότι για να συντομεύσει τον χρόνο των επίσημων γευμάτων/δείπνων, είχε καταργήσει το σερβίρισμα των τυριών. Με μια εξαίρεση – όταν προσκεκλημένη ήταν η Άνγκελα Μέρκελ (που έχει αδυναμία στα τυριά) αυτά επανέρχονταν στο μενού.

Στις εκκλήσεις διαφόρων παραγωγών να επηρεάσουν τους «εργοδότες» τους υπέρ των βιολογικών τροφίμων, οι ίδιοι απαντούν προσεκτικά ότι «για να μακροημερεύσεις σ΄ αυτή τη θέση, πρέπει να μάθεις να κρατάς τις αποστάσεις, δεν μπορείς να περνάς μπροστά. Η διακριτικότητα είναι θεμελιώδης προϋπόθεση στη δουλειά μας. Δεν είμαστε μεσάζοντες» λένε.

Επαγγελματίες αυστηροί, πειθαρχημένοι στο πλαίσιο της δουλειάς τους, άνθρωποι εξ απορρήτων των επιτελείων, οι μάγειροι σέβονται με εθνική υπερηφάνεια τη δουλειά τους. «Δεν είμαστε εμείς που δίνουμε ένα γεύμα. Είναι ο Πρόεδρος ή η βασίλισσα» λένε, «και αν αποτύχει, η δική του/της εικόνα θα δεχτεί το πλήγμα».

http://www.protagon.gr/

Τρώγαν, πίναν με τον Μιχελάκα (από το πλεόνασμα)...

"Αιφνιδιαστική" ( ρε, δεν ντρεπόμαστε!) εμφάνιση του Σαμαρά...

Εδώ βγάζουν στην ανεργία και την απόγνωση, καθημερινά, χιλιάδες ανθρώπους, κι αυτοί πήγαν στον "Τηλέμαχο" - μάλιστα στον "Τηλέμαχο", στην Κηφισιά!- να φάνε , να τα κουτσοπιούν και να "μαγειρέψουν" τον νέο νόμο, για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ο Μιχελάκας και οι παρέα του. Γαλάζιοι δήμαρχοι (που ...εκλέγονται στην Β΄Αθήνας). Και το κλου της βραδιάς: η δήθεν, τάχα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη του Σαμαρά στην ταβέρνα, για να πάρει μέρος στο λουκούλειο γεύμα.

Είναι που νιώθει τον πόνο της φτώχειας και της ανεργίας...

http://nonews-news.blogspot.gr

Τσίπρας: Στο πλευρό των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ ο ΣΥΡΙΖΑ

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης / FosPhotos
Την κατηγορηματική αντίθεσή του στην συρρίκνωση και την πώληση της ΛΑΡΚΟ τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη συνάντησή του με πρωτοβάθμια σωματεία των εργαζομένων της εταιρείας

 Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε πως «πρώτα από όλα ξεπουλιέται σημαντικός εθνικός πλούτος, αφού η επιχείρηση είναι η μόνη στην Ε.Ε. που παράγει νικέλιο αρίστης ποιότητας, εκμεταλλευόμενη δικά της εγχώρια κοιτάσματα συνολικής αξίας περίπου 25 δισ. ευρώ, δηλαδή μεγάλο τμήμα στρατηγικής σημασίας του ορυκτού πλούτου της χώρας μας».

«Ταυτοχρόνως η συρρίκνωση και η ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ θα προκαλέσει μεγάλη οικονομική και κοινωνική ζημιά στις τοπικές κοινωνίες έξι νομών της χώρας βάζοντας σε κίνδυνο περίπου 6.000 θέσεις εργασίας σε μία τόσο δύσκολη για το λαό μας περίοδο», σημείωσε και συνέχισε:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ για την αποτροπή του μεγάλου εθνικού, οικονομικού και κοινωνικού εγκλήματος συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησής της και θεωρεί ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι οι συντονισμός τους με τους αγώνες των άλλων εργαζομένων για την ανατροπή της κυβέρνησης, της τρόικας και των μνημονίων τους».

Ο ΣΥΡΙΖΑ «θεωρεί ότι όχι μόνο πρέπει να διασωθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της ΛΑΡΚΟ, αλλά και να στηριχθεί και αναπτυχθεί γιατί αποτελεί επιχείρηση στρατηγικής σημασίας και αναγκαίο και βασικό μοχλό για την παραγωγική ανασυγκρότηση της ίδιας της χώρας μας, που θα προωθήσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς», κατέληξε ο Αλέξης Τσίπρας

http://tvxs.gr/

Αχαΐα: 'Έρευνα ΣΔΟΕ και Α' ΔΟΥ για τις σαμπάνιες στο Άνω Καστρίτσι - Εφτά νέα λουκέτα σε επιχειρήσεις

Οι σαμπάνιες έκαναν πάταγο στο πανηγύρι στο ΆνωΚαστρίτσι, ωστόσο προκάλεσαν την έρευνα του ΣΔΟΕ και της Α΄ ΔΟΥ Πατρών. Επιπλέον το ΣΔΟΕ έβαλε λουκέτο σε εφτά επιχειρήσεις. Η μία βρίσκεται στο Αίγιο και σε αυτή τραγουδούσε ο Γιώργος Τσαλίκης.

Επιτέλους, ξυρίσου!

Photo: fuzzyjay @flickr
Σπύρος Σεραφείμ

Δεν μπορεί, θα το έχεις προσέξει. Παντού γύρω μας ανθούν τα μούσια – και δεν αναφέρομαι καθόλου στα ψέματα που προκύπτουν από πολιτικές δηλώσεις.

Ο λόγος για τα γένια που αφήνουν να φύονται οι περισσότεροι άντρες γύρω μας, υποταγμένοι σε μια μόδα που έχει εγκύψει εσχάτως και στη χώρα μας. Ή, καλύτερα, σε μια μόδα που εμφανίστηκε ξανά, πιο ακμαία. Όλα οφείλονται, λοιπόν, στους χίπστερς, σε εκείνους, δηλαδή, που ασπάζονται την ποπ κουλτούρα, που επιβιβάζονται νοερά σε μια μηχανή του χρόνου, σε μια κάψουλα εποχής που επιστρέφει στο παρελθόν και αναδεικνύουν ως mainstream και άκρως μοντέρνο οτιδήποτε κάποτε είχε τεθεί από την κοινωνία στο περιθώριο. Ρούχα, μεταφορικά μέσα που θυμίζουν τους ένδοξους προγόνους τους, αλλά και μουσική από δίσκους βινυλίου που φέρνει μνήμες περασμένων δεκαετιών, συνθέτουν, εν ολίγοις, αυτή τη μόδα που έχει εξαπλωθεί για τα καλά γύρω μας. Τι άλλο; Α, ναι. Τα μούσια.

Τα γένια -τα πολύ πληθωρικά, όμως- εντάσσονται και αυτά στην εν λόγω μόδα. (γένι < μεσαιωνική ελληνική γένιον < γένυς=σαγόνι). Παλιότερα, η αξυρισιά τεσσάρων ημερών προεξοφλούσε ένα ατίθασο, ανέμελο και έτοιμο για όλα αρσενικό, αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα ξεπερνά ό,τι συνέβαινε - όσα ξέραμε είναι λάθος. Οι hipsters έχουν ξεχάσει πώς είναι να ξυρίζεσαι, τόσο που οι πωλήσεις στα ξυραφάκια ανά την υφήλιο έχουν σημειώσει θεαματική πτώση και οι εταιρίες κατασκευής τους έχουν προβληματιστεί πάρα πολύ. Τους καταλαβαίνω. Από τη μία οι αξύριστοι, από την άλλη η ελάχιστη τριχοφυΐα των Ασιατών, έχουν ρίξει τις πωλήσεις -σε ξυριστικές μηχανές, αφρούς, άφτερ σέιβ, ξυραφάκια και λοιπά συμπαρομαρτούντα- στα τάρταρα.

Γενειάδες, λοιπόν, παντού, το λέει η μόδα της εποχής, μούσια σαν του παπά της ενορίας σου-ευλόγησον. Να έχεις πιει λίγο παραπάνω σε κάποιο μπαρ, να δεις τον χίπστερ μπροστά σου και να του φιλήσεις το χέρι ζητώντας την ευχή του. Εκείνος θα σου ρίξει, φανερά ενοχλημένος, κάποιο «καντήλι» και έτσι συνάγεται η κατάνυξη στους νυχτερινούς ναούς της πόλης.

Φυσικά και ο καθένας έχει δικαίωμα να κυκλοφορεί όπως θέλει, αλλά, συγγνώμη, σας αρέσει αυτό το πράγμα; Εντάξει, ο Κάρολος Δαρβίνος, που είχε μούσι απροσμέτρητο κι ο ίδιος, προσπάθησε να αναλύσει -στο «The Descent of Man»- το γιατί στις γυναίκες υπάρχει σαφέστατη σεξουαλική επιλογή στους άντρες που έχουν γένια και γιατί τους θεωρούν πιο ελκυστικούς. Αλλά από τότε έχουν περάσει παρά πολλά χρόνια και έχω την αίσθηση ότι οι γυναίκες δεν ασχολούνται, πια, με... τρίχες αντρικές. Και δε μιλάμε, μόνο, για λίγες τρίχες παραπάνω. Αυτό που συμβαίνει σε κάποιους άντρες σήμερα, ξεπερνά ό,τι αξύριστο είχες φανταστεί: Πετάς την πέτρα στο μούσι και βγαίνει το φίδι, από μέσα-βιότοπος. Άσε που πιστεύω ότι βρήκαν ευκαιρία όσοι βαριούνται να ξυρίζονται, να πλασάρονται ως μοδάτοι χίπστερς, που ανάθεμα κι αν ξέρουν όλοι τι σημαίνει.

Θα μου πεις, ότι σήμερα όλα γίνονται, εκτός από του σπανού τα γένια, ότι το λουκ αυτό είναι υπέροχο -σαν άλλος παπάς που ευλογάει πρώτα τα γένια του- και «τι σε νοιάζει εσένα, ρε μεγάλε, που ξυρίζεσαι κάθε τρεις ημέρες; Όποιος έχει τα γένια, έχει και τα χτένια».

Ναι, εντάξει, αλλά ξυρίσου. Οι ΖΖ Top δεν ψάχνουν για νέα μέλη στην μπάντα. Ξυρίσου.

http://www.protagon.gr/

Ποιο πρωτογενές πλεόνασμα;

Φωτογραφία: Φίλιπππος Μεσσίνης / FosPhotos
Στοιχεία που καταρρίπτουν τον κυβερνητικό μύθο του πρωτογενούς πλεονάσματος παραθέτουν οικονομικοί αναλυτές, οι οποίοι τονίζουν ότι -ακόμη και αν ευσταθεί- η θεωρία του πλεονασματικού προϋπολογισμού προβάλλει ως σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τις απαιτήσεις που διαμορφώνει το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος. Στο tvxs.gr: Τι αγνοούν επιδεικτικά κυβέρνηση και τρόικα Ν.Θεοχαράκης: Πρόκειται για success fairy tail Δ.Χιόνης: Εθνικό σχέδιο εδώ και τώρα

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3 δις σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης στο πρώτο 8μηνο του 2013, έναντι στόχου για πρωτογενές έλλειμμα 2,5 δις την ίδια περίοδο. Το συγκεκριμένο «επίτευγμα» αποτελούσε διακαή πόθο της κυβέρνησης αλλά και της τρόικας, στο πλαίσιο της προσπάθειας να οικοδομηθεί το περιβόητο ελληνικό success story.

Όμως, ο τρόπος με τον οποίο προκύπτει αυτό το στατιστικό εύρημα καταδεικνύει ότι προσεγγίζεται ως επικοινωνιακός αυτοσκοπός από το οικονομικό επιτελείο και την τρόικα, κόντρα στη σκληρή πραγματικότητα που διαμορφώνουν η εκτίναξη της ανεργίας, η κατάρρευση του ΑΕΠ και φυσικά η αέναη αύξηση του χρέους.

Η αναγγελία πρωτογενούς πλεονάσματος σκοπίμως δεν λαμβάνει υπόψη της τα ακόλουθα ποσά:

-2 δις προέκυψαν από περικοπή πρωτογενών δαπανών με συνέπειες στην κρατική λειτουργία
-1,5 δις κέρδη των ομολόγων που επέστρεψαν οι κεντρικές τράπεζες προσμετρήθηκαν στον προϋπολογισμό (κανονικά δεν υπολογίζονται)
-1,3 δις αναπτυξιακά κονδύλια δεν έχουν αποδοθεί
-800 εκατ. έσοδα του ΕΣΠΑ εμφανίζονται ως κέρδος για το ελληνικό δημόσιο
-700 εκατ. φόροι δεν έχουν επιστραφεί σε πολίτες και επιχειρήσεις

Την αναγγελία πρωτογενούς πλεονάσματος από το υπουργείο Οικονομικών σχολιάζουν ο καθηγητής Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Διονύσης Χιόνης και ο επίκουρος καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Νίκος Θεοχαράκης:

Δ.Χιόνης

Ας μην διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο. Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι μία πραγματικότητα. Όμως, το πρόβλημα της Ελλάδας με το Μνημόνιο δεν είναι να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά να πετύχει ανάπτυξη και να νικήσει το χρέος. Αυτός είναι ο στόχος.

Υπάρχει καμία πιθανότητα το γενικό δημοσιονομικό πλεόνασμα να μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει από τώρα έως το 2020 το ποσό των 77,8 δις ευρώ; Όχι. Πρόκειται λοιπόν για ένα θέμα το οποίο εγκλωβίζει τη δημόσια συζήτηση αποκλειστικά και μόνο στη δημοσιονομική πολιτική και απομακρύνεται από την ουσία.

Ένα πρωτογενές πλεόνασμα μας επιτρέπει ενδεχομένως να διεκδικήσουμε μία ελάφρυνση του χρέους, ωστόσο, αυτήν τη στιγμή δεν έχουμε ένα δικό μας εθνικό σχέδιο. Μιλάμε για χρέος ύψους 325 δις για το οποίο ως Ελλάδα δεν έχουμε πρόταση. Ασχολούμαστε τώρα με το αν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αληθινό ή ψεύτικο;

Πρέπει να συγκροτηθούν προτάσεις για το χρέος και την ανάπτυξη. Τον Μάιο του 2014 τελειώνει το Μνημόνιο. Ποιος θα καλύπτει τα τοκοχρεολύσια και τι ανταλλάγματα θα ζητήσει; Αυτή είναι η συζήτηση.

Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με αυτά που έχουμε μπροστά μας.

Ν.Θεοχαράκης

Το γεγονός ότι είναι σε εξέλιξη μία εσωτερική στάση πληρωμών (δεν επιστρέφεται ΦΠΑ, δεν πληρώνονται προμηθευτές κ.ο.κ.) δημιουργεί ερωτήματα γύρω από την αναγγελία του πρωτογενούς πλεονάσματος. Αντίστοιχα, η προσμέτρηση ενός ποσού (τόκων) από την ΕΚΤ. Διότι στην πραγματικότητα, όταν η ΕΚΤ αγόρασε τα ομόλογα έστω και σε χαμηλό discount, τα εξαίρεσε από το «κούρεμα». Δηλαδή, αυτό που παρουσιάζεται σήμερα ως κέρδος είναι πολύ μικρότερο από αυτό που ήδη είχε χάσει το ελληνικό δημόσιο.

Δεν πρέπει κανείς να θριαμβολογεί για το πλεόνασμα που προκύπτει με αυτόν τον τρόπο. Αν δει κανείς τους πραγματικούς δείκτες της οικονομίας (οικοδομή, λιανικό εμπόριο κλπ), αντιλαμβάνεται ότι αυτή η ελληνική οικονομία δεν έχει τη δυνατότητα να ορθοποδήσει. Δεν πρόκειται για ένα success story αλλά για ένα success fairy tail (παραμύθι).

Άλλωστε, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι έχουμε όντως ένα πρωτογενές πλεόνασμα, αυτό θα καταλήγει στην αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων των δανείων του επίσημου τομέα, που αποτελείται από τα κράτη τα οποία μας δανείζουν. Δεν θα χορηγηθεί δηλαδή στην πραγματική οικονομία, η οποία βουλιάζει από την έλλειψη ρευστότητας, από την απουσία παραγωγικής δυνατότητας, από την ανεργία και από την πραγματική πλέον αδυναμία του κόσμου να πληρώσει τους φόρους του.

tvxs.gr

Περί παιδείας

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Δεκαετίες τώρα με την ασφυκτική πίεση της κοινωνίας προκειμένου να εισέρχονται όσοι σχεδόν δίνουν εξετάσεις στα πανεπιστήμια, η ελληνική κοινωνία γέμισε με πτυχία και πτυχιούχους. Το βασικό αίτημα της μικροαστικής οικογένειας να δει το παιδί της στο πανεπιστήμιο έγινε πραγματικότητα μέσα από σαρωτικές απλουστεύσεις, κυρίως στην ελληνική γλώσσα. Τα ελληνικά, δηλαδή η ίδια μας η εθνική υπόσταση, θυσιάστηκαν υπέρ του παλλαϊκού αιτήματος να εισέρχονται στο σύνολό τους οι νεαροί βλαστοί της χώρας στα πανεπιστήμια. Έτσι άρχισε το κυνήγι των μαγισσών. Τι χρειάζονται οι περισπωμένες, οι οξείες και τα πνεύματα; Κάθε πικραμένος της χώρας αυτής είχε τεκμηριωμένη άποψη πάνω στο ζήτημα της υπογεγραμμένης. Μετά έφταιγαν τα αρχαία, η γραμματική, το συντακτικό, ό,τι δυσκόλευε τα παιδιά στη διάρκεια της φοίτησής τους.

Έτσι εξοστρακίστηκαν οι τόνοι, απλοποιήθηκε η ορθογραφία, συρρικνώθηκε το λεξιλόγιο και δαιμονοποιήθηκε όποιος χρησιμοποιούσε περίσσιες λέξεις στην καθημερινή του ομιλία. Μάλιστα το ζήτημα έλαβε και τις απανταχού παρούσες πολιτικές διαστάσεις. Ο Ιούνης αποκαθήλωσε τον Ιούνιο και η χρήση του αποτελούσε αδιάψευστο τεκμήριο έντονης προοδευτικότητας. Αντίθετα ο δυστυχής που προτιμούσε το Ιούνιος έπεφτε σε πλήρη ανυποληψία – πολιτική και κοινωνική.

Αφού λοιπόν απονευρώθηκε η γλώσσα και γέμισε ο τόπος άγλωσσους πτυχιούχους, μια και τα λατινικά τούς ζόριζαν, τα αρχαία τούς απέλπιζαν και ό,τι «ελληνικό στον τόπο αυτό» τους ήταν βάρος, έφτιαξαν μια παιδεία απαίδευτων πτυχιούχων που έβγαζε μάτια! Το προοδευτικό μοντέλο του Ιούνη και των απλοποιήσεων σε συνδυασμό με την ιδεολογική εμμονή των καταλήψεων δημιούργησε ένα πρότυπο παιδείας, όπου γενικότερα το «κλειστό» σχολείο ήταν προοδευτικότερο του ανοιχτού. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι περιπτώσεις των προοδευτικών μας πανεπιστημίων στις πρώτες κυρίως δεκαετίες της μεταπολίτευσης:

Αρκεί να άρπαζε συνάχι ο Μπρέζνιεφ και τα ελληνικά πανεπιστήμια με αξιοθαύμαστα αντανακλαστικά τελούσαν υπό κατάληψη διαμαρτυρόμενα εναντία στην ιμπεριαλιστική συμπεριφορά των μικροβίων.

Παρακολουθούμε σήμερα τις άσχημες εξελίξεις στην παιδεία και την εμμονή στο κλείσιμο των σχολείων. Ένα εκ των αιτημάτων είναι να μην έχει το Δημόσιο δικαίωμα να στείλει στον τόπο που υπάρχει ανάγκη τον υπάλληλό του.

Όλες αυτές οι κινητοποιήσεις από τη μεταπολίτευση και δώθε αναρωτιέται κανείς τι αποτέλεσμα επί τω βελτίω είχαν για την παιδεία μας. Γιατί αν δεν αλλάζει τίποτα έπειτα από τόσες δεκάδες χιλιάδες κινητοποιήσεις, κάτι δεν γίνεται καλά, πράγμα που ίσως να σημαίνει ότι πρέπει να αναθεωρηθούν ριζικά μεταξύ των άλλων και τα αιτήματα. Να μην είναι αμιγώς συνδικαλιστικά - συντεχνιακά με τη στενή έννοια, αλλά να έχουν – όχι προσχηματικά – και ένα ειλικρινές ενδιαφέρον και για την παιδεία.

Αλήθεια, θυμάται κανείς μια σοβαρή κινητοποίηση, μια μνεία, μια επισήμανση εκ μέρους του καθηγητικού προσωπικού υπέρ της εθνικής προδοσίας που συντελείται ενάντια στην ελληνική γλώσσα; Άραγε έχει πάρει χαμπάρι ο κύριος Κοτσιφάκης τι διδάσκονται στις μαθητικές αίθουσες έτσι απασχολημένος που είναι πάνω από δύο δεκαετίες με τα φλέγοντα συντεχνιακά ζητήματα του κλάδου;

http://www.topontiki.gr/

ΕΠΣ Αχαϊας: Κάλεσμα στους διπλωματούχους για υποβολή δικαιολογητικών

"Καλούνται όλοι οι διπλωματούχοι προπονητές από την ΕΠΣΑ να προσκομίσουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά για να προμηθευτούν τα δελτία πιστοποίησης προπονητών για την περίοδο 2013-2014 από τα γραφεία της Ε.Π.Σ.Α. και να μπορέσουν οι προπονητές

Να τελειώνουμε με τους δολοφόνους της γενιάς μας

Του Δημήτρη Καραμάνη

Η ιστορία του «νέου λυκείου», δεν είναι καθόλου νέα. Από τον Κοντογιαννόπουλο, μέχρι τον Αρσένη και τη Διαμαντοπούλου, η ιστορία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι γεμάτη από «καινοτόμες» μεταρρυθμίσεις, οι οποίες κατέληξαν σε πεθαμένες πολιτικές καριέρες.

Ο νέος χάρτης που σχεδιάζει η κυβέρνηση για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δεν είναι τίποτα άλλο από την εκδίκηση του νεοφιλελεύθερου μπλόκ απέναντι στη νεολαία. Και είναι δεδομένο ότι αυτή το μίγμα ακροδεξιών και ακραιφνών νεοφιλελεύθερων που χαράσσουν τη μνημονιακή στρατηγική έχουν βάλει στόχο να ξεμπερδεύουν με τη νέα γενιά.

Μια γενιά που για χρόνια της στέρησαν το δικαίωμα στην σταθερή και αξιοπρεπή εργασία, της στένεψαν τα όρια της μόρφωσης, την πετούν σήμερα, και μάλιστα το νεότερο κομμάτι της, στο κενό. Η μετατροπή και των τριών τάξεων του Λυκείου σε εξεταστική ζούγκλα, οι απολύσεις καθηγητών, οι τάξεις-κλουβιά των 35-40 ατόμων ανα τμήμα, η κατάργηση της παροχής συγγραμμάτων και παράλληλα το χτύπημα στην Τεχνική Εκπαίδευση και το κλείσιμο του ματιού στην ανήλικη εργασία, είναι το όραμα των τεχνοκρατών της αντίδρασης.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες, θα πρέπει να μάθουν να ζουν στην απόγνωση. Να τους μοιάζει βουνό να τελειώσουν το σχολείο. Να παρατήσουν οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στους εξοντωτικούς ρυθμούς του νέου σχολείου και να προσπαθούν να αριστεύσουν πατώντας, αν χρειαστεί, επι πτωμάτων. Να χτίσουν τον χαρακτήρα του υποταγμένου. Το χαρακτήρα του «σκάσε και κολύμπα», να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται από τη μέρα που μπαίνουν στο σχολείο. Μιας πραγματικότητας που δεν είναι διάλειμμα («μέχρι να βγούμε από την κρίση»), αλλά είναι η ίδια η ζωή από δω και πέρα.

Σε μια τέτοια ζωή, πρέπει ο νέος και η νέα από 15 χρονών να μαθαίνει να αντέχει στην πίεση. Να τεστάρει αντοχές. Να μάθει να βαφτίζει τον διπλανό, ανταγωνιστή και τον συμμαθητή, εχθρό. Να περάσει το crash test για την επόμενη πίστα, που τον περιμένει ο εργοδότης να τον/την ξεζουμίσει για 300 ευρώ. Για όσους και όσες δεν αντέχουν, υπάρχει και το εξωτερικό. Υπάρχουν και εκεί μηχανές για ξεζούμισμα. Υπάρχει και εκεί θέση για κάθε νέο και νέα που «απέτυχε» στην απαιτητική Ελλάδα.

Το σχέδιο είναι εξαιρετικά απλό και οι συνέπειες του απλωμένες σε κάθε σπίτι, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο και πανεπιστήμιο. Οι απόφοιτοι του «νέου σχολείου», περπατάνε δίπλα μας στους δρόμους, μαζί με τους νυν μαθητές του. Όμως ακόμα δεν έχει πετύχει το πείραμα. Υπάρχουν ακόμα αρκετά νεαρά πειραματόζωα του μνημονίου, που αρνούνται τη μετάγγιση της ήττας και της παραίτησης.

Υπάρχουν ακόμα οι σπίθες του άρθρου 16, του Δεκέμβρη, των πλατειών. Υπάρχει ακόμα ο καθηγητής που δεν πούλησε την ψυχή του στην ΠΑΣΚΕ για ένα μισθό και ψηφίζει γεμάτος άγχος για πενθήμερη απεργία. Υπάρχει ακόμα ο μαθητής που κρατάει καθαρό το σχολείο του από φασίστες. Υπάρχει ακόμα ο φοιτητής που με τα χίλια ζόρια συνεχίζει τις σπουδές του αλλά ψηφίζει κατάληψη και στήριξη στον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων που απολύονται. Υπάρχουν ακόμα ο νέος που κολλάει σε μια οθόνη ψάχνοντας μια ευκαιρία στο εξωτερικό, αλλά κάτι τον κρατάει ακόμα εδώ.

Υπάρχουν όλοι αυτοί οι νέοι που ψάχνονται κάτι να κάνουν για να σταματήσει εδώ και τώρα αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος απέναντι τους. Ψάχνουν το στρατόπεδο τους, ψάχνουν το σύντροφο τους, ψάχνουν αυτούς που θα πουν στα σοβαρά το πρώτο «Ως εδώ»

Η απεργία της ΟΛΜΕ έβαλε το πρώτο οδόφραγμα. Σε μας, τους νέους, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους επισφαλώς εργαζόμενους, τους ανέργους έλαχε να κουβαλήσουμε τα επόμενα υλικά για να το γιγαντώσουμε. Για να τελειώνουμε εδώ και τώρα με τους δολοφόνους της γενιάς μας.

left.gr

Στη δικαιοσύνη η παραχώρηση της άδειας για τα κρατικά λαχεία


Στη δικαιοσύνη φτάνει η υπόθεση της σύμβασης παραχώρησης των κρατικών λαχείων, μετά τις καταγγελίες από την κοινοπραξία Emma Delta.

Αρχηγός άλλου κόμματος

photo: Panayiotis Tzamaros@fosphotos.com
Γιώργος Λακόπουλος

Και να θέλει κανείς να αγιάσει, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλης Βενιζέλος, δεν τον αφήνει. Είναι κρίμα ότι ένας πολιτικός προικισμένος με το προσόν του λόγου, που θα μπορούσε να διαπρέπει στον δημόσιο βίο, διαπράττει διαρκώς λάθη στο πεδίο της πολιτικής και της ιδεολογίας. Αναρωτιέται κανείς αν αυτός άνθρωπος αντιλαμβάνεται τίνος κόμματος είναι επικεφαλής. Διότι κάποιες από τις δημόσιες τοποθετήσεις του με κανέναν τρόπο δεν συνάδουν με τα ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ, με τις καταβολές του και την αγωνιστική του παράδοση - ανεξάρτητα από τα λάθη που διέπραξαν οι κυβερνήσεις του και τις αμαρτίες των στελεχών του.

Είπε, λοιπόν, ο Βενιζέλος ότι η χώρα έχει διανύσει τα τέσσερα πέμπτα της διαδρομής για έξοδο από την κρίση - υπερακοντίζοντας ακόμη και τον Στουρνάρα που μιλάει για τα δυο τρίτα. Ουσιαστικά, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μας λέει ότι είναι θέμα χρόνου να λήξει η κρίση. Όταν είσαι στο 80% είσαι κοντά στο τέλος.

Μόνο που ο ποιητής δεν εξήγησε τι εννοεί με την αισιόδοξη πρόβλεψή του. Ποιοι ακριβώς θα βγουν από την κρίση: οι αριθμοί ή οι άνθρωποι; Διότι όποια έκβαση και αν πάρει το παιχνίδι των αριθμών, το παιχνίδι των ανθρώπων πλησιάζει μέρα με τη μέρα προς την κόλαση - για πολλούς έχει ήδη έλθει. Τουλάχιστον αυτό αντιλαμβάνεται όποιος μιλάει με ανθρώπους και όχι με τον εαυτό του και τον Σαμαρά. Και όποιος μελετάει τα στοιχεία που έδωσε η ΓΣΕΕ - αν θυμάται κανείς στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τι είναι η ΓΣΕΕ.

Επαναλαμβάνει επίσης ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι η πολιτική που ασκείται σήμερα, ως συνέχεια της πολιτικής που επέλεξε ο Γ. Παπανδρέου το 2009-10, είναι και ήταν μονόδρομος, δεν υπήρχε κάποια άλλη εναλλακτική λύση που θα μπορούσε να επιλεγεί. Τόση ταύτιση με τον προκάτοχό του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που εκείνη η πολιτική χαράχθηκε ερήμην του ΠΑΣΟΚ. Κανένα όργανό του δεν την αποφάσισε. Και, επιπλέον, αυτός που την επέβαλε δεν μπορεί σήμερα ούτε να κυκλοφορήσει στον δρόμο.

Άλλωστε, αν διαβάσει κάποιος την ομιλία του Κ. Σημίτη στο ίδιο συμπόσιο, θα καταλήξει στο εντελώς αντίθετο συμπέρασμα. Υπήρχαν άλλες λύσεις, απλώς ούτε καν τις αναζήτησε τότε το ΠΑΣΟΚ που υπόσχονταν τα πάντα στους πάντες, δεν είδε το τσουνάμι και άργησε να κινηθεί όταν έρχονταν καταπάνω του. Να έχει, άραγε, το δίδυμο Παπανδρέου–Βενιζέλος και όχι ο Σημίτης; Να είναι συμβατό με την ιστορική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ και δεν το ξέραμε, παρασυρόμενοι ίσως από όσα έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου;

Τέλος, δεν μπορεί να μη σχολιάσει κανείς τη σπουδή του Βαγγέλη Βενιζέλου να στοιχηθεί με τη θεωρία για άμεση αμερικανική επέμβαση στη Συρία, για να εκτεθεί στη συνέχεια από την εξέλιξη των πραγμάτων, καθώς έφτασαν οι ίδιοι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί να συζητούν στα νομοθετικά τους σώματα για την επέμβαση και να βρίσκονται αντιμέτωποι με ποικίλους δισταγμούς...

Έχουμε και λέμε: η λατρεία των αριθμών σε βάρος των ανθρώπων, η αποδοχή της τυφλής προσφυγής στο ΔΝΤ και η ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ. Ποια σχέση έχουν όλα αυτά με το ΠΑΣΟΚ; Τίνος κόμματος είναι πρόεδρος ο σημερινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης; Αν για οποιουσδήποτε λόγους το ΠΑΣΟΚ προσχωρεί στις γραμμές και τις απόψεις της ΝΔ, τότε δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Γιατί δεν ενώνονται τα δυο κόμματα να τελειώνουμε; Γιατί αν περιμένουμε την «προγραμματική συμφωνία» θα περιμένουμε πολύ.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε και υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια γι' αυτό που ήταν. Για τις θέσεις και τη στάση του, όπως διαμορφώθηκε στη διαδρομή του, άρεσε δεν άρεσε στους συντηρητικούς κάθε φορά ή στη Δεξιά. Ιδρύθηκε για να είναι ΠΑΣΟΚ. Δεν ιδρύθηκε για να μεταλλάσσεται κάθε φορά ανάλογα με τις θεωρίες των προέδρων του. Και εν πάση περιπτώσει είναι το ΠΑΣΟΚ που ορίζει τα πλαίσια στα όποια κινείται ο επικεφαλής του, ή ο εκάστοτε επικεφαλής θα ορίζει τα πλαίσια του ΠΑΣΟΚ; Δεν μπορείς από τη μια να γιορτάζεις την 3η Σεπτέμβρη και από την άλλη να ορκίζεσαι στα… αντίθετά της!

Η Ιστορία πάντως λέει ότι όσο επί Ανδρέα Παπανδρέου και επί Σημίτη, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε στις ράγες του, ο λαός το τιμούσε, ακόμη και όταν διαφωνούσε για πολλά. Όταν άρχισε επί Γ. Παπανδρέου και Βενιζέλου να εκτρέπεται, ο λαός τού γύρισε την πλάτη. Αυτό κάτι λέει. Δεν το καταβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ - έστω όσοι απέμειναν;

http://www.protagon.gr

Πανίκας: Από δήμαρχος, κλητήρας...

...και από περιφερειάρχης, δήμαρχος...

Αντίθετα µε εκείνους που θεωρούν ότι έχει τελειώσει πολιτικά, µετά τις δικαστικές του περιπέτειες και την ...έκπτωσή του από το αξίωµα του περιφερειάρχη, ο Παναγιώτης Ψωµιάδης συνεχίζει ακάθεκτος τις επαφές του και µάλιστα σε όλη την Ελλάδα, «ζυγίζοντας» τα επόµενα βήµατά του στην πολιτική σκακιέρα.

Οι φήµες µάλιστα τον ήθελαν τον τελευταίο καιρό να είναι έτοιµος να ιδρύσει νέο πολιτικό φορέα -σε συνεργασία µε τον Γιώργο Καρατζαφέρη...

parapolitika.gr

http://nonews-news.blogspot.gr

Κρεμάστε τους παπάδες!

Photo: Π. Τζάμαρος @fosphotos.com
του Απόστολου Διαμαντή

Παρατηρώ με απορία το μένος εναντίον των θρησκευτικών. Πρόκειται για έναν άγονο και ξεπερασμένο αντικληρικαλισμό, ξένο εντελώς τόσο με την ελληνική παράδοση και τις πεποιθήσεις του λαού -ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίζει τι θα διδάσκεται στο σχολείο, πώς θα είναι το Σύνταγμά του και σε τι Θεό θα πιστεύει- όσο και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Όσοι ανακινούν με αυτόν τον φανατισμένο τρόπο το ζήτημα των θρησκευτικών δεν γνωρίζουν όχι μόνο το ίδιο το ζήτημα, αλλά ούτε καν την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία και πραγματικότητα.

Το μάθημα των θρησκευτικών που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία δεν είναι μάθημα κατήχησης, όπως λέει η κα Ρεπούση και ως βουλευτής θα όφειλε να το γνωρίζει. Πού την είδε την κατήχηση; Κατήχηση κάνουμε στο κατηχητικό. Στο σχολείο ο θεολόγος διδάσκει συνήθως εκκλησιαστική ιστορία -Οικουμενικές Σύνοδοι, Καινή Διαθήκη κ.λπ.- και στο Λύκειο ένα μείγμα θρησκειολογίας. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα. Το μάθημα των θρησκευτικών, το οποίο η κα Ρεπούση θέλει να το κάνει θρησκειολογία, είναι ήδη θρησκειολογία και μάλιστα της κακιάς ώρας. Ορθόδοξη κατήχηση δεν υπάρχει φυσικά πουθενά και δεν υπάρχει ούτε καν ορθόδοξη δογματική. Στην ουσία είναι ένας καλά κρυμμένος προτεσταντισμός, με μια αφόρητη ηθικολογία, την οποία φυσικά τα παιδιά ούτε να ακούσουν δεν θέλουν. Κατήχηση εξάλλου δεν υπάρχει ως έννοια στην ορθόδοξη παράδοση, αυτά είναι προτεσταντικές λογικές. Κατηχητικό υπήρχε στην Ελλάδα πριν 50 χρόνια, ως αποτέλεσμα της δράσης παραεκκλησιαστικών οργανώσεων προτεσταντικού τύπου, καθώς η ελληνική εκκλησία είχε στις παρυφές της τέτοιες τάσεις. Όσοι ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά γνωρίζουν καλά τη δράση της Ζωής και των άλλων οργανώσεων. Τέτοια παρέμβαση δεν υφίσταται στο ελληνικό σχολείο, εδώ και μισό αιώνα. Κατηχητικό δεν υπάρχει.

Επομένως το βασικό επιχείρημα των φανατικών αντικληρικαλιστών στην Ελλάδα είναι σαθρό. Το μάθημα των θρησκευτικών όμως δεν είναι ένα μάθημα δευτερεύον, ούτε είναι εκείνο το οποίο μας εμποδίζει να μάθουμε φυσική και χημεία. Είναι ένα αντικείμενο κρίσιμο για την κατανόηση τόσο της βυζαντινής γραμματείας και φιλοσοφίας, όσο και της δυτικής μεσαιωνικής σκέψης. Ποια θα είναι τα εφόδια ενός βυζαντινολόγου και μεσαιωνολόγου, εάν στο Λύκειο δεν έχει διδαχθεί η πατερική γραμματεία; Πώς θα αντιληφθεί ο ειδικός της μεσαιωνικής και της βυζαντινής ιστορίας τη σύζευξη ελληνισμού και χριστιανισμού, που αποτελεί το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού; Πώς θα διαβάσει ο φιλόλογος Παπαδιαμάντη, εάν δεν γνωρίζει την εκκλησιαστική γλώσσα; Πώς θα γίνει αντιληπτή η σύγκρουση του πλατωνικού Πλήθωνα με τον αριστοτελικό Σχολάριο, εάν ο μαθητής δεν έχει έρθει σε επαφή με το έργο τους; Πώς θα κατανοήσει ο ιστορικός την ιστορία του μοναχισμού που καθόρισε τη βυζαντινή ιστορία, αλλά και την περίοδο της τουρκοκρατίας, εάν δεν μπορεί να διαβάσει τον Νικόδημο Αγιορίτη και τον Γρηγόριο Παλαμά; Πώς θα καταλάβει ο φιλόλογος τον Ουμπέρτο Έκο που είναι ειδικός στον Ακινάτη, εάν δεν ξέρει τον αριστοτελισμό των Ελλήνων Πατέρων, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης; Πώς θα κατανοήσει τον Σεφέρη που μιλάει για τους μυστικούς πατέρες; Πώς θα διαβάσει Λορεντζάτο και Κόντογλου, εάν δεν ξέρει ορθόδοξη θεολογία; Πώς θα καταλάβει τη βυζαντινή τέχνη; Ποιος θα του τα μάθει αυτά; Η Ρεπούση με τον Ψαριανό;

Δυστυχώς η εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει κόψει οριστικά τους δεσμούς της με την ελληνική γραμματεία. Τα θρησκευτικά που διδάσκονται στο σχολείο, αντί να είναι ένα μάθημα πρόσβασης στα κείμενα των Ελλήνων Πατέρων, είναι ένα μάθημα ηθικολογικής υφής, μια θρησκειολογία που δεν ενδιαφέρει κανέναν. Τι νόημα έχει να ξέρει ο πιτσιρικάς από τα Τρίκαλα τι λέει στην προσευχή του ο βουδιστής, όταν δεν έχει διαβάσει ούτε μια σειρά από τον Γρηγόριο τον Θεολόγο; Όταν δεν ξέρει τι λέει η λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου;

Αυτός ο μανιακός ελληνικός αντικληρικαλισμός, που ξαφνικά θυμήθηκε να τα βάλει με τους παπάδες -τους Έλληνες μάλιστα παπάδες, που είναι και αξιαγάπητοι και σεβαστοί από όλους- δεν συνάδει ούτε καν με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Στις μεγάλες πόλεις της Δύσης υπάρχουν πανεπιστήμια ολόκληρα για θεολογικές σπουδές, τα οποία ανθίζουν. Οι συζητήσεις για τις σχέσεις του λόγου με την πίστη είναι σήμερα στη δύση το πιο φλέγον ζήτημα, με κορυφαίο παράδειγμα τον διάλογο του Χάμπερμας με τον Πάπα. Και, φυσικά, κανένας Ιταλός ή ακόμη και Γάλλος δεν διανοήθηκε να βγάλει από την εκπαίδευσή του τον Αυγουστίνο ή τον Ακινάτη.

Μόνον εμείς θέλουμε να βγάλουμε από τα σχολεία μας τον Μέγα Βασίλειο και στη θέση του να βάλουμε την κα Ρεπούση και το έργο της.

* Ο Απόστολος Διαμαντής είναι Πανεπιστημιακός και συγγραφέας.

http://www.protagon.gr/

Η απειλή...

Ο Ομπάμα δέχεται να συζητήσουν την πρόταση της Ρωσίας , αλλά διατηρεί, πάντα, στο...περιθώριο των διαπραγματεύσεων, την απειλή για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.

Απόψε, στις 11, συνεδριάζει το Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά η απόφαση, για την παράδοση των χημικών, θα ληφθεί μετά από λίγες μέρες, μετέδωσε ο Μιχάλης Ιγνατίου.

Η πρόταση που συζητείται είναι να γίνει η παράδοση των χημικών, υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ. Και στην περίπτωση που δεν συμμορφωθεί η Συρία, να υπάρξει η τιμωρία.

Που ο Μπάρακ, έχει πολύ καλά προετοιμασμένη...

http://nonews-news.blogspot.gr

Το Σκοπιανό παραμένει… δύσκολο

Στον αστερισμό του… ρεαλισμού κινήθηκε ο ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για το Σκοπιανό Μάθιου Νίμιτς...

Πόρτα ΔΝΤ

Photo: Steve A Leslie @flickr
Γιάνης Βαρουφάκης

Τον τελευταίο χρόνο η πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ (στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνω εντεταλμένους υπαλλήλους του στην Ελλάδα, π.χ. τον κ. Τόμσεν) στέλνει προς την Αθήνα μήνυμα συνεργασίας για την αναμόρφωση (αν όχι την ανατροπή) του ελληνικού μνημονιακού «προγράμματος».

 Αυτό ήταν το νόημα τη χρονιά που πέρασε των διάφορων mea culpa περί πολλαπλασιαστών, περί αναποτελεσματικότητας της λιτότητας και των μεταρρυθμιστικών αλλαγών (υπό συνθήκες κατάρρευσης της συνολικής ζήτησης που επέφερε η δανειακή μας συμφωνία) κ.λπ.: Το ΔΝΤ για έναν χρόνο τουλάχιστον έτεινε χείρα βοήθειας προς την ελληνική κυβέρνηση, ουσιαστικά δίνοντάς της την ευκαιρία για να συμμαχήσει με το ΔΝΤ ώστε από κοινού να απαιτηθεί από το Βερολίνο ουσιαστικό κούρεμα του ελληνικού χρέους, ουσιαστική παρέμβαση στο νεκροζώντανο τραπεζικό σύστημα (αντί για την παρωδία της δήθεν ανακεφαλαιοποίησης) και, βεβαίως, μια τονωτική επενδυτική ένεση σε όλη την Περιφέρεια. Για έναν χρόνο τώρα, και από το protagon, επιχειρηματολογώ ότι «...μια (έστω και ευκαιριακή) συμμαχία της Ελλάδας με το ΔΝΤ επιβάλλεται (όχι επειδή ο εν λόγω οργανισμός είναι καλός κ' αγαθός αλλά) επειδή έχει πληρώσει ακριβά την επιβολή σε χώρες που σήμερα έχει ανάγκη των πολιτικών με τις οποίες η Ευρώπη δολοφονεί την πατρίδα μας σήμερα.».

Η κυβέρνηση των Αθηνών αγνόησε αυτή τη χείρα βοηθείας που της έτεινε η κα Λαγκάρντ και η λοιπή ηγεσία του ΔΝΤ. (*) Δυστυχώς, δυστυχέστατα, αυτή η χείρα βοηθείας σήμερα πλέον έχει τραβηχτεί. Το ΔΝΤ είδε και αποείδε, τράβηξε τη χείρα που είχε τείνει προς την Ελλάδα, και τώρα πλέον και να ανταποκριθεί η ελληνική κυβέρνηση το ΔΝΤ θα προσποιηθεί πως δεν άκουσε. Έτσι είναι αυτά: Πού και πού δίνεται μια ευκαιρία στον πνιγμένο που, αν εκείνος δεν την αρπάξει, παύει να του προσφέρεται. Κακό του κεφαλιού του.

Το ερώτημα είναι «γιατί;». Γιατί έκρουσε πρύμναν το ΔΝΤ και αποφάσισε ότι δεν αξίζει τον κόπο να πασχίζει να πείσει το Βερολίνο ότι η συνεχιζόμενη πολιτική λιτότητας σκοτώνει τις οικονομίες της Περιφέρειας, θέτοντας έτσι την ίδια την Ευρωζώνη σε τεράστιο κίνδυνο; Μήπως το ΔΝΤ πείστηκε ότι, τελικά, η λιτότητα μπορεί και να «δουλεύει»; Ότι τελικά η Κρίση του Ευρώ, έστω και με μεγάλες θυσίες εκ μέρους των λαών μας, βαίνει προς αίσιο τέλος; Σε καμία περίπτωση.

Παρά τις πλέον μόνιμες θριαμβολογίες του κ. Όλι Ρεν και άλλων κομισάριων και επαγγελματιών της ευρωζωνικής «κομματικής» γραμμής, η Κρίση καλά κρατεί. Πίσω από τις γελοίες ζητωκραυγές για την «ανάπτυξη» του... 0,6% της Ευρωζώνης στο σύνολό της, κρύβεται η πικρή αλήθεια της περαιτέρω συρρίκνωσης της Ισπανίας και της Ιταλίας (κατά 2%), της δικής μας εκ νέου κατάρρευσης (κάπου 5% με 7% για το 2013), του πορτογαλικού μαρασμού (μεταξύ -3% με -4%), μιας Γαλλίας που δήθεν «σταθεροποιείται» με μείωση τόσο της τραπεζικής πίστης όσο και της βιομηχανικής παραγωγής (και παράλληλη αύξηση της ανεργίας)

Μήπως τουλάχιστον διαφάνηκε κάποια ύφεση στο χρέος των χωρών της Περιφέρειας; Της Ισπανίας το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 15% ως προς ποσοστό του ΑΕΠ τον τελευταίο μόνο χρόνο, κατά 18% της Ιρλανδίας, και κατά 25% της Ελλάδας. Όσο για την Ιταλία η αύξηση του ποσοστού χρέους ήταν... μόνο 7% και έτσι έφτασε αισίως το 130% του ΑΕΠ της χώρας – την ώρα που η τραπεζική πίστη στις ιταλικές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 10%, εξασφαλίζοντας έτσι τη μελλοντική αδυναμία του ιδιωτικού τομέα της χώρας να βοηθήσει το κράτος να εξυπηρετήσει το υπέρογκο δημόσιο χρέος του.

Ακούν οι άνθρωποι του ΔΝΤ, μαζί με εμάς, τις Βρυξέλλες να γιορτάζουν επειδή, λέει, «η ανεργία στην Ισπανία σταθεροποιήθηκε τον Αύγουστο». Και φρίττουν όταν μαθαίνουν πως αυτό συνέβη επειδή 99 χιλιάδες Ισπανοί μετανάστευσαν μόνο μέσα στον Αύγουστο, παίρνοντας τον δρόμο για το Λονδίνο, το Αμβούργο, τη Λατινική Αμερική – το Μαρόκο ακόμα. Στην περιοχή Αραγκόν, όπως αναφέρει η Ελ Παϊς, για κάθε έναν εργαζόμενο αντιστοιχούν επτά (!) άτομα που ζουν αποκλειστικά με κάποιο κρατικό επίδομα.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, στην Ουάσινγκτον παρακολουθούν με δέος, τόσο οι του ΔΝΤ όσο και οι του υπουργείου οικονομικών των ΗΠΑ, τρεις δραματικές εξελίξεις που θα επιδεινώσουν κι άλλο την Ευρω-Κρίση. Πρώτον, το ευρώ ανατιμήθηκε 30% ως προς το γιεν, τη χρονιά που μας πέρασε, 25% ως προς το ινδικό νόμισμα και 20% ως προς το βραζιλιάνικο – ακόμα και ως προς το δολάριο το ευρώ ανέβηκε (παρά το γεγονός ότι η Ευρωζώνη αναπτύσσεται αρνητικά συγκριτικά με τις ΗΠΑ). Για μια Ευρωζώνη που μόνο από το «εξωτερικό» μπορεί να αντλήσει ζήτηση (μέσω καθαρών εξαγωγών), αυτές οι υπερτιμήσεις του κοινού νομίσματος είναι κάκιστοι οιωνοί. Δεύτερον, το κόστος δανεισμού των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 0,7% από τότε που η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (το Fed), τον περασμένο Μάιο, άρχισε να μιλάει για μείωση των αγορών της χάρτινων τίτλων – μια αύξηση στα επιτόκια που όσο μικρή και να ακούγεται είναι σημαντική για τις επιχειρήσεις στην Ιταλία και στην Ισπανία που κρατούνται ζωντανές με νύχια και με δόντια. Τρίτον, το πετρέλαιο αυξήθηκε κατά $15 το βαρέλι από τον Ιούνιο την ώρα που το φυσικό αέριο στην Ευρώπη έχει καταντήσει να είναι τρεις φορές ακριβότερο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ (όπου η μέθοδος της οριζόντιας εξόρυξης έχει συμπιέσει απίστευτα το κόστος παραγωγής). Η αύξηση της τιμής της ενέργειας στην Ευρώπη δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα από μόνη της αν, όπως ισχυρίστηκε άνθρωπος του ΔΝΤ, η ΕΚΤ δεν είχε το κακό συνήθειο να αντιδρά στα νέα της αύξησής της περιορίζοντας τη ρευστότητα χρήματος και κεφαλαίων ώστε να συγκρατήσει τον γερμανικό τιμάριθμο (που αντιδρά γρήγορα προς τα άνω όταν αυξάνεται το ενεργειακό κόστος) – κάτι που, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα είχε αποτελέσματα στις δικές μας οικονομίες (και στην Ευρωζώνη στο σύνολό της) που καλύτερα να μη συζητήσουμε τώρα.

Συμπέρασμα

Το ΔΝΤ εισήλθε στην Ευρώπη μετά το Κραχ του 2008, αρχής γενομένης από την Ελλάδα, ώστε να αναβαπτιστεί μετά την απαξίωση που του προκάλεσε η παταγώδης αποτυχία του στις κρίσεις της Ν.Α. Κορέας το 1998 και της Αργεντινής μερικά χρόνια αργότερα. Την περίοδο 2006/7, το ΔΝΤ υπολειτουργούσε και κινδύνευε να μείνει άνευ αντικειμένου καθώς καμία χώρα δεν ήταν διατεθειμένη να δανειστεί από αυτό. Έτσι, όταν προέκυψε η περίπτωση να δανειοδοτήσει την Ελλάδα, με «προοπτικές» για επέκταση τέτοιων «προγραμμάτων» στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, το ΔΝΤ πέταξε τη σκούφια του. Τόσο που αποδέχθηκε προγράμματα δανεισμού με όρους Βερολίνου και Φραγκφούρτης τα οποία γνώριζε, εξ ιδίας πικρής πείρας (βλ. Ν.Α. Ασία, Αργεντινή), πως θα αποτύχουν. Απλά ήλπιζε ότι σε ένα το πολύ δύο χρόνια Βερολίνο και Φραγκφούρτη θα συνετίζονταν.

Το ποτήρι ξεχείλισε για το ΔΝΤ το καλοκαίρι του 2012 – όταν διαφάνηκε πως Βερολίνο και Φραγκφούρτη, με αρωγό το Παρίσι, όχι μόνο δεν συνετίζονταν αλλά ετοιμάζονταν μάλιστα να εξευτελίσουν την ιδέα της ουσιαστικής τραπεζικής ενοποίησης (που το ΔΝΤ θεωρούσε αδιαπραγμάτευτη συνθήκη για περιορισμό της Ευρω-Κρίσης). Τότε ήταν που το ΔΝΤ άρχισε να διαχωρίζει τη θέση του, να τείνει χείρα βοηθείας στην Ελλάδα (όπου η αποτυχία του «προγράμματος» ήταν εξόφθαλμη), και να αποζητά συμμαχίες με χώρες της Περιφέρειας.

Έναν χρόνο μετά, βλέποντας την ελληνική ηγεσία να μην τολμά να πιάσει το χέρι του ΔΝΤ (από τον φόβο του θυμού της Γερμανίας), το ΔΝΤ τράβηξε το χέρι. Όσο περισσότερο σιγουρεύεται ότι η Ευρωζώνη συνεχίζει να ενισχύει την Κρίση με την άρνησή της να αλλάξει πορεία, τόσο το ΔΝΤ (υπό την επήρεια χωρών της Λ. Αμερικής και της Ασίας) πείθεται πως ήρθε η ώρα απλά να προστατεύσει τον εαυτό του.

Κάπως έτσι έκλεισε η πόρτα του ΔΝΤ για τη χώρα μας. Κρίμα. Ήταν μια ευκαιρία να πολλαπλασιάσει η ελληνική πλευρά τη χαμηλή της διαπραγματευτική ικανότητα. Κάτι που φάνηκε να μην την ενδιέφερε, πιστή στο Δόγμα Παπακωνσταντίνου...

(*) Στο άρθρο εκείνο, τον περασμένο Νοέμβρη, σημείωνα πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «απάντησε στην προτροπή μου να πάρει η ελληνική κυβέρνηση θέση υπέρ του ΔΝΤ λέγοντας ότι αυτή η διένεξη δεν μας αφορά, καθώς πρόκειται για εσωτερική υπόθεση των δανειστών μας. Δεν θα τον σχολιάσω.».

http://www.protagon.gr/

Η Δεξιά του Άνθιμου

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

«Θα την προστατεύσουμε την ορθοδοξία Παναγιότατε!», ανέκραξε εκτός κειμένου ο Σαμαράς, απευθυνόμενος στον Θεσσαλονίκης Άνθιμο, που καμάρωνε στην πρώτη θέση των επισήμων της ΔΕΘ. Από ποιους θα την προστατεύσετε την ορθοδοξία κ. Πρωθυπουργέ; «Από τους ψεύτο- Ευρωπαίους. Άλλους τους ενοχλούσε η σχολική ιστορία μας και προσπαθούσαν να την ξαναγράψουν με απίστευτες στρεβλώσεις. Άλλους του ενοχλεί η θρησκευτική παράδοση της Ορθοδοξίας. Τέλος όλα αυτά!». Υπάρχουν όμως και χειρότεροι από του ψεύτο-Ευρωπαίους. Υπάρχει και το «ακροαριστερό άκρο», αυτοί που «επιθυμούν τα χειρότερα, θέλουν να μη πάμε καλά, οραματίζονται την καταστροφή της χώρας». Να έχετε το νου σας, Παναγιότατε! Περιστιχοιζόμεθα από προδότες και άλλα αποβράσματα.

Ο Σαμαράς συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ, μέχρι και με την ΔΗΜ.ΑΡ. αναγκάσθηκε να συγχρωτισθεί, επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το όραμά του ωστόσο είναι απολύτως ξεκάθαρο: Θέλει να ηγηθεί της μεγάλης, γνήσιας Δεξιάς, που θα οδηγήσει την Ελλάδα στο φωτεινό ορόσημο του 2021. Και γιατί είναι φωτεινό ορόσημο το 2021; Γιατί έτσι θέλει ο Σαμαράς, γιατί η Ακροδεξιά ζει και αναπνέει μέσα από φωτεινά ορόσημα. Ζει και αναπνέει και μέσα από δεσποτάδες σαν τον Άνθιμο, τον εκπρόσωπο της συντηρητικής πτέρυγας της Ιεραρχίας, τον ιεράρχη που μας καλεί να πάρουμε πίσω τις χαμένες πατρίδες, που κατακεραυνώνει τους ομοφυλόφιλους, που αποστρέφεται τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, αποκαλώντας όσους τον ενστερνίζονται «οπαδούς του Διδερό». Τον μοναδικό δεσπότη που τόλμησε να υπερασπιστεί από άμβωνος, και πάντοτε ενώπιον των καμερών, το Μνημόνιο, παρομοιάζοντας την πενία των ελλήνων με την πενία του Ιησού και των μαθητών του. Ο ορισμός της βλασφημίας.

Ο κ. Άνθιμος χειροκρότησε τον πρωθυπουργό με όλη τη δύναμη των χεριών του. Μα είναι δυνατόν ένας ιεράρχης, ο εκπρόσωπος του Κυρίου επί της Γης, ο πνευματικός ηγέτης σύμπαντος του λαού, να αποθεώνει έναν πολιτικό; Νόμιζα ότι οι δεσπότες τους πολιτικούς τους χειροκροτούσαν μόνο επί Χούντας, με το πιστόλι στον κρόταφο. Στον κρόταφο των άλλων.

Ο κ. Άνθιμος χειροκρότησε θερμά και καλά έκανε. Ο Σαμαράς τον ικανοποίησε απολύτως, του προσέφερε ό, τι επιθυμούσε η ψυχή του. Οι άλλοι, οι «οπαδοί του Διδερό», γιατί χειροκροτούν τον Σαμαρά, γιατί τον στηρίζουν ο καθένας με τον τρόπο του; Από το ΠΑΣΟΚ, που έχει γίνει υποπόδιο της Αβερωφικής Δεξιάς, μέχρι το μιντιακό κατεστημένο, που στο πρόσωπο του πρωθυπουργού έχει βρει το νέο πουλέν του, μέχρι τους πενήντα καθηγητές και διανοούμενους, που ετοιμάζονται να βγάλουν μανιφέστο για να μας πουν ότι κρατούν ίσες αποστάσεις από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και, ω του θαύματος, μέσω των ίσων αποστάσεων, πάνε και κολλάνε στα ύφαλα την ΝΔ.

Ακόμη και ο Φώτης Κουβέλης, που αποχώρησε από την κυβέρνηση διαβλέποντας τη διάθεση του Σαμαρά να εγκαθιδρύσει δικό του καθεστώς, ακόμη και αυτός τάχθηκε χθες κατά των εκλογών, δίνοντας χρόνο για να εδραιωθεί το καθεστώς που υποτίθεται ότι θέλει να αποτρέψει. Εκτός κι αν πιστεύει στ' αλήθεια ότι οι βουλευτές της ΝΔ θα ρίξουν τον αρχηγό και πρωθυπουργό τους, για να βάλουν στη θέση του κάποιον που εγκρίνει η ΔΗΜ.ΑΡ.

Οι λογής εκπρόσωποι της Κεντροαριστερά στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα τον Σαμαρά, παρόλο που γνωρίζουν ότι βαδίζει χέρι- χέρι με τον Άνθιμο προς το φωτεινό ορόσημο του 2021. Είναι το αντίτιμο που έχουν επιλέξει να καταβάλουν, προκειμένου να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωσή, μόνο που, δυστυχώς γι' αυτούς, δεν θα την εξασφαλίσουν.

Πηγή: avgi.gr

left.gr

O δον Κορλεόνε στη Συρία

Μυρτώ Πολυμίλη

Τι θα συμβεί αν παραδώσει ο Άσαντ τα χημικά του όπλα; Κατά κοινή ομολογία ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη θα συνεχίσει τη ζωή του ανακουφισμένο. Οι Σύριοι όμως; Αν πιστέψουμε τον Σελίμ Ιντρίς, ηγέτη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, οι αντάρτες θέλουν να επιτεθεί η Δύση κατά του συριακού καθεστώτος. Από την άλλη, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, φαίνεται πεπεισμένος ότι μια διπλωματική λύση είναι εφικτή.

Ο Γκράχαμ Άλισον, διευθυντής του Κέντρου Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων Belfer του Harvard Kennedy School, παρουσιάζει με άρθρο του στο The Atlantic μια ρηξικέλευθη προσέγγιση για τη Συρία. Σε μια προσπάθεια να βρει αρκετά πιο... ευφάνταστες λύσεις πέρα από το «βομβαρδίζεις ή συναινείς», θέτει ένα αναπάντεχο και ολίγον ανορθόδοξο ερώτημα. Αναρωτιέται «Τι θα έκανε ο Νονός;». Μια ερώτηση που απευθύνει εδώ και πολλά χρόνια στους φοιτητές του, που μελετούν τρόπους τιμωρίας και αποτροπής εγκληματικών συμπεριφορών.

Ο φημισμένος 73χρονος καθηγητής καλεί τη Δύση να επιστρατεύσει τους καλύτερους αναλυτές που έχει, για να βρεθεί ένας τρόπος να τιμωρηθεί ο Άσαντ, αλλά και για να αποτραπεί η μελλοντική χρήση χημικών είτε από το καθεστώς είτε από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Αντί όμως να τους κατευθύνει σε «πεπατημένα» μονοπάτια τύπου Κλαούζεβιτς και Σουν Τζου, ο Άλισον αναρωτιέται τι θα γινόταν αν η Δύση υιοθετούσε αντίστοιχες τακτικές -σοκ και δέους- μ’ αυτές του φανταστικού ντον Κορλεόνε;

Πέρα από τις προφανείς προτάσεις – δηλαδή τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου Κίνας, Ρωσίας και ΗΠΑ, τη δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων που διαθέτει η αμερικανική κυβέρνηση και ενοχοποιούν το καθεστώς Άσαντ για τη χημική επίθεση – o πρώην σύμβουλος του Ρίγκαν αλλά και βοηθός υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση Κλίντον έχει και μερικές πιο ενδιαφέρουσες και προκλητικές προτάσεις. Αυτές, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως παράλληλοι μοχλοί πίεσης με τις διπλωματικές συνομιλίες που οι Ρώσοι ευελπιστούν να ξεκινήσουν, ή συγχρόνως με τις περιορισμένες εναέριες επιθέσεις που έχει υποσχεθεί ο Ομπάμα.

Μεταξύ άλλων προτείνει:

- Ακολούθησε τα λεφτά. Όλοι έχουν ένα plan B. Το ίδιο ισχύει και για τον Άσαντ, την οικογένειά του και τους βασικούς στρατιωτικούς διοικητές του. Αν η Δύση παγώσει ή απλά κατασχέσει έστω και το 50% των χρημάτων που έχει στους προσωπικούς του λογαριασμούς θα ενοχληθεί, τουλάχιστον.

- Χρησιμοποίησε τα πιο συγκαλυμμένα τεχνολογικά μέσα που διαθέτεις για να προκαλέσεις πόνο και δυστυχία, χωρίς όμως να ξεχνάς τις βασικές ανθρώπινες αξίες ακόμη και όταν έχεις να κάνεις μ΄ έναν δικτάτορα. Μέσω κυβερνοεπιθέσεων μπορεί η Δύση να διακόψει την παροχή ηλεκτρισμού και νερού στην προεδρική κατοικία, σε κυβερνητικά κτίρια και σε αεροδρόμια.

- Ο Νονός, στην προσπάθειά του να μεταπείσει έναν χολιγουντιανό παραγωγό που είχε απορρίψει τον ανιψιό του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας ταινίας, είχε αφήσει πάνω στο κρεβάτι του το αποκεφαλισμένο κεφάλι του αγαπημένου του άλογου ιπποδρομιών. Ποιο θα ήταν, λοιπόν, το αντίστοιχο πολυαγαπημένο του άλογο για τον Άσαντ;

Ίσως αυτή η διαφορετική προσέγγιση στον χώρο της διπλωματίας να δημιουργεί «ηθικές αναταράξεις» σε πολλούς. Ο Άλισον όμως έχει βραβευτεί για τη συμβολή του «στην αναδιαμόρφωση των σχέσεων ΗΠΑ, Ρωσίας, Ουκρανίας, Λευκορωσίας και Καζακστάν, που οδήγησε στη μείωση του πρώην σοβιετικού πυρηνικού οπλοστασίου». Λόγω της δουλειάς του καταστράφηκαν πάνω από 4.000 πυρηνικές κεφαλές, ενώ 12.000 πυρηνικά όπλα βρέθηκαν σε αχρηστία.

http://www.protagon.gr/

Σούπερ Λιγκ: Ο Ζόραν Μιλίνκοβιτς νέος τεχνικός του Αρη

Ο 45χρονος Ζόραν Μιλίνκοβιτς θα είναι ο νέος τεχνικός του Αρη για την φετινή περίοδο αφού αυτόν επέλεξε ο πρόεδρος της ΠΑΕ κ. Δημήτρης Ηλιάδης.
Ο τελευταίος ταξίδεψε στο Βελιγράδι το Σαββατοκύριακο, συναντήθηκε με τον Σέρβο τεχνικό και συμφώνησε στην έναρξη

"Mαύρο" και στο έκτρωμά τους...

Αποκλειστικά στους πομπούς της Δημόσιας Τηλεόρασης οφείλονται τα τεχνικά προβλήματα που παρουσιάζονται σήμερα σε...διάφορες περιοχές της Ελλάδας, με αποτέλεσμα κάποιοι να έχουν «μαύρο» στις οθόνες τους! 

Η Digea δεν έχει καμία ευθύνη ή σχέση, με τα τεχνικά προβλήματα που εμφανίζει σήμερα η Δημόσια Τηλεόραση, διότι απλούστατα δεν έχει πομπούς, κάνει πολυπλεξία, ενώ το σήμα ως γνωστόν διανέμεται από τον ΟΤΕ!

Με άλλα λόγια τα τεχνικά προβλήματα που εμφανίζονται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας οφείλονται στους πομπούς της Δημόσιας Τηλεόρασης!...

enimerosi24.gr

http://nonews-news.blogspot.gr

Αλλαγές και νέες ρυθμίσεις για τους μετανάστες-Την Πέμπτη ο Κώδικας Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ενταξης

Αλλαγές αναμένονται στο θεσμικό πλαίσιο και τις διαδικασίες για την παράνομη είσοδο και διαμονή στην Ελλάδα υπηκόων τρίτων χωρών. Την ερχόμενη Πέμπτη, το σχέδιο Κώδικα μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξη, το οποίο αποτελεί ένα ενιαίο νομοθετικό κείμενο 140 άρθρων, θα παρουσιαστεί από την ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών με επικεφαλής τον υπουργό Γιάννη Μιχελάκη.

"Σαιξπηρικές ανησυχίες" το Σάββατο στο αρχαίο θέατρο Μακύνειας

Το Σάββατο 14 Σεπτέμβριου στο αρχαίο θέατρο Μακύνειας στη Ναύπακτο, η θεατρική ομάδα «θηλέων σύμπραξις» σε συνεργασία με τους μαθητές του καλοκαιρινού τριμήνου του θεάτρου των αλλαγών παρουσιάζουν την παράσταση «σαιξπηρικές ανησυχίες». Η παράσταση θα δοθεί υπό το φώς της μέρας και ξεκινά στις 18.15 ακριβώς.
Είσοδος ελεύθερη.

Νέες θεραπευτικές εφαρμογές για το Botox

Το Botox, γνωστό φάρμακο για τις ρυτίδες μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά και για άλλα σοβαρά προβλήματα του νευρικού συστήματος. Η παράλυση του προσωπικού νεύρου (Bell’s palsy) προέρχεται από καταστροφή αυτού του νεύρου, το οποίο ελέγχει τους μύες στην μια πλευρά του προσώπου.

Ο συνεργάτης μου ο Γιάννης Στουρνάρας

Είμαι δικηγόρος επαρχίας και έλαβα την άδειά μου εντός του 2012 και ολοκλήρωσα πριν από λίγες μέρες ένα έτος ενεργούς και μάχιμης δικηγορίας. Δουλεύω μόνος μου, διατηρώντας γραφείο. Ιδίως από τις αρχές του 2013 ήρθε -με το έτσι θέλω- και έβαλε τα πόδια του στο γραφείο και περιμένει να του δώσω το 59 % από το ποσό επί της κάθε απόδειξης που κόβω, ο Υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας.

Το ποσοστό επί του ποσού της απόδειξης δεν το βγάζω από το μυαλό μου και θα σας πω από πού προέρχεται.
Για παράδειγμα, πριν από έναν μήνα παραστάθηκα σε ανάκριση για κακούργημα ενώπιον του ανακριτή του Πρωτοδικείου.
Εξέδωσα μια απόδειξη παροχής υπηρεσιών ποσού 638,88€. Επί αυτού του ποσού ο Υπουργός, μου παίρνει άμεσα:
α. ΦΠΑ 23% ίσο με 127,88€,
β. παρακράτηση για υπέρ διαφόρων τρίτων 20% επί του ποσού χωρίς τον ΦΠΑ ίσο με 111,20€,
γ. παρακράτηση φόρου 15% επί του ποσού χωρίς το ΦΠΑ ίσο με 83,40€ τα οποία δεν θα υπολογίσω γιατί θα συμψηφιστούν με τον φόρο εισοδήματος,
δ. φόρος εισοδήματος 26% επί του ποσού χωρίς τον ΦΠΑ ίσο με 144,56€
ε. για ένσημα παράστασης 34€
και συνολικά για τα παραπάνω από την αμοιβή μου – γελάει ο κόσμος – των 638,88€ ο κύριος, με τα πόδια στο τραπέζι, μου πήρε αρχικά το ποσό των 501,04€, ήτοι ποσοστό 78,42% επί της απόδειξης και μου άφησε 137,84€.
Για να είμαι δίκαιος, διάφορα έξοδά μου θα συμψηφιστούν με τον ΦΠΑ που πλήρωσα και θα προσμετρηθούν στα έξοδά μου σε ποσοστό περίπου 8% επί της απόδειξης χωρίς τον ΦΠΑ.
Έτσι, το ποσό που θα μου πάρει ο συνεργάτης μου ο Γιάννης διαμορφώνεται σε 377,16€, ήτοι ποσοστό επί της απόδειξης 59%.
Θα μου αφήσει 261,72€ να πληρώσω ενοίκιο, βιβλία, Ταμείο Ασφάλισης, Ταμείο Υγείας (πάλι ο Στουρνάρας θέλει τα λεφτά μου), ρεύμα, κοινόχρηστα και όλα τα άλλα έξοδα του γραφείου και μετά να μου μείνουν χρήματα για το ενοίκιο του σπιτιού, το φαγητό μου, το ρεύμα, το νερό, τα τηλέφωνα και ό,τι άλλο μπορεί να χρειάζεται ένας άνθρωπος, όπως άκουσον-άκουσον να βγάλει την κοπέλα του ένα βράδυ, γιατί γυναίκα του και μάνα των παιδιών του δεν προβλέπεται να γίνει όσο έχει ο άλλος τα πόδια στο γραφείο.
Η λύση όμως έχει περίπου βρεθεί και είναι παλιά, δοκιμασμένη, που ενέχει όμως ρίσκο, δηλαδή δεν κόβω αποδείξεις όπου μπορώ, για να γλιτώσω κάποια από αυτά που μου κλέβει ο Στουρνάρας, γιατί εάν η φορολογία επί του κόπου μου με 59% δεν είναι κλοπή τότε τι είναι;
Η μη έκδοση αποδείξεων με γεμίζει άγχος για τυχόν ανακάλυψή μου, με ψιλο-εκθέτει στα μάτια των πελατών μου και με αναγκάζει να γίνω παραβάτης για να επιβιώσω.
Η μη έκδοση αποδείξεων αφαιρεί έσοδα από το Κράτος, αναγκάζει το Κράτος να απασχολεί υπαλλήλους για να με βρουν, αυξάνοντας τα δημόσια έξοδα και απαιτώντας περισσότερους φόρους για την κάλυψή τους κ.ο.κ.
Η τόσο υψηλή φορολογία καθιστά ΑΔΥΝΑΤΗ την άσκηση οποιουδήποτε ελευθέρου επαγγέλματος και την άσκηση εμπορίας και θα φέρει την ανάπτυξη όταν τα χελιδόνια γίνουν ροζ και αρχίσουν το κάπνισμα.
Ειλικρινά συμπαρίσταμαι στους συντρόφους φοροφυγάδες των νυχτερινών μαγαζιών που έχουν να πληρώσουν ειδικό φόρο κατανάλωσης αλκοόλ και ΦΠΑ, παράλληλα με ΟΑΕΕ, ΙΚΑ και δεν ξέρω τι άλλο.
Να φύγει ο Στουρνάρας από τα μαγαζιά μας!

Προμηθέας Πατρών: Με μεγάλη επιτυχία ξεκίνησαν οι προπονήσεις στις ακαδημίες μπάσκετ

Με μεγάλη επιτυχία ξεκίνησαν οι προπονήσεις στις ακαδημίες μπάσκετ του Προμηθέα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.
Ο υπεύθυνος των ακαδημιών Κώστας Ντούβας υποδέχθηκε τους μικρούς αθλητές, μαζί με όλους τους προπονητές της ομάδας,

Τέλος εποχής! Σταματά η έκδοση του Μίκυ Μάους στην Ελλάδα μετά από 47 χρόνια

Δείτε το τελευταίο τεύχος που κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα. Ο Μίκυ Μάους, ο Ντόναλντ Ντάκ, ο Πλούτο, ο Γκούφυ και τόσοι άλλοι αγαπημένοι...
ήρωες κόμικς του Ντίσνεϊ αποχαιρέτησαν την έκδοση του περιοδικού Μίκυ Μάους στην Ελλάδα και μαζί τους γενιές και γενιές φανατικών αναγνωστών που μεγάλωσαν μαζί τους. Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν...όμως όχι, γι΄αυτό δεν είμασταν έτοιμοι, δεν είμασταν έτοιμοι να πούμε αντίο στους αγαπημένους μας ήρωες του Μίκυ Μάους, στο καταφύγιο των παιδικών μας χρόνων, όταν η μαμά και ο

Ήχος μέσω του... σώματος

Η Disney ανέπτυξε μια πρωτοποριακή συσκευή, η οποία μεταδίδει ήχο μέσω του ανθρώπινου σώματος, σύμφωνα με το BBC.

Ο λόγος για τη συσκευή Ishin-Den-Shin (στα ιαπωνικά σημαίνει «όταν σκέφτεται το μυαλό, τα μεταδίδει η καρδιά»).

Η συσκευή χρησιμοποιεί ένα μικρόφωνο για να ηχογραφήσει ήχους και ακολούθως τους μετατρέπει σε αθόρυβα σήματα, τα οποία μεταφέρονται μέσω του σώματος του ατόμου που κρατάει το μικρόφωνο.