Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Ολυμπιακός Πειραιώς: 800.000 στον Σαβιόλα για κούπα στο Europa!

Πριμ που ισούται σχεδόν με το συμβόλαιό του θα εισπράξει ο Χαβιέ Σαβιόλα σε περίπτωση που ο Ολυμπιακός κατακτήσει το Europa League! Η εφημερίδα «Live Sport» φέρνει στο... φως το συμβόλαιο του Αργεντινού σταρ με τους «ερυθρόλευκους» και όλα τα μπόνους που αφορούν κυρίως την Ευρώπη.
Ο Σαβιόλα έχει υπογράψει διετές συμβόλαιο

Πέντε tips που θα απογειώσουν το μακιγιάζ σας

Ακόμα και το πιο απλό μακιγιάζ μπορεί να αλλάξει τελείως χρησιμοποιώντας μερικά απλά αλλά θαυματουργά tips. Ουσιαστικά αναφερόμαστε σε κάποιες μικρές πινελιές καλλυντικών που θα κάνουν το αποτέλεσμα άκρως εντυπωσιακό και με διάρκεια.

Μπουφόν: «Δεν θα φύγω ποτέ από την Εθνική Iταλίας...»

Έτοιμος να βοηθήσει την Εθνική ομάδα της Ιταλίας φαίνεται να είναι ο Τζανλουίτζι Μπουφόν. Ο πολύπειρος γκολκίπερ, είναι ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες του κόσμου - για κάποιους είναι ο καλύτερος - και, παρά την ηλικία του, συνεχίζει να υπερασπίζεται με επιτυχία την εστία της Γιουβέντους

Τα Top Models που δεν άγγιξε ο χρόνος

Η λέξη μόντελινγκ, συνδέθηκε στενά με τα ονόματα τους τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Οι μεγαλύτεροι οίκοι μόδας, έντυσαν τις σπουδαιότερες καμπάνιες με τις μορφές τους.

Προς παράταση για το Ε9 - Eως τα μέσα Δεκεμβρίου η υποβολή

Οι πολλές τεχνικές δυσκολίες, η υπερφόρτωση του συστήματος και βέβαια τα νέα στοιχεία που απαιτεί από τους ιδιοκτήτες το νέο Ε9, φέρνει όπως φαίνεται πιο κοντά μια παράταση στη προθεσμία υποβολής του. Σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών προτίθεται να ζητήσει από τη Τρόικα το "ok" προκειμένου να "σπάσει" το Ε9 σε δύο κατηγορίες και να παρατείνει τις προθεσμίες έως τα μέσα Δεκεμβρίου.

ΕΣΚΑ-Η: Πρεμιέρα στις κληρώσεις με τα μικρά πρωταθλήματα

Μεθαύριο Τετάρτη το πρωί (από τις 11 και μετά), θα γυρίσει για πρώτη φορά ενόψει της νέας σαιζόν η κληρωτίδα της ΕΣΚΑ-Η, προκειμένου να κληρωθούν οι όμιλοι της α’ φάσης στα τοπικά πρωταθλήματα παίδων και εφήβων.
Διοργανώσεις με τις οποίες παραδοσιακά ανοίγει

Πάτρα: Χωρίς τέλος οι συλλήψεις μεταναστών

Συνελήφθησαν το μεσημέρι της Κυριακής στον επιβατικό σταθμό του νοτίου λιμένα της Πάτρας, από προσωπικό του Γραφείου Ασφάλειας της οικείας Λιμενικής Αρχής, πριν την επιβίβασή τους σε Ε/Γ-Ο/Γ πλοίο με προορισμό την Ιταλία, δύο (02) αλλοδαποί, διότι κατείχαν και επέδειξαν πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα με σκοπό την παράνομη έξοδό τους από τη χώρα.

Στη γραμμή ΣΥΡΙΖΑ;!...

Πιθανόν ο τρόπος, με τον οποίο επέλεξαν Αντώνης Σαμαράς (διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου Κεδίκογλου) και Ευάγγελος Βενιζέλος να απαντήσουν στην συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», να αποδειχθεί γι' αυτούς πολιτικά λάθος.

Και αυτό γιατί ...το επιχείρημα πως όσα προτείνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (κούρεμα του χρέους 50%, επαναδιαπραγμάτευση και αναστολή πληρωμής τόκων) έχουν λίγο - πολύ ήδη γίνει, ακυρώνει ένα βασικό «όπλο» των κομμάτων της συγκυβέρνησης έναντι του ΣΥΡΙΖΑ: το φόβο των πολιτών για «πειράματα» και για το άγνωστο μέλλον.

Ενας φόβος που αποδείχθηκε πολύ βασικός στη διαμόρφωση του αποτελέσματος της κάλπης τον προπερασμένο Ιούνιο -όταν η Ν.Δ. ειδικά είχε επενδύσει σε καταστροφικά σενάρια εξόδου από το ευρώ σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ- και συνέχιζε να αποδεικνύεται αποτελεσματικός όλο τον περασμένο χρόνο.

Τώρα είναι σαν να παραδέχεται πως και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μία εναλλακτική λύση, που μάλιστα ήδη την εφαρμόζει η κυβέρνηση!

Β.ΣΑΜ.

"Πολιτικά Παρασκήνια" (enet.gr)

http://www.protagon.gr/

Ερχεται η Τρόικα -Τρέχει η κυβέρνηση για διαθεσιμότητα, απολύσεις και ΕΛΒΟ

Τη νύχτα της 22ας Σεπτεμβρίου, πριν καλά- καλά κλείσουν οι κάλπες στη Γερμανία, επιστρέφουν στην Αθήνα οι επικεφαλής της Τρόικα για τη πιο κρίσιμη αξιολόγηση, καθώς πέρα από την εκταμίευση της επόμενης δόσης, θα ανοίξει και επισήμως η συζήτηση για το πώς, πότε και υπό ποιους όρους θα καλυφθεί το χρηματοδοτικό «κενό» της επόμενης διετίας.

Αυτονόητα και μη

photo: Danilouise93@flickr
της Μαρίας Ρεπούση

Δεν θέλω να υπερασπιστώ το αυτονόητο αλλά δυστυχώς φθάσαμε στο σημείο να χρειάζεται. Το αυτονόητο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι η θρησκεία του καθένα, το τι και πού πιστεύει καθώς και αν πιστεύει ή όχι είναι προσωπική του υπόθεση και ότι αυτή είναι μία από τις θεμέλιες αξίες της σύγχρονης Ευρώπης.

Είναι ακόμα ότι το σχολείο αυτής της Ευρώπης είναι ουδετερόθρησκο. Δεν κάνει θρησκευτική προπαγάνδα. Η θρησκευτική εκπαίδευση όπου υπάρχει δεν είναι σε καμία περίπτωση κατήχηση αλλά στοχεύει στη γνωριμία των παιδιών με τις θρησκείες. Είναι άσκηση αποδοχής της θρησκευτικής ετερότητας και όχι επιβεβαίωση της θρησκευτικής υπεροχής κάποιας θρησκείας απέναντι στις άλλες. Αυτονόητο είναι τέλος ότι το είδος της θρησκευτικής εκπαίδευσης σε μια χώρα είναι ζήτημα της πολιτείας και όχι της εκκλησίας.

Γιατί άραγε φθάσαμε στο σημείο να χρειάζεται να υπερασπιστούμε το αυτονόητο; Μήπως τελικά δεν το υπερασπιστήκαμε ποτέ; Μήπως κάθε φορά που έπρεπε να το υπερασπιστούμε είχαμε άλλες προτεραιότητες και δεν το κάναμε;

Με αφορμή τα πρόσφατα περί θρησκευτικών κ.λπ. θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που εμμέσως πλην σαφώς απαντούν σ’ ένα από τα κεντρικά ζητήματα που ακούστηκαν στον σχετικό διάλογο. Δεν θέλω να μιλήσω για την άλλη πλευρά. Στο παρόν κείμενο με ενδιαφέρει η δική μου πλευρά, η πλευρά που θεωρεί τα παραπάνω αυτονόητα.

Δεν είναι τώρα η στιγμή, είναι μια τυπική απάντηση κάθε φορά που ένα ζήτημα που άπτεται της εθνικής ιστορίας, των σχετικών αναπαραστάσεων και της θρησκείας, ένα θέμα δηλαδή που βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα της Δεξιάς που μας κυβερνά, απασχολεί τον δημόσιο χώρο και μ’ αυτήν την έννοια οργανώνει εκ νέου τις κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, της μη στιγμής, δεν είναι όλοι της ίδιας πολιτικής πλευράς, ούτε της αυτής ιδιοσυγκρασίας.

Μια μεγάλη κατηγορία πιστεύει ότι η αντίθεση Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο είναι η κυρίαρχη και βλέπει καχύποπτα κάθε τι που δεν ταιριάζει σ’ αυτήν την αντίθεση και την αποδιοργανώνει. Αναστατώνονται στο πολιτικό επίπεδο καθώς το ενδεχόμενο συνεργασίας των αντιμνημονιακών δυνάμεων εμφανίζεται για παράδειγμα αδύνατο - πώς να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ; Τους δημιουργεί προβλήματα στην απεύθυνσή τους στους Έλληνες πολίτες πολλοί από τους οποίους είναι θρησκευόμενοι ή και εθνικιστές συνειδητοί ή ασυνείδητοι και θεωρούν ότι οποιαδήποτε διαπραγμάτευση του περιεχομένου της εθνικής ταυτότητας, οποιαδήποτε προσπάθεια ανοίγματος προς την ετερότητα είναι απειλή κατά του έθνους. Τους ταράζει επίσης τις εσωτερικές ισορροπίες τις οποίες υποβαστάζει το μνημόνιο και η πορεία προς την εξουσία. Πώς να συμβιβάσουν τις εθνικιστικές απόψεις στο εσωτερικό τους με τις αντίθετες και τη γενική κληρονομιά της Αριστεράς;

Άλλοι θεωρούν ότι η ανάδειξη τέτοιων ζητημάτων ξαναφέρνει στην επιφάνεια τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς Αριστεράς και αναστατώνει τα σενάρια για τη δημιουργία της μεγάλης κεντροαριστεράς που περιλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ που σήμερα συγκυβερνά και εμφανίζεται να συμμερίζεται τις επιλογές της Δεξιάς του κ. Σαμαρά. Το κύριο πρόβλημα γι’ αυτούς είναι να μη χαλάσει η ατζέντα αυτής της εκδοχής της κεντροαριστεράς που βεβαίως αποδυναμώνεται από κυρίαρχες για την εθνική φυσιογνωμία διαμάχες αναφορικά με το είδος του πολίτη που η πολιτεία θέλει να διαμορφώσει μέσα από το σχολικό σύστημα ή με την υπεράσπιση του δικαιώματος της ελευθερίας συνείδησης. Κυρίως όταν οι διακηρύξεις φθάνουν στο δια ταύτα. Για να μη χαλάσει όμως αυτή η ατζέντα κάτι πρέπει να μας πει και το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Κάτι πρέπει να ψελλίσει για τον τρόπο με τον οποίο ο κ. Σαμαράς κλείνει το μάτι στον μητροπολίτη της Θεσσαλονίκης.

Παρά τις πολιτικές διαφορές στους υποστηρικτές της «μη στιγμής», το κοινό χαρακτηριστικό και των δυο απόψεων είναι ότι «βάζουν κάτω από το χαλί» ζητήματα που τους ξεβολεύουν αλλά που αποδεικνύονται ωστόσο κεντρικά. Επιμένουν στη δική τους πολιτική ατζέντα που θεωρούν πρωταρχικής σημασίας και κλείνουν τα μάτια σε ό,τι την αποσταθεροποιεί. Τα φαινόμενα όμως τους διαψεύδουν. Βασικά θέματα για το πού θα γείρει αυτή η Ελλάδα την εποχή της κρίσης μένουν αναπάντητα ή και οδεύουν προς συντηρητικότερες λύσεις οι οποίες δεν είναι ανεξάρτητες με την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα. Δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε μονότονα ότι η χώρα μας είναι ευρωπαϊκή, πρέπει και να γίνει. Και τέλος αν θεωρούν ότι η στιγμή αυτή δεν είναι κατάλληλη ας μας απαντήσουν ποια είναι η κατάλληλη. Όταν έρθει ο σοσιαλισμός, ενδεχομένως ή η κεντροαριστερά.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα, την τελευταία περίπτωση, αυτή των θρησκευτικών. Η κυβέρνηση μετά από πολλών μηνών καθυστέρηση έφερε στη Βουλή το νομοσχέδιο για το Νέο Λύκειο. Το Νέο Λύκειο όπως και γενικά η εκπαίδευση δεν είναι ήσσονος σημασίας ζήτημα για τη έξοδο από την κρίση και την ανάπτυξη. Είναι καθοριστικό για το είδος του πολίτη που θέλουμε. Στο Νέο Λύκειο αποτυπώνονται μείζονες επιλογές για την εθνική μας φυσιογνωμία. Η μείζων αντιπολίτευση άσκησε κριτική στην πρόταση του υπουργείου στη βάση της αντιμνημονιακής ρητορικής. Το χαρακτήρισε μνημονιακό κατασκεύασμα και το κατακεραύνωσε ως τέτοιο. Το πρόβλημα του σχεδίου Νόμου δεν είναι όμως αυτό. Είναι το συντηρητικό, οπισθοδρομικό του περιεχόμενο που αποτυπώνεται στο περιεχόμενο σπουδών του λυκείου. Είναι η εγγραφή του σε αντιλήψεις που θεωρούνται επιζήμιες για τους πολίτες και την πολιτεία. Είναι η επιλογή του να μη συνομιλήσει με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Είναι η δειλία του να πραγματοποιήσει ακόμα και τις αλλαγές που διακηρυκτικά θεωρεί αναγκαίες. Στοιχείο αυτού του περιεχομένου σπουδών είναι η εμμονή στα θρησκευτικά που όχι μόνον διασώζονται αλλά επεκτείνονται και στο επαγγελματικό λύκειο ενώ απουσιάζουν βασικά μαθήματα όπως η ιστορία, η βιολογία ή η φυσική. Φταίει γι' αυτό η τρόικα και η Ευρωπαϊκή Ένωση ή η ΝΔ που κυβερνά και το ΠΑΣΟΚ που συγκυβερνά; Ήθελε η Ευρώπη -που έχει εκδώσει σύσταση για την ουδετερόθρησκη διδασκαλία- να κάνουν θρησκευτικά και όχι φυσικές επιστήμες;

Αντί για υποσημείωση
Υπάρχει τέλος και ένα ζήτημα που με αφορά προσωπικά. Εκτός από τη στιγμή που δεν είναι κατάλληλη, δεν είναι και το πρόσωπο κατάλληλο. Εδώ, αν δεν σας έχω ήδη στεναχωρήσει, θα σας στεναχωρήσω σίγουρα. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω ούτε τ’ όνομά μου ούτε το φύλο μου.

* Η Μαρία Ρεπούση είναι βουλευτής Α' Πειραιά της ΔΗΜΑΡ

http://www.protagon.gr/

Οι αγαπημένες λέξεις του Σαμαρά...

Στην ομιλία του στην 78η ΔΕΘ ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είπε:

-130 φορές την λέξη θα
-74 φορές την λέξη Ελλάδα
-22 φορές την φράση...
πρωτογενές πλεόνασμα
-11 φορές την λέξη ανάκαμψη
-1 φορά την λέξη εργαζόμενος(οι)
-1 φορά την λέξη κοινωνική και ασφάλιση
-0 φορές την λέξη μισθός(οι)

tvxs.gr

http://nonews-news.blogspot.gr/

Παναιγιάλειος: Νέα καλή εμφάνιση και "Χ" (2-2) με Παναιτωλικό

Συγκλονιστικό φινάλε επιφύλαξε για τους φιλάθλους η Κυριακάτικη φιλική αναμέτρηση ανάμεσα στον Παναιγιάλειο και τον Παναιτωλικό στο Αίγιο που τελείωσε 2-2.
Η ομαδα του Νίκου Κουρμπανά κέρδιζε με 2-0 χάρις στα τερματα του Φλίγκου στο 17ο με κεφαλιά και το φαλτσαριστό σουτ

One night stand πολιτική και “Δημοκρατία ξεπέτα”

του Στέλιου Συρμόγλου

Πως ικανοποιείται το βασικό μνημονιακό ζητούμενο; Αναμφίβολα με τον…ενάρετο δημοσιονομικό δρόμο. Με την προσοδοθηρία, την απαρέγκλιτη τήρηση των δυσβάστακτων μέτρων λιτότητας και του οικονομικού ευνουχισμού των κοινωνικών ομάδων, με το πρωτογενές πλεόνασμα, με την απενεργοποίηση του μυαλού των πολιτών, που ενισχύει τη φοβοπάθεια, την ανασφάλεια και τη δειλία, ώστε να συμπεριφέρονται ως τα “υποζύγια” των οικονομικά ισχυρών της Ευρώπης…

Πως εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών; Με την αποχαύνωση της κοινωνίας σε επίπεδο σουρεαλισμού εν εσχάτη μάλιστα απελπισία. Με πολυώνυμες αμφιβολίες και διλημματικούς εκβιασμούς. Με ράκη φράσεων που συσκοτίζουν την αλήθεια εκ μέρους των πολιτικών.Με τις αλχημείες, τη σολομωνική και την κρυψιβουλία να αποτελούν την καθημερινή πρακτική των κυβερνώντων, οι οποίοι εξελίσσονται σε κατ’ επανάληψη παθολογικούς ψεύτες.

Για όλους αυτούς τους ελπιδοπώλες της πολιτικής, εξωστρεφείς και αυτόχρημα νάρκισσους, οι οποίοι ηδονίζονται να καθρεπτίζονται μέσα στην επιφάνεια της μάζας, λειτουργεί ένας αχαλίνωτος ερωτισμός για την εξουσία, που κάποτε φτάνει, να εξαντλεί κάθε γενετήσια ορμή, οπότε αρχίζουν οι πολιτικές διαστροφές. Είναι οι ίδιοι πολιτικοί που εξαπατούν την κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα εξαπατούν τον εαυτό τους δια της φαντασίας, χάνοντας το αίσθημα της πραγματικότητας.

Μια χαώδης κατάσταση, ένας διάλληλος κύκλος κοινωνικών προβλημάτων και πολιτικών αντιδράσεων, που σε οποιοδήποτε άλλο κράτος θα προκαλούσε ανατροπή της ομαλότητας. Μια κατάσταση απότοκος ενός κράματος αναιδούς και ψυχοβλαβούς πολιτικής συμπεριφοράς, ιδιωτείας, πολιτικού κρετινισμού και κριτικής νωθρείας των ορνιθοπετούντων και δακτυλόδεικτων πολιτικών, οι οποίοι ανέλαβαν εργολαβικά να διαμορφώσουν το κατάλληλο κλίμα, για να διατηρηθεί μωρόπιστος και ανέγνωμος, άβουλος και ασυλλόγιστος, ο αμνήμων λαός.

βρίσκουν δυστυχώς αποδέκτες οι διάφοροι Ταρτούφοι της πολιτικής, προκαλώντας όχι μόνο την νοημοσύνη μας, αλλά και την αισθητική μας. Η ιδιότυπη ελληνική κοινωνία, εξάλλου, ανέχεται για δεκαετίες την πολιτική βλακεία και τους ψυχονευρωτικούς ηγετίσκους, που επιμένουν εσχάτως με τις βερμπαλιστικές τους ακροβασίες και τα αλλοπρόσαλλα πολιτικά επινοήματα και τεχνάσματα στη…σωτηρία μας! Ανεχόμαστε πολιτικούς με επίψογη συμπεριφορά, “φιγουρατζήδες, βεβαρημένος με τη σαπρία του παρελθόντος, αλλά και νεότερους των οποίων και μόνο η “φάτσα” εύγλωττα δηλώνει ότι θα αποτελέσουν τα σκιάχτρα της πολιτικής του μέλλοντος.

Ανεχόμαστε τις κίβδηλες υποσχέσεις των κυβερνώντων, τους μνημονεύοντες και αγοράζοντες ελπίδες, τους μισιονάριους συμφερόντων και υπόδουλους σ’αυτά αβδηρίτες πολιτικούς, από τους οποίους οι περισσότερι κατάντησαν τη Βουλή “ενδιαίτημα κηφήνων”. Καταλαμβάνοντας μάλιστα έδρανα, όπου παλαιότερα κοσμούσαν με την παρουσία τους προσωπικότηταες της πολιτικής με εύρος ηθικό, ερυμάθεια και πολιτικό στοχασμό, με πάθος για την Ελλάδα.

Και σήμερα επιδεικνύουν την αντιαισθητική παρουσία τους κνώδαλα της πολιτικής, όντα αποχαυνωμένα με νανοειδές ύψος, κάποια από τα οποία έχουν γίνει φρικτή πληγή για τον πολίτη και αποτελούν τον …πολυσύνθετο τύπο του βλάκα που συνασπίζεται με τους ομοίους του με γνώμονα συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Πρόκειται για μεθοδευμένη “δημοκρατική εξουθένωση”, αφού ακόμα και η επίρριψη ευθυνών σε κάποιους, και είναι πολλοί αυτοί οι κάποιοι, καταντάει παρανοική πολυτέλεια. και όλα αναδίδουν δυσωδία. Ολα οδηγούν στον “απογαλακτισμό” της χώρας από το επιδοτούμενο παρελθόν. Ολα συμβάλλουν στο αίσθημα πνιγμού στην κοινωνία, στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Με μια ελειμματική σε ήθος, λογική, ικανότητα και έμπνευση “εκτρωματικού” χαρακτήρα κυβέρνηση, παραγωγό δυσεπίλυτων προβλημάτων. Μια προβληματική αντιπολίτευση χωρίς στοχεύσεις και μόνιμα στον αστερισμό του αντιμνημονιακού ντιλίριου. Με μια κοινωνία που δεν έχει χειραφετηθεί από τις διανοητικές μήτρες του παρελθόντος. με τον κοινοβουλευτισμό, όπως τον διεμόρφωσαν οι πεπωρωμένες συνειδήσεις, να ταυτίζεται με την υφαρπαγή της λαικής εξουσίας, που γίνεται με περίτεχνη δολιότητα.Πρόκειται για κομψοτέχνημα!..

Με τους πάτρωνες των συμφερόντων να παραμένουν στη σκιά. Και τους πολιτικούς “προαγωγούς” να κυκλοφορούν με αναίδεια στο Κολωνάκι κα να απολαμβάνουν το espresso ristretto ή lungo τους στο Da Capo, ο εξευτελισμός της πολιτικής είναι πλήτης και διαρκής.

Η νομοθετική εξουσία εμφανίζεται ως “σκλάβα” της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδη της εκάστοτε κυβέρνησης. Η δε νομοθετική διαδικασία καταντά παρωδία, με τη αβούλευτη κοινοβουλευτική ομάδα της κυβερνητικής πλειοψηφίας να γίνεται μια αυτοποιημένη γραμμή παραγωγής νόμων και…πονηρών εμβόλιμων τροπολογιών. Και ο κοινοβουλευτισμός να δίνει την εντύπωση της ¨δημοκρατίας ξεπέτα”, της one night stand πολιτικής διαδικασίας.

Έτσι βιώνουμε μια Ελλάδα του άπλετου φωτός και της απέριττης ομορφιάς, γεμάτη ενδογενείς παθογένειες, με το ιστορικό της μεγαλείο να παρακολουθεί χλωμό και καταφρονημένο την παρούσα ληθαργική κατάσταση της κοινωνίας. Με τον ψυχισμό των κυβερνώντων να μοιάζει εκείνο των κατά συρροή δολοφόνων. Με τους εκβαχεύοντες πολιτικούς , με τη χήνεια λογική τους, να μετατρέπονται σε μίσθερνα όργανα σκοπιμοτήτων. Και με τους πολίτες να κοιμούνται και να βλέπουν μονάχα τα όνειρά τους. Τα μικρά δεν έχουν μέγεθος και τα μεγάλα είναι φορτωμένα με πίκρα. Πάνω στις αρχαίες πέτρες της Ελλάδας παγώσανε των Ελλήνων τα όνειρα!

freepen.gr

Απεργούν επί τριήμερο οι Νοσοκομειακοί Γιατροί

Με τη συμμετοχή εκπροσώπων Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών της Βορείου Ελλάδας και της Θεσσαλίας συνεδρίασε το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη στην Θεσσαλονίκη το Γενικό Συμβούλιο της ΟΕΝΓΕ και στη συνέχεια πήρε μέρος στο μεγάλο συλλαλητήριο των συνδικάτων στη Δ.Ε.Θ.

Η σιωπή του συμβιβασμού

photo: Ko:Ki@flickr
Θάνος Δημάδης 

Πάνε βδομάδες, ίσως και μήνες, που έχω να ανανεώσω την στήλη μου εδώ στο Protagon με κάποιο νέο άρθρο. Όχι γιατί δεν έχω πλέον την ανάγκη να εξωτερικεύσω την άποψή μου για όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μας. Άλλωστε, για ποιο πράγμα να πρωτομιλήσει κανείς και τι να πρωτοσχολιάσει από τα όσα τραγελαφικά διαποτίζουν καθημερινά τη ζωή μας, δηλητηριάζοντας το μυαλό και τη συνείδησή μας. Υπάρχει όμως κάτι σαν μια αόρατη δύναμη που με απωθεί από οποιαδήποτε απόπειρα συμβολής στον δημόσιο διάλογο γύρω από τις τρέχουσες υποθέσεις.

Η αλήθεια που θέλω να εκμυστηρευτώ, είναι ότι έχοντας εγκατασταθεί τους τελευταίους μήνες και πάλι πίσω στη χώρα μου, νιώθω βαθύτατα αποκαρδιωμένος από όλα εκείνα τα οποία αν και με εξοργίζουν, εντούτοις έχουν επιτύχει -θέλω να ελπίζω «πύρρειο»- νίκη σε βάρος της αντίληψής μου για τα πράγματα. Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η αρθρογραφία είναι ένα από τα «εργαλεία» που έχει ένας δημοσιογράφος -μαζί, φυσικά, με το ρεπορτάζ- με τα οποία μπορεί να ξυπνήσει συνειδήσεις και να ταρακουνήσει ένα παχύδερμο σύστημα, που είθισται να κινητοποιείται μόνο προς εξυπηρέτηση ημετέρων συμφερόντων, αδιαφορώντας πλήρως για την αγωνία και ενίοτε τις κραυγές της κοινωνίας. Τους τελευταίους μήνες όμως αισθάνομαι κάτι σα να με συμπαρασύρει κι εμένα σε ένα τέλμα που προσδιορίζεται από μία ματαιότητα, η οποία κατά την άποψή μου είναι το συστατικό στοιχείο με το οποίο το ελληνικό σύστημα εξουσίας «γαλουχεί» τους πολίτες του. Και που, δυστυχώς, παρεισφρέει στο υποσυνείδητό μας με τρόπο επικίνδυνα ύπουλο.

Έτσι, στο όνομα της αλλαγής, συντελείται στις μέρες μας στην Ελλάδα το μεγαλύτερο έγκλημα χειραγώγησης και καθυπόταξής μας στην πιο ωμή εκδοχή της εξαναγκαστικής παραδοχής ότι «τα πράγματα έτσι είναι, και πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτά». Ότι για παράδειγμα ένας υπουργός είναι φυσιολογικό να απαντά με περισσή περιφρόνηση στον εξαθλιωμένο συνταξιούχο χρησιμοποιώντας την τσαμπουκαλίδικη φράση «άκου, αδελφέ...».

Ότι είναι εξίσου φυσιολογικό κάποιοι δημοσιογράφοι στα τηλεπαράθυρα να κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία για τις θυσίες που πρέπει να υποστεί, την ώρα που οι ίδιοι έτρωγαν και συνεχίζουν να τρώνε με δέκα μασέλες. Ή ότι είναι επίσης φυσιολογικό κάποιοι πολιτικοί να προσυπογράφουν τις απολύσεις από το δημόσιο για τους άλλους, αλλά τους «δικούς» τους να τους διορίζουν με παχυλούς μισθούς σε υπουργικά και μη γραφεία. Καθημερινά, λοιπόν, το εξωφρενικό και το μη παραδεκτό μας «βαφτίζεται» ως φυσιολογικό, μας πλασάρεται πολλές φορές ως κάτι το οποίο φαινομενικά είναι δεκτικό κριτικής αλλά επί της ουσίας μας επιβάλλεται να το υιοθετήσουμε, και από απορριπτέο να καταλήγει να καθίσταται συνειδησιακά ανεκτό. Και αυτός ο κύκλος παραγωγής της ανοχής μας σε κάθε τι που ενώ θα έπρεπε να εκδιώκουμε, αντ' αυτού συμβιβαζόμαστε με αυτό, δημιουργεί και συντηρεί τις συνθήκες αέναης τροφοδότησης της αντίληψης δια της οποίας συντηρείται αυτό που ονομάζουμε «σύστημα». Και το οποίο δεν εμπίπτει μόνο στην πυραμίδα της διαπλοκής μεταξύ πολιτικής, δημοσιογραφίας και επιχειρηματικής/τραπεζικής εξουσίας, αλλά εκπροσωπεί το ευρύτερο πλέγμα ανήθικων συμπεριφορών και νοοτροπιών μέσω των οποίων το ίδιο το σύστημα φροντίζει να ανακυκλώνεται.

Φυσικά, μέσω της παραπάνω περιγραφής δεν ισχυρίζομαι ούτε εγώ ούτε κανείς ότι ανακάλυψε την πυρίτιδα. Σε αυτό όμως που όλοι μας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό νιώθουμε να μας συμβαίνει καταθέτοντας πολλές φορές τα όπλα και παραιτούμενοι από κάθε διάθεση να ανατρέψουμε ή να στηλιτεύσουμε κάποιες καταστάσεις, εντοπίζω τη βαθύτερη αιτία όσων ανέφερα στην αρχή του κειμένου μου. Ξαναζώντας τους τελευταίους μήνες την ελληνική πραγματικότητα, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται στα πρόθυρα μίας κατάστασης, από την οποία όσο ήμουν στο εξωτερικό καλούσα μέσω της αρθρογραφίας μου τους πολίτες να καταφέρουν να ξεφύγουν και να μην υποκύψουν σε αυτήν. Η νωθρότητα για δημιουργία, η ματαιότητα για το μέλλον, το αίσθημα της αποκαρδίωσης για το παρόν, και η τάση φυγής στο παρελθόν είναι όλα συνθέτουν το προφίλ του μέσου ανθρώπου, που θεωρείται ιδανικό από όσους πασχίζουν για τη συντήρηση του ίδιου του συστήματος και μέσω αυτού της ύπαρξής τους.

Όσο γύρω μας συντελείται ένας «πόλεμος» ώστε να απογυμνωθεί η κοινωνία μας από κάθε αισθητήριο έμπνευσης, το μοναδικό «όπλο» που έχουμε είναι να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε νέα ερεθίσματα έμπνευσης του εαυτού μας. Και είναι προφανές ότι τέτοια ερεθίσματα δεν μπορεί να μας τα δώσει κανένα υποτιθέμενο «success story» ή πρωτογενές πλεόνασμα, ούτε πολλώ δε μάλλον καμία παχυλή υπόσχεση ότι κάποιοι ως δια μαγείας θα έρθουν να σκίσουν τα μνημόνια. Όσο ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε κλισέ με πρωταγωνιστές σε κάθε επίπεδο φορείς γραφικότητας τριγύρω μας, όχι μόνο η έμπνευση δεν πρόκειται να έρθει αλλά θα εξακολουθούμε να βουλιάζουμε σε έναν βούρκο που μας καταπίνει αργά αλλά σταθερά.

Κι όμως. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει από το να αντισταθούμε στους θιασώτες και διαμορφωτές μίας παρανοϊκής πραγματικότητας που μας πιέζουν να καταρρίψουμε τα όρια ηθικών, πολιτικών, κοινωνικών και αισθητικών ανοχών μας, και προσπαθούν να μας σερβίρουν το κρέας ως ψάρι. Σε διαφορετική περίπτωση η σιωπή ισοδυναμεί με τον συμβιβασμό.

http://www.protagon.gr/

Καλώς την άοπλη πολιτοφυλακή του Ναζισμού

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Το σημαντικότερο κοινωνικό στοίχημα που παίζεται στην Ελλάδα την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή δεν είναι μόνο το κατά πόσον θα καταφέρει να γλιτώσει η Ελληνική άρχουσα τάξη τον κυριολεκτικό αποκεφαλισμό στην γκιλοτίνα, δηλαδή το αιματηρό τέλος που της αξίζει δικαιωματικά.

Ακόμα σημαντικότερος στόχος από την ατιμωρησία των γνωστών πασίγνωστων, μιας και η απληστία είναι το βασικό κίνητρο κάθε διεφθαρμένης κάστας, δεν είναι απλά το να επιβιώσουν οι ηγέτες και οι συνεργοί του Ναζισμού, αλλά επιπλέον να καταφέρουν να βγουν οικονομικά κερδισμένοι, μιας και δεν έχει κανένα νόημα αλλιώς ο πόλεμος που κήρυξαν στον λαό.

Ο θρίαμβος της άρχουσας τάξης πρέπει να επιτευχθεί χωρίς να γυρίσει εναντίον της από καμία άποψη, είτε νομική, είτε οικονομική, είτε έμπρακτης βίας, το αναίσχυντο καψόνι που έχουν επιβάλλει στους αγαθιάρηδες που τους υφίστανται.

Πλουτοκράτες, πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, και όσοι τους περιφρουρούν, δηλαδή μια μειοψηφία που δεν ξεπερνάει το 5% του πληθυσμού της χώρας, συνεργάζονται συνειδητά και διαπράττουν χωρίς ίχνος δισταγμού ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα της νεότερης Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Υποθήκευσαν την οικονομία της χώρας σε διεθνείς τοκογλυφικές μαφίες. Αυτή μετατράπηκε από πλουτοπαραγωγική δύναμη που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού που εργάζεται σε αυτήν σε μια επικερδή μηχανή. Ο σκοπός αυτής της πρώην παραγωγικής διαδικασίας σε επιχείρηση ιδιωτικών συμφερόντων έγινε με σκοπό να ανατροφοδοτούνται εσαεί οι ιδιωτικές τράπεζες με τα χρήματα των φορολογούμενων που τις ανακεφαλαιοποιούν.

Τα χρήματα αυτά εξοφλούν εξωφρενικά δάνεια, τόκους και χρεολύσια. Με αυτές τις υποχρεώσεις έχουν αυθαίρετα επιβαρύνει τους υπηκόους οι τοπικοί τύραννοι, ώστε οι τελευταίοι να καλύψουν τις τρύπες της κακοδιαχείρισης από την οποία επωφελούνται εδώ και 40 χρόνια, και να διατηρήσουν το προνόμιο να διαχειρίζονται το ταμείο εν ονόματι της πλειοψηφίας που θεωρούν ηλίθια.

Οι ίδιοι άνθρωποι – έχουν ονόματα και διευθύνσεις, τους ξέρουμε όλοι – ισοπέδωσαν την αγορά εργασίας προκειμένου το εργατικό δυναμικό της χώρας να μεταμορφωθεί εν μια νυκτί σε απελπισμένους σκλάβους ικανούς να ξεπουλήσουν όλη τους την ζωή για ένα κομμάτι ψωμί.

Ακριβώς οι ίδιοι ξεπουλάνε την δημόσια περιουσία σε οποιαδήποτε μαφία τους δίνει τις πιο παχυλές μίζες, εξολοθρεύουν κάθε ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό δικαίωμα, και μεθοδεύουν την εσαεί υποδούλωση και εξαθλίωση ενός λαού που είναι τόσο επικίνδυνα αφελής και αυτοκαταστροφικά εύπιστος ώστε να κάνει το μοιραίο λάθος να εμπιστεύεται την μοίρα του σε εγκληματίες.

Και τι θα γίνει με την διαχείριση της αντίστασης? Ακόμα και το πιο υπνωτισμένο και καλοκάγαθο βόδι μουγκανίζει ανήσυχο και προσπαθεί να ξεφύγει καθώς πλησιάζει στην μπόχα του σφαγείου. Δεν θα υπάρξει ανταπόδοση, έστω και με παθητική αντίσταση, από την Ελληνική κοινωνία? Αναπόφευκτο είναι.

Έτσι, παρατηρούμε ταυτόχρονα διάφορους κοινωνικούς μηχανισμούς να μπαίνουν στην διάθεση της καθεστωτικής προπαγάνδας.

Πρώτα-πρώτα και πιο ξετσίπωτα, τα Μ.Μ.Ε. ξεπλένουν την συνείδηση των λιγότερο μορφωμένων. Από αυτά εκπορεύεται η κυρίαρχη αφήγηση περί «κρίσης» και «πόλωσης», και υπηρετείται είτε από την αποχαύνωση αποπροσανατολιστικών εκπομπών, εκείνων που εστιάζουν σε οποιοδήποτε θέμα εκτός από την κοινωνική πραγματικότητα, είτε με την επιθετική πλύση εγκεφάλου από εκπομπές που διυλίζουν ζητήματα μέσα από ύφος και προσέγγιση με ξεκάθαρα Ναζιστικές ιδεολογικές καταβολές.

Έχοντας λοιπόν επιτυχώς εγκλωβίσει το λούμπεν προλεταριάτο και τους οικονομικά ακρωτηριασμένους μικροαστούς στο κλειστό κύκλωμα ανατροφοδοτούμενου μίσους της Ναζιστικής ρητορικής ή έχοντας τους υπό τον έλεγχο της εξίσου υπνωτιστικής παραίσθησης των διαφόρων υβριδίων μεθοδευμένης σκέψης και πράξης, σαγηνευμένους από την κανονιστικό εφησυχασμό του lifestyle δηλαδή, η Ελληνική άρχουσα τάξη έχει εν πολλοίς ξεμπερδέψει με όλες τις υποκατηγορίες του αμόρφωτου και ευάλωτου σε εμφυτευόμενες ψυχολογικές παθολογίες.

Δεν υπάρχει πλέον καμία περίπτωση τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα να αποκτήσουν πολιτική και κοινωνική συνείδηση που να είναι έστω και ελάχιστα επικίνδυνη για τους τυράννους τους.Έχει εξασφαλιστεί ποικιλοτρόπως, και ψυχικά, και νοητικά, και υλικοτεχνικά η απιθανότητα να οργανωθεί η μάζα ώστε να προβεί σε αποτελεσματικές δράσεις εναντίον της καθεστηκυίας σήψης.

Αυτή η βεβαιότητα της ακύρωσης των πολλών έχει ως αναπόδραστο θέσφατο το γεγονός ότι όλα τα πρόσφατα Ελληνικά καθεστώτα φρόντισαν ενδελεχώς να στερήσουν από τον λαό οποιαδήποτε ικανότητα κριτικής σκέψης, και άρα πολιτειακή άμυνα απέναντι στον οικονομικό τους βιασμό και τον εξευτελισμό κάθε εργασιακού και ασφαλιστικού τους δικαιώματος.

Η ρίζα του συνειδησιακού ευνουχισμού της εργατικής και μικροαστικής τάξης της Ελλάδας βρίσκεται στην εσκεμμένη απουσία οποιασδήποτε μορφής δυναμικής και αποτελεσματικής παιδείας, τόσο ακαδημαϊκής όσο και κοινωνικής.
Έτσι, σήμερα, και ο εύκολα διαχειρίσιμος άθλιος των μεγαλουπόλεων αλλά και ο επαρχιώτης συγγενής του, αμφότεροι λειτουργούν καθ” υπαγόρευση της διαρκούς, ύπουλης και χυδαίας προπαγάνδας των κρατικοδίαιτων Μ.Μ.Ε.

Μην ξεχνάμε πως επί της ουσίας ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα δεν υφίστανται παρά μόνο με την ανοχή του κράτους απέναντι στα τεράστια χρέη των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών που είναι οι ιδιοκτήτες αυτών των σταθμών. Αυτά λοιπόν τα τροφοδοτούμενα με κρατικά και ιδιωτικά δάνεια ιδιωτικά μαγαζιά είναι και ο μοναδικός δίαυλος από τον οποίον αντλούν πληροφορίες οι Έλληνες για την περιβάλλουσα πραγματικότητα. Από τους τελάληδες και πελάτες των πολιτικών δηλαδή.

Αναπόφευκτα, οι τηλεκατευθυνόμενοι θεατές είναι πολύ απασχολημένοι με το να εξορκίζουν και να διώκουν τα εξιλαστήρια θύματα που τους υπέδειξαν τα αφεντικά τους.

Κατόπιν της εξαντλητικής πλύσης του – ούτως ή άλλως δεκτικού στην χειραγώγηση – εγκεφάλου του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου, ο υπεύθυνος για την ισοπέδωση κάθε εργασιακού δικαιώματος και δίκαιης αμοιβής αναγνωρίζεται στα πρόσωπα των μεταναστών ή άλλων μειονοτήτων. Το νοσηρό φαντασιακό αυτοικανοποιείται με προγονόπληκτες ιδεοληψίες, εθνικιστικές εμμονές και αναμόχλευση φαντασμάτων περί κοινωνικής καθαρότητας.

Έχοντας κάθε λόγο να πνέει τα μένεα για την συνεχή και προσχεδιασμένη της σφαγή, η ευρεία λαϊκή βάση του πληθυσμού θα μπορούσε να γίνει πολύ επικίνδυνη για την πλουτοκρατία και τις πολιτικές της μαριονέτες.
Η δίκαιη οργή όμως διοχετεύεται πλέον ελεγχόμενα προς οποιοδήποτε άλλο στόχο εκτός από εκείνον που φέρει την ενοχή.

Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι η Ελληνική άρχουσα τάξη κατάφερε να πετύχει την διαχείριση της μαζικής αντίδρασης στο Ναζιστικό πραξικόπημα.

Όμως η κοινωνία δεν αποτελείται μόνο από ανερμάτιστους μικροαστούς και αμόρφωτους χουλιγκάνους.

Υπάρχουν πολλές άλλες κατηγορίες έτοιμες να εξεγερθούν. Πτυχιούχοι ετών 40 και βάλε, με ολόκληρες καριέρες στην πλάτη τους, που δουλεύουν ανασφάλιστοι για 400 ευρώ, αν είναι τυχεροί. Νοικοκυρές που κοντεύουν να τρελαθούν με την πολύ σοβαρή πιθανότητα να βρεθούν άστεγες με τα παιδιά. Οικογενειάρχες που χάνουν το σπίτι τους. Ακόμα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που ενώ συμμετέχουν και αμείβονται, έχουν αρχίσει να αισθάνονται τύψεις για την θέση τους σε αυτό το άδικο και επικίνδυνο καθεστώς.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αυτονόητα ρουφιάνοι ή κρετίνοι. Πολλοί από αυτούς και διαβασμένοι, και ενήμεροι είναι, και άμεσα αισθάνονται σε πραγματικούς όρους ότι – τουλάχιστον τα οικονομικά – περιθώρια έχουν εξαντληθεί προ πολλού. Συνεκδοχικά με την εισοδηματική εξαθλίωση έχει πάρει η μπάλα οποιαδήποτε έννοια ελευθερίας, δικαιοσύνης και ανθρωπιάς.

Η μίμηση αστικής τάξης που υπάρχει στην Ελλάδα, ή αλλιώς τα παιδιά της μεσαίας τάξης είναι η επόμενη λοιπόν κοινωνική τάξη που πρέπει να καθησυχαστεί και πιθανόν ποτιστεί με ψυχοτρόπα πάσης φύσης, από αισθητικά άλλοθι μέχρι εκλογικευτική προπαγάνδα, μιας και στην συγκεκριμένη ομάδα της κοινωνίας το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» δεν είναι και τόσο δημοφιλές ως εγγύηση ψυχικής υγείας.

Τα παιδιά αυτά ξαφνικά, βλέπουν να εξανεμίζονται τα όνειρα τους να διαδεχτούν την ταξική καρέκλα των γονιών τους. Είναι πια σίγουρο ότι θα ζήσουν ζωή πιο στερημένη, πιο φτωχή, πιο δύσκολη.

Ποια ακαδημαϊκή καριέρα, ποια σταθερότητα στο δημόσιο, ποια χλιδάτη μπουτίκ, ποιο εργοστάσιο, ποια διευθυντική θέση, σε ποια οικονομία? Όλα έχουν απομυθοποιηθεί.

Η έννοια της σταδιοδρομίας έχει εκλείψει. Πλέον προσελκύει μόνο τους αθεράπευτα πιστούς στην ασφάλεια ενός άθλιου και επισφαλούς μισθού.

Οι μεγαλύτεροι βλέπουν το επαγγελματικό τους παρελθόν να ακυρώνεται ως φύρα μιας άλλης εποχής. Οι νεότεροι δεν έχουν καμία προοπτική μιας και όσες επιχειρήσεις, όσα ιδρύματα και όσοι οργανισμοί ψάχνουν προσωπικό αναζητούν πλέον μόνο συγκεκριμένου είδους εργαζόμενο – ανασφάλιστο, κακοπληρωμένο και αναλώσιμο.

Πως πειθαναγκάζεις εκείνους που δεν είναι τηλεθεατές και ψηφοφόροι πρωτίστως αλλά εγωκεντρικά παιδιά μιας πρώην καλομαθημένης και νυν άθλιας πραγματικότητας?

Ποιες αφηγήσεις χρειάζεται να εξιστορήσεις για να συντηρηθούν ζωντανές οι ψευδαισθήσεις εκείνες που χρειάζονται για να λειτουργήσει το σύστημα και έτσι να συνεχίσει η παραίσθηση της κανονικότητας, να μοιάζει ολοζώντανο και με πολυπληθείς κομπάρσους το ετοιμόρροπο οικοδόμημα?

Πως θα υπνωτίσεις εν τέλει εκείνους που δεν πιστεύουν σε μπαμπούλες, σε φόβητρα, σε κακούς ξένους, σε αντίχριστους, εκείνους που δεν βλέπουν έναν γραφικό, ανθέλληνα, αναρχοάπλυτο στο πρόσωπο κάθε εξοργισμένου από την κατάσταση που επικρατεί αλλά έναν άνθρωπο που πιθανόν έχει και απόλυτο δίκιο για το ότι διαμαρτύρεται?

Πως θα παραμυθιάσεις εκείνον που δύσκολα δέχεται μια πραγματικότητα που θεωρεί λογικό φαινόμενο τον Γεωργιάδη ως υπουργό Υγείας, αυτονόητα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αναπόφευκτη την αναδιανομή πλούτου με αποδέκτη το 1% του πληθυσμού που ηγείται των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων?

Είναι απλή η απάντηση σε όλα τα άνωθεν ερωτήματα.

Αν τον κάφρο τον βγάζεις στους δρόμους να κυνηγήσει μετανάστες και λοιπούς κακομοίρηδες, τον αμφισβητία, τον νανουρίζεις. Τον μορφωμένο τον αποπλανείς με υποσχέσεις. Τον καχύποπτο τον μπερδεύεις.

Ξεκινάς με το νεφελώδες και ψυχαναλυτικό επιχείρημα της αστικής υποκειμενικότητας.

Του λες δηλαδή πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως νομίζει, ότι υπάρχει άλλη πλευρά, διάσταση και οπτική γωνία, ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία αν το καλοσκεφτεί, το Άουσβιτς είναι κερδοφόρο αν είναι «κανείς» λίγο πιο συνεργάσιμος και ανοιχτόμυαλος…ίσως το τελευταίο να το αφήσεις για έκπληξη, η μόνο να το υπαινιχθείς, αλλά εκεί είναι το νόημα. Ότι η φρίκη είναι για τους άλλους – εσύ έχεις άλλες παρηγοριές να ασχολείσαι, σημαντικότερη των οποίων μια θέση στο σύστημα που θα εγγυηθεί την επιβίωση σου και ποιος ξέρει, μπορεί και να γίνουν όλα σου τα όνειρα πραγματικά. Δε θα λες πια ότι είσαι άνεργος – θα έχεις στρατολογηθεί στην άοπλη πολιτοφυλακή του Ναζισμού, δηλαδή θα παριστάνεις ότι όλα είναι μια χαρά, δεν τρέχει τίποτε, την δουλειά μας κάνουμε, πίνουμε μοχίτο, τέχνη, ανάπτυξη, όλε, περνάμε τέλεια!

Η μεσαία τάξη όμως δεν θέλει αναπαραστάσεις της μάχης των Θερμοπυλών και ομοερωτικές διελκυστίνδες σε παραλίες. Έχουν πιο εκλεπτυσμένα γούστα.

Θα τους φέρεις τον Αλέξανδρο Νεχαμά κάτω από την Πνύκα για να τους μιλήσει για την τέχνη της ζωής, στα πλαίσια φιλοσοφικών συμποσίων που αγνοούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους άστεγους, τους αυτόχειρες και τους άνεργους.

Θα τους οργανώνεις κάθε λίγο και λιγάκι φεστιβάλ και εκθέσεις τέχνης προκειμένου να έχουν «κάπου να δείξουν την δουλειά τους».

Θα τους μοιράζεις και θα τους προκαλείς να αναπαράγουν πληροφορία που θα είναι κενή οποιασδήποτε ουσίας.
Θα επικαλείσαι άσχετα άλλοθι για την οποιαδήποτε καθεστωτική επιχείρηση – όσο πιο θεωρητικά απυρόβλητα τα κατασκευασμένα άλλοθι, τόσο το καλύτερο.

Στο όνομα της τέχνης, του πολιτικού πολιτισμού, της ομόνοιας, της ειρήνης, θα επιδίδεσαι σε όσο πιο περίπλοκες και Μακιαβελικές τεχνικές διαχείρισης της κοινής γνώμης και προσοχής.

Διαρκώς θα υπαγορεύεις την θεματική του δημόσιου διαλόγου με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μένει κανένα περιθώριο άλλο πλην εκείνο της αναγκαστικής συναίνεσης σε μια κανονικότητα που εφαρμόζεται δια της βίας.

Τις εντολές σου θα ακούνε πειθήνια όλοι εκείνοι που συντηρείς ως ιδεολογικά άρχουσα τάξη – τις μαριονέτες που λυμαίνονται των κρατικών κονδυλίων εκείνων που επιβραβεύουν τα επεκτατικά σχέδια του νεοφιλελεύθερου Ναζισμού.
Μάλιστα, το περίβλημα του καθώσπρεπισμού της μεσαίας τάξης θα χαρίζει στην εξουσία σου μια αύρα νομιμότητας.

Δεν μιλάμε για αλήτες, αναρχοάπλυτους, φρικιά εδώ! Μιλάμε για επιμελητές, για διευθυντές, για στελέχη, για γραμματιζούμενος ανθρώπους με σταδιοδρομίες! Μιλάμε για καλλιτέχνες, για ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών! Είναι σοβαροί, είναι ευπρεπείς! Με τα βιβλιαράκια τους και τα αρθρίδια τους, τα συνεδριάκια τους και τα συμποσιάκια τους, τα ταξιδάκια τους και τις επετηρίδες τους, τα αμφιθεατράκια και τα γραφειάκια τους, τα περιοδικάκια και τις εφημεριδούλες τους, τις εκπομπούλες και τις ομιλίτσες τους! Χρηματοδοτούνται από μεγάλους επιχειρηματίες και το δημόσιο! Κάτι ξέρουν παραπάνω από σένα, κολίγε!

Δες τους!

Σκάβουν αναχώματα για να καθυστερήσουν οποιαδήποτε επίθεση στο καθεστώς που εξυπηρετούν.

Πιάνονται χέρι-χέρι σε προστατευτικές ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τα αφεντικά τους.

Οργανώνουν πάρτι για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις της φρίκης.

Διακοσμούν την κόλαση όσο πιο όμορφα μπορούν.

Τραγουδάνε τον ύμνο της θετικής ενέργειας στις πύλες του Άουσβιτς.

Γράφουν άρθρα, σχόλια, κείμενα, παρουσιάσεις, βιβλία – κάθε λέξη, κάθε αποστροφή συμπεριφοράς, κάθε εικόνα όσο το δυνατόν πιο απομακρυσμένη από την φρίκη που αποκρύπτει.

Κυρίως και πρωτίστως αποσιωπούν ότι έχουμε ταξικό πόλεμο με πολεμοκάπηλους, μαυραγορίτες, χαφιέδες, θύματα όλων των διαβαθμίσεων, ακόμα και νεκρούς.

Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί, αλλά όχι επειδή οπλοφορούν όπως τα Μ.Α.Τ. που προστατεύουν τα αφεντικά τους.

Είναι επικίνδυνοι επειδή παράγουν καθεστωτικό και ιδιοκτησιακό πολιτισμό και λόγο, δηλαδή καπιταλιστική απολογία που είναι συνυφασμένη και αθωωτική με τις κυριαρχικές βλέψεις της αυθαίρετης εξουσίας που υπηρετούν.

Είναι επικίνδυνοι επειδή είναι αδίστακτοι, μοχθηροί, και κυρίως πρόθυμοι να εκτελέσουν χωρίς την παραμικρή συνειδησιακή αναστολή και την πιο βρόμικη, απάνθρωπη εντολή επειδή πρέπει να κάνουν την δουλειά τους.

Κοίτα τους, λοιπόν, τους μελίρρυτους και κομψεπίκομψους, τους άοπλους πολιτοφύλακες του Ναζισμού, διακριτικά όμως, σε παρακαλώ, δεν είναι καθόλου comme il faut να καρφώνεσαι, ξέρεις καλά τι σημασία δίνουν στο savoir vivre, είναι ικανοί να σε κατακεραυνώσουν επειδή πίνεις μοχίτο από λάθος ποτήρι.

Ακόμα χειρότερα, μπορεί να καταλάβουν ότι τους πήρες χαμπάρι, και τότε? Δεν θα είσαι πια καλεσμένος στα πάρτι τους.

Πηγή iefimerida.gr

http://www.koutipandoras.gr

Μπάσκετ: Θανατηφόρο δυστύχημα για γυναικεία ομάδα στην Ουγγαρία

Πένθος στην Ουγγαρία, καθώς το πούλμαν που μετέφερε τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ της Γκιόρ συγκρούστηκε με διερχόμενο αυτοκίνητο, με συνέπεια να χάσουν

Γούντι Άλεν και λουκάνικα Φρανκφούρτης

Από πρόσφατη συνέντευξη του Γούντι Άλεν: «Είναι κάτι τυχαίο το ότι βρισκόμαστε στη γη και χαιρόμαστε τις ανόητες, μικρές στιγμές μας, προσπαθώντας να ξεχνιόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται, ώστε να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε το γεγονός ότι είμαστε προσωρινές υπάρξεις με πολύ λίγο χρόνο στη διάθεσή μας, σε ένα σύμπαν που και αυτό κάποτε θα εξαφανιστεί εντελώς. Και πως όλα όσα θεωρούμε πολύτιμα -είτε πρόκειται για τον Σαίξπηρ, είτε για τον Μπετόβεν, είτε για τον Νταβίντσι είτε για οτιδήποτε άλλο- θα εξαφανιστούν. Η γη θα εξαφανιστεί. Ο ήλιος θα εξαφανιστεί. Δεν θα μείνει τίποτα. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για να τα βγάλουμε πέρα με τη ζωή είναι να ξεχνιόμαστε. Ο έρωτας λειτουργεί ως μια περίσπαση. Η δουλειά λειτουργεί ως μια περίσπαση. Μπορεί κανείς να περισπάται με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους. Αλλά το κλειδί είναι να καταφέρνεις να περισπάσαι».

Τί τον έμαθε ο πατέρας του: «Όχι πολλά, ούτε καν να ξυρίζομαι·oδηγίες για να ξυρίζομαι σωστά μου έδωσε κάποτε ένας ταξιτζής. Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε ο πατέρας μου είναι πως αν δεν έχεις την υγεία σου τότε δεν έχεις τίποτα. Πως όσο σπουδαία και αν σου τα έχει φέρει όλα η ζωή, αρκεί ένας πονοκέφαλος, ένας πονόλαιμος, μια ναυτία -για να μην πούμε, θεός φυλάξοι, τίποτα σοβαρότερο- και όλα έχουν καταστραφεί».

Τί συνεπάγεται αυτό; «Πως ένα χάμπουργκερ θα ήταν υπέροχο ή ένα μεγάλο λουκάνικο Φρανκφούρτης, ξέρεις, από αυτά με την μουστάρδα. Αλλά δεν τρώω τέτοια πράγματα. Έχω να φάω λουκάνικο Φρανκφούρτης καμιά 45αριά χρόνια. Δεν τρώω τροφές που μου δίνουν ευχαρίστηση. Τρώω για την υγεία μου. "Ι don't eat enjoyable food. I eat for my health"».
Τί τον έμαθε η μητέρα του: «Την αρχή της αυστηρής πειθαρχίας. Ο πατέρας μου δεν έβγαζε αρκετά χρήματα και η μητέρα μου φρόντιζε και για τα λεφτά και για την οικογένεια, έτσι δεν της έμενε καιρός για ελαφρότητες. Πάντα έβλεπε το ποτήρι όχι μισοάδειο, αλλά άδειο κατά τα δύο τρίτα. Με έμαθε να δουλεύω και να μη σπαταλώ τον χρόνο μου».

Τί συνεπάγεται αυτό;  (Δικά μου είναι αυτά, όχι της συνέντευξης): Μια ολοκληρωμένη ταινία κάθε χρόνο, κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια, κάθε χρόνο απαρέγκλιτα· πως μέσα σε ένα χρόνο έχει ξεκινήσει από το μηδέν και ολοκληρώσει μια ταινία· πως έχει γυρίσει 45 ως τώρα ταινίες, αντί 10, 15 ή 20.
Λέει ακόμα στη συνέντευξη, πως όταν τελειώσει μια ταινία του δεν ξαναβλέπει ποτέ σκηνή της. Πως δεν θυμάται καν πολλά από όσα συμβαίνουν στις ταινίες του. Πως αν πέσει στο ζάπινγκ σε κάτι δικό του αλλάζει αμέσως κανάλι, γιατί δεν αντέχει να δει τα λάθη που θα εντόπιζε. Πως κριτικές διάβασε μόνο μετά το "Τake the money and Run" και τις βρήκε τόσο αντικρουόμενες (αφού ο ένας αποκαλούσε την ταινία αριστούργημα, ο άλλος το πιο βλακώδες πράγμα που είχε δει στη ζωή του, και όλοι τα έγραφαν έξυπνα και πειστικά) με αποτέλεσμα να του φανεί όλο αυτό χωρίς νόημα. Πως έπαψε έκτοτε να ασχολείται με τις κριτικές και τις κρίσεις των άλλων και πως χάρη στην μητέρα του έπαψε να τον απασχολεί το θέμα αν είναι σπουδαίος ή ασήμαντος. Πως δεν βγάζεις απολύτως τίποτα με το να κολλάς σε αυτήν την αμφιβολία. Άλλωστε, «αν έχεις γεννηθεί με ένα χάρισμα, δεν είναι σωστό να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι επίτευγμα».
"Work works as a distraction". Περισπαστείτε γιατί χανόμαστε. Ο ψυχαναγκασμός της παραγωγικότητας. Ο ψυχαναγκασμός της δημιουργίας. Εργασιομανία αντί τελειομανίας. Ποιός είμαι ποιός δεν είμαι, τι σημασία έχει τελικά; Και τι νόημα έχει να πηγαίνω σε τελετές βράβευσης; Κι ό,τι έφτιαξα θα εξαφανιστεί μια μέρα. Τι νόημα θα είχε να το έφτιαχνα καλύτερα, να έφτιαχνα μία ταινία στο διάστημα που έχω ήδη φτιάξει τρεις; Και αν είμαι όντως κάποιος, είναι επειδή έχω ένα χάρισμα. Ένα εγώ εκτός θέματος. Ένα καλλιτεχνικό εγώ εκτός θέματος. Αν το καλλιτεχνικό εγώ ήταν το θέμα του θα είχε γυρίσει 10, 15 ή 20 ταινίες και όχι 45. Λόγω του πατέρα του 45 χρόνια χωρίς λουκάνικο Φρανκφούρτης, λόγω της μητέρας του 45 ταινίες. Που δεν τις ξαναβλέπει και ποτέ.

Οι γονείς μας μας καθορίζουν μέχρι αηδίας. Εξαντλητικά. Και αντιφατικά. Η αντίφαση ανάμεσα στο να έχεις μια κοσμοθεωρία που βασίζεται στην προσωρινότητα των πάντων και στο να δίνεις υποχονδριακά τόσο πρωτεύοντα ρόλο στο να μην αρρωστήσεις. Η υγεία ως ένα ιδανικό. Ως ένα υποκατάστατο λειτουργικότητας σε μια ζωή που αργά ή γρήγορα θα βγει εκτός λειτουργίας. Μείνε υγιής μέχρι να πεθάνεις. Μην αρρωστήσεις. Και εκμεταλλεύσου τον χρόνο σου. Μην τον αφήσεις να πάει χαμένος. Το ποτήρι είναι σχεδόν άδειο. Δεν υπάρχει καιρός για να χαλαρώσεις. Υπάκουσε τον πατέρα σου και την μητέρα σου. Καν' το όπως σε έμαθαν. Ζήσε όπως σε έμαθαν. Έρχεσαι στη ζωή και αυτοί οι δύο άνθρωποι, η ενότητα αυτών των δύο ανθρώπων, το σύμπλεγμα αυτών των δύο ανθρώπων, σου εξηγεί τι έχει σημασία και τι όχι, ως αυθεντικοί ερμηνευτικές και νομοθέτες του κόσμου. Στο εξηγούν είτε με τα λόγια τους είτε με τις πράξεις τους, πάντως με τον τρόπο τους. Αυτή η ερμηνεία του κόσμου θα σε ακολουθεί για πάντα. Είτε την ενστερνιστείς και την ακολουθήσεις, είτε την απορρίψεις και προσπαθήσεις να πας όσο πιο μακριά της γίνεται, σε έχει πάντως οριοθετήσει. Κι όσο κι αν το λαχταράς το γαμημένο το λουκάνικο Φρανκφούρτης -ξέρεις, από αυτά με τη μουστάρδα- ξέρεις επίσης ότι δεν πρέπει να το φας.

Old-Boy.blogspot.gr

tvxs.gr

ΔΕΘέλω λέμε!

Photo: marcinéma @flickr
Οδυσσέας Ιωάννου

Του ήρθε το χαρτί Παρασκευή. Σήμερα Δευτέρα πρέπει να βρίσκεται στην Κρήτη, στη νέα του θέση. Φιλόλογος. Μέχρι τώρα στην Αθήνα. Δύο μικρά παιδιά, γυναίκα. Η γυναίκα έβαλε τα κλάματα. Τι θα κάνω μόνη μου με δύο παιδιά; Βοήθειες, μαμάδες, από πουθενά. 

Εκείνος πρέπει να φορέσει το χακί και να φύγει για το μέτωπο. Μέχρι τη Δευτέρα να έχει βρει σπίτι, να έχει μεταφέρει τα πράγματά του και φρέσκος-φρέσκος να πάει να γνωρίσει τους μαθητές του. Τους λυπάμαι. Τους μαθητές του. Δεν θα εμπιστευόμουν την ψυχολογία ενός τέτοιου ανθρώπου ούτε για να μου πάει τα ρούχα στο καθαριστήριο, όχι να μου μάθει τα φιλολογικά. Ενοίκιο, τσιγάρα, πρόχειρο φαγητό, κοινόχρηστα, όλος ο μισθός. Κι όσοι αγαπάει, στην Αθήνα. Να μεγαλώνουν χωριστά. Να συνεχίζουν μόνοι. Για πόσο; Ποιος ξέρει; Και για έναν χρόνο να είναι, λίγο είναι; Αν με ρωτήσεις γιατί τα γράφω έτσι τηλεγραφικά και κοφτά, την ξέρεις την απάντηση. Για να σε συγκινήσω. Πιάνει καλύτερα αυτός ο δραματοποιημένος τρόπος γραφής.

Ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, σαν remake του Μαυρογιαλούρου, μιλάει για μία φανταστική χώρα. Πίνουν νερό στο όνομά σας, κύριε πρωθυπουργέ. Μ’ αγαπάνε, ε; Αν σας αγαπάνε; Σας λατρεύουν! Κι εγώ τους αγαπώ! Ο Άνθιμος καμαρώνει. Ο Ψωμιάδης γελάει. Έναν κουβά να ξεράσω! Με ζάλισε το ταξίδι στον χρόνο. Ήμουν μικρό παιδί στην Επταετία. Το μοτίβο ίδιο σαν ληγμένο πια ρεφρέν. Μη σκέφτεστε τι σας συμβαίνει αλλά τι θα μπορούσε να σας είχε συμβεί αν δεν ήμασταν εμείς. Επιχείρημα φοβισμένων. Όχι επηρμένων, φοβισμένων. Ο Βενιζέλος έχει άποψη και για τη Συρία. Βιάστηκε πολύ να μας τη «δείξει» και τώρα κουμπώνει τη ρόμπα του.

Κι έρχεται μια ολόκληρη γενιά, χαμένη μέχρι το κόκαλο, αλλά τουλάχιστον θα μάθει καλά τα φιλολογικά. Από ανθρώπους με όρεξη που αν θέλουν να είναι σωστοί με το λειτούργημά τους πρέπει να αγαπήσουν τη δουλειά τους. Να φροντίσουν τα «ξένα» παιδιά, να αφαιρεθούν, μπας και ξεχάσουν για λίγο τα δικά τους.

Σωθήκαμε όμως από την καταστροφή. Γλιτώσαμε τον όλεθρο. Από 'δω και πέρα οι θυσίες θα βλαστήσουν. (Δηλαδή, τι εννοούν; Ότι θα βγάλουν κι άλλες θυσίες; Ποιον είχαν φιλόλογο;). Έχουμε την πίστη μας και τον Θεό με το μέρος μας. Έρχεται η ανάκαμψη. Πλεονάσματα, νέες θέσεις, ανακεφαλαιοποίηση, γκόμενες, ναρκωτικά… Λίγη υπομονή μόνο.

Και τον χειμώνα μας στα πρωινά του MEGA, Κωστόπουλος- Μανωλίδου (;). Με επίδομα τηλεθέασης. Some guys have all the luck. Είμαστε όλοι στριμωγμένοι σε μία χαλασμένη χρονοκάψουλα και πάμε στον διάολο.

ΤΕΛΟΣ
Μετάφραση: Νατάσσα Συρεγγέλα.

http://www.protagon.gr

Οι άνδρες ξέρουν ν’ αγαπούν...

pitsirikos

(Μόνο και μόνο η εικόνα του Παναγιώτη Ψωμιάδη αγκαλιά με τον Άδωνι Γεωργιάδη στην ΔΕΘ σε κάνει να κόβεις μαχαίρι όλες τις...πολιτικές συζητήσεις και αναλύσεις. 

Χώρα κάφρων που ψηφίζουν. Κι έχουν και άποψη κιόλας. Και πιστεύουν πως αξίζουν κάτι καλύτερο. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!)

Γονείς με ανήλικα παιδιά μπορούν να βγουν στη σύνταξη στα 50

Γονείς που είναι ασφαλισμένοι σε ταμεία μισθωτών (Δημόσιο, ΙΚΑ, ΔΕΚΟ, τραπεζών) ή και ελευθέρων επαγγελματιών και έχουν παιδιά είτε ενήλικα, είτε ανήλικα, μπορούν ακόμη και σήμερα που τα επίσημα όρια ηλικίας για σύνταξη είναι στα 62 και στα 67 να εκμεταλλευτούν τις μεταβατικές διατάξεις του ασφαλιστικού και να κατοχυρώσουν σύνταξη από τα 50 ή ακόμα και χωρίς όριο ηλικίας, λόγω τέκνων.

Φαουστική εκπαίδευση

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/FosPhotos
Του Δήμου Χλωπτσιούδη

Το σχολικό έτος άρχισε, τα σχολεία άνοιξαν, οι εκπαιδευτικοί στις θέσεις τους, οι μαθητές ετοιμάζονται... Κι όμως τούτο αποτελεί ένα ευχολόγιο καθώς κάποιοι φροντίζουν να αποφύγουμε τις επαναλήψεις. Φέτος προβλέπεται να ξεκινήσει η δυσκολότερη εκπαιδευτική χρονιά. 

Ο διάλογος για την παιδεία και τους εκπαιδευτικούς στόχους ποτέ δε σταματά. Η Παιδεία δεν αποτελεί ένα στατικό μοντέλο που παγιώνεται. Κάθε εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί γέννημα ενός ζωντανού κοινωνικού συστήματος και ως εκ τούτου υπόκειται στις ίδιες μεταβολές -ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές- που υφίσταται η κοινωνία.

Κάθε εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγει τις αξίες και τις αρχές της άρχουσας τάξης με στόχο τη διαιώνιση του κοινωνικού status quo. Έτσι, η Παιδεία δεν αποτελεί έναν ιδεαλιστικό εξωανθρώπινο παράγοντα, αλλά ένα ζωντανό κύτταρο ταξικής αναπαραγωγής (πχ στην πρώην ΕΣΣΔ ήταν σαφώς προσανατολισμένο υπέρ των χειρωνακτών εργατών ακόμα και με ισχυρή μοριοδότηση για εισαγωγή σε πανεπιστήμια).

Η κρίση και οι οικονομικές μεταβολές αφήνουν το στίγμα τους και στην ελληνική εκπαίδευση. Πέρα από τη πολιτική επιθυμία των τελευταίων κυβερνήσεων να συρρικνώσουν του προνοιακό κράτος και να μειώσουν τα αντίστοιχα κονδύλια υπέρ της Παιδείας και της Υγείας, σημασία έχει να δούμε και πώς τα οραματίζεται. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ η εκπαίδευση αποκαλούνταν επένδυση στο Ανθρώπινο Κεφάλαιο -και η Υγεία με τον Πολιτισμό προτάσσονταν ως επενδύσεις στον Άνθρωπο- τώρα πλέον αντιμετωπίζονται ως δαπάνες που πρέπει να περισταλούν. Η παιδεία και ο Άνθρωπος έγιναν αριθμοί που υπόκειται σε περικοπές.

Οι στατιστικές -πριν ακόμα ξεκινήσει το σχολείο- αποκαλύπτουν μεγάλα ποσοστά σχολικής διαρροής στα χαμηλά στρώματα και σε μετανάστες. Την ίδια στιγμή αυξάνεται η παράνομη ανήλικη εργασία, η ενδοσχολική βία και η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών (παράγωγα καπνού, αλκοόλ, ναρκωτικά) από μαθητές. Παράλληλα, καταγράφονται χιλιάδες κενές θέσεις εκπαιδευτικών σε σχολικές μονάδες (τέσσερις χιλιάδες μόνο σε Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση), ενώ καταργούνται οι δημοφιλέστεροι επαγγελματικοί κλάδοι από τα δημόσια σχολεία προς όφελος ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων και της λίστας απολύσεων του δημοσίου.

Έτσι, όμως τελικά, η εκπαίδευση μπαίνει στο περιθώριο. Είναι ένας αστερίσκος στη λίστα των περικοπών. Η επένδυση μετονομάζεται σε δαπάνη και ο σχεδιασμός της γίνεται όχι βάσει εθνικών στόχων, αλλά στο πλαίσιο του σχεδιασμού ενός νέου οικονομικού μοντέλου.

Με μοχλό τις συνεχίσεις εξετάσεις, ημιπανελλαδικού χαρακτήρα και άρα δυσκολότερες, το εκπαιδευτικό σύστημα μετασχηματίζεται με σε ένα τρομοκρατικό περιβάλλον για το μαθητή και οδηγεί σε οικονομική αφαίμαξη/ασφυξία το γονέα. Ο δάσκαλος βλέπει το έργο του να καταρρέει πάνω σε σωρούς βαθμολογικών κριτηρίων που τελικά εντείνουν μόνο τη στείρα αποστήθιση και το βαθμοθηρικό και κομφορμιστικό χαρακτήρα του σχολείου.

Τα ελληνόπουλα κατατάσσονται τελευταία στην κατανόηση και κριτική απόδοση κειμένων. Αδυνατούν δηλαδή να αντιληφθούν τα μηνύματα -φανερά και λανθάνοντα- ποικίλων κειμένων (άρθρα, δοκίμια, ειδησιογραφικά), να τα σχολιάσουν και να μεταδώσουν γραπτά τις δικές τους σκέψεις με σαφή επιχειρήματα. Και τούτα τη στιγμή που επί δεκαετίες η ελληνική γλώσσα και οι θετικές επιστήμες διδάσκονται εμμονικά σχεδόν.

Τα οράματα για ένα ανοιχτό σχολείο που να καλλιεργεί την κριτική σκέψη χάνονται υπό το βάρος των αριθμών και των πολιτικών επιλογών. Η κρίση υποτάσσεται στην αποστήθιση, τα αναλυτικά προγράμματα και τα εγχειρίδια αντί να ανοίγονται προς τη διαθεματικότητα και την ερευνητικού χαρακτήρα παραγωγή εργασιών χειραγωγούνται από την αντιπαιδαγωγική και πεπαλαιωμένη εμμονή στα γλωσσικά, θετικεπιστημονικά και ηθικοπλαστικά αντικείμενα (αρχαία ελληνικά που αποδείχθηκε ότι δεν προσφέρουν τίποτα στην κατανόηση και χρήση της νέας ελληνικής αλλά αντίθετα την επιβαρύνουν δυσανάλογα, λογοτεχνία ως στείρο μάθημα αντί καλλιτεχνικό, υπερβολικά μαθηματικά και φυσικές επιστήμες σε βάρος κοινωνικών και γενικής θεώρησης αντικειμένων όπως η Κοινωνιολογία, η Γεωγραφία και η Ιστορία κλπ).

Κι όμως η Παιδεία πρέπει να διακρίνεται για την ανθρωποκεντρική της αντίληψη ως επένδυση ακριβώς στη νέα κοινωνία. Ειδικά σήμερα, η υποβάθμιση του σχολείου είναι πιο ορατή από ποτέ· τα ταξικά χαρακτηριστικά ολοένα και περισσότερο κυριαρχούν, ενώ όλο και περισσότερα παιδιά των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων εγκαταλείπουν την παιδεία. Η ίδια, βέβαια, η σχολική επίδοση συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική καταγωγή του παιδιού, το μορφωτικό δηλαδή επίπεδο της οικογένειας και τις οικονομικές της δυνατότητες.

Δημοσιεύτηκε στο schooltime.gr

* φαουστικός: αυτός που επιθυμεί να επιβάλει πάση θυσία τη βούλησή του, αυτός δε θέλει απλώς να υπάρχει, δε επιθυμεί απλώς να ζει, αλλά επιδιώκει να νικήσει

Δείμος του Πολίτη

tvxs.gr

"Μύλος" με την πρόταση Κέρι για καταστροφή των χημικών του Άσαντ



Ένα σημείο επαφής φαινόταν πως είχαν βρει σήμερα Ουάσινγκτον και Μόσχα, όταν ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ ανακοίνωσε πως η Ρωσία στηρίζει την παράδοση όλου του χημικού οπλοστασίου της Συρίας υπό διεθνή έλεγχο, ώστε να μην προχωρήσει τελικά η σχεδιαζόμενη στρατιωτική επέμβαση στο έδαφος της χώρας.

Η πρόταση αυτή του Λαβρόφ ήρθε λίγο μετά τη δήλωση του Τζον Κέρι ότι αν ο Μπασάρ αλ Άσαντ παρέδιδε τα χημικά όπλα του εντός μίας εβδομάδας, οι ΗΠΑ δε θα προχωρούσαν σε επέμβαση στη Συρία.

Για 60 σε­ντς μο­νά­χα…

Της Τό­νιας Τσί­τσο­βι­τς

Ψη­λά στην Πα­τη­σίων, μπρο­στά α­πό το πάρ­κο Δρα­κό­που­λου, έ­να φθι­νο­πω­ρι­νό πρωί σαν ό­λα τ’ άλ­λα. Κα­θώς βα­δί­ζω α­φη­ρη­μέ­νη, έ­χο­ντας στο νου μου λο­γα­ρια­σμούς, χα­ρά­τσια, πλη­ρω­μές που έρ­χο­νται και άλ­λες που έ­χω να λαμ­βά­νω και, α­ντί­θε­τα, δεν έρ­χο­νται, α­κούω το α­κορ­ντεόν να παί­ζει έ­να τα­γκό, έ­να λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κο μο­τί­βο.

Βλέ­πω τον η­λι­κιω­μέ­νο, 70ά­ρη πε­ρί­που, μια ευ­γε­νι­κή, ντρο­πα­λή φυ­σιο­γνω­μία. Οι πε­ρα­στι­κοί τον προ­σπερ­νά­νε βια­στι­κά, δεν βλέ­πουν και δεν α­κούν. Ψά­χνω στο πορ­το­φό­λι για ψι­λά, βρί­σκω μό­νο 60 λε­πτά, τα ρί­χνω στο κυ­πε­λά­κι.

Τα μά­τια του στρέ­φο­νται σ’ ε­μέ­να: «Χί­λια ευ­χα­ρι­στώ», λέει ευ­γε­νι­κά. «Βλέ­πεις, η κυ­ρία εί­ναι φι­λό­μου­ση», του λέει έ­νας πε­ρα­στι­κός, γνω­στός του ί­σως.

Ενώ εί­χα προ­χω­ρή­σει στο δρό­μο μου, γυ­ρί­ζω πί­σω. Πιά­νου­με κου­βέ­ντα για τη μου­σι­κή, πό­σο την α­γα­πά­με, και συμ­φω­νού­με πό­σο εί­ναι δύ­σκο­λο να πα­ρα­κο­λου­θή­σεις ό­σα α­γα­πάς στις ζο­φε­ρές μέ­ρες που ζού­με. Μου διη­γεί­ται έ­να πε­ρι­στα­τι­κό:

«Πριν α­πό και­ρό, ή­θε­λα να πα­ρα­κο­λου­θή­σω στη Λυ­ρι­κή τον "Κου­ρέα της Σε­βίλ­λης". Εί­χα μό­νο εί­κο­σι ευ­ρώ και τα ει­σι­τή­ρια σ’ αυ­τή την τι­μή ή­ταν ε­ξαν­τλη­μέ­να. Μου λέ­νε στο γκι­σέ: "Υπάρ­χουν κά­ποιοι που έ­χουν α­γο­ρά­σει ει­σι­τή­ριο και δεν μπο­ρούν να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν την πα­ρά­στα­ση. Δεί­τε μή­πως κά­ποιος α­π’ αυ­τούς σας το δώ­σει φθη­νό­τε­ρα". Έρχε­ται μια κυ­ρία με ει­σι­τή­ριο των 60 ευ­ρώ και μου το έ­δι­νε 40. Εγώ ό­μως εί­χα μό­νο τα 20 ευ­ρώ, ού­τε σε­ντ πα­ρα­πά­νω. Δε μου το έ­δω­σε. Στη συ­νέ­χεια έρ­χε­ται άλ­λη μια κυ­ρία με ει­σι­τή­ριο των 60 ευ­ρώ. Η ί­δια ι­στο­ρία. Στο τέ­λος έρ­χε­ται μια τρί­τη με έ­να ει­σι­τή­ριο των 80 ευ­ρώ και μου το έ­δι­νε 40. "Έχω μό­νο 20", της εί­πα και πα­ρα­λί­γο να βά­λω τα κλά­μα­τα. Έφυ­γε η κυ­ρία, πή­γε κο­ντά σ’ έ­ναν η­λι­κιω­μέ­νο, που την πε­ρί­με­νε πα­ρά­με­ρα. Με­τά α­πό λί­γο ε­πέ­στρε­ψε και μου εί­πε: "Πάρ­τε το, κύ­ριε, το ει­σι­τή­ριο, και δε θέ­λω χρή­μα­τα. Σας το κά­νω δώ­ρο". Δεν μπο­ρεί­τε να φα­ντα­στεί­τε πώς έ­νιω­σα. Εί­πα πως υ­πάρ­χουν α­κό­μη κα­λοί άν­θρω­ποι σ’ αυ­τόν τον κό­σμο». Τα μά­τια του βούρ­κω­σαν.

«Τι να κά­νω; Η σύ­ντα­ξη δεν μου φτά­νει πια. Έχω δύο κό­ρες, αλ­λά δε θέ­λω να τις ε­πι­βα­ρύ­νω. Δε θέ­λω να μά­θουν ό­τι ζη­τια­νεύω. Τις προάλ­λες, στο σταθ­μό του Ν. Ηρα­κλείου, συ­νά­ντη­σα μια α­νι­ψιά μου. Έκπλη­κτη, μου λέει: "Θείε, τι κά­νε­τε ε­δώ;" Τη θερ­μο­πα­ρα­κά­λε­σα να μην το πει στις κό­ρες μου, ντρέ­πο­μαι. Ξέ­ρω πως δεν θα το πει». Και πά­λι τα μά­τια του βούρ­κω­σαν, πί­σω α­πό τα χο­ντρά γυα­λιά.

Ένιω­σα α­μη­χα­νία. Τον χαι­ρέ­τη­σα, μουρ­μου­ρί­ζο­ντας σί­γου­ρα κά­τι α­νό­η­το, ό­πως «κα­λή τύ­χη». Και ντρά­πη­κα. Ντρά­πη­κα που έ­νας άν­θρω­πος, σ’ αυ­τή την η­λι­κία, με τό­ση ευαι­σθη­σία, που έ­χει δου­λέ­ψει μια ζωή, εί­ναι στο δρό­μο και νιώ­θει ε­παί­της. Εγώ τι έ­κα­να για να μη συμ­βαί­νει αυ­τό; Ντρά­πη­κα που δεν μπο­ρώ να στε­γνώ­σω αυ­τά τα βουρ­κω­μέ­να μά­τια. Ντρά­πη­κα που η τέ­χνη τεί­νει να γί­νει έ­να α­γα­θό μό­νο για λί­γους. Ντρά­πη­κα για τα 60 λε­πτά που βρή­κα μό­νο να του δώ­σω. Κι έ­φυ­γα με σκυμ­μέ­νο το κε­φά­λι.

Πηγή: epohi.gr

left.gr

ΕΠΣ Αχαϊας: Τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου η κλήρωση στα παιδικά πρωταθλήματα

Η Επιτροπή Υποδομών της ΕΠΣ Αχαϊας δίνει παράταση στα σωματεία έως την Παρασκευή 13/9/2013 για τις δηλώσεις των παιδικών πρωταθλημάτων.
Η κλήρωση των ομίλων όλων των κατηγοριών θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 16/9/2013

Άγριο κράξιμο στη Γεννηματά (βίντεο)

Την «αγάπη» των εργαζομένων στην αμυντική βιομηχανία αισθάνθηκε η αναπληρώτρια υπουργός Άμυνας, Φώφη Γεννηματά κατά την αποχώρησή της από το υπουργείο Οικονομικών, όπου πραγματοποιείται σύσκεψη για την τύχη της ΕΛΒΟ και της ΕΑΣ.

 Οι αποδοκιμασίες, μάλιστα, των παρισταμένων έφτασαν μέχρι του σημείου ορισμένοι να επιχειρήσουν να την προπηλακίσουν όταν άκουσαν την υπουργό να τους ανακοινώνει πως η κυβέρνηση εμμένει στην πρότασή της. Η κα Γεννηματά γλίτωσε τα χειρότερα χάρη στην επέμβαση δυνάμεων των ΜΑΤ.

Δείτε το βίντεο με την «υποδοχή» στην κα Γεννηματά:



http://www.koutipandoras.gr/

Ο αρχηγός του USN τιμολογεί την επίθεση στη Συρία…

Το οικονομικό κόστος της συμμετοχής του Ναυτικού των ΗΠΑ σε πιθανή επίθεση στη Συρία εκτίμησε ο Αρχηγός του Ναυτικού των ΗΠΑ (CNO: Chief of Naval Operations) ναύαρχος Jonathan Greenert.

Μάλιστα οι εκτιμήσεις του ναυάρχου Greenert εμφανίζονται να επιβεβαιώνουν τις αντίστοιχες του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Chuck Hagel ο οποίος ενημερώνοντας τα μέλη των νομοθετικών σωμάτων των ΗΠΑ ανέφερε ότι το κόστος θα ανέλθει σε «δεκάδες εκατομμύρια» δολάρια

Κρίση, δυστυχία, αυτοκτονίες

Photo: J.Burns Photography @flickr
Το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα, αβίαστα και δεν αφήνει περιθώρια για αναλύσεις, αν και θα έπρεπε για ένα τόσο σοβαρό θέμα. Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ φανερώνουν αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα της κρίσης, την ίδια ώρα που έκθεση του Πανεπιστημίου Κολούμπια μας κατατάσσει στην προτελευταία θέση των χωρών της Ευρωζώνης, όσον αφορά την ευτυχία του πληθυσμού τους.

Όσον αφορά το θέμα των αυτοκτονιών, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν συνεχόμενη αύξηση, αφού η διαφορά σε σχέση με το 2007 είναι 43%, ενώ με το 2011 είναι 26,5%. Τα παραπάνω νούμερα αφορούν τις καταγεγραμμένες αυτοκτονίες, την ώρα που είναι σαφές πως αρκετές από αυτές δεν καταγράφονται ως τέτοιες για κοινωνικούς -κυρίως- λόγους, κάτι το οποίο επισημαίνει και η ΜΚΟ «Κλίμακα». Συγκεκριμένα:

- 2007: 328 αυτοκτονίες (268 άνδρες, 60 γυναίκες)
- 2008: 373 αυτοκτονίες (268 άνδρες, 56 γυναίκες)
- 2009: 391 αυτοκτονίες (333 άνδρες, 58 γυναίκες)
- 2010: 377 αυτοκτονίες (336 άνδρες, 41 γυναίκες)
- 2011: 477 αυτοκτονίες (393 άνδρες, 84 γυναίκες)

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έρχονται λίγες ώρες πριν την Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, στις 10 Σεπτεμβρίου.

Δυστυχία παντού
Όλα αυτά, την ώρα που το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στην Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας για το 2013, κατατάσσει τους Έλληνες στην προτελευταία θέση από τους λαούς της Ευρωζώνης όσον αφορά το αίσθημα ευτυχίας. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 70ή θέση από τις 156 χώρες, σημειώνοντας τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση παγκοσμίως, μετά την Αίγυπτο. Δείτε εδώ αναλυτικά.

http://www.protagon.gr/

Η άλλη Ελλάδα

Εχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια ν΄ αναφερόμαστε στις αποτυχίες, τις δυσκολίες και στα αδιέξοδα που έχουν διαμορφώσει την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα την οποία βιώνει η χώρα. 

Και όχι αδικαιολόγητα, μια και είναι πολλά τα γεγονότα, διαχρονικά τα σφάλματα και συγκεκριμένες οι ευθύνες για την παρατεταμένη κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η ελληνική κοινωνία.
Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος, «η άλλη Ελλάδα» όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, που, παρά τις αντιξοότητες και τα προβλήματα, δεν παύει να μας θυμίζει κάθε τόσο ότι έχουμε τις δυνατότητες να τα καταφέρουμε πολύ καλύτερα και να ξαναβρούμε τη θέση που δικαιούμαστε μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
Χαρακτηριστική απόδειξη η διπλή κινηματογραφική διάκριση στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Η ταινία του Αλεξ. Αβρανά τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα Σκηνοθεσίας και ο Θέμης Πάνου με το βραβείο ερμηνείας. Δύο διακρίσεις που τις έχουμε ανάγκη σε μια εποχή που για πολλούς η αρνητική αντιμετώπιση της χώρας μας έχει εξελιχθεί σε συνήθεια.
Και αναμφισβήτητα επιτυχημένη και η παρουσία της εθνικής μπάσκετ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, παρά το χθεσινό αποτέλεσμα με την Ιταλία, μια και οι δυνατότητές της είναι δεδομένες για μια ακόμη καλύτερη πορεία στη συνέχεια. Αλλωστε, τις επιδόσεις του ελληνικού μπάσκετ τις αναγνωρίζουν οι πάντες, μια και ελάχιστοι μπορούν να τις ανταγωνιστούν.
Θα ήταν, όμως, παράλειψη αν σ΄ αυτήν τη σύντομη αναφορά στεκόμασταν μόνο σε επιτυχίες γνωστών και καταξιωμένων και παραγνωρίζαμε τις πολλές, ελπιδοφόρες και καινοτόμες επιχειρηματικές προσπάθειες στις οποίες επιδίδονται νέοι κυρίως άνθρωποι, ανοίγοντας νέους δρόμους και κατακτώντας νέες αγορές. Η «άλλη Ελλάδα» είναι παρούσα, δείχνει τον δρόμο και κάποια στιγμή ?ευχόμαστε κι ελπίζουμε, σύντομα? θα είναι η κυρίαρχη Ελλάδα.

http://www.ethnos.gr/

Οι μελαγχολικές ηρωίδες μένουνε πάντα εδώ

Της Άννας Χατζησοφιά 

Το φθινόπωρο φέτος μπήκε μελαγχολικά, με σύννεφα, διαθεσιμότητες, φοροεπιδρομή, και πρωτογενές πλεόνασμα, στη θλίψη μάλλον, γιατί στην τσέπη μας δεν… 

Με τον Πρόεδρο που - κάποιοι, κάποτε και γιατί άραγε; - πίστεψαν ότι θα κάνει πράξη το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να ετοιμάζει την νέα σωτήρια επέμβαση.

Με τους πρωτεργάτες της καταστροφής, λέγε με κύριο Swap, για να μπούμε στο ευρώ, και τον mind the Gap, να δηλώνουν με αυτάρεσκα χαμόγελα ότι «θα μας ξανάβρουν στους μπαξέδες» – αυτούς τους μπαξέδες που φύτρωσαν πάνω από εκεί που μας θάψανε, θα εννοούν.

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, ο Σεπτέμβρης μπήκε πολύ blue, και κοντά στις ουρές της εφορίας, κι οι ουρές στα θερινά, πάρε ένα ζακετάκι οπωσδήποτε καρδιά μου μαζί, για την νέα ταινία του Γούντι Άλεν, την Blue Jasmine. Δεν θα κάνω κριτική στην ταινία, υπάρχουν αρμοδιότεροι από εμένα. Oύτε θα μιλήσω για το αν είναι το Λεωφορείον ο Πόθος χωρίς πόθο. Απλά η ηρωίδα του μου φάνηκε τρομερά οικεία.

Την ξέρω καλά την Blue Jasmine. Την συναντώ στο μετρό, να κάθεται σφίγγοντας τα γόνατα για να μην φανεί το τρέμουλο στα πόδια. Τη συναντώ στο λεωφορείο να κρέμεται από την χειρολαβή με τον ώμο ελαφρά στραμμένο προς τα μέσα, για να προστατευθεί απ΄ την επίθεση της πραγματικότητας.

Την βλέπω στο σούπερ μάρκετ να βγάζει από την τσάντα τα γυαλιά πρεσβυωπίας και να τα φοράει στα κλεφτά για να διαβάσει τις τιμές στο προϊόν. Στα κλεφτά, για να μην την δουν ότι ενδιαφέρεται για το φθηνότερο, αλλά και γιατί έχει σπάσει το μπράτσο από τον –κάποτε– Alain Mikli σκελετό.

Την συναντώ στις νυχτερινές βόλτες στις κλειστές βιτρίνες, στο facebook να ανεβάζει μπλουζ με την Μπίλλι Χολιντέυ. Την βρίσκω στο κομμωτήριο να υποκρίνεται ότι δεν έχει ψηλά για να αποφύγει το πουρμπουάρ.

Ναι, την ξέρω καλά την Blue Jasmine, έχει συνήθως το κεφάλι χαμηλά όταν στέκεται σε μια διάβαση, με αποτέλεσμα να χάνει το κόκκινο. Αποφεύγει τη Σκουφά και τη Βουκουρεστίου. Σφίγγει πάνω της το φθαρμένο βαλιτσάκι της Louis Vuitton, κι είναι τόσο τσαλακωμένη, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν υπήρξε ποτέ γνήσιο. Όχι ότι έχει σημασία, εξάλλου οι Blue Jasmin που γνωρίζω ή αναγνωρίζω εγώ δεν ήταν ποτέ τόσο μυθικά πλούσιες σαν την ηρωίδα του Γούντι Άλλεν.

Στη μυθοπλασία θα διαλέξεις το πιο εμβληματικό πρόσωπο. Δεν θα δει κανένας ένα έργο με πρωταγωνιστή έναν αναβλητικό ανθρακωρύχο, που η μητέρα του με τον θείο του σκοτώνουν τον πατέρα του, ανθρακωρύχο κι αυτόν, και το μαθαίνει από το φάντασμα που βγαίνει από το ορυχείο και φοράει κάσκα με φως. Ο πρωταγωνιστής θα γίνει πρίγκιπας της Δανιμαρκίας και θα περάσει την αιωνιότητα. Φανταστείτε τον ποιητή να γράφει «Good night sweet miner» και θα καταλάβετε γιατί η πτώση της μεσαίας τάξης της Αμερικής ντύνεται με ζακετάκι Σανέλ, κρατάει Birkin-Bag και μεταφέρεται στην Park Avenue.

Αλλά και στην φθινοπωρινή Αθήνα ταιριάζει σαν γάντι από παλιό φθαρμένο σεβρό.

Οι Blue Jasmine της Αθήνας είναι από την μεσαία τάξη. Φοράνε τα παλιά τους ρούχα, όταν δεν έχουν πάρει ή χάσει κιλά από την κατάθλιψη. Δεν αγοράζουν πια το Elle να δουν τις τάσεις της μόδας του χειμώνα. Καταπίνουν Zanax και προτιμούν να κλειστούν στο σπίτι και να τρώνε σκέτο ρύζι, παρά να μην κάνουν μανικιούρ. Αποφεύγουν να ανοίξουν τα γραμματοκιβώτια, γιατί μέσα καραδοκεί ο εφιάλτης των απλήρωτων λογαριασμών, των ειδοποιήσεων του taxis και εκείνο το προσκλητήριο που ξέρουν ότι συνοδεύεται από λίστα γάμου.

Οι Blue Jasmine που ξέρω εγώ είχαν καλή δουλειά και την έχασαν, ή την έχασε ο άντρας τους, ή είναι χήρες σε ηλικία που ακόμα λογίζονται σαν γυναίκες και η κομμένη σύνταξη τις οδηγεί να κάνουν την ανάγκη αισθητική. Να ανακαλύψουν πως μερικά χύμα αρώματα είναι εφάμιλλα με τα γαλλικά και πως -κοίτα να δεις- και στο outlet υπάρχουν μερικά πολύ γουστόζικα μωρουδιακά. Βλέπεις είναι και το παιδί άνεργο, η νύφη εγκυμονεί πάλι.

Με τρομερή δυσκολία προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Συχνά δεν τα καταφέρνουν και τσακίζουν. Μιλούν σιγανά και με εμμονή για τα ίδια θέματα, ξανά και ξανά. Δεν αντέχουν την πραγματικότητα, αλλά και δεν κάνουν κάτι για να την αλλάξουν. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι.

Ο κόσμος συνήθως δεν έχει οίκτο γι΄ αυτές τις μελαγχολικές ηρωίδες που δεν μπορούν να διαχειριστούν τον ρεαλισμό, αλλά κι αδυνατούν να δημιουργήσουν μαγεία γιατί δεν θυμούνται πια τα υλικά. Στον κόσμο του Δαρβίνου δεν επιβιώνει ο πιο δυνατός αλλά ο πιο ευπροσάρμοστος.

Μια φίλη, θα την ονομάσω Ρόζα, μου έλεγε τις προάλλες ότι είναι έτοιμη για το ενδεχόμενο να απολυθεί. Θα κάνει τα πάντα, ό,τι μπορεί τέλος πάντων, για να προχωρήσει και αν χάσει, έχασε. Όχι ότι δεν τρελαίνεται τα βράδια, όχι ότι δεν καρφώνει το βλέμμα στο κενό, αλλά δεν θα την λυγίσουν: στην τελική θα πέσει μαχόμενη. Απολύθηκε δυο μέρες μετά. Αυτή η φίλη είναι το αντίθετο της Blue, είναι red, εξ ου και Ρόζα.. Ούτε τη φοβάμαι, ούτε και τη λυπάμαι, θα βγει νικήτρια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και ναι, έχει να κάνει και με την κοσμοθεωρία της, αλλά δεν είναι ευθεία συνάρτηση. Είμαι red άρα δεν είμαι blue.

Μια άλλη φίλη red αλλά πολύ blue, πέρασε μέσα στον τρόμο όλο το καλοκαίρι γιατί έβλεπε την μοιραία στιγμή να πλησιάζει και έκλεινε ο λαιμός της και όλο ξερόβηχε προσπαθώντας να διώξει τον κόμπο. Ήταν κι ο άντρας της άνεργος, είχαν και το στεγαστικό στο κόκκινο κι αυτό, κι ο Σεπτέμβρης αναμένονταν πολύ άσπλαχνος. Παρ΄ όλα αυτά θ΄ ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη, ο άντρας της θα πήγαινε για την διαδήλωση. Η ίδια δεν ήξερε αν θα τον συνόδευε ή θα καθόταν σε ένα παγκάκι να κοιτάζει τον Θερμαϊκό παραμιλώντας σαν την Blue Jasmine.

Υ.Γ.: Προσωπικά πιστεύω ότι αν δεν αγαπήσουμε τις μελαγχολικές ηρωίδες δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο με τίποτα.

RedNoteBook

tvxs.gr

Εν μέσω αντιδράσεων ψηφίζεται την Τρίτη το νομοσχέδιο για το νέο Λύκειο

Αθήνα
Ξεκίνησε στο Β' θερινό τμήμα της Ολομέλειας της Βουλής, η συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας για το νέο λύκειο και η ψήφιση του θα γίνει αύριο, Τρίτη.

Η αυλαία της συζήτησης άνοιξε με τους εισηγητές των κομμάτων και με την κυβερνητική πλειοψηφία να υπεραμύνεται των αλλαγών, ενώ το νομοσχέδιο δέχεται τα πυρά των βουλευτών της αντιπολίτευσης.

Πανελλαδική συγκέντρωση και πορεία στο Σύνταγμα οργανώνει το απόγευμα της ίδιας ημέρας η ΟΛΜΕ, κάλεσμα για συλλαλητήριο μπροστά από την Βουλή απηύθυνε και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πολιτικός ρεαλισμός

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Να ξεριζώσεις τα μαλλιά σου για το πόσο καθυστερημένη και... 'με ειδικές ανάγκες' είναι ακόμη η πατρίδα μας ή να χτυπιέσαι από τα γέλια όταν ακούς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, διαδεχόμενος το καραγκιοζιλίκι του ελληνικού σοβιετισμού, θα αντικαταστήσει το 'πράσινο κεφάλαιο' κλαδικών και πρασινοφρουρών με το 'κόκκινο κεφάλαιο' των 'μπολσεβίκων της γειτονιάς' στήνοντας Λαϊκές Επιτροπές; Εγώ πάντως χτυπιόμουνα στα γέλια... Γέλασα επειδή πιστεύω ότι το τελευταίο που θα απασχολήσει, τον ευέλικτο (από κάθε πλευρά) και φιλόδοξο κ. Αλέξη Τσίπρα (αν έλθει στην εξουσία), θα είναι να ανταποκριθεί στις παραπάνω ανοησίες κάποιων ονειροπαρμένων του καφενείου...».

Προφανώς, για την ασύντακτη μνημονιακή ελίτ έχει διαμορφωθεί μια βολική κατάσταση στον ένα χρόνο και κάτι που έχει μεσολαβήσει από τις εκλογές. Μπορεί οι δημοσκοπικοί συσχετισμοί να της προκαλούν διαρκή πολιτική ανασφάλεια - σε σημείο που ο υπουργός Εσωτερικών να υποστηρίζει δημοτικές εκλογές με ενιαία λίστα (και γιατί να μη διορίζονται απευθείας οι δήμαρχοι και οι δημοτικοί σύμβουλοι, να γλιτώσουμε τη δαπάνη των εκλογών;). Αλλά αυτή η πολιτική ανασφάλεια αντισταθμίζεται από μια κοινωνική αδράνεια δυσανάλογη των πληγμάτων που υφίσταται η πλειοψηφία των πολιτών. Πριν δυο Κυριακές, από την ίδια θέση της εφημερίδας, αναρωτιόμουν αν «το κίνημα βρίσκεται σε διακοπές διαρκείας». Προφανώς, όμως, οι φιλοδοξίες του μνημονιακού καθεστώτος πάνε πιο μακριά, ενθαρρυμένες από το γεγονός ότι η διαρκώς αναγγελλόμενη «κοινωνική έκρηξη» δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα. Ο πολιτικός τους χρόνος ανανεώνεται κυρίως απ' αυτή την απουσία κι ελάχιστα από τις υποσχέσεις των δανειστών ότι έρχεται κάποιας εκδοχής «τρίτο πακέτο βοήθειας».

Θα συμβούλευα ευχαρίστως τον σχολιαστή εγκύρου οικονομικού site, που αντέδρασε με τον παραπάνω τρόπο στη σχετική απόφαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, να ξεριζώσει όντως τα μαλλιά του, αν είχα την πεποίθηση ότι η καθημαγμένη ελληνική κοινωνία θα γέμιζε αίφνης από «λαϊκές επιτροπές», έτοιμες να διεκδικήσουν ρόλο στις εξελίξεις. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος σχολιαστής - αδιάφορο ποιος είναι, τα καταρρέοντα μνημονιακά ΜΜΕ βρίθουν σχολίων και σχολιαστών ανάλογης αλαζονείας. Το πρόβλημα είναι η αντίληψη με την οποία επιχειρείται να εμβολιαστεί η Αριστερά, οι συνιστώσες κι οι συνισταμένες της, κάθε πολιτικά ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Η αντίληψη ότι ο «πολιτικός ρεαλισμός», η παραγωγή «σοβαρής πολιτικής» προϋποθέτει μια κοινωνία καθηλωμένη, απούσα, άφωνη, άχρωμη, άοσμη και άγευστη, προπαντός αδρανή. Ένα χυλό που παροχετεύεται χωρίς αντιστάσεις σε όλο και ανώτερα (ή κατώτερα) επίπεδα αθλιότητας και αφασίας.

Στη μικρή μνημονιακή μας ιστορία έχουν καταγραφεί τρία κορυφαία στιγμιότυπα πολιτικής αποσταθεροποίησης, που συνδέονται ακριβώς με μια αξιόλογη δραστηριοποίηση τμημάτων της κοινωνίας: οι απεργίες του Μαΐου 2010 με την ψήφιση του 1ου Μνημονίου, η απεργία του Μαΐου 2011 και η πλημμυρίδα των «Αγανακτισμένων» τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Έκτοτε, ο μεγάλος θυμός προσγειώθηκε σε μια κατάσταση κατακερματισμένων αντιδράσεων ή στη συλλογική κατάθλιψη. Αυτό είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του μνημονιακού εσμού, έστω κι αν δεν προέκυψε από κάποιο καλά καταστρωμένο σχέδιο ή από τους μυθικούς από αέρος ψεκασμούς με αποβλακωτικά χημικά...

Ένα αντίστροφο επίτευγμα είναι το ζητούμενο της Αριστεράς και κάθε ζωντανού κυττάρου της κοινωνίας. Δεν ξέρω αν οι «λαϊκές επιτροπές» -που προσβάλλουν την αισθητική της καθωσπρέπει πολιτικής και κοινωνικής ελίτ- είναι η απάντηση στην κοινωνική αδράνεια. Πάντως, θα ήταν ευχής έργο να δει κανείς έναν ακτιβιστικό ανταγωνισμό στις δυνάμεις της Αριστεράς -γιατί και το ΚΚΕ προωθεί τις «λαϊκές επιτροπές» του- που να καταλήγει σε μια αναζωογονητική σύνθεση όλων των διαθέσιμων δυνάμεων αντίστασης. Μπορεί η εκκίνησή τους να είναι κυρίως αποτρεπτική, αμυντική, αλλά αυτό που μπορεί να καταστήσει καταλυτική μια εισβολή της κοινωνίας στο προσκήνιο είναι η πεποίθηση ότι μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις προς όφελός της. Και κυρίως να διαψεύσει τη βαθιά αντιδραστική, σχεδόν φασίζουσα αντίληψη ότι η πολιτική είναι αποτελεσματική μόνον όταν ανατίθεται σε χαρισματικούς ηγέτες, ειδικούς τεχνοκράτες και πολιτικούς «απελευθερωμένους» από το πολιτικό κόστος και το μικρόβιο του «λαϊκισμού».

Τελικά, είναι υπόθεση πολιτικού ρεαλισμού και σοβαρότητας. Ακόμη και το πιο μετριοπαθές, το πιο ρεφορμιστικό και διαχειριστικό πολιτικό πρόγραμμα δεν έχει καμιά τύχη ερήμην της κοινωνίας. Η παραμικρή ρήξη που αυτό προβλέπει προϋποθέτει στοιχειώδη συμμαχία και κινητοποίηση κοινωνικών ομάδων. Πόσο μάλλον αν επαγγέλλεσαι μια ριζοσπαστική αλλαγή που οδηγεί σε μεγάλου εύρους και βάθους συγκρούσεις και αναμετρήσεις. Στον αντίποδα, η απαίτηση της μνημονιακής ελίτ «να κάτσει η κοινωνία στ' αυγά της» είναι η ομολογία της παταγώδους αποτυχίας της, της απουσίας οποιασδήποτε στρατηγικής, η υποταγή στο μοναδικό σχέδιο που διατίθεται, αυτό των δανειστών, για μετατροπή της χώρας σε θλιβερή αποικία με πειθήνιους ιθαγενείς. Αυτός ο «πολιτικός ρεαλισμός» δεν θα διασώσει ούτε την ίδια τη μνημονιακή ελίτ.

Πηγή: avgi.gr

left.gr

Πολίτες γρονθοκόπησαν ληστή στο κέντρο του Βόλου!

Θύμα ληστείας έπεσε 80χρονος σήμερα το πρωί στο κέντρο του Βόλου ,γύρω στις 11, στη συμβολή των οδών Ερμού- Βενιζέλου, από 40χρονο άντρα.
Στην έκκληση για βοήθεια από τον 80χρονο κινητοποιήθηκαν άμεσα περίπου 20 περαστικοί, οι οποίοι κατάφεραν να ακινητοποιήσουν το ληστή μέχρι να φτάσουν μονάδες της Άμεσου Δράσης και να προβούν στη σύλληψή του.

Ο 40χρονος είχε ήδη εγκαταλείψει τα

Παρακλάδι της αλ Κάιντα πίσω από τις επιθέσεις στη Βαγδάτη

Ένα παρακλάδι της αλ Κάιντα ανέλαβε την ευθύνη για μία σειρά επιθέσεων με παγιδευμένα αυτοκίνητα, που στοίχισαν τη ζωή σε περίπου 60 ανθρώπους, σε συνοικίες της ιρακινής πρωτεύουσας, όπου κατοικούν κυρίως σιίτες, την περασμένη εβδομάδα.

Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε, η οποία σχηματίστηκε νωρίτερα μέσα στον χρόνο από την συγχώνευση των παραρτημάτων της αλ Κάιντα στη Συρία και στο Ιράκ, ανέφερε ότι πραγματοποίησε τις επιθέσεις σε απάντηση στην ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας από πλευράς της υπό σιιτική ηγεσία κυβέρνησης.

Πάλη: Παρέμεινε τελικά στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων

Η πάλη θα παραμείνει στο Ολυμπιακό πρόγραμμα και στους Αγώνες του 2020, στο Τόκιο, καθώς στην 125η σύνοδο της ΔΟΕ στο Μπουένος Αϊρες επικράτησε στη σχετική ψηφοφορία του σκουός και του μπέιζμπολ/σόφτμπολ, που διεκδικούσαν

Ως εδώ και μη παρέκει…

Του Ζώη Πεπέ

ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙ «ΜΕΛΕΤΕΣ» ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ.

ΕΙΔΙΚΑ Η ALPHA BANK ΠΛΕΟΝ ΑΣΕΛΓΕΙ!


Ο βομβαρδισμός της κοινωνίας από την Alpha Bank, μέσω των εκθέσεων που εκπονεί η Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών της τράπεζας σε εβδομαδιαία βάση και οι οποίες μάταια προσπαθούν να μας πείσουν ότι ζούμε σε κάποια σκανδιναβική χώρα, πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Πρόκειται, αν μη τι άλλο, για πρόκληση απέναντι στο χειμαζόμενο πολίτη και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει για την διαβίωση του ίδιου και της οικογένειάς του.

Δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος κάποιος για να διαπιστώσει, έπειτα από μια απλή ανάγνωση, ότι οι συγκεκριμένες μελέτες στερούνται κάθε επιστημονικής επάρκειας, καθώς όλες οι εκτιμήσεις που έχουν τεθεί υπ’ όψιν της κοινής γνώμης τους τελευταίους μήνες έχουν πέσει στο κενό. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν κανένας από τους οικονομικούς δείκτες που αναφέρονται κατά καιρούς (π.χ. ύφεσης, ανάκαμψης της οικονομίας, επιχειρηματικότητας κ.α) δεν έχει ούτε κατά προσέγγιση επιβεβαιωθεί, τουλάχιστον όπως μας διδάσκει η ίδια η καθημερινότητα.

Τρανταχτό παράδειγμα η πορεία των εξαγωγών, πάνω στην αυξητική τάση των οποίων στηρίχθηκε εδώ και μήνες η Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών της Alpha Bank για να θεμελιώσει μια σειρά από μακροοικονομικά συμπεράσματα για το «ευοίωνο» κατά τ΄ άλλα μέλλον της χώρας. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ήρθαν τα τελευταία επίσημα στοιχεία του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων, που έδειξαν την πτώση των εξαγωγών τον Ιούνιο κατά 8,7% σε ετήσια βάση - μεγαλύτερη μάλιστα από την πτώση 7,2% που ανέμεναν οι αναλυτές - και η οποία αποτελεί την μεγαλύτερη πτώση της τελευταίας τριετίας, ενώ αναδεικνύει και τα έντονα σημάδια κόπωσης των εξαγωγικών επιχειρήσεων.

Σε προηγούμενα δελτία οικονομικών μελετών οι «επιστήμονες» της Alpha Bank μιλούσαν για «εκτόξευση του δείκτη οικονομικού κλίματος» και για «θεαματική αύξηση καταναλωτικής εμπιστοσύνης», που προμηνύει «αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης». Μάλλον πίστευαν ότι «λεφτά υπάρχουν» στην κοινωνία και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι «λίγο καλό κλίμα» για να «κυκλοφορήσουν».

Είναι πλέον προφανές ακόμη και στους πλέον δύσπιστους ότι τέτοιου είδους μελέτες και αναλύσεις όπως αυτές που εκπονεί το επιτελείο της Alpha Bank κρύβουν άλλες σκοπιμότητες.

Πόσο μάλλον, όταν οι σκοπιμότητες αυτές προέρχονται από μια τράπεζα που πήρε πρόσφατα αρκετά δις από τον ελληνικό λαό, προκειμένου να ανακεφαλαιωθεί και να διατηρήσει τον σημερινό χαρακτήρα της.

Οι θιασώτες του νεοφιλευθερισμού και την μνημονιακής λιτότητας, οι ίδιοι που προστάτευσαν τη διεθνή κερδοσκοπία εις βάρος των συμφερόντων της χώρας και τώρα διαφημίζουν ως «Success Story» την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας, έχουν τρομοκρατηθεί από το μέγεθος της αποτυχίας τους και από την προοπτική να καταρρεύσει η καταστροφική πολιτική που υπηρετούν και γι αυτό επιστρατεύουν όλους όσους είναι πρόθυμοι να τους υπηρετήσουν τυφλά και χωρίς αιδώ.

Ήρθε η ώρα, εκεί στα πολυτελή γραφεία της διοίκησης της Alpha Bank, να καταλάβουν ορισμένοι ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία να παραπλανούν τον έλληνα πολίτη για προφανείς κερδοσκοπικούς και πολιτικούς λόγους. Ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν το «photoshop διαγραμμάτων» και το «Success Story», εκτός αν μέσα στη σύγχυσή τους έχουν μπερδέψει το Νόμπελ Οικονομίας με τα Όσκαρ ειδικών εφέ και σεναρίου επιστημονικής φαντασίας.

Η σωστή, άρτια και τεκμηριωμένη ενημέρωση της κοινωνίας υπαγορεύεται από συγκεκριμένες επιλογές. Ο,τιδήποτε άλλο, κρύβει πίσω του πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες εξόφθαλμες, ακόμη και για τους πολίτες εκείνους που ζουν υπό τον φόβο της ανεργίας και της ανέχειας.

Πρέπει να τους επισημάνουμε, ότι για όλη αυτή την κατά συρροή και εσκεμμένη παραπληροφόρηση, ηAlpha Bank και η διοίκησή της είναι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό.

Απαιτείται άμεσα δημόσιος έλεγχος της τράπεζας και των πρακτικών της και βεβαίως τιμωρία των υπαιτίων της σκόπιμης ιδιοτελούς παραπληροφόρησης.

Δεν αντέχει άλλο η κοινωνία να βλέπει τέτοιες εξόφθαλμες περιπτώσεις που δεν λογοδοτούν και δεν υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων και των επιλογών τους.

Η λογική που επικράτησε για δεκαετίες στη χώρα και σύμφωνα με την οποία όλα πάνε καλά και την ίδια στιγμή ορισμένοι στο περιθώριο κερδοσκοπούσαν, κατέρρευσε, με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες. Δεν έχει πλέον ουδείς το δικαίωμα να συντηρεί τέτοιου είδους πρακτικές.

Τώρα πλέον, όλοι γνωρίζουμε τα μεγάλα εγκλήματα που έχουν συντελεστεί και τον ρόλο των τραπεζών.

Η κοινωνία, πιστεύουμε, ότι γρήγορα θα επιβάλλει τις αναγκαίες πολικές ανατροπές, που θα οδηγήσουν όλους όσους κρύβουν πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες πίσω από πράξεις και επιλογές τους, να απολογηθούν για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους.

ΑΘΗΝΑ 3 Σεπτεμβρίου 2013

Σημείωση,
Το κείμενο γράφτηκε πριν από τη δημοσίευση του τελευταίου δελτίου τύπου της Alpha Bank. Η απροκάλυπτη επίθεση που περιέχει για τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί την τεκμηρίωση τόσο της επικαιρότητας της κριτικής μας, όσο και της ευτελούς στόχευσης των δήθεν επιστημονικών μελετών τους!

* Ο Ζώης Πεπές είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

και της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής

left.gr