Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Κύπελλο Ερασιτεχνών: Η κλήρωση των ομάδων Β’-Γ’ Κατηγορίας ΕΠΣ Αχαϊας

Πραγματοποιήθηκε χθες η κλήρωση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών για τις ομάδες της Β’ και Γ’ Κατηγορίας ΕΠΣΑ, από την οποία προέκυψαν τα παρακάτω ζευγάρια:
Αρης Κουνινάς-Αναγέννηση/Αίας

Λ. Κατσέλη: Το ΠΑΣΟΚ έχει καταντήσει κακέκτυπο και κλεψίτυπο κατασκεύασμα

Δριμεία επίθεση εναντίον του ΠΑΣΟΚ με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη εξαπέλυσε η πρώην υπουργός και πρόεδρος της Κοινωνικής Συμφωνίας Λούκα Κατσέλη χαρακτηρίζοντας το, κακέκτυπο και κλεψίτυπο κατασκεύασμα. Σε συνέντευξή της στην «Εφημερίδα των Συντακτών»,

Παναιγιάλειος: H “Alcatel” βασικός χορηγός της φανέλας, ψηφίστηκε η αύξηση Μ.Κ.

Η μεγάλη είδηση που βγήκε στο περιθώριο της συνέλευσης των μετόχων της Αιγιώτικης ΠΑΕ, είχε να κάνει με την αποκάλυψη του ονόματος του βασικού χορηγού στη φανέλα του Παναιγιάλειου.
Η πολυεθνική εταιρία ALCATELπου δραστηριοποιείται στα αναλώσιμα είδη

Ζημιές σε οχήματα από εμπρησμούς κάδων απορριμμάτων στο Αιγάλεω

Υλικές ζημίες προκλήθηκαν τη νύχτα σε σταθμευμένα οχήματα από εμπρησμούς κάδων απορριμμάτων στις οδούς Αθ. Διάκου, Αιολίδος και Σαράφη στο Αιγάλεω...

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Ανδρουλιδάκης, που απολύθηκε την περασμένη Παρασκευή από τον ΔΟΛ, ανάρτησε στο Facebook μια επιστολή με τίτλο « Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…». Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή όπως δημοσιεύτηκε στη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης και σε μπλογκ. 

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της.

Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Επειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».

Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο. Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε.

Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.

Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ημασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα. Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.
Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.

Μα γράφει ο Μπρεχτ:
«Όταν για την αδυναμία μας μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»

Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.

Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε.

http://tvxs.gr/

...Χειρότερα από ό,τι μας τα είχαν πει....

Του Πάνου Σκουρολιάκου

Ήταν τον χειμώνα του 2010. Ετοιμαζόμασταν ως χώρα να εισέλθουμε εν πλήρη δόξη και τιμή στον υπέροχο κόσμο των Μνημονίων, με την απειλή της χρεωκοπίας να επικρέμαται επί της κεφαλής μας. Στο θέατρο «Βεάκη» στην Αθήνα παίζαμε το έργο του Διαλεγμένου «Μάνα Μητέρα Μαμά». Εκεί ήρθε να δει την παράσταση ο Βούλγαρος μουσικός Γιούρι Στούπελ, που ζει χρόνια στην Ελλάδα. Έχοντας την εμπειρία της δικής του χώρας, μας πληροφόρησε για το τι μας περιμένει: Θάνατος στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας, του Πολιτισμού (και όχι μόνον, βέβαια). Προετοιμασθήκαμε, και περιμέναμε, ελπίζοντας στο μικρότερο κακό. Κατά δυστυχία μας, ήρθε το μεγαλύτερο. Και τώρα πια έχουμε μια σαφή εικόνα του άδηλου μέλλοντος που έγινε οδυνηρό παρόν.

Η αλήθεια είναι πως με κάποιον τρόπο τα πράγματα είχαν προετοιμασθεί, όλως… τυχαίως από πολύ νωρίτερα. Από το 2000 τουλάχιστον. Τότε που άρχισε να οργανώνεται και ο εκλογικός νόμος που έδωσε πενήντα έδρες μπόνους στη Νέα Δημοκρατία για να κυβερνά τώρα. Ως υπουργός Πολιτισμού ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε καλέσει τους διευθυντές των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων για να τους μιλήσει για το μέλλον του θεσμού. Συμμετείχα κι εγώ ως διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης. Μας προετοίμασε για το τι μέλλει γενέσθαι και αυτό που κατάλαβα, εγώ τουλάχιστον, ήταν πως δεν καλοέβλεπε τα θέατρα αυτά και δεν πίστευε στο μέλλον τους. Τα ήθελε να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, «χάριν του κοινωνικού συμφέροντος», όπως πρόσθεσε για να χρυσώσει το χάπι.

Στη συνέχεια, χρόνο με τον χρόνο, τα πράγματα δυσκόλευαν. Καθυστερήσεις στις επιχορηγήσεις, δυσκολίες στην προώθησή τους σε φεστιβάλ και σημαντικές διοργανώσεις, απροθυμία ενεργοποίησης από το υπουργείο διαδικασιών που θα έφερναν πόρους από ευρωπαϊκά προγράμματα. Παράλληλα εμφανίσθηκε με ένταση μία βιομηχανία απαξίωσης των ΔΗΠΕΘΕ από συγκεκριμένες γραφίδες, συγκεκριμένων συγκροτημάτων ενημέρωσης. Αφέθηκε η υπόθεση αυτών των θεάτρων αποκλειστικά στα χέρια των δημάρχων. Και οι πιο… «προκομμένοι» εξ αυτών οργίασαν!

Όταν η Νέα Δημοκρατία το 2004 αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Πέτρος Τατούλης ως υπουργός Πολιτισμού επιτίθεται συνολικά σε όλο το φάσμα των θεάτρων, ορχηστρών, χορευτικών συγκροτημάτων, πολιτιστικών διοργανώσεων και οποιουδήποτε στον χώρο της τέχνης που είχε και την ελάχιστη έστω στήριξη του κράτους. Με τον λαϊκίστικο αφορισμό ενάντια στον «κρατικοδίαιτο πολιτισμό», ξιφουλκεί κατά πάντων. Μπαίνουν όλοι στο ίδιο καλάθι. Αγνοώντας την προσφορά σημαντικών δημιουργών και φορέων που μετουσίωσαν τη βοήθεια της πολιτείας σε πολιτιστικό θησαυρό, συμβάλλοντας και στην οικονομική πρόοδο του τόπου.

Το «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κουν, ο Σπύρος Ευαγγελάτος με το «Αμφιθέατρο», η «Ορχήστρα Χρωμάτων» που δημιούργησε ο Μάνος Χατζιδάκις έπρεπε να απαξιωθούν ως κηφήνες που σπαταλούσαν τον δημόσιο πλούτο! Και μαζί με αυτούς οι νεότεροι δημιουργοί που είχαν περιληφθεί στον κατάλογο των «επιχορηγουμένων», όπως οι Λευτέρης Βογιατζής («Νέα Σκηνή»), Αντώνης Αντύπας («Απλό Θέατρο»), Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος («Θέατρο Νέου Κόσμου») και άλλοι πολλοί. Βεβαίως, ως παραδείγματα χρησιμοποιούσαν διαφόρους «ημετέρους» (των δύο κομμάτων που εναλλάσσονταν στην εξουσία), οι οποίοι πράγματι καταχρηστικά επιδοτούντο. Τσουβάλιαζαν όμως τους πανάξιους με τους ανάξιους.

Ο Γιώργος Λούκος, διευθυντής του «Ελληνικού Φεστιβάλ», έστειλε για «αγρανάπαυση» το «Θέατρο Τέχνης», το «Αμφιθέατρο», τον «Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου». Αρκετά είχαν φιλοξενηθεί στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο! Με αβρό αρχοντοχωριατισμό, αποφάσισε να μας κάνει μέσω ξένων συγκροτημάτων εντατικά μαθήματα στα σύγχρονα ρεύματα της τέχνης μειώνοντας δραματικά τις ελληνικές συμμετοχές, που προφανώς δεν είχαν τίποτα καινούργιο να καταθέσουν.

Το έδαφος προετοιμάσθηκε και η κατεδάφιση άρχισε αργά, αλλά συστηματικά. Οι επιχορηγήσεις (που ούτως η άλλως δεν ήταν ποτέ ανάλογες ενός μέσου ευρωπαϊκού κράτους) μειώθηκαν έως ότου στην πράξη καταργήθηκαν. Στο θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική, το βιβλίο, παντού!

Αυτοί που την πληρώνουν πρώτοι είναι οι άνθρωποι. Στο ζοφερό παρόν των Μνημονίων συνθήκες γαλέρας επιβάλλονται στους εργαζόμενους με τη «μαύρη» εργασία να πρυτανεύει. Στον χώρο των ηθοποιών η ανεργία σκαρφάλωσε στο 95%. Η ΠΕΕΘ, (μια παρωχημένη εργοδοτική ένωση) εναρμονίζει μνημονιακά τον μισθό στα 500 ευρώ. Ένας υπερτυχερός ηθοποιός εργάζεται έξι ή επτά μήνες τον χρόνο. Ένας τυχερός τρεις και το 95%, όπως είπαμε, καθόλου. Ο τυχερός πρέπει να ζήσει για έναν χρόνο με 1.500 ευρώ λοιπόν! Στην απεργία που κήρυξε το Σωματείο των ηθοποιών, «αντιμνημονιακός» ηθοποιός και βουλευτής, γίνεται απεργοσπάστης! Ομοίως και ηθοποιός που εν συνεχεία προτάθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού από το σωματείο, ώστε να συμμετάσχει στο Δ.Σ. του ΚΘΒΕ!

Έρευνες του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος έδειξαν ότι το ένα τρίτο των εικαστικών καλλιτεχνών δεν έχει προοπτική να συνταξιοδοτηθεί από πουθενά.

Στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης η ανεργία βρίσκεται στο 80%. Χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με πλήρως ελαστικοποιημένες και επισφαλείς συνθήκες εργασίας, οι μισθοί μειώθηκαν κατά 40%-50%. Οι τεχνικοί του χώρου εργάζονται με τα μισά ένσημα ατενίζοντας ένα μέλλον με χαμηλές η καθόλου συντάξεις. Όταν εργάζονται, πληρώνονται με φοβερές καθυστερήσεις, μιας και οι διαφημίσεις στην τηλεόραση έχουν κυριολεκτικά κατακρημνιστεί, ενώ όσον αφορά τον κινηματογράφο η στάση πληρωμών από την πολιτεία έχει βαλτώσει κυριολεκτικά την εβδόμη τέχνη.

Το να θέλει κάποιος να ζήσει από την τέχνη του χορού ισοδυναμεί με τρέλα! Κακές συνθήκες για τις ούτως ή άλλως ελάχιστες θέσεις εργασίας. Οι νέες χορευτικές ομάδες, ανύπαρκτες. Το νομικό πλαίσιο που τις διέπει είναι απαγορευτικό για την ύπαρξή τους. (Επιβολή υψηλών τελών έναρξης και λειτουργίας, προϋποθέσεις απαγορευτικές για τους χώρους στέγασης της ομάδας κ.λπ.).

Οι πωλήσεις των βιβλίων έχουν σημειώσει πτώση κατά 40%. Εκδότες και βιβλιοπώλες είναι είδη προς εξαφάνιση. Χρειάζεται να πούμε τίποτα πια για τους συγγραφείς; Για ποια αμοιβή να συζητήσουμε, για ποιον μισθό, για ποια σύνταξη;

Στον χώρο της μουσικής οι γενναίοι που στηρίζουν τις ορχήστρες προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα διδάσκοντας σε ωδεία. Στον χώρο των νυχτερινών κέντρων οι μουσικοί εργάζονται Παρασκευή και Σάββατο. Μικρές σκηνές έντεχνης μουσικής πασχίζουν να παραμείνουν ζωντανές ποντάροντας στο φιλότιμο των μουσικών και τραγουδιστών που εμφανίζονται σε αυτές.

Αυτά τα τρία χρόνια των Μνημονίων είδαμε τη ζωή μας να γλιστρά προς τα κάτω. Βιώνουμε μια καθημερινότητα όπου δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε σε μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Αυτά τα τρία χρόνια πήγαμε εκατό πίσω. Εμείς οι πολλοί. Όχι οι τράπεζες ούτε οι παραδοσιακά έχοντες και κατέχοντες. Και οι άνθρωποι του πολιτισμού συνυπολογίζονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία με τους «πολλούς». Ζούμε ξανά εκείνες τις παλιές εποχές, όπου κάποιος που αποφάσιζε να ασχοληθεί με την τέχνη, ήταν ένας «χομπίστας», που ή είχε χρήματα και έκανε το κέφι του ή συμβιβαζόταν να ζει με επισφαλές το παρόν και το μέλλον του.

Η αστική μυθολογία θέλει τον καλλιτέχνη να υποφέρει για να δημιουργήσει κάτι σπουδαίο. Ο Δημήτρης Χορν τραγουδούσε «Ηθοποιός σημαίνει φως…». Ναι. Αλλά σημαίνει και νερό, τηλέφωνο, φαγητό, λογαριασμοί...

Τελικά τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ' ό,τι μας τα είχαν πει…

Πηγή: Αυγή

left.gr

Μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορούσε να «προδώσει» τους Έλληνες γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν η Ελλάδα...

Γι'αυτο, πιο πολύ κι από το «θα το μεθύσουμε τον ήλιο» και το «θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες», το «αν θυμηθείς το όνειρο μου» μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο και για το ΠΑΣΟΚ και για τα εκατομμύρια των Ελλήνων που για δεκαετίες συμμετείχαν σε αυτήν την ιδιότυπη αλληλεπίδραση μαζί του, με το κόμμα της 3ης του Σεπτέμβρη, με το κόμμα της Ελλάδας...

Τρεις του Σεπτέμβρη σήμερα και το ΠΑΣΟΚ έχει γενέθλια, έστω κι αν τα γιορτάζει στην εντατική με μηχανική υποβοήθηση.

Θα...ειπωθούν πολλά πράγματα σε αυτές τις δυο μέρες του εορτασμού από ανθρώπους σοβαρούς, άξιους και πετυχημένους αλλά κι από πολλούς που η ρήση Κατσιφάρα περί θυρωρών θα τους συνοδεύει πια για πάντα, μιας και δεν μπόρεσαν να προσθέσουν ποτέ στο βιογραφικό τους κάτι πέρα από τη λέξη «ΠΑΣΟΚ».

Δεν μου αρέσουν οι βαθυστόχαστες αναλύσεις σε μέρες επετείων. Η κανονικοποίηση της Πολιτικής συχνά την αποξενώνει από τα υποκείμενα και τα αντικείμενα της, πόσο μάλλον στην Ελλάδα που σχεδόν τίποτα δεν έγινε στην πράξη επειδή το υπαγόρευσε η «σωστή» θεωρία.

Αναζητώντας μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου για να συνοδεύσει αυτό το κείμενο, επέλεξα αυτή που μου ήταν πιο γνώριμη από τα παιδικά μου χρόνια. Μεγαλώνοντας στην Πάτρα, στην πόλη των πόλεων του πράσινου μύθου, θυμάμαι τουλάχιστον 2-3 σπίτια γνωστών και φίλων που είχαν στο σπίτι τους αναρτημένη τη σχετική αφίσα, ακόμα και μετά το θάνατο του σπουδαίου Ανδρέα. Για σκεφθείτε το λίγο: πώς θα σας φαινόταν σήμερα αν βλέπατε σε οποιοδήποτε σπίτι αναρτημένη την αφίσα οποιουδήποτε τωρινού πολιτικού αρχηγού; Κι όμως, τότε δεν ήταν παράξενο. Γιατί ήταν ο Ανδρέας, γιατί ήταν το ΠΑΣΟΚ.

Επιστρέφοντας στα της 3ης χιλιετίας, εκτιμώ ότι η μεγαλύτερη απόδειξη της δυναμικής του ΠΑΣΟΚ και της ταύτισης του με τη σύγχρονη Ελλάδα ήταν η χρήση του όρου «προδοσία» για την πολιτική επιλογή του Μνημονίου από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον γιο του ιδρυτή αλλά ταυτόχρονα και τον πλέον προοδευτικό ηγέτη στην ιστορία του Κινήματος.

Αν προσέξετε λίγο τις αντιδράσεις από το 2009 μέχρι και σήμερα, θα παρατηρήσετε ότι ενώ τις δύσκολες επιλογές του Μνημονίου τις έχουν πια στηρίξει αρκετές πολιτικές δυνάμεις, μόνο το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του έχουν κατηγορηθεί με τέτοια λύσσα για «προδοσία», ούτε καν ο λαϊκιστής πατριώτης Καρατζαφέρης, πόσο ο μάλλον ο διαχρονικός εθνικός τυχοδιώκτης Αντώνης Σαμαράς.

Μόνο το ΠΑΣΟΚ «πρόδωσε» γιατί «από τη Δεξιά το περιμέναμε», γιατί «τους άλλους τους ξέρουμε εδώ και χρόνια». Γιατί όταν ήρθαν τα δύσκολα, οι περισσότεροι πίστεψαν ότι το ΠΑΣΟΚ θα ήταν πάλι εκεί γι' αυτούς, να δικαιώσει την εμπιστοσύνη τους, να ερμηνεύσει υπέρ τους το θρυλικό «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία». Γιατί στη σχέση του ΠΑΣΟΚ με τους ψηφοφόρους ήταν σχεδόν ερωτική. Γιατί για τους έρωτες του καλοκαιριού μπορείς απλά να δακρύσεις αλλά για τους μεγάλους έρωτες, μπορείς να φτάσεις και στην παράνοια...

parapolitiki.com

http://nonews-news.blogspot.gr/

ΓΣΕΕ: Οι 6 στους 10 ανέργους ζητούν δουλειά με οποιαδήποτε αμοιβή

Ερευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ διαπιστώνει ότι σχεδόν έξι στους δέκα ανέργους δηλώνουν πως είναι διατεθειμένοι να εργαστούν με οποιαδήποτε αμοιβή τούς προταθεί από κάποιον εργοδότη.

Το «Μετά»

Photo: Π. Τζάμαρος @fosphotos.com
του Κυριάκου Πιερρακάκη

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι στο ΠΑΣΟΚ είναι έντονος ο προβληματισμός για το πώς αυτό γίνεται να καταστήσει το στίγμα του διακριτό ενώ συμμετέχει σε μια κυβέρνηση μαζί με τον παραδοσιακό του πολιτικό αντίπαλο και με δεδομένες τις σκληρές δεσμεύσεις του προγράμματος προσαρμογής. Αυτή η συζήτηση φέρνει κατά νου – τηρουμένων φυσικά των αναλογιών – τις αγγλικές εκλογές του 1945.

Το 1940, στο πλαίσιο της προσπάθειας διάσωσης της Μ. Βρετανίας σχηματίστηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό το βαθιά Συντηρητικό Τσώρτσιλ. Αναπληρωτής του ανέλαβε ο ηγέτης των Εργατικών Άτλι, συμβολίζοντας τα εθνικά χαρακτηριστικά της προσπάθειας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Τσώρτσιλ δικαιώθηκε σε όλα τα επίπεδα. Λίγους μήνες μετά τη λήξη του πολέμου, ωστόσο, τις εκλογές δεν κέρδισε ο πατέρας της νίκης Τσώρτσιλ αλλά ο Εργατικός Άτλι – και αυτό επειδή το διακύβευμα των εκλογών δεν ήταν το ποιος θα διαχειριστεί τον πόλεμο, αλλά το ποιος θα διαχειριστεί την ειρήνη. Εν τέλει, ήταν η πρόταση των Εργατικών για οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους που απεδείχθη πιο κοντά στις προτιμήσεις των Βρετανών ψηφοφόρων.

Το βασικό μάθημα είναι ότι η πολιτική οφείλει να είναι μια πρόταση για το μέλλον. Φυσικά και το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να επιδιώξει να κάνει το στίγμα του διακριτό οριοθετώντας μια εντονότερη κοινωνική στόχευση, ωστόσο το ακόμα σημαντικότερο είναι το «Μετά». Το «Μετά» αυτό για τον κεντροαριστερό χώρο περιπλέκεται. Η Σοσιαλδημοκρατία συνεχίζει να παρακολουθεί την ευρωπαϊκή κρίση χρέους με ένα μείγμα οργής και αμηχανίας. Παρατηρούμε τη ρητορική των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία να διαφέρει ελάχιστα από αυτήν της Καγκελαρίου Μέρκελ, ενώ ακόμα και η εκλογή μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης στη Γαλλία δεν άλλαξε απολύτως τίποτα στις ευρωπαϊκές ισορροπίες.

Ο πυρήνας του προβλήματος είναι ότι η «παραδοσιακή» Σοσιαλδημοκρατία έχει πια πεθάνει.

Ο θάνατος αυτός δεν αφορά τους βασικούς σκοπούς του Σοσιαλδημοκρατικού υποδείγματος – τη μείωση των ανισοτήτων και την κοινωνική συνοχή – οι οποίοι είναι αυξανόμενα επίκαιροι, αλλά την κατάρρευση της βιωσιμότητας των μέσων επίτευξης των σκοπών αυτών. Αυτή η καταγραφή - αντί να οδηγήσει σε παραίτηση ή σε εύκολες λύσεις - οφείλει να οριοθετήσει το ζητούμενο, το οποίο είναι η μετεξέλιξη του εν ευρεία έννοια «προοδευτικού χώρου», όχι αξιακά αλλά λειτουργικά. Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται η διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας για τη Σοσιαλδημοκρατία, τόσο εθνικής - και άρα συμβατής με την πολιτική οικονομία και τις κοινωνικές αναφορές της εκάστοτε χώρας - όσο και υπέρ-εθνικής, στον βαθμό που κάθε χώρα δύναται να επηρεάσει τους διεθνείς συσχετισμούς.

Εθνικά, η συζήτηση αυτή ξεκινά από την ανάδειξη των διαφορών από τους συντηρητικούς στο κοινωνικό επίπεδο, οι οποίες είναι πάντοτε ενεργές – για παράδειγμα στα ανθρώπινα δικαιώματα – και πρέπει να αναδειχτούν εκ νέου με επιλεγμένες θεσμικές πρωτοβουλίες. Οφείλει επίσης να περιλαμβάνει την ουσιαστική στήριξη του κοινωνικού κράτους (με παρεμβάσεις στοχευμένες στις αναδυόμενες ανισότητες αλλά και με ρεαλισμό), τον εμπλουτισμό της κοινωνίας των πολιτών και του κοινωνικού κεφαλαίου (με προγράμματα αντίστοιχα με αυτά της «Μεγάλης Κοινωνίας» στη Μ. Βρετανία αλλά χωρίς διάθεση υποκατάστασης του κράτους πρόνοιας), την επανεφεύρεση του κράτους (με χρήση των νέων τεχνολογιών και με μείωση της γραφειοκρατίας και της πολυνομίας – κατά το παράδειγμα των ΚΕΠ και της Διαύγειας στη χώρα μας), την ενεργό κρατική στήριξη της παιδείας, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας (με πιο καλό παράδειγμα το Ισραήλ). Όλα αυτά προϋποθέτουν δημοσιονομική υγεία, σταθερό και ορθολογικό φορολογικό σύστημα που θα στηρίζει τον κόσμο της εργασίας και κράτος και θεσμούς που κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Επίσης, απαιτείται και ένα παραγωγικό μοντέλο το οποίο θα αποδειχτεί λειτουργικό σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον επιβράδυνσης της ανάπτυξης και μετατόπισης του οικονομικού κέντρου βάρους σε αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Μπορεί πολλά από αυτά να φαντάζουν μακρινά σενάρια για την Ελλάδα της ύφεσης και της συντριπτικής ανεργίας. Αλλά το μάθημα των Εργατικών του Άτλι παραμένει επίκαιρο: μετά τον πόλεμο έρχεται πάντοτε η ειρήνη. Στο «Μετά» είναι που θα κριθεί το πολιτικό μέλλον της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

*Ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι Πολιτικός Επιστήμονας, Μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

http://www.protagon.gr/

Σούπερ Λιγκ: Συνεργασία με Σπόρτινγκ Λισαβόνας η Βέροια

Μια σημαντική συνεργασία ξεκινά η Βέροια με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας.

Οι δύο σύλλογοι θα ανταλλάσουν απόψεις σε επίπεδο τεχνογνωσίας ενώ η Βέροια

Πάτρα: Με επιτυχία οι εκδηλώσεις του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Προαστίου

Πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία οι καλοκαιρινές πολιτιστικές εκδηλώσεις του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Προαστίου τοΣάββατο 31/8 στο χώρο έξω από τον Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου. Η μεγάλη συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής στο βραδινό λαϊκό γλέντι και το κέφι που σκόρπισε η ορχήστρα «Κεφάτη Κομπανία» άφησαν ικανοποιημένα τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου.

Αν υπήρχε Mega Chanel την 21η Ιουλίου 1928

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Το απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1928, ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης βρέθηκε νεκρός από σφαίρα πιστολιού στα περίχωρα της Πρέβεζας. Η ιατροδικαστική έρευνα δεν άφηνε την παραμικρή αμφιβολία: Επρόκειτο για αυτοκτονία.
«Νισάφι πια, Όλγα μου, με τους δημοσίους υπαλλήλους! Έχουνε φτάσει στα άκρα! Σήμερα ένας από δαύτους, κάποιος Καρυωτάκης, αυτοκτόνησε εν ώρα υπηρεσίας», είπε ο Γιάννης του 1928, που φυσικά δεν ήταν ο σημερινός Γιάννης. «Εν ώρα υπηρεσίας, Γιάννη μου, εν ώρα υπηρεσίας!», υπερθεμάτισε η τότε Όλγα, που φυσικά δεν ήταν η σημερινή Όλγα, αν και για να είμαστε απολύτως βέβαιοι, θα πρέπει να καταφύγουμε στην μέθοδο ραδιοχρονολόγησης «Άνθρακας 14». «Αυτός ο Καρυωτάκης, Όλγα μου, είναι επίορκος και πρέπει να τεθεί πάραυτα σε διαθεσιμότητα». «Σε διαθεσιμότητα, Γιάννη μου, σε διαθεσιμότητα!». Το πώς ακριβώς θέτεις έναν νεκρό σε διαθεσιμότητα δεν το γνωρίζω, εκείνο που γνωρίζω είναι ότι οι νεκροί είναι πάντοτε διαθέσιμοι και γνωστής κατοικίας, εκτός κι αν οι στάχτες τους έχουν διασκορπιστεί στις αχανείς Άνδεις.

«Δεν είναι μόνο επίορκος ο Καρυωτάκης, Όλγα μου, είναι και τρομοκράτης!». «Τι είναι αυτά που λες, Γιάννη μου; Με τρομοκρατείς!». «Αντί να χρησιμοποιήσει κάποια ακίνδυνη μέθοδο αυτοχειριασμού, το δηλητήριο, την πτώση από την Ακρόπολη, την ανταλλαγή ευχετήριων καρτών με τον Κ. Μητσοτάκη, την παραμονή επί δεκάλεπτο στο w.c. του Πάγκαλου, προτίμησε το πιστόλι, εξωθώντας τους νέους να πάρουν τα όπλα και να βγουν στους δρόμους». «Τρομοκράτης, Γιάννη μου, τρομοκράτης! Να βγει και να καταδικάσει αμέσως την αυτοκτονία ο ΣΥΡΙΖΑ», ο οποίος δεν ήταν ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Σύνδεσμος των Ριζικά Αντιβασιλικών, σε αντίθεση με το τότε ΜΕGA, που ήταν κάργα βασιλόφρον. Όπως άλλωστε και το σημερινό.

«Δεν είναι μόνο επίορκος και τρομοκράτης, Όλγα μου, είναι και αρνησίπατρις!». «Τι είναι ο Αρνησίπατρις, Γιάννη μου; Πλοίο του Αγούδημου;» «Αρνησίπατρις, Όλγα μου, είναι ο προδότης, σαν τον Καρυωτάκη που πήγε και αυτοκτόνησε, αντί να μείνει στη ζωή και να συμβάλει στον τιτάνιο αγώνα του Βενιζέλου και του Σαμαρά», όπου ο Βενιζέλος ήταν προφανώς ο Ελευθέριος και ο Σαμαράς ήταν προφανώς κάποιος που έφτιαχνε σαμάρια.

Θα τον βγάζανε τον Καρυωτάκη επίορκο, θα τον βγάζανε τρομοκράτη, θα τον βγάζανε προδότη και μετά θα βγάζανε και τον Ψαριανό- ναι, υπήρχε και τότε Ψαριανός, διότι οι Ψαριανοί είναι σαν τους μύθους, παντού υπάρχει ένας- για να πει ότι ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε από έρωτα, όπως άλλωστε και οι 4.000 αυτόχειρες του Μνημονίου. Κι αν για τους αυτόχειρες του Μνημονίου υπάρχει κάποια αμφιβολία, για τον Καρυωτάκη δεν υπάρχει η παραμικρή, αφού ως γνωστόν ο ποιητής έπασχε από την σεξουαλικώς μεταδιδόμενη ωχρά σπειροχαίτη.

«Τι είναι η ωχρά σπειροχαίτη, Γιάννη μου; Βαφή μαλλιών;». «Όχι Όλγα μου, αρρώστια είναι». «Κι εσύ αρρώστια είσαι, Γιάννη μου».

Πηγή: Αυγή

left.gr

Τσιγγάνα «τρύπωσε» σε σπίτι και χτύπησε τους ιδιοκτήτες

Ο θόρυβος που άκουσαν από το σαλόνι του σπιτιού τους στο Ξηροκάμπι Λακωνίας έκανε τους ενοίκους να πεταχτούν από το μεσημεριανό τους ύπνο. Τότε βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια 53χρονη τσιγγάνα που είχε τρυπώσει στο σπίτι και προσπάθησαν να την ακινητοποιήσουν.

Tο μεδούλι της «κρίσης»

Του Χρήστου Γιανναρά

Γιατί μας ενοχλεί ή και μας φοβίζει η πολιτική διαφθορά, ο αμοραλισμός των επαγγελματιών της εξουσίας;

Eπειδή η πολιτική διαφθορά καταξιώνει και νομιμοποιεί στις συνειδήσεις την ανεξέλεγκτη ιδιοτέλεια. Mας φοβίζει η ανεξέλεγκτη (επομένως και ατιμώρητη, άρα αχαλίνωτη) ιδιοτέλεια των διαχειριστών της ζωής μας, γιατί είναι καταλύτης διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, μετασχηματισμού της συνύπαρξης σε ζούγκλα.

«Zούγκλα» θα πει: να αφηνόμαστε οι άνθρωποι, έρμαια, στις φυσικές μας ενορμήσεις, στα ένστικτα τα ανεξέλεγκτα από τη λογική μας, τα αυτονομημένα από την ελεύθερη θέλησή μας. Λέμε «ένστικτα» ή «ενορμήσεις» τις δεδομένες στην ανθρώπινη φύση μας αναγκαιότητες που είναι οι όροι – προϋποθέσεις για να υπάρχει το φυσικό άτομο: Oρμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της επιβολής και κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Aνάγκες βιολογικές, αδυσώπητες, ταυτίζονται με την εξασφάλιση επιβίωσης και διαίωνισης του είδους, βιώνονται από το κάθε άτομο της φύσης ως αδήριτες υπαρκτικές προϋποθέσεις – αναγκαιότητες.

Oμως ο άνθρωπος διαφοροποιείται ως είδος στο ποσοστό που μπορεί να παίρνει υπαρκτική απόσταση από τη φύση του, να είναι, σε κάποιο ποσοστό, ελεύθερος από τις αναγκαιότητες που διέπουν την ομοείδεια, ανυπότακτος στη φυσική νομοτέλεια. Δεν μπορεί να ακυρώσει τη φύση του (ακύρωση της νομοτέλειας θα σήμαινε αναίρεση της βιολογικής ατομικότητας), μπορεί όμως να την ελέγχει με τη λογική του, την κρίση του, τη θελητική του ενέργεια – δυνατότητα.

Aυτό σημαίνει ότι η ελευθερία από τη φύση, σχετική πάντοτε γι’ αυτό και ποικίλη (συνάρτηση της μοναδικότητας που έχει κάθε ατομική νόηση – κρίση – θέληση), είναι κατόρθωμα – κερδίζεται, δεν χαρίζεται. Kαι ακριβώς το κατόρθωμα της ελευθερίας από τις αναγκαιότητες της φύσης το ονόμασαν κάποτε οι άνθρωποι «πολιτισμό» και «καλλιέργεια» (cultura). O πολιτισμός είναι το μέτρο (ο δείκτης) της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, της κατακτημένης ελευθερίας από τη δουλεία στο ένστικτο. Ποικίλλουν οι πολιτισμοί, γιατί ποικίλλει η χαλιναγώγηση των ενστικτωδών αναγκαιοτήτων, είναι αδιάκοπο, ισόβιο άθλημα ο πολιτισμός, ποτέ οριστική, παγιωμένη εξασφάλιση.

Mιλάμε οι άνθρωποι για «ζούγκλα», για «πρωτογονισμό», για «βαρβαρότητα», όχι μόνο όταν το «κοινόν άθλημα» του πολιτισμού ατονεί ή και «αποσβέννυται προς καιρόν» (διολισθαίνει λ.χ. η συλλογικότητα από την πολυ-υμνημένη «Aθηναίων Πολιτεία», απευθείας, στη θηριωδία του «Πελοποννησιακού Πολέμου»), όχι μόνο τότε. Mιλάμε για «ζούγκλα», κυρίως, όταν η κτηνώδης ιδιοτέλεια, ο αμοραλισμός, ο εγωκεντρισμός, θεωρούνται αυτονόητα δεδομένα, νομιμοποιούνται και, κυρίως, θεσμοποιούνται άμεσα ή έμμεσα από την εξουσία.

Γι’ αυτό και ταυτίζουμε την πολιτική διαφθορά με τον παλιμβαρβαρισμό. Διότι ο αμοραλισμός των διαχειριστών της εξουσίας καταργεί (εξαλείφει από τις συνειδήσεις) τα κριτήρια διαφοροποίησης της κοινωνίας από τη ζούγκλα, της ανιδιοτέλειας από την αντικοινωνική συμπεριφορά, της σχέσης από τη χρήση της ηδονοθηρίας από τον έρωτα. H πολιτική διαφθορά δεν συνιστά απλώς παραβίαση επαγγελματικής δεοντολογίας, είναι, κυριολεκτικά, κοινωνικό έγκλημα: βλάπτει, παραδειγματικά και ανήκεστα, την ανθρωπιά του ανθρώπου – ποδηγετεί τον άνθρωπο να γίνει ανάπηρος, ανίκανος να υποψιαστεί την υπαρκτική εμπειρία της αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς, του αληθινού έρωτα στη ζωή του.

Tο σημερινό πρόβλημά μας δεν είναι ηθικό, δεοντολογικό, δεν λύνεται με την αποπομπή και τον κολασμό των διεφθαρμένων πολιτικών. Kάτι έχει αλλάξει ριζικά σε μας τους ελληνώνυμους του βαλκανικού νότου. Mιλάμε ακόμα ελληνικά, αλλά δεν καταλαβαίνουμε πια τι λέμε, οι λέξεις παραμένουν ελληνικές, χωρίς να παραπέμπουν στον «τρόπο» των Eλλήνων: «Πολιτισμός» για μας δεν είναι πια το προϊόν της «πόλεως», της μετοχής στο «πολιτικόν άθλημα» κοινωνίας της ζωής, άθλημα ελευθερίας από τις ενστικτώδεις αναγκαιότητες της ιδιοτέλειας. Πολιτισμός για μας είναι: συνεχώς περισσότερα και πιο προηγμένα «κομφόρ» ατομοκεντρικού ηδονισμού, υψηλοί δείχτες καταναλωτικής ευχέρειας, τουριστική εκμετάλλευση μιας ιστορικής παρακαταθήκης που ντροπιαστικά αγνοούμε. Πουλάμε τη γη μας και την ψυχή μας, όσο όσο, για να μη χάσουμε την πρόσβαση στην καταναλωτική αδηφαγία.

Kάποτε ο Eλληνισμός ήταν ο μοναδικός (ενεργός) ιστορικός αντίλογος στον ατομοκεντρισμό της μετα-ρωμαϊκής, «βαρβαρικής» Δύσης. Δεν ήταν ιδεολογικές οι διαφορές, ήταν ασύμπτωτοι οι «τρόποι»: Oταν οι Eλληνες έλεγαν «κοινωνία» σήμαιναν κάτι άλλο από το προϊόν μιας «εταιρικής σύμβασης» (contrat social) – η λογική της συνύπαρξης δεν ήταν ωφελιμιστική – χρησιμοθηρική, ήταν η λογική του κοινού «πολιτικού αθλήματος» για την πραγμάτωση του «κατ’ αλήθειαν» βίου (με την «αλήθεια» να παραπέμπει σε κατόρθωμα «τρόπου», όχι σε ιδεολογική ντιρεχτίβα). Aδύνατο για τον δυτικό άνθρωπο (δηλαδή για όλους μας σήμερα) να γνωρίσει εμπειρικά τι σήμαινε για τους Eλληνες «τρόπος», αφού ο «τρόπος» έχει τη σημαντική των ορίων του, αλλά δεν υποτάσσεται σε καταστατική «σύμβαση» αξιωματικού προκαθορισμού του.

Tο άθλημα σχέσεων κοινωνίας έχει ρίσκο, διακινδύνευση, γιατί είναι άσκηση ελευθερίας, επομένως προϋποθέτει (αυτονόητα) το ενδεχόμενο της αποτυχίας, της «αμαρτίας». Aμαρτία για τους Eλληνες σήμαινε «αστοχία» – «εκ μεταφοράς των τοξευόντων»: Στοχεύω και δεν πετυχαίνω τον στόχο επομένως ξαναπροσπαθώ, συνεχίζω το άθλημα, αν ο στόχος είναι ποθητός. Για τον βαρβαρικό ατομοκεντρισμό (που οι καταβολές του είναι θρησκευτικές, αυγουστίνειες) η αμαρτία είναι παράβαση νόμου, αθέτηση σύμβασης, επομένως ενοχική μειονεξία, πίκρα πληγωμένου ναρκισσισμού.

Oι σημερινοί Eλληνώνυμοι έχουμε χάσει τον ελληνικό «τρόπο», γι’ αυτό και δεν μπορεί ούτε η εξωφρενικά πληθωρική μας πολυνομία να τιθασσεύσει τον εκβαρβαρισμό μας – τουλάχιστον να δαμάσει τον αμοραλισμό και τη διαφθορά των αρχόντων μας. Για τέσσερις αιώνες, με την Tουρκοκρατία, πάψαμε να είμαστε ο πολιτισμικός αντίλογος της Δύσης, βγήκαμε από το ιστορικό προσκήνιο. Σώθηκε ο «τρόπος» των Eλλήνων στη λαϊκή «πράξη», στην από γενιά σε γενιά ζωντανή συνέχεια των εμπειρικών θησαυρισμάτων. Oμως την απελευθέρωση την «καπέλωσε», προγραμματισμένη και θεσμική, η άρνηση και του ένσαρκου στο λαϊκό ήθος «τρόπου»: το μεταπρατικό, παγιδευμένο στον ξιπασμένο μιμητισμό «εθνικό κράτος», ατελέσφορος πιθηκισμός του αντίπαλου μοντέλου.

Eτσι φτάσαμε στη σημερινή, ιστορικά προδιαγεγραμμένη τριτοκοσμική μας κατάντια. Oύτε Eλληνες με ενεργό ταυτότητα ούτε Eυρωπαίοι με στοιχειώδη σεβασμό των συμβάσεων, αλλά ένα μπάσταρδο είδος εκβαρβαρισμένης πλεμπάγιας, δίχως καν τον συγκρατημό της ευπρέπειας: Nα βωμολοχούν δημόσια ο πρόεδρος της Bουλής και ο πρωθυπουργός με λεξιλόγιο του υπόκοσμου, χωρίς την παραμικρή συνέπεια. Kαι ο πρωτοστάτης του «ιερού», ο αρχιεπίσκοπος, να προσπαθεί να αποδείξει το «χρήσιμον» της ιερότητας οργανώνοντας σισσίτια.

Σπαρακτικής κακοφωνίας ρέκβιεμ για τον ελληνικό «τρόπο».

Καθημερινή

http://aienaristeyein.com/

Αντονίγια Μισούρα: Η πιο όμορφη μπασκετμπολίστρια!

Θεωρείται η πιο όμορφη μπασκετμπολίστρια και όχι άδικα.Η Αντονίγια Μισούρα που από φέτος θα αγωνίζεται στην γυναικεία ομάδα μπάσκετ της Τουλούζ εκτός από ψηλή είναι και πολύ όμορφη.
Τα ξανθά της μαλλιά με τα γαλάζια της

Κανάγιες!

Το φετινό καλοκαίρι κλείνει με μια μεγάλη ήττα κι ένα μεγάλο θρίαμβο. Η ήττα είναι ότι ο φίλος μας χώρισε από μια μακροχρόνια σχέση. Η αγάπη του θα κρατούσε για πάντα κι όμως χώρισε. Ο θρίαμβος είναι ότι ο πόνος του φίλου μας που υποφέρει έστειλε στο διάολο το τελευταίο ψήγμα πραγματικότητας, μετατοπίζοντας για λίγο το μέσα μας στα σημαντικά της ζωής, έτσι που για μια στιγμή θυμηθήκαμε ότι οι άνθρωποι μπορούν ακόμα να παθιάζονται κι η ζωή να θριαμβεύει, κάνοντας κουρέλια αριθμούς, μνημόνια, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, απειλές πολέμου. 

.Καθισμένος στο σκαμπό του μπαρ ο φίλος μας καταριέται το αντικείμενο του έρωτα του και είναι σαν να λέει Σαμαρά κλάσε μου τα αρχίδια, τώρα ό,τι και να κάνεις τον πόνο μου δεν μπορείς να μου τον κλέψεις, στο δικό μου δράμα μοναδικός πρωταγωνιστής είμαι εγώ. Πίνει τζόνι χωρίς πάγο και στα αναφιλητά του διαβάζουμε άντε γαμήσου κι εσύ Στουρνάρα, τώρα πια δεν ξενυχτάω για τα λεφτά που μου κόβεις αλλά από πόθο γι’ αυτήν που αγαπούσα κι έχασα. Ρίχνει άτσαλες γροθιές στην μπάρα και είναι σαν να φωνάζει δυνατά να πάνε να γαμηθούνε όλοι, και οι βουλευτές και τραπεζίτες και όλοι οι ανέραστοι γραφειοκράτες της Ευρώπης, εγώ δεν φοβάμαι πια τίποτα γιατί τώρα δεν είμαι κομπάρσος στην κρίση σας, δεν είμαι αριθμός στους δείκτες ανεργίας σας, δεν είμαι στατιστικό στις αυτοκτονίες σας, είμαι ο ίδιος το υποκείμενο του πόνου μου και τον πόνο μου δεν τον ορίζετε εσείς, όσες τροπολογίες κι αν φέρετε, όσα μνημόνια κι αν υπογράψετε, όσα κουρέματα χρέους κι αν κάνετε, όση κτηνωδία κι αν μας πετάξετε ακόμα στη μούρη.

Τον ακούμε να βρίζει δυνατά με τις πιο χυδαίες λέξεις -γαμημένη καργιόλα που την νοιάζει μόνο ο πούτσος, ας πάει λοιπόν να κολλήσει όλα τα αφροδίσια του κόσμου- και είμαστε σοκαρισμένοι, όχι από σεμνοτυφία αλλά από το γεγονός ότι ένας από εμάς ζει επιτέλους μια ανθρώπινη εμπειρία μετά από μια απάνθρωπη τριετία. Ένας από εμάς ξεπέρασε τον φόβο του και σταμάτησε να είναι σιωπηλός και καθωσπρέπει, η προσωπική του τραγωδία έστειλε στο διάολο τον πολιτικό πολιτισμό της γενιάς μας και διέλυσε επιτέλους κάθε διακριτικότητα. Γιατί είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια όλοι μας υπήρξαμε υπερβολικά διακριτικοί, λες και υπογράψαμε κάποιο άτυπο κοινωνικό συμβόλαιο που απαγορεύει κάθε ένδειξη συναισθηματικής αντίδρασης ως επιζήμια για την αναπτυξιακή τροχιά της χώρας.

Δεχτήκαμε σχεδόν αδιαμαρτύρητα καθετί που μας καταστρέφει τη ζωή, υστερικούς τηλεβιβλιοπώλεις και υπανθρώπους με τον μισό ποινικό κώδικα στην πλάτη, μνημόνια, απειλές, ναζιστοποίηση της ζωής, υπήρξαμε τόσο σιωπηλοί και πολιτισμένοι στις αντιδράσεις μας, όπως αρμόζει σε μια γενιά καλοσπουδασμένη και φιλήσυχη. Αυτή ήταν η Συμφωνία της Βάρκιζας της δικής μας γενιάς, να μην ενοχλήσουμε τις αγορές με τους συναισθηματισμούς μας. Κι εμείς τηρήσαμε τη συμφωνία και δεν ενοχλήσαμε, και στο τέλος γίναμε σαν εκείνο το Μήτσο που φοβόταν ακόμα και το μυρμηγκάκι. Επίσης συνηθίσαμε να αγαπάμε διακριτικά, να χωρίζουμε διακριτικά, να διαδηλώνουμε διακριτικά, να υποφέρουμε διακριτικά, να επιβιώνουμε με ενοχές, και να περνάμε τα καλύτερα μας χρόνια με το κεφάλι σκυφτό, τόσο που στο τέλος η μύτη μας ενώθηκε με τις φτέρνες μας κι έτσι βολικά κουλουριασμένοι κυλάμε. Τόσο πολύ συνηθίσαμε να μην ενοχλούμε, που όταν μια μέρα σταθούμε στη γραμμή για τα κρεματόρια πάλι διακριτικοί και αθόρυβοι θα είμαστε, μην τυχόν και κατηγορηθούμε για έλλειψη σαβουάρ βιβρ.

Τώρα όμως ήρθε ο πόνος του έρωτα να διαλύσει με πάταγο την πολιτική οικονομία, τώρα ο φίλος μας έχει μεθύσει για τα καλά και βρίζει δυνατά, στην αρχή προσπαθούμε να τον συνεφέρουμε, όμως σύντομα παραιτούμαστε, στο κάτω κάτω η σκηνή που εκτυλίσσεται μπροστά μας είναι το πιο ηρωικό πράγμα που έχουμε ζήσει όλοι μας εδώ και πάρα πολύ καιρό. Κατά βάθος τον ζηλεύουμε γιατί εκείνος κατάφερε να διασωθεί από την αστυνομία του φόβου, δραπέτευσε για λίγο από το κελί 101, ο έρωτας του κατάφερε να ξεφύγει από τη φυλακή της διακριτικότητας, έτσι που ο φίλος μας σηκώνεται λίγα μέτρα πάνω από τη γη, πάνω από τοξικά τραπεζικά συστήματα, αναδιαρθρώσεις χρέους και δημοσιονομικές εξυγιάνσεις.

Τώρα οι υπόλοιποι θαμώνες του μπαρ μας κοιτούν σαστισμένοι και για μερικές στιγμές επικρατεί απόλυτη σιωπή, σε λίγο ο ντιτζέι σταματάει τα διακριτικά λάουντζ και βάζει βαριά καψουροτράγουδα κι όλοι θέλουν να κοινωνήσουν λίγο από το δράμα του φίλου μας, που είναι ό,τι πιο ανθρώπινο, αγνό και γενναίο τους έχει συμβεί από τη μέρα που υπογράφηκε το πρώτο μνημόνιο. Ο χρόνος επιστρέφει για λίγο στην εποχή που δεν χρειαζόταν να παγώσουμε τα συναισθήματα μας για να επιβιώσουμε κι έτσι ο χωρισμός του φίλου μας γίνεται μια πράξη τόσο βαθιά πολιτική που θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα και μια κοινωνική εξέγερση. Κανάγιες!

Πηγή: silentcrossing

tvxs.gr

Υγεία: Μάθετε πόσα βακτήρια ζουν στην οδοντόβουρτσά μας

Ξέρετε πόσα βακτήρια ζουν στην οδοντόβουρτσα σας; Ο αριθμός τους μπορεί να φτάσει τα 10 εκατομμύρια βακτήρια και μικρόβια λένε οι ερευνητές.

Δήμος Πάτρας: Η νέα κατάταξη στους λαμπαδηδρόμους της Χειμερινής Ολυμπιάδας

Έπειτα από νέα απόφαση της Ολυμπιακής Επιτροπής για επιλογή 5 λαμπαδηδρόμων από την Πάτρα, στην διεξαγωγή της Ολυμπιακής λαμπαδηδρομίας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες «SOCHI 2014», συνεδρίασε εκ νέου η Επιτροπή

ΙΝΕ - ΓΣΕΕ: Σε 20 χρόνια η ανεργία θα πέσει στο 10%

Εξι στους δέκα ανέργους δηλώνουν πως είναι διατεθειμένοι να εργαστούν με οποιαδήποτε αμοιβή τούς προταθεί από τον εργοδότη, σύμφωνα με την έρευνα του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ. Παράλληλα το 37% των ανέργων στηρίζεται στο συγγενικό του περιβάλλον για να επιβιώσει.

Με βάση τις εκτιμήσεις του Ινστιτούτου - που θα παρουσιαστούν την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη - θα απαιτηθούν τουλάχιστον 20 χρόνια προκειμένου να δημιουργηθούν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας και να μειωθεί το ποσοστό της ανεργίας κάτω από το 10%.

Στη Βόρεια Κορέα και πάλι ο Ντένις Ρόντμαν: Πάω να δω το φίλο μου Κιμ Γιονγκ Ουν

Στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας, Πιονγκγιάνγκ, επιστρέφει ο εκκεντρικός σταρ του NBA - και όχι μόνο - Ντένις Ρόντμαν, για να συναντηθεί και πάλι με τον ηγέτη της χώρας Κιμ Γιονγκ Ουν.

Ερχονται τα… ψηφιακά χάπια

Λονδίνο 
Μια νέα γενιά «έξυπνων» χαπιών που θα καταγράφουν την δόση των φαρμάκων που λαμβάνουν οι ασθενείς, ή θα ειδοποιούν γιατρούς και συγγενείς σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης, βρίσκεται σε φάση δοκιμής από φαρμακευτικές εταιρείες.

Το κάθε χάπι, όπως εξηγούν οι ειδικοί, θα είναι εξοπλισμένο με έναν μικροσκοπικό αισθητήρα ο οποίος θα μεταδίδει σήμα σε ένα επίθεμα που θα βρίσκεται κολλημένο στο σώμα του ασθενούς. Μόλις ο αισθητήρας εισέρχεται στο στομαχικό οξύ θα ειδοποιεί το επίθεμα ότι το χάπι έφτασε στον «προορισμό» του. Με τη σειρά του, το επίθεμα στέλνει sms ή email στα ενδιαφερόμενα άτομα, γύρω από την επιτυχή λήψη του φαρμάκου από τον ασθενή.

Ευρωμπάσκετ: Με αρχηγό τον Αντιτς η ΠΓΔΜ στη Σλοβενία

Με τον Πέρο Άντιτς αρχηγό θα αγωνιστεί η ΠΓΔΜ στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας που ξεκινά την Τετάρτη (4/9).
 Η Ομοσπονδιακός τεχνικός της ΠΓΔΜ, Αλες Πίπαν ανακοίνωσε τη 12άδα που θα εκπροσωπήσει τη χώρα στη διοργάνωση, με τον πρώην παίκτη του Ολυμπιακού και νυν των Ατλάντα Χοκς, Πέρο Αντιτς να είναι

Ταξιδεύοντας προς τον «τρίτο πόλο»

photo: Κώστας Ρεσβάνης
Κώστας Ρεσβάνης

Να το πω καθαρά: Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι το Συνέδριο-Συμπόσιο του ΠΑΣΟΚ και του ΙΣΤΑΜΕ που αρχίζει σήμερα έχει μεγάλη σημασία για την πολιτική ζωή του τόπου, όχι μόνο γιατί θα παρακολουθήσουμε τον απολογισμό και θα διαβλέψουμε τη μελλοντική πορεία ενός πρώην μεγάλου- συγκυβερνώντος σήμερα- κόμματος, αλλά γιατί εκεί θα αναβοσβήσουν τα φωτάκια με την ένδειξη «κεντροαριστερά», «σοσιαλδημοκρατία» ή κάτι παρόμοιο.

Είμαι από αυτούς που ελπίζουν ότι οι εγνωσμένου κύρους εξωκομματικοί ομιλητές από τους χώρους της επιστήμης, της πολιτικής, της σκέψης και των ιδεών, πήγαν όχι μόνο για να ακούσουν, αλλά κυρίως για να καταθέσουν τις απόψεις τους για τη δημιουργία ενός σχηματισμού που θα καλύπτει τον χώρο μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Και το κέρδος θα είναι μεγαλύτερο αν, πέρα από τις θεωρητικές τοποθετήσεις, βαδίσουν- επιτέλους! - στον δρόμο του «δια ταύτα» ξεπερνώντας τις όποιες διαφορές.

Είμαι από αυτούς που δεν πιστεύουν ότι η πολιτική (και η πολιτική αρθρογραφία) πρέπει να διεξάγεται με ανέξοδες παρελθοντολογικές αναφορές, εμμονικές προσωπικές αγκυλώσεις ή εμφανή συμφέροντα, αλλά με την αναγκαία δυναμική κριτική για το παρόν, προϋπόθεση για κάθε είδους βελτίωση. Αλλά είναι δύσκολο να βρεις νηφάλιους κριτές αυτούς τους καιρούς, για πολλούς λόγους…

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η ευκαιρία που δίνεται αυτές τις ημέρες, δεν αφορά μόνο το κόμμα που διοργανώνει το Συνέδριο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των φιλοευρωπαϊκών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας, το μέλλον της με άλλα λόγια. Οι υποψίες του παρελθόντος για κινήσεις κομματικού ωφελιμισμού από το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν αβάσιμες. Αν φανεί κάτι παρόμοιο και τώρα, η γιορτή θα τελειώσει, πριν καν αρχίσει…

Είμαι από αυτούς που είναι βέβαιοι πως το εγχείρημα του «τρίτου πόλου» θα είχε ευρύτερο ακροατήριο αν η πλειοψηφία της ΔΗΜΑΡ, με επικεφαλής τον πρόεδρό της, δεν ακολουθούσε τον μοναχικό της αδιέξοδο δρόμο με την- για προσχηματικούς λόγους- αποχώρηση από την κυβέρνηση. Αυτό δήλωσαν άλλωστε όχι κάποιοι αντίπαλοί της αλλά 174 στελέχη της και το κωδικοποίησε ο ίδιος ο γραμματέας του κόμματος Σπύρος Λυκούδης: «Λάθος απόφαση, σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο…». Η εκκίνηση που φαίνεται ότι θα δοθεί για τη δημιουργία του νέου σχηματισμού είναι ίσως η ευκαιρία για την επιβίωση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Υπάρχουν όμως οι δυνάμεις που θα κάνουν τη μεγάλη υπέρβαση;

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως αν προχωρήσει το εγχείρημα της Κεντροαριστεράς, μεγάλο ρόλο στην απήχησή της θα παίξει ο ηγέτης που θα διαλέξουν. Ένα πρόσωπο δηλαδή που θα εκπέμψει το νέο, το διαφορετικό. Με άλλη γλώσσα, με ειλικρίνεια, με γνώση των θεσμών της δημόσιας πολιτικής, με μαχητικότητα αλλά και σωφροσύνη. Πριν από όλα αυτά, πρέπει να είναι κάποιος με πίστη και ταλέντο στις συναινετικές κινήσεις, διότι θα χρειαστεί να συγκεραστούν διαφορετικές απόψεις και ποικίλες προσεγγίσεις.

Ασφαλώς σε όσα σημείωσα θα υπάρχουν κάποιοι που θα διαφωνήσουν. Ποιος δημοκράτης όμως δεν θα συμφωνήσει ότι η επιτυχία μιας τέτοιας κίνησης και η δυναμική που θα αποκτήσει στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, δεν θα γίνει το μοναδικό όπλο για να γκρεμιστούν οι νεοναζί από την τρίτη θέση που βρίσκονται;

Αν με ρωτήσει κάποιος αν είμαι αισιόδοξος δεν θα απαντήσω ούτε ναι ούτε όχι. Θα αρκεστώ στη φράση του Γιάννη Βούλγαρη στο άρθρο του, για το ίδιο θέμα, στα ΝΕΑ: « Ως προς το ερώτημα «είναι αυτά εφικτά;» η απάντηση έχει ήδη δοθεί: Αν δεν δοκιμάσεις δεν θα το μάθεις ποτέ».

http://www.protagon.gr

Ιπποφαές: Ο πανάρχαιος θησαυρός που έγινε …μόδα!

της Λυδίας Παπαευαγγέλου
Είναι µικρό, αλλά θαυµατουργό. Η υπαρξή του χρονολογείται πριν από την εποχή των παγετώνων. Στην αρχαιότητα, οι στρατιώτες το έδιναν στα άρρωστα και πληγωµένα...
άλογά τους για να αναρρώσουν πιο γρήγορα και να είναι έτοιµα για µάχη. Ρώσοι και Κινέζοι επιστήµονες το τοποθετούν στην πρώτη δεκάδα των πιο ισχυρών θεραπευτικών φυτών στον κόσµο. Ο λόγος για το ιπποφαές, έναν καρπό που κατατάσσεται στα super-foods της εποχής µας – και όχι άδικα!

Ο χρυσός τους φέρνει πιο μακριά…

Θεολόγος Αλεξανδράτος

Τα ορυχεία χρυσού και πολύτιμων λίθων αποτελούν μία από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες της Νότιας Αφρικής αλλά η μεγαλύτερη οικονομία της ηπείρου απειλείται από την προγραμματισμένη για σήμερα γενική απεργία των εργαζομένων.

Το συνδικάτο των εργατών αριθμεί περισσότερα από 120.000 μέλη και προχώρησε στην κήρυξη απεργίας λόγω των χαμηλών μισθών και των πολλών κινδύνων του επαγγέλματος  αφού οι ιδιοκτήτες δεν παίρνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.

Οι εργάτες υποστηρίζουν ότι η διάθεση των αφεντικών να μειώσουν τις αμοιβές θα οδηγήσει σε έκρηξη βίας την ώρα που οι ιδιοκτήτες απαντούν ότι πιθανές αυξήσεις θα σημάνουν το κλείσιμο πολλών ορυχείων και την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Την ώρα που ο τομέας της παραγωγής αυτοκινήτων και αυτός των κατασκευών έχει κάμψη, μια πιθανή απεργία στα ορυχεία θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την δοκιμαζόμενη οικονομία της χώρας.

Αυξήσεις 60% ζητάει το μεγαλύτερο συνδικάτο των εργατών την ώρα που το δεύτερο σε μέγεθος αντίστοιχο όργανο μιλάει για διπλασιασμό και βάλε των αποδοχών.

Οι εταιρείες που έχουν και διαχειρίζονται τα ορυχεία απαντούν ότι με την παγκόσμια κρίση έχουν πέσει οι τιμές πώλησης των αγαθών και δεν μπορούν να αντέξουν σε αυξήσεις τέτοιου είδους και ο πρόεδρος του επιμελητηρίου ορυχείων της χώρας τάχθηκε υπέρ των εταιρειών (περίεργο ε;)

Ήδη ο συγκεκριμένος τομέας της οικονομίας της Νοτίου Αφρικής δοκιμάστηκε σκληρά πέρυσι με την απεργία που ξέσπασε ως αποτέλεσμα της διαμάχης των δύο μεγαλύτερων συνδικάτων και στιγματίστηκε από βίαια και πολλές φορές θανατηφόρα επεισόδια μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στα οποία 50 άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους.

«Αν αναλωθούμε στις διαπραγματεύσεις για τα ποσοστά κινδυνεύουμε να δούμε ορυχεία να κλείνουν και χιλιάδες θέσεις εργασίας να χάνονται» έγραψε στο κύριο άρθρο της μια εφημερίδα προσκείμενη στους εργάτες, ζητώντας ενότητα στον κοινό αγώνα.

Ο τύπος της χώρας έχει πολλάκις κατηγορήσει τον πρόεδρο Τζέϊκομπ Ζούμα ότι έχει επικεντρωθεί να ικανοποιεί τα θέλω μιας μικρής ομάδας πλουσίων και ισχυρών, αγνοώντας τα προβλήματα των φτωχών και ανέργων της Νοτίου Αφρικής.

http://www.topontiki.gr/

ΟΟΣΑ: Ευάλωτη η Ευρωζώνη σε οικονομικές και τραπεζικές εντάσεις

Η ανάκαμψη των μεγαλύτερων αναπτυγμένων οικονομιών ενισχύθηκε στο δεύτερο τρίμηνο του 2013 και ο ρυθμός ανάπτυξής τους αναμένεται να διατηρηθεί σε αντίστοιχο επίπεδο στο δεύτερο εξάμηνο του έτους, αναφέρει η ενδιάμεση έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Interim Economic Assessment), η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα σήμερα.

Το χρέος της 3ης του Σεπτέμβρη

Photo: Μ. Μυρίλλας @fosphotos.com
Σταύρος Θεοδωράκης

Δεν ξέρω αν θα ακουστεί ως προσβολή, αλλά υπάρχει κάτι σημαντικότερο απ' τις επετειακές εκδηλώσεις για την 3η του Σεπτέμβρη. Μια πολιτική πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ για να επιστραφούν στην κοινωνία τα λεφτά που εκλάπησαν από το κράτος τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν λέω γενικώς και αορίστως «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», αναφέρομαι συγκεκριμένα στα λεφτά και στις περιουσίες προφυλακισμένων ατόμων, που έχουν δεσμευθεί από τις δικαστικές αρχές. Μόνο η «αξία» της VIP πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού ανέρχεται, σύμφωνα με δικαστικούς κύκλους, σε 4 με 5 δισεκατομμύρια.

Στον ένα έχουν δεσμεύσει σπίτια, στον άλλο μετρητά – μιλάμε για εκατοντάδες εκατομμύρια, στον άλλο επιχειρήσεις. Δεν θα επαναλάβω τα ονόματα, είναι σε όλους γνωστά. Πολιτικοί, εκδότες, επιχειρηματίες, στελέχη δημοσίων υπηρεσιών, δημοτικοί «άρχοντες». Άλλος είναι μέσα για «πόθεν έσχες», άλλος για «ξέπλυμα», άλλος για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, άλλος για απάτη, φοροδιαφυγή και λαθρεμπορία. «Δίπλα» τους, σε λιγότερο VIP συνθήκες, κρατούνται εκατοντάδες άλλοι, για οικονομικά εγκλήματα και αδικήματα διαφθοράς σε βάρος του Δημοσίου. Και όλοι περιμένουν τις δίκες τους. Βέβαια, για να είμαι ακριβής, κάποιοι περιμένουν τις δικές τους βολτάροντας στο Κολωνάκι αντί του Κορυδαλλού, αλλά δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε «γιατί αυτός είναι έξω και ο άλλος είναι μέσα». Τα στοιχεία πάντως είναι συντριπτικά για τους περισσότερους και μάλιστα κάποιοι από αυτούς έχουν αποδεχτεί τις πράξεις τους και συνεργάζονται, λιγότερο ή περισσότερο, με τις αρχές παρακαλώντας για επιείκεια. Τι γίνεται όμως με αυτά που έχουν «κλέψει»; Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί το πολιτικό σύστημα.

Γιατί, εντάξει, κάποιοι δικαστές τόλμησαν και τους προφυλάκισαν και κάποιοι άλλοι θα τους ρίξουν 10 χρόνια ή ισόβια, τα λεφτά όμως θα γυρίσουν στα ταμεία του κράτους; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι όχι! Γιατί - και εδώ! – υπάρχει μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Για να πάρει το κράτος τα 200, ας πούμε, εκατομμύρια που έχει καταχραστεί κάποιος, θα πρέπει να υπάρξει αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Δηλαδή, να γίνει το πρώτο δικαστήριο (κανένα δεν έχει γίνει), να γίνει το δεύτερο δικαστήριο, να εξετασθεί και να απορριφθεί από τον Άρειο Πάγο η αίτηση αναιρέσεως που όλοι προφανώς θα κάνουν. Κατά μέσον όρο, δηλαδή, θα χρειαστούν γύρω στα δέκα χρόνια μέχρι να έχουμε τελεσίδικες και αμετάκλητες καταδίκες. Ποια θα είναι η αξία όμως ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού έπειτα από μια δεκαετία; Ή μιας ερειπωμένης επιχείρησης; Για να μη ρωτήσω αν θα υπάρχει χώρα το 2025.

Καθημερινά τα κυβερνητικά σαΐνια ανακοινώνουν νέους φόρους ή νέες περικοπές και κανείς δεν νοιάζεται πώς θα επιστρέψουν στα ταμεία, γρήγορα και ακέραια, τα κλεμμένα. Ο Ρουπακιώτης μάλωνε με τον Μουρούτη για το αντιρατσιστικό και ο Αθανασίου μαλώνει με τους δικηγόρους για το αν θα ανοίξει ή θα ανοιγοκλείσει το δικηγορικό επάγγελμα (για να αναφέρω μόνο τους καθ' ύλην αρμόδιους υπουργούς). Και να πεις ότι δεν ξέρουν το πρόβλημα. Οι δικαστές, τους το έχουν θέσει. Κάποιοι γραπτώς με τις εισηγήσεις τους, κάποιοι άλλοι προφορικώς. «Κάτι πρέπει να γίνει για να μπουν στα ταμεία τα χρήματα από δεσμευμένους λογαριασμούς και παγωμένα περιουσιακά στοιχεία υποδίκων και καταδίκων»… Γι’ αυτό λέω ότι είναι μια μεγάλη ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ. Αντί να διοργανώνει συζητήσεις επί συζητήσεων για το ζιβάγκο του Ανδρέα, να πάρει την πρωτοβουλία να προτείνει άμεσα μια λύση σε αυτό που τώρα μας καίει.

Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Νέα Δημοκρατία – έχει και αυτοί τους δικούς της στις VIP πτέρυγες (Αθήνας και Θεσσαλονίκης) και όλα δείχνουν ότι θα αποκτήσει και άλλους. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Αριστερά. Γιατί καλός ο «πόλεμος στους ξένους τοκογλύφους που υφαρπάζουν την κρατική περιουσία» αλλά υπάρχει και η περιουσία των «δικών μας παιδιών». Για το ΠΑΣΟΚ όμως, επιμένω, η επιστροφή των κλεμμένων θα έπρεπε να ήταν θέμα τιμής - ειδικά αυτή την εποχή που το νευρικό μας σύστημα σμπαραλιάζεται ακούγοντας πόσες μίζες δόθηκαν για τα εξοπλιστικά. Ο Άκης - το έχω ξαναγράψει - δεν ήταν μόνος. Άλλωστε η Βουλή πρακτικά τον αθώωσε. Και τώρα δικάζεται μόνο για ξέπλυμα χρήματος. Οι στρατιωτικοί ή μη πολιτικοί συνεργοί του μπορούν να φάνε ισόβια, για τον «υπουργό Άκη» όμως τα περισσότερα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Δείτε το, λοιπόν, ως χρέος, σύντροφοι.

http://www.protagon.gr

Υγεία: Πώς θα ρίξετε τη χοληστερίνη

Όσο πολύτιμη είναι η χοληστερίνη για τον οργανισμό όταν βρίσκεται σε φυσιολογικά όρια, τόσο επιζήμια γίνεται όταν τα επίπεδά της αυξάνονται πάνω από τα επιτρεπόμενα όρια.

Μάθετε τι μπορείτε να κάνετε για να προστατέψετε την υγεία της καρδιάς σας.

- Υιοθετήστε μια ισορροπημένη διατροφή, εμπλουτισμένη με φρούτα, λαχανικά, ξηρούς

Η κρίση του Τύπου

Πολλά μπορεί να πει κανείς για την κρίση στον Τύπο και στα ΜΜΕ. Να αποδώσει ευθύνες, πολιτικές και άλλες, να κατηγορήσει εφημερίδες, έντυπα, τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, ακόμη και στις νεότευκτες ιντερνετικές εκδόσεις για μεροληπτική στάση και συμπεριφορά, για ιδεολογική παραμόρφωση και αδυναμία αποτύπωσης των πραγματικών συνθηκών στην Ελλάδα και στον κόσμο. 

Μπούσουλας...

Ο Ντερμπεντέρης, μετά από μία ευρεία περίληψη των όσων έλεγε όλο το χρόνο, πέρυσι ( για τους πολλούς και άδικους φόρους και την υπερφορολόγηση που μας έχει γονατίσει), έχασε ...τον μπούσουλα. 

Αντί να μας πει για το τι θα γίνει με τους 25.000 πολίτες που δεν πλήρωσαν- γιατί δεν είχαν - τον ΦΑΠ , άρχισε να λέει για τα φορολογικά μέτρα που γίνονται στο πόδι.

Το ξέρουμε. Με τους υπερφορολογημένους Έλληνες που στέγνωσαν και δεν έχουν πια τίποτα στην τσέπη για να πληρώσουν, τι γίνεται!...

http://nonews-news.blogspot.gr/

Απόλλων: Με προπονήσεις μέχρι το φιλικό με την Μπάνβιτ


Τελικά μόνο και μόνο με προπονήσεις θα πάνε οι «μελανόλευκοι» του Απόλλωνα μέχρι την ερχόμενη Παρασκευή που θα βάλουν μπροστά τη δοκιμασία των φιλικών αγώνων.

Αν και όπως έγινε γνωστό χθες, υπήρχε

Εικόνες από το μέλλον της Ελλάδας οι εξώσεις στην Ισπανία

 Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αρκεί μια ματιά στην Ισπανία για να μάθουμε τι θα ακολουθήσει την ειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να μην ανανεώσει το νόμο που προστατεύει την πρώτη κατοικία από πλειστηριασμούς. Οπότε, από την 1η Ιανουαρίου του 2014, σιγά – σιγά στην αρχή και με σαρωτικούς ρυθμούς στη συνέχεια οι τράπεζες θα αρχίζουν τις κατασχέσεις σπιτιών που είχαν αγοραστεί με δάνεια κι έχουν πάψει να εξυπηρετούνται, προχωρώντας ταυτόχρονα και στην έξωση των δανειοληπτών. 

Στην χώρα του Θερβάντες, με ένα ποσοστό ιδιοκατοίκησης κοντά στο 80% που συναγωνίζεται το ελληνικό, απαιτείται πολύ μεγάλη μεροληψία για να κατηγορήσει κανείς τους ίδιους τους Ισπανούς για τα δάνεια που πήραν. «Δεν θέλουμε μια χώρα προλετάριων, θέλουμε μια χώρα που να αποτελείται από ιδιοκτήτες σπιτιών», δήλωνε δημόσια το 1957 ο πρώτος υπουργός Κατοικίας του δικτάτορα Φράνκο. Η πιο πρόσφατη ώθηση στο (πολύ κοντινό μας) όνειρο κάθε Ισπανού να αποκτήσει το δικό του σπίτι δόθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 κι αμέσως μετά την υιοθέτηση του ευρώ. Ήταν η εποχή που η Γερμανία ξεπερνούσε την οικονομική της κρίση, διατάσσοντας την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να χαμηλώσει τα επιτόκια του ευρώ και πλημμυρίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τη Νότια Ευρώπη με φθηνό χρήμα. Στην Ισπανία (όπως και στην Ιρλανδία) ο πακτωλός πιστωτικού χρήματος κατευθύνθηκε κατά κύριο λόγο στην κατοικία, δημιουργώντας μια πρωτοφανή σε μέγεθος φούσκα. Εκτιμάται από το 1995 μέχρι πριν λίγα χρόνια το απόθεμα κατοικιών στην Ισπανία αυξήθηκε κατά 7 εκ., ενώ οι τιμές αυξήθηκαν κατά 220%!

Ρεκόρ ανεργίας κι εξώσεων

Αυτή η πορεία ανακόπτεται για πρώτη φορά με την κρίση του 2008 και απότομα όταν ξεκινάει η εφαρμογή των πρώτων μέτρων λιτότητας από την προηγούμενη κυβέρνηση του Θαπατέρο που ως αποτέλεσμα έχουν η Ισπανία να κατέχει επί χρόνια μεταξύ των χωρών της ΕΕ το χρυσό στην ανεργία (με ένα ποσοστό 26% που μεταξύ των νέων κάτω των 25 ετών γίνεται 57%), μέχρι που την πρώτη θέση κατέλαβε η Ελλάδα, εν προκειμένω με το σπαθί της, χωρίς εδώ να χρειαστούν ελληνοποιήσεις αλλοδαπών ή να ανιχνευθούν ύποπτες χημικές ουσίες. Το κοινωνικό δράμα των εξώσεων κάνει την εμφάνισή του στην Ισπανία το 2011 – 2012 όταν λήγει η διετία κατά την οποία οι άνεργοι λαμβάνουν, σύμφωνα με το νόμο, το σχετικό επίδομα. Από το 2008 μέχρι το 2012 οι εξώσεις έφθασαν τις 363.000, ενώ κάθε μέρα υπολογιζόταν ότι 80 οικογένειες διώχνονταν κακήν κακώς από τα σπίτια τους, κατ’ εντολήν της αστυνομίας, με τη συνοδεία της αστυνομίας.

Το διαδίκτυο πλημμύρισε από φωτογραφίες πυροσβεστών που έχοντας λυγίσει μπροστά σε τόση βία, έβαζαν τα κλάματα, γύριζαν την πλάτη, έβγαζαν το κράνος και πετώντας το δήλωναν ότι αρνιόνταν να συνεχίσουν να βοηθούν σε αυτό το καθόλα νόμιμο έγκλημα. Το κίνημα εναντίον των εξώσεων βρήκε υποστηρικτές όχι μόνο μεταξύ πυροσβεστών που σε δύο τουλάχιστον αυτόνομες περιφέρειες (Καταλονία και Κορούνια) ψήφισαν ότι αρνούνται να βοηθούν στο ξεσπίτωμα οικογενειών ανέργων και φτωχών, αλλά ακόμη και κλειδαράδων που επισήμως, μέσω των ενώσεων τους, ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται οι ίδιοι να αλλάξουν κλειδαριές σε σπίτια που μετά την κατάσχεση και την έξωση περνούν στην ιδιοκτησία των τραπεζών. Η ορμή του κινήματος κατά των εξώσεων και η τεράστια ανταπόκριση που συνάντησε στην ισπανική κοινωνία σχετίζεται σημαντικά με τις αλλεπάλληλες περιπτώσεις αυτοκτονιών που σημειώθηκαν όταν άνθρωποι χωρίς κανέναν πόρο και χωρίς καμία προοπτική πετιόνταν στον δρόμο σαν σκυλιά. Συγκλονιστική για παράδειγμα ήταν η περίπτωση ενός ζευγαριού συνταξιούχων από την Μαγιόρκα που έβαλε τέλος στην ζωή του τον Φεβρουάριο του 2012, όταν η τράπεζα προχώρησε στην κατάσχεση του σπιτιού που ζούσαν και ταυτόχρονα ενημερώθηκαν ότι συνεχίζουν να χρωστούν στην τράπεζα 84.000 ευρώ! Δεν ήταν μάλιστα η μοναδική περίπτωση…

Άστεγοι και με χρέος

Εκ των υστέρων, όταν πια ήταν αργά για να αντιδράσουν, οι περισσότεροι δανειστές μάθαιναν ότι στους όρους των δανείων που είχαν συμφωνήσει με τις τράπεζες περιλαμβανόταν κι η υποχρέωσή τους να αποζημιώσουν την τράπεζα στην περίπτωση που ακόμη και μετά την κατάσχεση η αξία του κατασχεθέντος σπιτιού υπολείπεται της αξίας του ανεξόφλητου δανείου! Έτσι οι τράπεζες, που εν τω μεταξύ χρηματοδοτήθηκαν με 41 δισ. τον Ιούνιο του 2012 για να αποφύγουν την χρεοκοπία, δεν αρκούνταν στην κατάσχεση του σπιτιού, αλλά ο δανειολήπτης, άστεγος πλέον πέρα κι από άνεργος στις περισσότερες περιπτώσεις, έπρεπε να συνεχίζει να εξοφλεί τις δόσεις του δανείου για ένα σπίτι που δεν είχε πια στην κατοχή του! Δεδομένης δε της φούσκας που δημιουργήθηκε την εποχή που «έβρεχε» δάνεια και της πτώσης στις τιμές των κατοικιών που ακολούθησε μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως ανάλογες περιπτώσεις (με την αξία του σπιτιού να είναι σημαντικά χαμηλότερη της αξίας του υπόλοιπου του δανείου) αποτελούσαν τον κανόνα κι όχι την εξαίρεση.

Οι κινητοποιήσεις των Ισπανών ενάντια στο αίσχος των εξώσεων κορυφώθηκαν στις αρχές της Άνοιξης όταν ενέταξαν στο οπλοστάσιό τους μια μορφή κινητοποίησης που είχε δοκιμαστεί μια δεκαετία πριν στην Αργεντινή: estraches στα ισπανικά. Στην πράξη, περικύκλωση των σπιτιών πολιτικών του κυβερνώντος δεξιού Λαϊκού κόμματος για να μάθει ο κόσμος ποιοί είναι αυτοί οι πολιτικοί που για χάρη των τραπεζών ξεσπιτώνουν τους φτωχούς. Υπό το βάρος αυτής της τεράστιας πολιτικής πίεσης που δέχθηκαν τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος κι αφού οι μέθοδοι καταστολής (με την αστυνομία να κόβει πρόστιμα στους διαδηλωτές ακόμη και 1.500 ευρώ και να σχηματίζει οδοφράγματα σε ακτίνα 300 μέτρων γύρω από κάθε σπίτι) απέτυχαν να αναστείλουν τις κινητοποιήσεις που κέρδιζαν συνεχώς σε επιρροή με το 80% των ερωτηθέντων να τις επιδοκιμάζουν, προχώρησαν σε ένα πολιτικό συμβιβασμό που μπορεί να θεωρηθεί μια πρώτη νίκη του κινήματος ενάντια στις εξώσεις. Για πολλούς αυτό το κίνημα ήταν η συνέχεια του κινήματος των Αγανακτισμένων και των Πλατειών που έκανε την εμφάνισή του το 2011.

Για το επίμαχο θέμα των εξώσεων οι Ισπανοί αφού επανειλημμένες φορές απέτρεψαν εξώσεις με την επιτόπια παρουσία τους κι ερχόμενοι σε σύγκρουση με την αστυνομία (που είναι περιττό να πούμε ότι δεν εξαντλούσε και την αυστηρότητά της), προέβησαν στην συλλογή υπογραφών κατ’ εφαρμογή μιας συνταγματικής πρόβλεψης που επιτρέπει να εισαχθεί νόμος στη Βουλή από την ίδια την κοινωνία, εάν μαζευτεί ο κατάλληλος αριθμός υπογραφών, όπως κι έγινε. Το κείμενο κάτω από το οποίο μάζεψαν 1,5 εκ. υπογραφές κατέληγε σε 3 αιτήματα: Διακοπή των κατασχέσεων και εξώσεων, παύση οποιασδήποτε απαίτησης της τράπεζας από τους δανειολήπτες όταν ολοκληρώνεται η κατάσχεση και άνοιγμα των ανοίκιαστων σπιτιών που έχουν υπό την κατοχή τους οι τράπεζες και αρνούνται να προσφέρουν για ενοικίαση. Η Στατιστική Υπηρεσία της Ισπανίας εκτιμά ότι το 14% του αποθέματος κατοικιών σε όλη τη χώρα ή 3,4 εκ. σπίτια παραμένουν ξενοίκιαστα και σφραγισμένα (την ίδια ώρα που οι άστεγοι φτάνουν τους 40.000 εκ των οποίων ο 1 στους 4 έχει αποκτήσει κάποιας μορφής τριτοβάθμια εκπαίδευση). Ο νόμος τον οποίο ψήφισε η Ισπανική Βουλή τον Απρίλιο του 2013 κι αφού το Νοέμβριο του 2012 είχε ψηφίσει έναν ακόμη σχετικό νόμο (ορισμό της αναποτελεσματικότητας) δεν περιελάμβανε κανένα από τα παραπάνω αιτήματα και χαρακτηρίστηκε ως χάνζαπλαστ σε αιμορραγία, μιας και εξαντλούσε την προστασία του σε ακραίες περιπτώσεις φτώχειας στους οποίους έδωσε μια περίοδο χάριτος δύο ετών. Ήταν ωστόσο μία πρώτη επιτυχία.

Γι’ αυτό, ακόμη και τώρα οι λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στις εξώσεις συνεχίζονται αμείωτες. Στα επιτεύγματα δε της οργάνωσης που έχει πρωτοστατήσει στο μπλοκάρισμα των εξώσεων (PAH) όπως ομολογείται από την ιστοσελίδα της (http://afectadosporlahipoteca.com/) περιλαμβάνεται η αποτροπή 725 εξώσεων. Ως τώρα…

Πηγή: leonidasvatikiotis

tvxs.gr

Κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι στην Υγεία

«Θερμός», ο Σεπτέμβριος για τον χώρο της Υγείας, καθώς γιατροί και εργαζόμενοι έχουν εξαγγείλει σειρά κινητοποιήσεων, αντιδρώντας στην αλλαγή χρήσης νοσοκομείων και στο μέτρο της κινητικότητας των εργαζομένων, το οποίο -όπως υποστηρίζουν- οδηγεί σε... κλείσιμο νοσηλευτικών ιδρυμάτων και στις απολύσεις προσωπικού.
Την αρχή έκαναν σήμερα οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία «Πολυκλινική» και «Αγία Βαρβάρα»,

Μπάσκετ: Στο πλευρό της Εθνικής μας για διάκριση και ο ΕΣΑΚΕ

Δίπλα στην προσπάθεια της Εθνικής ομάδας μπάσκετ στέκονται ο πρόεδρος Γ. Χαλβατζάκης και τα μέλη του Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ, στέλνοντάς τους ευχές για κάθε επιτυχία στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας.
Η ανακοίνωση του ΕΣΑΚΕ ανφέρει:
"Ολοι όσοι υπηρετούμε το άθλημα είμαστε

Ο Ρέστης δάνειζε τον ΔΟΛ όταν ήταν μέτοχός του

Υπέρογκα δάνεια, περισσότερα από τα μέχρι σήμερα γνωστά, για λογαριασμό οργανισμών των οποίων ο επιχειρηματίας Βίκτωρας Ρέστης ήταν μέτοχος ή μέλος του διοικητικού συμβουλίου, είχε εκδώσει η δικής του ιδιοκτησίας τράπεζα First Business Bank. Μεταξύ αυτών κι ένα δάνειο ύψους περίπου 8 εκατ. ευρώ στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη (ΔΟΛ), την περίοδο κατά την οποία ο Ρέστης ήταν βασικός μέτοχος και μέλος της διοίκησης. Επίσης υπάρχει δάνειο που δόθηκε εκτός τραπεζικής πρακτικής στην εταιρεία DA Ανώνυμη Εκδοτική Εμπορική Εταιρεία, που εκδίδει την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ. Πρόκειται για δύο δάνεια τα οποία περιλαμβάνονται στη δικογραφία της First Business Bank, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν έχουν δημοσιευθεί περισσότερα στοιχεία γι΄αυτά.

Σύμφωνα με στοιχεία της δικογραφίας που αποκαλύπτει το thepressproject.gr, η First Business Bank ενέκρινε χρηματοδότηση με κάλυμμα μετρητά, τα οποία δεν αφορούν σε ίδια διαθέσιμα των εταιριών, αλλά στο προϊόν του δανείου. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις το προϊόν της κατάθεσης αποδεσμεύεται σταδιακά με συνέπεια η εγκριθείσα χορήγηση να παραμένει χωρίς εξασφάλιση.

Για τη δανειοδότηση του ΔΟΛ αναφέρεται ότι: η Τράπεζα χορήγησε μακροπρόθεσμα δάνειο ποσού 8 εκατ. ευρώ στο ΔΟΛ Α.Ε. διάρκειας 7 ετών με αποπληρωμή κεφαλαίου στη λήξη (Ιούλιος 2018) με επιτόκιο euribor 3 μηνών πλέον περιθωρίου 4% και εισφοράς του Ν. 128/75. Το δάνειο χορηγήθηκε με σκοπό την υλοποίηση του προγράμματος αναδιοργάνωσης και εξυγίανσης των εταιριών του ομίλου ΔΟΛ Α.Ε. Ως εξασφάλιση προβλεπόταν η λήψη ισόποσης κατάθεσης.

Επιπλέον παρατηρείται ότι:

1. Ο όμιλος Ρέστη κατείχε το 19,23% των μετοχών του ΔΟΛ Α.Ε. ενώ παράλληλα τα χαρακτηριστικά της εν λόγω χορήγησης κρίνονται ιδιαιτέρως ευνοϊκά για μία ζημιογόνα εταιρία που δραστηριοποιείται σε έναν ιδιαίτερα επηρεασμένο από την οικονομική κρίση κλάδο. Καθίσταται συνεπώς απαραίτητη η ένταξή της στα χρηματοδοτικά ανοίγματα του ομίλου Ρέστη.

2. Η χρηματοδότησή της εταιρίας στη βάση της προόδου του προγράμματος αναδιοργάνωσης είναι γενική και δεν μπορεί εύκολα να αξιολογηθεί και να επιβεβαιωθεί. Η χρηματοδότηση θα πρέπει να αφορά συγκεκριμένα αντικείμενα/προγράμματα τα οποία θα πρέπει να είναι ελεγμένα εκ μέρους της τράπεζας.

3. Δεν υπάρχει δεσμευμένη κατάθεση από ίδια διαθέσιμα της εταιρίας αλλά το προϊόν του δανείου έγινε κατάθεση σε δεσμευμένο λογαριασμό από τον οποίο γίνονται σταδιακά οι εκταμιεύσεις. Αποτέλεσμα αυτό το δάνειο είναι ανεξόφλητο κατά το ήμισυ.

4. Μία εκ των τριών εκταμιεύσεων στις 28.9.2011 ποσού 1,25 εκατ. ευρώ εγκρίθηκε με καθυστέρηση από την Επιτροπή δανείων (ημερομηνία έγκρισης 22.11.2011). Αίτημα της εταιρίας από 20.12.2011 για εκταμίευση του υπόλοιπου ποσού 4,25 εκατ. ευρώ του εγκριθέντος ορίου μέχρι το πέρας του ελέγχου δεν είχε εγκριθεί να εκταμιευθεί.

5. Δεν αναφέρεται ο λόγος αποπληρωμής του δανείου με μία πληρωμή στη λήξη του μετά από επτά έτη, ούτε οι πηγές, προέλευσης των ταμειακών ροών αποπληρωμής του. Αν ληφθούν υπόψη και τα δυσμενή στοιχεία του ομίλου, η αποπληρωμή τίθεται εν αμφιβόλω.

6. Το επιτόκιο χορήγησης euribor 3 μηνών και περιθώριο 4% βάσει των οικονομικών στοιχείων του ομίλου ΔΟΛ, αλλά και γενικότερα της τραπεζικής πρακτικής με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες θεωρείται ευνοϊκό. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι η δεσμευμένη κατάθεση ποσού 4,25 εκατ. ευρώ προσφέρει επιτόκιο 3,02% γεγονός που μειώνει ακόμα περισσότερο το περιθώριο κέρδους της τράπεζας.

7. Μέχρι 30.4.2012 δεν είχαν πληρωθεί τόκοι συνολικού ποσού 241 χιλιάδων ευρώ, οι οποίοι αφορούν το εάμηνο 31.10.2011 έως 30.4.2012 και ως εκ τούτου θα πρέπει να παύσει ο εκτοκισμός της απαίτησης (άρθρο 88 του Ν. 3601/2007).

8. Λόγω των απλήρωτων τόκων της μη εκταμίευσης του συνόλου του δανείου των δυσμενών οικονομικών στοιχείων της εταιρίας και του ομίλου, της μη ύπαρξης εξασφαλίσεων και συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής προτείνεται ο σχηματισμός πρόβλεψης σε ποσοστό 25% επί της ακάλυπτης απαίτησης 3,991 εκατ. ευρώ.

9. Αναφορικά με την ΠΔ/ΤΕ 2442/99 η τράπεζα κατατάσσει τη χρηματοδότηση στην κατηγορία των ενήμερων απαιτήσεων ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στην κατηγορία των απαιτήσεων με καθυστέρηση 3-6 μήνες.

Ο Ρέστης είναι προφυλακισμένος από τον περασμένο Ιούλιο και κατηγορείται ότι μαζί με τους συνεργάτες του Αναστάσιο Πάλλη και Δημήτρη Καλλιμάνη υπεξαίρεσε χρήματα της τράπεζας μέσω δανειοδότησης. Στην αποκάλυψη αυτή είχε προχωρήσει ο πρόεδρος της Αρχής για το Ξέπλυμα Βρώμικου Χρήματος, Παναγιώτης Νικολούδης, ο οποίος σε πόρισμά του κατέγραφε τη διαδρομή δανείου ύψους 5,8 εκατ. ευρώ που είχε χορηγηθεί από την τράπεζα First Business Bank του ομίλου Ρέστη σε εταιρία συμφερόντων της ίδιας οικογένειας.

Ειδικότερα, στο πόρισμά του ο κ. Π. Νικολούδης διαπίστωνε ότι το επίμαχο δάνειο χορηγήθηκε από τη συγκεκριμένη τράπεζα στην εταιρεία AAM Holding τη 13η Ιουνίου 2012 με τη μορφή κεφαλαίου κίνησης. Το χρηματικό ποσό, σε ένα μήνα, φέρεται να κατέληξε στην εταιρεία BSR Fund S.A., το διοικητικό συμβούλιο της οποίας αποτελείτο από μέλη της οικογένειας Ρέστη. Στη διαδρομή των 5,8 εκατ. ευρώ από την ΑΑΜ Ηolding στην BSR Fund S.A. μεσολάβησε, μεταξύ άλλων, η Ronda Shipmanagement Inc., που έχει έδρα τη Λιβερία και ήταν υπό τον έλεγχο του Αναστάσιου Πάλλη.

http://www.koutipandoras.gr/

Κοινωνική ατζέντα ψάχνει η κυβέρνηση

«Κοινωνική ατζέντα», που θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να ξεφύγει από τις συμπληγάδες του φθινοπώρου, σχεδιάζουν στο Μέγαρο Μαξίμου - και τα βασικά σημεία της εξετάστηκαν στη νέα συνάντηση που είχαν χθες το απόγευμα ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος.
Σύμφωνα με πληροφορίες, κοινή συνισταμένη των δύο εταίρων - η οποία θα καταγραφεί και από το βήμα της ΔΕΘ το προσεχές Σαββατοκύριακο - είναι ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να καταρτίσει ένα νέο προγραμματικό πλαίσιο που θα σηματοδοτεί και τον σταδιακό απεγκλωβισμό της χώρας από τα Μνημόνια.

Κοσμήματα εμπνευσμένα από τρόφιμα!

Ο Ιάπωνας καλλιτέχνης Hatanaka πρωτοτυπεί καθώς εμπνέεται από καθημερινά τρόφιμα και δημιουργεί μια σειρά κοσμημάτων με την ονομασία Fake Food. Σκουλαρίκια-μπέικον ή σαλάμι, αυγά μάτια αλλά και... σούσι έχουν την τιμητική τους, ενώ τα χάμπουργκερ, η πίτσα και οι πιπεριές βρίσκουν τη θέση τους σε διάφορα αξεσουάρ που κοσμούν το γυναικείο σώμα. Φρούτα και λαχανικά μεταμορφώνονται σε εντυπωσιακά κολιέ και δίνουν μια μοδάτη

ΟΗΕ: Ξεπέρασαν τα δύο εκατ. οι πρόσφυγες από τη Συρία

Ο αριθμός των σύρων προσφύγων ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια, ανακοίνωσε η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες υπενθυμίζοντας ότι πριν από έναν χρόνο ο αριθμός των προσφύγων ήταν 230.671 άτομα.
Εδώ και ακριβώς έναν χρόνο, ο αριθμός των προσφύγων στις γειτονικές χώρες της Συρίας ανερχόταν σε 230.671 και 1,8 εκατομμύριο πρόσφυγες έχουν φθάσει κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, αναφέρεται στην ανακοίνωση της Υπατης Αρμοστείας.

Της ... τρόϊκας!...

Οι απαιτήσεις της τρόϊκας (να κλείσουν οι αμυντικές βιομηχανίες και να μην αποζημιωθούν οι εργαζόμενοι), κρίθηκαν σκληρές και "απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες από την κυβέρνηση" .

Μπα; Από... πότε Σαμαράς και Βενιζέλος γίναν τόσο μάγκες; Γιατί, μέχρι τώρα, καταπίνουν αμάσητα, αυτοί και η κυβέρνησή τους, τα όσα ζητάνε οι τροϊκανοί.

Κατα τ΄άλλα, οι φιλότιμες προσπάθειες του Mega να τους παρουσιάσει ως πολιτικούς άνδρες με τσαμπουκά, μόνο για γέλια είναι...

http://nonews-news.blogspot.gr/

Εθνική ομάδα: Ο Σάντος δεν υπολογίζει για τα επόμενα ματς τον Αθανασιάδη


Οι ενοχλήσεις που νιώθει στους κοιλιακούς ο Στέφανος Αθανασιάδης, υποχρέωσαν τον παίκτη του ΠΑΟΚ να μην ενσωματωθεί με την αποστολή της εθνικής ομάδας για τα επερχόμενα παιχνίδια το Λιχνενστάιν και τη Λετονία, αντίστοιχα

Επιμήκυνσης το ανάγνωσμα

Photo: melò @flickr
Γιάνης Βαρουφάκης

Η επιμήκυνση του χρέους που μαγειρεύεται για την Άνοιξη του 2014 (βλ. εδώ για τους λόγους) απειλεί τη χώρα με καθεστώς μόνιμης χρεο-δουλοπαροικίας. Αν απλά μας επιτρέψουν (όπως σχεδιάζουν) να αναβάλουμε την καταβολή των 26 δισ. που, σύμφωνα με το ισχύον Μνημόνιο, πρέπει να τους καταβάλουμε έως το τέλος του 2016, και επεκτείνουν τις αποπληρωμές μας για μερικές ακόμα δεκαετίες, οι πιθανότητες σταθεροποίησης (περί ανάπτυξης δεν πρέπει καν να μιλάμε) εκμηδενίζονται.

Το εκκολαπτόμενο σενάριο έχει ως εξής: Το «κενό» έως την Άνοιξη του 2014, το οποίο κατά τη δική μου εκτίμηση αγγίζει τα 10 δισ., θα «καλυφθεί» με έκδοση τραπεζογραμματίων και επιδρομή στο κονδύλι που απομένει από τα 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (κάτι που θα κάνουν επειδή γνωρίζουν πως, ακόμα κι αν έδιναν όλα τα 50 δισ. στις τράπεζες, και πάλι οι τράπεζες ια παραμείνουν σε νεκροζώντανη κατάσταση). Για μετά την Άνοιξη του 2014, δεν προβλέπεται (ευτυχώς) κανένα νέο δάνειο. Όμως τα 26 δισ. που έχουν λαμβάνειν από το ελληνικό δημόσιο έως το τέλος του 2016 θα μετακυλιστούν στο μέλλον, με εξαίρεση το μέρος τους που οφείλουμε στο ΔΝΤ (το οποίο θα πρέπει να χρηματοδοτήσει η Ευρώπη άμεσα ή έμμεσα). Παρ' όλο που δεν θα δίνονται νέες δόσεις, η τρόικα θα μας επισκέπτεται κάθε τρεις και λίγο (με ή χωρίς το ΔΝΤ να συμμετέχει σε αυτήν, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η κόντρα ΔΝΤ-Βερολίνου). Από αυτές τις «αξιολογήσεις» της τρόικας θα εξαρτάται αν θα «επιτρέπεται» στο ελληνικό δημόσιο να αποπληρώνει τα χρέη του προς την Ευρώπη με τους αργούς ρυθμούς που συμφωνήθηκαν. Ενώ έως τώρα η τροϊκανή απειλή προς την ελληνική κυβέρνηση ήταν ότι δεν θα δοθεί η επόμενη δόση, η απειλή του μέλλοντος θα είναι ότι θα απαιτηθεί μια μεγαλύτερη δόση (από εμάς προς εκείνους).

Κάτι τέτοιο θα εξασφαλίσει στη χώρα τη μόνιμη κρίση. Η μόνη περίπτωση να μας αφήσει η επιμήκυνση περιθώριο αναπνοής είναι να συνδεθούν υπό τη μορφή δεσμευτικής συνθήκης με τους δανειστές οι μελλοντικές αποπληρωμές με ρήτρα μεγέθυνσης και προσυμφωνημένο ποσοστό αποπληρωμών ως προς το ΑΕΠ. Χωρίς τροϊκανές επισκέψεις από τις οποίες να εξαρτάται η εφαρμογή της συμφωνίας.

Για να το πω διαφορετικά, εφόσον το Βερολίνο δεν θέλει να ονομάσει κούρεμα το επερχόμενο κούρεμα, τότε να δεσμευτούν σε αποπληρωμές που θα εξελίσσονται στο διηνεκές με τρόπο αυτοματοποιημένο. Να συναφθεί μια ξεκάθαρη συμφωνία που να δένει τον ρυθμό αποπληρωμής με την εξέλιξη του ΑΕΠ χωρίς αξιολογήσεις και όρους.

Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε εμπιστοσύνη στους επενδυτές παρά το τεράστιο ποσοστό χρέους. Θα τους έδινε καθαρή εικόνα των υποχρεώσεων της χώρας για κάθε μήνα που έρχεται και για δεκαετίες μπροστά. Θα εξασφάλιζε πως δεν θα εξαρτάτο η μοίρα της χώρας από τη μήνα-προς-μήνα εξέλιξη των κεφιών του Βερολίνου – ούτε και από τις βουλές της όποιας τρόικας.

Θα μου πείτε, και τότε πώς θα πειθαρχείται η ελληνική κυβέρνηση; Πώς θα εμποδιστεί η δημιουργία νέων ελλειμμάτων, ιδίως σε προεκλογική περίοδο; Η απάντηση, απλή: Θα πειθαρχείται από το γεγονός πως η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να δανείζεται ώστε να δημιουργεί νέα ελλείμματα. Θα είναι, επί της ουσίας, εκτός αγορών στο διηνεκές.

Βέβαια, και αυτό να γίνει, δεν αρκεί. Όσο οι τράπεζες παραμένουν νεκροζώντανες και όσο βασιζόμαστε αποκλειστικά στο αμαρτωλό ΕΣΠΑ για δημόσιες επενδύσεις, η οικονομία μας θα παραπαίει. Τουλάχιστον όμως ένα τέτοιο δεσμευτικό σχέδιο άνευ όρων αυτοματοποιημένων μελλοντικών αποπληρωμών θα βοηθούσε. Είναι το ελάχιστο που πρέπει να απαιτήσει η κυβέρνηση από ένα Βερολίνο που αποδέχεται, σιωπηλά, την ανάγκη κουρέματος, αλλά θέλει να το ονομάσει κάτι άλλο.

http://www.protagon.gr/