Μεταφερθήκαμε στο www.radiogamma.gr

Διαιτησία: Η πρώτη του συνδέσμου Αχαϊας στο μπάσκετ

 
H πρώτη υποχρεωτική συγκέντρωση των μελών του Συνδέσμου διαιτητών μπάσκετ Αχαϊας για την χρονιά 2013-14 μετατίθεται για την Δευτέρα 16-9-2012 και ώρα 19.30.
Στις 9-9-13 ημέρα Δευτέρα και ώρα

H ενδεκάδα του Μαξίμου από πολιτικούς και τεχνοκράτες που θα αντιμετωπίσει την Τρόικα

Με στόχο να πείσει το κλιμάκιο της Τρόικα ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται νέα μέτρα το Μέγαρο Μαξίμου ετοιμάζει μια ενδεκάδα που αποτελείται από πολιτικούς και τεχνοκράτες οι οποίοι και θα καθίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης οπό τις 22 Σεπτεμβρίου.

ΕΠΣ Αχαϊας: Στην Ακράτα νέος πρόεδρος ο Γιάννης Παπαπέτρου!

Ο Γιάννης Παπαπέτρου είναι ο νέος πρόεδρος της Ακράτας, όπως αποφασίστηκε ομόφωνα από τα μέλη του συλλόγου στο τελευταίο συμβούλιο.
Ο πρώην ισχυρός παράγοντας του Παναιγιαλείου, που σημειωτέον κατάγεται και από την Ακράτα, διαδέχθηκε

Γερμανικό debate: «Δεν θα είναι συνάντηση για καφέ»

Απόψε η τελευταία ευκαιρία για τον υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών Στάινμπρουκ να ανακτήσει έδαφος στις δημοσκοπήσεις. Αναμένεται επιθετικός και πιεστικός προ την Μέρκελ να δώσει απαντήσεις. Θα καταφέρει το ακατόρθωτο;

Γιορτή αποφοίτων λυκείων Αλεξανδρουπόλεως....1981

του Μάνδαλου Παναγιώτη
Με πολύ κέφι και πολλούς παλιούς συμμαθητές σε γνωστό παραλιακό καφέ της Αλεξανδρούπολης, σε ένα μαγευτικό χώρο, μετά από 32 ολόκληρα χρόνια πραγματοποιήθηκε στις 31/8/2013, η συνάντηση των συμμαθητών και συμμαθητριών που αποφοίτησαν από τα τότε δύο λύκεια της πόλης το 1981.

ΣΟ Πατρών: Διοργανώνει 14 σκακιστικά τουρνουά από τα μέσα Σεπτεμβρίου

Σειρά 14 συνολικώς τουρνουά ράπιντ και μπλιτς εναλλασσόμενα, θα ξεκινήσουν στην Σκακιστική Στοά από τον Σκακιστικό Ομιλο Πατρών στις 13 Σεπτεμβρίου και θα ολοκληρωθούν στις 20 Δεκεμβρίου. 
Τα ράπιντ θα είναι τουρνουά των 6

Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης βγήκε περιπολία στα θαλάσσια σύνορα με σκάφος του Λιμενικού ΦΩΤΟ

Νυχτερινή περιπολία στα θαλάσσια σύνορα, στην περιοχή της Μυτιλήνης, πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της νύχτας με σκάφος του Λιμενικού Σώματος ο υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

Προσφορές ακινήτων που θυμίζουν... πιτσαρία! Στις τρεις μεζονέτες η μία δώρο!


Απίστευτα περιστατικά καταγράφονται στην αγορά ακινήτων με ορισμένους κατασκευαστές ακινήτων στην προσπάθειά τους να «ξεφορτωθούν» τα απούλητα κτίρια, προχωρούν σε προσφορές που έχουμε συνηθίσει στις...πιτσαρίες. Στις τρεις μεζονέτες η μια δώρο!

Παναχαϊκή: Παρουσιάζει αύριο επίσημα Γκαντιάγκα και Μπόζιτς

Τα δύο τελευταία κομμάτια στο ρόστερ της πρόσθεσε η Παναχαϊκή όπως γράψαμε και χθες, με τους Σέικ Γκαντιάγκα και Μάριο Μπόζιτς.
Και αν για τον Σενεγαλέζο πρώην μέσο του Εργοτέλη η μεταγραφή ήταν αναμενόμενη, αυτή του 30χρονου διεθνούς Βόσνιου ήταν έκπληξη και προκάλεσε αίσθηση μεγάλη

Γιόγκα πάνω στην εν κινήσει μηχανή

Ο Yogaraj C P από την Ινδία έκανε 23 συνεχόμενες στάσεις της γιόγκα ενώ η μηχανή του βρισκόταν εν κινήσει.

Έρχεται το Skype 3D. Γιατί;

10 χρόνια πριν, η λέξη Skype ήταν ένας παράξενος νεολογισμός, που έψαχνε χώρο στον δειλά αναπτυσσόμενο, τότε, κλάδο των VOIP επικοινωνιών.
Σήμερα είναι ένας κολοσσός με 300 εκατομμύρια χρήστες, που κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας μίλησαν συνολικά 1,4 τρισεκατομμύρια λεπτά. Η συμβατική τηλεφωνία έφτασε στα 300 εκατομμύρια χρήστες μετά από 104 χρόνια και η κινητή μετά από 25. Οπότε, κάτι έκαναν εκεί στο Skype...

Με τις κλωτσιές έδιωξαν την βουλευτίνα του μπλε μαντριού, Αντωνίου, από το Βίτσι...

Κακήν κακώς έφυγε από το Βίτσι η βουλευτίνα του μπλε μαντριού Καστοριάς, η Αντωνίου, μετά απο τις εντονότατες αντιδράσεις του κόσμου... Προφανώς μας περνάνε για μεγάλους μακάκες, αφού για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ μερίμνησε ο πρόεδρος της βουλής, ο βαρύμαγκας ο Μεϊμαράκης,

Πασκάλ Λαμί: Η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για την δυστυχία της Ελλάδας

«Η ιστορία παρουσιάζει πάντα κάποια στιγμή τον λογαριασμό για τα σφάλματα», επισημαίνει ο απερχόμενος πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας

«Η Γερμανία έχει (και αυτή) ευθύνη για την δυστυχία της Ελλάδας», δηλώνει ο απερχόμενος πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας Πασκάλ Λαμί και αναφέρει ότι κατά την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη το Βερολίνο δεν ήλεγξε λεπτομερώς τα βιβλία, ενώ αργότερα άμβλυνε το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Γυμναστική: 11η θέση στο ανσάμπλ η εθνική ομάδα

Την 11η θέση κατέλαβε η Εθνική ομάδα ανσάμπλ στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ρυθμικής γυμναστικής του Κιέβου, ισοφαρίζοντας το καλύτερο πλασάρισμα της τελευταίας οκταετίας στον θεσμό. Η ελληνική ομάδα (Σταυρούλα Σαμαρά, Ελένη Δόικα, Αλίκη Σμυρλή, Ζωή Κοντογιάννη, Ιωάννα Αναγνωστοπούλου) τερμάτισε 11η μεταξύ 29 χωρών

Τίτλοι τέλους για την ελληνική έκδοση του Μίκυ Μάους

Αθήνα
Τη διακοπή της έκδοσης των περιοδικών κόμιξ ανακοίνωσε με ανάρτησή του στο Facebook ο εκδότης Χρήστος Τερζόπουλος. Ανάμεσά τους τα θρυλικά Μίκυ Μάους, Κόμιξ, Κλασικά, Ντόναλντ, Αλμανάκο.

Κατά της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία το Βατικανό

Ημέρα Προσευχής και Νηστείας στον κόσμο για την ειρήνη στη Συρία και σε όλη τη Μέση Ανατολή κήρυξε σήμερα ο Πάπας την 7η Σεπτεμβρίου

Ημέρα Προσευχής και Νηστείας στον κόσμο για την ειρήνη στη Συρία και σε όλη τη Μέση Ανατολή κήρυξε σήμερα ο Πάπας την 7η Σεπτεμβρίου, απευθυνόμενος σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στην πλατεία του Αγίου Πέτρου.

Συναγερμός στο νοσοκομείο Κέρκυρας λόγω κρούσματος του ιού του Δ.Νείλου

Αθήνα
Μιά 19χρονη τουρίστρια, με ιό του Δυτικού Νείλου, που νοσηλεύτηκε για λίγες ώρες στην Κέρκυρα, έχει θέσει σε συναγερμό το Νοσοκομείο του νησιού.

ΦΩΤΟ-Το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο

ΦΩΤΟ-Το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο
 Βρίσκεται στην πόλη Τσενγκντού της Κίνας και παρόλο που το ύψος του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο (μόλις… 100 μέτρα) διακαιούται τον τίτλο του μεγαλύτερου κτηρίου στον κόσμο.
Με μήκος που φτάνει τα 500 μέτρα και πλάτος άλλα 400 το New Century Global Center καλύπτει επιφάνεια μεγαλύτερη του ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου. Πιο συγκεκριμένα η συνολική του επιφάνεια είναι 1,76 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα, όσο περίπου 250 γήπεδα ποδοσφαίρου.

Στίβος: Η Στεργίου 5η θέση με 1.85μ. σε διεθνείς αγώνες

Πέντε Έλληνες αθλητές συμμετείχαν στην μικτή βαλκανική ομάδα που έλαβε μέρος στο Βάλενς της Γαλλίας σε μια διοργάνωση με ομαδικό χαρακτήρα στο Decanation 2013.
Ο Κώστας Δουβαλίδης ήταν τέταρτος στα 110 μ. εμπ. με 13.65, σε μια κούρσα,

7 υπερτροφές του Σεπτεμβρίου Εκμεταλλευτείτε το Σεπτέμβρη για να απολαύστε φρούτα και λαχανικά της εποχής με σημαντικά οφέλη για την υγεία.

Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και η εποχή που διανύουμε σηματοδοτεί το τέλος ή την αρχή για μερικές τροφές που είναι ιδιαίτερα ωφέλιμες για την υγείας μας. Μπορούμε λοιπόν να απολαύσουμε για μερικές εβδομάδες ακόμη τα φρούτα και τα λαχανικά του καλοκαιριού και να υποδεχτούμε τα φθινοπωρινά, που έχουν αρχίσει να ωριμάζουν.

Τρίαθλο Αντιρρίου: Πανελλήνιο ενδιαφερον και πολλές συμμετοχες

Ολοκληρώθηκε επιτυχως το πρωτο άτυπο Τριαθλο Αντιρριου με πολλές συμμετοχες από όλη την Ελλάδα.
Ο Α.Σ Φαέθων Αντιρρίου που ήταν ο κεντρικός διοργανωτής μαζί με τον Ατρόμητο Αντιρρίου, τον Φυσιολατρικό Ομιλο Αριστοτέλη και τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Αντιρρίου Καστέλλι αποδείχτηκαν

Στη Δικαιοσύνη προσφεύγουν οι πρυτάνεις για τη διαθεσιμότητα

Δεν θα απαντήσουν στο έγγραφο του υπουργείου Παιδείας με το οποίο τους καλεί να υποδείξουν κατηγορίες εργαζομένων που θα μπορούσαν να τεθούν σε διαθεσιμότητα

Την απόφαση να προσφύγουν στη δικαιοσύνη προκειμένου να αποτρέψουν τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων έλαβαν οι πρυτάνεις των ΑΕΙ στην 73η Σύνοδό τους που πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα.

Κλείδωσαν επενδύσεις 230 εκατ. στον ΟΛΠ Η συμφωνία με την Cosco οδηγεί σε ιδιωτικοποίηση

Υπεγράφη χθες και ανακοινώθηκε από τον ΟΛΠ ΟΛΠ+0,72%το πρακτικό φιλικού διακανονισμού με την Cosco-ΣΕΠ, που φέρνει στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας νέες επενδύσεις ύψους 230 εκατ. ευρώ, ανεβάζει τη δυναμικότητα του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων του ΟΛΠ στα 6,2 εκατ. TEU και ανοίγει το δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού.

Χώρα... γερόντων η Ελλάδα

Χώρα γερόντων η Ελλάδα
Χώρα γερόντων, με υψηλή μέση ηλικία πληθυσμού, με τάση προς τον έγγαμο βίο αλλά με χαμηλό ποσοστό γονιμότητας και με υπεροχή του «ασθενούς» φύλλου, αναδεικνύεται με το πέρασμα των χρόνων η Ελλάδα.
Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε πρόσφατα η Ελληνική Στατιστική Αρχή, τα οποία βασίζονται στην απογραφή του 2011, είναι άκρως εντυπωσιακά. Σκιαγραφούν την εικόνα του ελληνικού πληθυσμού, τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον, ενώ τα συμπεράσματα αυτά μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προβληματισμού για την επίσημη πολιτεία.

Ποδόσφαιρο: Επιμένει η Τζένοα! 4.000.000 ευρώ και τον Τραορέ για Φετφατζίδη

Η Τζένοα είναι αποφασισμένη να εξαντλήσει τις πιθανότητες απόκτησης του Γιάννη Φετφατζίδη και όπως αναφέρουν οι Ιταλοί προσφέρει εκτός από τα 4 εκ. ευρώ και τον Μπακαγιέ Τραορέ για τον οποίο ενδιαφερόταν ο Ολυμπιακός.

Κρίσιμες είναι οι επόμενες ώρες για το θέμα

Συμφωνία ΗΠΑ - Ελβετίας για το τραπεζικό απόρρητο Ελβετικές τράπεζες θα αποκαλύψουν περιουσιακά στοιχεία που έκρυβαν αμερικανοί πελάτες

Την πληρωμή υψηλών προστίμων από τις ελβετικές τράπεζες για μυστικούς λογαριασμούς αμερικανών πελατών τους προβλέπει συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ελβετίας.

Το τελευταίο «χαρτί», των εκλογών, παίζει τώρα ο Σαμαράς

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/ FosPhotos
Το «χαρτί» της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες διαρρέει ότι είναι  έτοιμος να πετάξει ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στην τρόικα, αν στην επίσκεψη της επιμένει στα νέα, επώδυνα μέτρα που ζητάει για την περίοδο 2015-2016.

 Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή της Κυριακής» ο Αντώνης Σαμαράς θα στείλει αυτό το μήνυμα στους εκπροσώπους της τρόικας που αναμένονται στην Αθήνα στο τέλος Σεπτεμβρίου.  'Οπως ήδη έχει σημειωθεί σε αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Tvxs, στο σχεδιαζόμενο πακέτο μέτρων περιλαμβάνονται νέες περικοπές συντάξεων και εφάπαξ, περαιτέρω μειώσεις του κόστους εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, παρεμβάσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα και απαίτηση να μετατραπούν σε απολύσεις οι περισσότερες "διαθεσιμότητες" .

Ο πρωθυπουργός φέρεται να έχει επισημάνει σε Βρυξέλλες και Βερολίνο πως δεν είναι δυνατή η εφαρμογή νέων μέτρων καθώς η δικομματική κυβέρνηση θα κινδυνεύσει με απώλεια της δεδηλωμένης και η χώρα θα οδηγηθεί άμεσα σε πρόωρες εκλογές. Επιπλέον η κυβέρνηση κατά τη διαπραγμάτευση με την τρόικα θα επικαλεστεί πως ενδεχόμενο νέων μέτρων θα προκαλέσει νέες απεργιακές κινητοποίησης και ενίσχυση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Το δημοσίευμα δεν εξηγεί γιατί η τρόικα θα παίξει το χαρτί Σαμαρά, την στιγμή που θα έχουν διεξαχθεί οι γερμανικές εκλογές και μια νέα,ανοιχτή πολιτική κρίση στην Ελλάδα δεν θα δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα στο Βερολίνο. Αντίθετα μάλιστα, στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να εκτιμούν ότι η γερμανική ηγεσία ίσως επιδιώξει το ξεκαθάρισμα του ελληνικού τοπίου με εκλογές, όπως άφησε να εννοηθεί στην ομιλία του στην ΚΕ ο Αλέξης Τσίπρας. (περισσότερα εδώ)

Οι διαφορές Σαμαρά- Στουρνάρα και το "θαύμα" του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Ο Α. Σαμαράς, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα της Καθημερινής, έχει ενημερώσει τον Γιάννη Στουρνάρα πως το ζήτημα των νέων μέτρων θα πρέπει να μείνει «εκτός ατζέντας» στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ωστόσο ο υπουργός Οικονομικών διατηρεί επιφυλάξεις αν αυτό το αίτημα μπορεί να υλοποιηθεί ενόψει της διαμόρφωσης του νέου Μεσοπρόθεσμου.

Ως καταλύτης των εξελίξεων παρουσιάζεται η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του τόνισε πως αυτός είναι και ο βασικός στόχος της κυβέρνησης. Σε περίπτωση που επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα τότε η ελληνική κυβέρνηση θα μπορέσει τους πρώτους μήνες του 2014 να προσφύγει στις αγορές για αναζήτηση χρήματος. Ολοι όμως ξέρουν ότι το πλεόνασμα αυτό δεν στηρίζεται σε γερές βάσεις, αλλά στην δημιουργική λογιστική, η εφαρμογή της οποίας έχει αναγκαστικά  περιορισμένη διάρκεια.

Στόχος πάντως της κυβέρνησης είναι, αν το "θαύμα" γίνει, να  υποστηρίξει ότι θα καλύψει το χρηματοδοτικό κενό για τη διετία 2014 - 2015 χωρίς πρόσθετο δανεισμό από την Ε.Ε. , ώστε  η ΝΔ να προσφύγει στις κάλπες με σύνθημα «όχι νέο Μνημόνιο, όχι νέα μέτρα».

Όμως και ο Ευάγγελος Βενιζέλος φέρεται να μην αποκλείει το ενδεχόμενο των τριπλών εκλογών τον Μάιο αν και σύμφωνα με τις πληροφορίες θα προτιμούσε η παρούσα κυβέρνηση να ολοκλήρωνε την τετραετία. Πηγές από το ΠΑΣΟΚ αναφέρουν πως σαφής εικόνα για το αν ο Αντώνης Σαμαράς έχει στο μυαλό του τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών θα υπάρχει περί τα τέλη του χρόνου.

Στοιχείο που θα δείξει τις προθέσεις, όπως υποστηρίζουν οι ίδιες πηγές, είναι η τροποποίηση ή όχι του υφιστάμενου εκλογικού νόμου επί το αναλογικότερον. Αν ο πρωθυπουργός προωθήση την τροποποίηση του εκλογικού νόμου τότε, αναφέρουν, σημαίνει ότι έχει επιλέξει την εξάντληση της τετραετίας. Σε αντίθετη περίπτωση η προσφυγή στις κάλπες το Μάιο είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο με τον Αντώνη Σαμαρά να επιδιώκει την αυτοδυναμία ακόμα και σε διπλή εκλογική αναμέτρηση.

tvxs.gr

«Έξυπνες» προληπτικές δολοφονίες

Θανάσης Σκόκος
Βρισκόμαστε σε ένα κεντροευρωπαϊκό χωριό λίγο πριν από το 1900. Οι κάτοικοί του, οι οποίοι είναι απορροφημένοι στις καθημερινές ασχολίες τους, αιφνιδιάζονται από την παρουσία μιας σύγχρονης Mercedes C Class που «περιπολεί». Το αυτοκίνητο φθάνει μπροστά σε δυο κοριτσάκια που παίζουν αμέριμνα. Η κόκκινη ένδειξη ανάβει στο ταμπλό και το «έξυπνο» σύστημα Collision Prevention Assist ακινητοποιεί το αυτοκίνητο-ρομπότ. Μια μάνα μαζεύει τα σωσμένα κορίτσια από τον δρόμο και η περιπολία συνεχίζεται. Στον αμέριμνο έφηβο που θα συναντήσει αμέσως μετά το «έξυπνο» σύστημα δεν λειτουργεί και τον σκοτώνει. Είναι ο στόχος της επιδρομής. Αυτός που κυλιέται στο χώμα είναι ο Χίτλερ. Ένα κοράκι κρώζει και η μάνα του φωνάζει απελπισμένα: Adolf! Adolf! Η Mercedes-drone έχει εκτελέσει την αποστολή της και φεύγει. Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία εμφανίζεται και η ταμπέλα με το όνομα του αυστριακού χωριού (Braunau am Inn) όπου γεννήθηκε ο Χίτλερ, ενώ στο τελευταίο κάδρο το σώμα του έφηβου στο χώμα σχηματίζει τη σβάστικα. Το μήνυμα του σποτ: «Ανιχνεύει τους κινδύνους πριν εμφανιστούν». Δείτε το εδώ.

Μη βιαστείτε. Δεν πρόκειται για επίσημο διαφημιστικό σποτ της εταιρείας, αλλά για δουλειά σπουδαστών της γερμανικής Ludwigsburg film academy. Η εταιρεία το βρήκε «ανάρμοστο» και απαίτησε από τους δημιουργούς του να καταστήσουν σαφές ότι δεν έχει την έγκρισή της. «Μη εξουσιοδοτημένο σποτ – καμία σχέση με τη Mercedes-Benz/Daimler AG» φιγουράρει από την αρχή μέχρι το τέλος στα αγγλικά και στα γερμανικά. «Η Mercedes πουλάει ‘‘έξυπνα’’ αυτοκίνητα που προλαβαίνουν τα ατυχήματα. Θελήσαμε να θέσουμε το ερώτημα του τι θα συνέβαινε αν η τεχνολογία είχε ψυχή» λέει ο Tobias Haase, επικεφαλής των δημιουργών του σποτ. Και η απάντηση είναι απλή και σαφής: Θα λειτουργούσε επιλεκτικά σώζοντας όσους έκρινε αγαθούς και χρήσιμους για την κοινωνία και θα εξόντωνε όσους ήταν ύποπτοι για τον μελλοντικό ρόλο τους στους κόλπους της. Και μάλιστα εγκαίρως, από την εφηβεία, γιατί καλύτερα να προλαβαίνει κανείς το κακό. Επιλέγοντας μάλιστα σαν στόχο-παράδειγμα προληπτικού πλήγματος τον άνθρωπο που ενσάρκωσε το «απόλυτο κακό», εύλογα θα μπορούσαν να συγχωρηθούν και κάποια ενδεχόμενα λάθη του θυμικού της «έξυπνης» μηχανής. Αυτό δεν ισχυρίζονται και οι υποστηρικτές των επιδρομών με drones; Τουλάχιστον αυτοί δεν προσπαθούν να αγιοποιήσουν τα ρομπότ τους.

Και πάλι μη βιαστείτε κάποιοι από εσάς και την πατήσετε όπως εγώ. Κανένας σάλος στο Διαδίκτυο. Η συντριπτική πλειονότητα των σχολίων είναι εγκωμιαστική για την ιδέα του σποτ. «Ευφυές, respect, έξυπνο, απίθανο χιούμορ, ευρηματικό, πουλάει» και άλλα παρόμοια. «Έλα, μωρέ, ένα έξυπνο διαφημιστικό σποτάκι είναι!». Οι περισσότερες «τεχνικές» αποϊδεολογικοποιημένες κριτικές από ανθρώπους της διαφήμισης με μοναδικό σχεδόν κριτήριο την «πρωτοτυπία» που ξαφνιάζει, προκαλεί, εντυπώνει το μήνυμα και επομένως πουλάει. Άλλωστε, στην πράξη, το αυτοκίνητο φρενάρει και μπροστά στους κακούς. Υποψιάζομαι ότι αν σχολίαζα από κάτω ότι σε εμένα φαίνεται βλακώδες, φτηνό, χυδαίο, απάνθρωπο, ανιστόρητο και σε τελική ανάλυση άκρως ναζιστικό θα εισέπραττα δεκάδες αποδοκιμασίες. Μπορεί όμως και να μπω στον κόπο.

Σκέφτομαι ότι πρόκειται για νέα παιδιά, σπουδαστές, εν δυνάμει μελλοντικούς δημιουργούς του κινηματογράφου. Σίγουρα θα έχουν δει τη «Λευκή κορδέλα» Τίποτα δεν κατάλαβαν;

Είμαι εντυπωσιασμένος και από το πανέξυπνο μείγμα «πολιτικής ορθότητας» και εταιρικού συμφέροντος που εκπέμπει η στάση της Mercedes-Benz. Δεν απαγόρευσε την ανάρτηση του σποτ. Το αφήνει να τρέχει στο Διαδίκτυο διαφημίζοντας την πραμάτεια της με την υποσημείωση της «μη σχέσης». Μια αγγλική ιστοσελίδα παρουσιάζοντας το ίδιο θέμα έβαλε τη φωτογραφία με τη μαύρη γυαλιστερή λιμουζίνα W150/770K που λάνσαρε η εταιρεία το 1939. Αυτήν με την οποία ο Αδόλφος αλώνιζε στις παρελάσεις.

Η ακρίβεια εφιάλτης για τα νοικοκυριά

-Τα εισοδήματα συρρικνώνονται αλλά οι τιμές τραβούν την ανηφόρα –Ποια προϊόντα βάζουν... φωτιά στο καλάθι της νοικοκυράς – Ποιες οι αιτίες των συνεχών ανατιμήσεων

Την ώρα που τα εισοδήματα μειώνονται δραματικά, ανοδικά κινείται η ακρίβεια προκαλώντας πονοκέφαλο στα νοικοκυριά αλλά και στα επιτελεία των υπουργείων Οικονομικών και Ανάπτυξης.

Μια μέρα μετά...

Αυτό που σας λέγαμε. Μόλις σήμερα, το MEGA - μαζί με πολλούς άλλους- "ανακάλυψε" οτι ο Μπάρακ Ομπάμα θα προχωρήσει στο χτύπημα κατά της Συρίας και χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.

"Δεν...δεσμεύεται από την απόφαση του Κογκρέσου",  μετεδωσε ο Μιχάλης Ιγνατίου.

Ο Κέρι σήμερα το ξεκαθάρισε προς όλους...


Πασκάλ Λαμί: «Η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για τη δυστυχία της Ελλάδας»

Όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που επιρρίπτουν ευθύνες στη Γερμανία για τη σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Τελευταίο παράδειγμα ο απερχόμενος πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας, Πασκάλ Λαμί, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ανέφερε ότι « Γερμανία έχει (και αυτή) ευθύνη για την δυστυχία της Ελλάδας».

Όπως ανέφερε ο Λαμί κατά την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη, το Βερολίνο δεν έλεγξε λεπτομερώς τα βιβλία, ενώ αργότερα άμβλυνε το Σύμφωνο Σταθερότητας.

«Η ιστορία παρουσιάζει πάντα κάποια στιγμή τον λογαριασμό για τα σφάλματα», επισημαίνει ο κ. Λαμί, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Welt am Sontag» και τονίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να καλύψει μια χαμένη δεκαετία.

Και όσο για το αν χρειάζεται η Ελλάδα ένα νέο κούρεμα ο Λαμί είναι αφοπλιστικός «Αποφασιστικής σημασίας είναι το εάν η διαδικασία μετάβασης θα είναι επιτυχής» καθώς επίσης και ότι «ο δρόμος τον οποίο πρέπει να διαβεί πολιτικά και κοινωνικά η Ελλάδα θα είναι δυσκολότερος από μια επανάσταση».

http://www.koutipandoras.gr

Γνώμη: Η υλοποίηση του προγράμματος

Πρωταρχικός στόχος του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής είναι η αποκατάσταση της δημοσιονομικής διατηρησιμότητας της Ελλάδας, η διασφάλιση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η τόνωση της ανταγωνιστικότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και απασχόλησης σε διαρκή βάση. Αυτό διακηρύσσει η κυβέρνηση, αλλά και προκύπτει μέσα από τα κείμενα των μνημονίων και των νομοσχεδίων.

Η «εγκυμοσύνη» της Αθήνας

photo: Neopolitis@flickr
Τάκης Καραγιάννης

Όσοι γεννιούνται μέσα στον Μάιο, πριν από τα τέλη του μήνα, ανήκουν στον αστερισμό του Ταύρου. Δεν πιστεύω στα ζώδια, αλλά έχω ενδείξεις για κοινά χαρακτηριστικά ανθρώπων που ρίχνουν το πρώτο κλάμα τους στις ίδιες -περίπου- ημερομηνίες. Και οι Ταύροι θέλουν σταθερότητα, προοπτική και ειλικρίνεια. Κάτι αντίστοιχο, δηλαδή, με αυτό που χρειάζεται η Αθήνα σαν πόλη από τη δημοτική Αρχή της. Με δεδομένο πως οι εκλογές είναι σε εννιά μήνες, ό,τι «σπαρθεί» τώρα θα βγει από τη θερμοκοιτίδα της κάλπης την Άνοιξη. Το θέμα, λοιπόν, είναι τι κυοφορείται σήμερα.

Από τη μία έχουμε ένα «ζεύγος» με προβλήματα. Οικονομικά κυρίως που, όμως, δείχνει διάθεση να τα λύσει και να μεγαλώσει το παιδί. Ας πούμε ότι η πόλη είναι παντρεμένη με τον Γιώργο Καμίνη. Ο άντρας της υπόθεσης δεν τα καταφέρνει τέλεια. Παραλείπει πράγματα, αργεί σε αρκετές περιπτώσεις να δράσει και οι τρίτοι παρατηρητές της σχέσης -ξέρετε, οι κουτσομπόληδες γείτονες- τον κατηγορούν ότι είναι μαλθακός και πως υποκύπτει σε όσους τον πιέζουν, αντί να ορθώσει ανάστημα και να πει όχι. Όμως, υπάρχουν και οι άλλοι γείτονες, κι αυτοί κουτσομπόληδες, που του αναγνωρίζουν τη διάθεση και τη σοβαρότητα, συνυπολογίζοντας τις δυσκολίες που υπάρχουν.

Τώρα, όμως, υπάρχει και ένας μνηστήρας στο παιχνίδι. Ψηλός, γεροδεμένος, νέος στα πράγματα. Ας πούμε ότι αυτός είναι ο Ηλίας Κασιδιάρης. Έχει πέραση στις μικρές ηλικίες και θέλει να «απαλλάξει» τη γυναίκα-πόλη από όσους την ενοχλούν. Ξέρετε, τους ξένους που κάθονται στην πόρτα του σπιτιού της. Τους θεωρεί μιάσματα, όπως εξάλλου και κάθε τι διαφορετικό από τον ίδιο, ενώ οι φίλοι του κυκλοφορούν με ρόπαλα τα βράδια στους δρόμους, περιπολώντας. Κι εδώ υπάρχουν οι γείτονες που τον κατηγορούν για βιαιότητα και θεωρούν πως είναι -τουλάχιστον- επικίνδυνος για να σταθεί σε αυτό το πόστο.

Πάνω-κάτω, έτσι έχουν τα πράγματα. Μέσα στην εβδομάδα που πέρασε, η υποψηφιότητα Κασιδιάρη -σχεδόν- επιβεβαιώθηκε. Η κοινή λογική λέει πως θα υπάρχουν κι άλλες κάθοδοι στην αρένα των δημοτικών εκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια δυναμική που δεν του επιτρέπει να κάνει πίσω και να μην κατεβάσει πρόταση, ειδικά από τη στιγμή που έχει αντιπολιτευθεί τον Καμίνη δημόσια. Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον εάν η Κουμουνδούρου αποφάσιζε να συμπορευτεί με τον νυν Δήμαρχο, αφού θα έδειχνε διαλλακτικότητα και άνοιγμα προς το κέντρο. Ίδια κατάσταση και στα πιο δεξιά μέρη. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στη Χρυσή Αυγή και, ήδη, τα πρώτα ονόματα ακούγονται για τον Δήμο. Με δεδομένες τις τελευταίες ανακοινώσεις για τη Θεσσαλονίκη και τον Μπουτάρη, είναι πιθανό να υπάρξει σκληρή αντιπολιτευτική γλώσσα και στην Αθήνα. Αλλά και πάλι, το ζήτημα είναι τι γίνεται μετά. Σε περίπτωση δευτέρου γύρου, τι γίνεται αν την Αθήνα τη διεκδικήσουν οι δύο παραπάνω «γαμπροί»; Ποια θέση θα πάρουν οι «γείτονες»; Θα συμπορευτούν με τη φοβικότητα και το μίσος ή θα βάλουν πλάτη για τη βελτίωση της καθημερινότητας μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες; Και πώς θα γίνει αυτό; Φανερά ή περνώντας το θέμα στα ψιλά; Θυμηθείτε μόνο πόσο έντονα είχε μπει το δίλημμα του Μνημονίου στις προηγούμενες εκλογές της αυτοδιοίκησης.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο πολιτικό, δεν αφορά μόνο συσχετισμούς και τακτικές «γραμμών» ανάμεσα σε πρώτη και δεύτερη Κυριακή. Είναι, κυρίως, κοινωνικό και αφορά τη ζωή του μεγαλύτερου μέρους της χώρας που ζει, κινείται, διασκεδάζει και δραστηριοποιείται στην Αθήνα. Και η λογική μιας διπολικής σύγκρουσης δεν είναι καθόλου βέβαιο το ποιον «γαμπρό» συμφέρει. Για να μη μιλήσουμε για τη «γέννα».

http://www.protagon.gr

Νέοι και άοπλοι οι δημοτικοί αστυνομικοί της ΕΛ.ΑΣ.

Νέοι και άοπλοι οι δημοτικοί αστυνομικοί της ΕΛ.ΑΣ.
 Μέχρι 45 ετών και χωρίς όπλο θα είναι οι δημοτικοί αστυνομικοί που θα υπηρετήσουν στην Ελληνική Αστυνομία.
Ύστερα από πυρετώδεις διαβουλεύσεις και προετοιμασίες στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, το σχέδιο ένταξης και ενσωμάτωσης των πρώην δημοτικών υπαλλήλων στην Αστυνομία καταρτίστηκε με κάθε λεπτομέρεια.

Η Συρία καίγεται: Γιατί;

Του Περικλή Κοροβέση

Η Συρία είναι μια χώρα που έχει έκταση 185.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 21,1 εκατομμύρια κατοίκους. Από αυτούς τους ανθρώπους, τα 6 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες. Τα 2 εκατομμύρια κατά κύριο λόγο βρίσκονται στις γειτονικές χώρες (Τουρκία, Ιράκ, Ιορδανία, Λίβανο και Αίγυπτο) και οι πιο τυχεροί μπόρεσαν να μπουν στο κάστρο της Ε.Ε., όπου δεν τους υποδέχθηκαν με μεγάλη χαρά, αν και είχαν όλες τις προϋποθέσεις του πολιτικού πρόσφυγα – υποχρέωση κάθε χώρας που ανήκει στον ΟΗΕ. Τα υπόλοιπα 4 εκατομμύρια είναι εσωτερικοί πρόσφυγες και ξεριζώνονται για να πάνε εκεί όπου υπάρχει λιγότερος πόλεμος. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχουν φύγει από την Καλαμάτα οι ιπτάμενες μηχανές θανάτου, τα Drones, για να κάνουν χειρουργικές επεμβάσεις στη Συρία μέσω Κύπρου ή Τουρκίας, που ίσως δημιουργήσουν έναν ακόμα μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων. Ενα, δύο εκατομμύρια ακόμα; Αγνωστο.

Ο Αντώνιο Γκουτιέρες, ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σε μια πρόσφατη συνέντευξη στον «Γκάρντιαν», υποστηρίζει πως η κατάσταση των προσφύγων της Συρίας είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια ανθρωπιστική κρίση. Είναι η μεγαλύτερη έξοδος που έχει γίνει τα τελευταία σαράντα χρόνια. Δεν είναι σίγουρο πως αυτοί οι πρόσφυγες θα μπορέσουν να γυρίσουν πίσω στη χώρα τους. Οπως έγινε με τους Παλαιστίνιους το 1948 και το 1967, αλλάζοντας τον δημογραφικό χάρτη των γειτονικών χωρών. Οι οικονομίες των γειτόνων δεν μπορούν να τους θρέψουν. Τα έξοδα αυτά τα έχει αναλάβει ο ΟΗΕ, που και αυτός με τη σειρά του έχει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες. Οι κυβερνήσεις δίνουν ατέλειωτο χρήμα για εξοπλισμούς και ελάχιστα ή τίποτα στα ανθρώπινα θύματα.

Για να δούμε τώρα και κάποιους αριθμούς. Οι νεκροί υπολογίζονται σε πάνω από 100.000. Στην Τουρκία έχουν καταφύγει περίπου 430.000, στον Λίβανο 640.000, στην Ιορδανία 506.000, στο Ιράκ 162.000 και στην Αίγυπτο 100.000. Η Υπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες προτείνει στις χώρες του ΟΗΕ να ανοίξουν τα σύνορά τους και να δεχτούν τους Σύρους πρόσφυγες, ακόμα και στις ΗΠΑ. Μέχρι στιγμής μόνο η Γερμανία έχει ανταποκριθεί και υποσχέθηκε πως θα δεχτεί 5.000. Στην Ελλάδα του κ. Δένδια, ομάδα υποδοχής τον προσφύγων είναι η Χρυσή Αυγή. Ασυλο δεν δίνεται σχεδόν ποτέ.

Αλλά ας κάνουμε ένα ζουμ, να δούμε πώς ζουν οι Σύροι πρόσφυγες στην Ιορδανία, στον προσφυγικό καταυλισμό του Ζαατάρι. Βρίσκεται μέσα στην έρημο με θερμοκρασία 38-42 βαθμούς Κελσίου. Εκεί υπάρχουν 150.000 άνθρωποι που ζουν σε σκηνές και σε κοντέινερ. Στην ουσία έχουν δημιουργήσει την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας, αλλά χωρίς την υποδομή μιας πόλης. Νερό, ηλεκτρικό, αποχέτευση, όλα αυτοσχέδια. Τα νοσοκομεία είναι εκστρατείας και τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, γιατί απλά δεν υπάρχουν σχολεία. Ο,τι κάνουν εθελοντές δάσκαλοι για τα στοιχειώδη. Εκεί υπάρχουν παιδιά που έχουν δει σφαγές, μητέρες που έχουν δει τα παιδιά τους να σκοτώνονται, οικογένειες που έχουν δει τα σπίτια τους να καίγονται. Γι’ αυτά μπορούν να μιλήσουν όλοι. Αλλά δεν είναι πρόθυμοι να μιλήσουν για τους συστηματικούς βιασμούς. Ο βιασμός είναι ταυτόχρονα ένας βασανισμός και ένα πολεμικό όπλο, που χρησιμοποιείται με την έγκριση της στρατιωτικής ιεραρχίας.

Από όλη τη διεθνή εμπειρία που έχουμε για τους βιασμούς των γυναικών, αυτά τα θύματα του πολέμου είναι απρόθυμα να μιλήσουν, γιατί θα στιγματιστούν εφ’ όρου ζωής. Ακόμα και από το οικογενειακό περιβάλλον τους. Αντί να τις αντιμετωπίσουν σαν άμαχες τραυματίες, που κάθε νοσοκομείο θα άνοιγε τις πόρτες του γι’ αυτές, ενοχοποιούνται σαν να ήταν οι ίδιες που προκάλεσαν τον βιασμό τους. Το είπε, εξάλλου, και ένας εμπορικός φιλοχρήματος ζωγράφος. Αυτό που λένε τα θύματα βιασμού, είναι πως ξέρουν κάποια που βιάστηκε, αλλά σπανίως το παραδέχονται για τις ίδιες. Στη Συρία ζούμε ένα είδος ολοκαυτώματος. Πού είναι ο ευρωπαϊκός ουμανισμός; Τι κάνει η ανθρωπότητα γι’ αυτό το έγκλημα; Και πού είναι οι ευαίσθητες Ελληνίδες φεμινίστριες; Ο πόλεμος που θα αρχίσει στη Συρία δεν θα είναι εύκολος. Τρεις μεγάλες χώρες είναι αντίθετες. Κίνα, Ρωσία, Ιράν. Τι θα γίνει αν κι αυτές πάρουν μέρος στον πόλεμο;

Με απασχολεί ένα ερώτημα και δεν έχω εύκολη απάντηση. Μήπως ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός είναι η κατάληξη του βαρβαρισμού στον 21ο αιώνα;

Πηγή efsyn.gr

http://www.koutipandoras.gr

Παναιγιάλειος: Διατήρησε το αήττητο στα φιλικά (2-1 στην Ερμιονίδα)

Νίκη, συνοδευόμενη από καλή εμφάνιση για τον Παναιγιάλειο, ο οποίος επικράτησε 2-1 της Ένωσης Ερμιονίδας στο Κρανίδι διατηρώντας το αήττητο στα φιλικά του παιχνίδια.
Οι «μελανόλευκοι» με αρκετές αλλαγές και ουκ ολίγες απουσίες είχαν καλά διαστήματα και έφτασαν σε ακόμα μία νίκη σε φιλικό

Η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία

photo: opensourceway@flickr
των Μαριάνθης Σταυρίδου και Υρώς Κιοτσέκογλου

Σε έναν κόσμο που διασυνδέεται συνεχώς, οι μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης διαφοροποιούνται αναπτύσσοντας την ίδια την κοινωνική συνοχή. Ιδίως σε εποχές βαθιάς οικονομικής ύφεσης ή δυσπραγίας η κοινωνική αλληλεγγύη είναι η μορφή που ενώνει άγνωστο κόσμο σε δράσεις, ίσως γιατί ενδόμυχα καταλαβαίνουμε όλοι πως αυτή η κρίση δύναται να μας χτυπήσει χωρίς εξαίρεση, ίσως γιατί όλοι διαισθανόμαστε πως χωρίς κοινωνική συνοχή, συνεργασία και ισότιμη διαχείριση των πόρων, δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε στις νέες συνθήκες.

Έτσι από την κλασσική φιλανθρωπία που είχαμε συνηθίσει να επικρατεί είτε σε μικρές κοινωνίες με την καθημερινή προσφορά στο γείτονα, είτε σε μεγαλύτερες, με τη συμμετοχή σε φιλανθρωπικά σωματεία και εκδηλώσεις ή Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς, ή ακόμα με την αγορά κουπονιών από εράνους «για έναν καλό σκοπό» ή «για αναξιοπαθούντες» και γενικά για ανθρώπους που δεν βλέπαμε ως ισότιμους, περάσαμε στην αλληλεγγύη, στην κοινωνική προσφορά δηλαδή που γίνεται από τον έναν στον άλλον, από το κάθε μέλος στην κοινωνία την ίδια, εθελοντικά και χωρίς κανένα συναίσθημα υπεροχής, μιας και η κρίση άρχισε να μας κάνει να βλέπουμε την κοινωνία μας σαν σύνολο, στο οποίο όλοι μας έχουμε ενεργό ρόλο και συμμετοχή.

Αλληλεγγύη είναι λοιπόν να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου babysitting στα παιδιά μίας φιλικής ή γειτονικής οικογένειας που δεν έχει τη δυνατότητα να τα στείλει στον παιδικό σταθμό. Αλληλεγγύη δείχνει ο γιατρός που ασκεί κυριολεκτικά το λειτούργημά του, παρέχοντας τις υπηρεσίες του δωρεάν σε ανθρώπους ή κοινότητες που βρίσκονται σε ανάγκη ή ο δάσκαλος που διδάσκει εθελοντικά παιδιά που δεν είναι σε θέση να τον πληρώσουν. Αλληλεγγύη είναι να βοηθάμε στον καθαρισμό παραλιών ή της περιοχής που ζούμε και αναπνέουμε καθημερινά. Αλληλεγγύη είναι να ενδιαφερόμαστε ενεργά για τον τόπο μας, υποστηρίζοντας την εγχώρια παραγωγή και τις τοπικές επιχειρήσεις.

Πολλές μορφές αλληλεγγύης βλέπουμε λοιπόν πως εξελίσσονται ραγδαία ακόμα και στο επίπεδο της οικονομίας, ακριβώς επειδή ο τόπος μας βιώνει τη σημαντικότερη ίσως κρίση της νεότερης ιστορίας του. Πολλαπλές τράπεζες ανταλλαγής χρόνου, σαν ανταλλακτικές κοινότητες, πλατφόρμες ανταλλαγής και crowdfunding σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο, δείχνουν πως η οικονομία έχει αρχίσει και αλλάζει. Ακόμα και η προτίμησή μας στα καλά ελληνικά προϊόντα και η ολοένα αυξανόμενη απόρριψη της ξενομανίας που μας είχε κυριολεκτικά κυριεύσει τα τελευταία χρόνια, είναι δείγμα αυτής της στροφής προς μια πιο αλληλέγγυα και υποστηρικτική οικονομία.

Είναι απλό: έχει έρθει ο καιρός να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας και μαζί, τις αξιόλογες ελληνικές προσπάθειες σε όλα τα επίπεδα, δίνοντάς τους την ευκαιρία να αναπτυχθούν περαιτέρω και να αποκτήσουν το εισιτήριο για την παγκόσμια αγορά. Βαθιά μέσα μας ξέρουμε όλοι πως όποιος μένει στάσιμος, ουσιαστικά πάει πίσω!

Τη στιγμή που γράφεται αυτή η γνώμη, διαγωνίζονται στον παγκόσμιο στίβο ελληνικές νεοφυείς επιχειρήσεις με καινοτόμα προϊόντα made in Greece και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας, προκειμένου να καταξιωθούν διεθνώς και να φέρουν πίσω, όχι μόνο την καταξίωση, αλλά και κεφάλαια για την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Στη γειτονική μας Κωνσταντινούπολη θα λάβει χώρα τον Νοέμβριο το διεθνές φόρουμ WEBIT 2013, το οποίο παρουσιάζει νέες προσπάθειες στον χώρο του ψηφιακού μάρκετινγκ και της καινοτομίας. Οι διοργανωτές του WEBIT έχουν επιλέξει 250 από τις 800 και πλέον εταιρείες που αιτήθηκαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, μεταξύ των οποίων 10 ελληνικές, οι οποίες και ζητούν την ψήφο του κοινού για το βραβείο των 10 δημοφιλέστερων. Είναι η ευκαιρία να δείξουμε έμπρακτα και χωρίς κόστος την αλληλεγγύη μας σ’ αυτές τις προφανώς αξιόλογες ελληνικές εταιρείες, ψηφίζοντάς τες εδώ. Μία διάκριση σ’ ένα διεθνές φόρουμ, και μάλιστα οφειλόμενη σε όλους εμάς, είναι το ένα μεγάλο βήμα για την αντιστροφή του κλίματος που θέλει την Ελλάδα ουραγό σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και υπόσχεση για μια πιο αλληλέγγυα και συνεργατική κοινωνία και οικονομία!

*Η Μαριάνθη Σταυρίδου είναι διευθύντρια ΕΚΕ και Επικοινωνίας της εταιρείας tradeNOW - η Υρώ Κιοτσέκογλου, υπεύθυνη του τμήματος Ανάλυσης και Έρευνας Αγοράς marketing.

http://www.protagon.gr

Η Ελλάδα στην πρώτη γραμμή του πολέμου...

Παρά την αναπάντεχα απορριπτική απόφαση της Βουλής των Κοινοτήτων, η Ουάσιγκτον και το Παρίσι επιμένουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Συρίας, με την κυνική διατύπωση μάλιστα ότι "αποφασίζουν με βάση το συμφέρον τους". Δεκάρα δεν δίνουν για τα χημικά όπλα και τα εγκλήματα πολέμου! Ο δικτάτορας Άσαντ είναι και δικό τους δημιούργημα. Η επινόηση του "ανθρωπιστικού πολέμου" δεν υπηρετεί ανθρωπιστικές αξίες, εξυπηρετεί πολιτικοοικονομικές σκοπιμότητες.

Και η Ελλάδα; Είναι τόσο μικρή χώρα, που δεν έχει δικαίωμα να προσποιείται πως δεν αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις του πολέμου. Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πολέμου - γεωγραφικά και, όπως επιλέγει η κυβέρνηση, πολιτικά. Αυτό ήταν το αντικείμενο της επίσκεψης Σαμαρά κατακαλόκαιρο στην Ουάσιγκτον. Τα περί υποσχέσεων για επενδύσεις ήταν απλώς... καπνογόνα!

Με τη νότια Ευρώπη να βυθίζεται σε μια παρατεταμένη κρίση, η φωτιά στη Μέση Ανατολή (Αίγυπτος, Συρία, με προφανή στόχευση το Ιράν) ανατρέπει γεωπολιτικές σταθερές και επιδεινώνει το υφεσιακό κλίμα. Ο Σαμαράς, υποτελής στη Μέρκελ ως προς την οικονομία, τώρα "ισορροπεί" ως υποτελής στην αμερικανική ομπρέλα και τον άξονα με το Ισραήλ. Η κυβέρνηση μάλιστα έσπευσε να ταχθεί υπέρ της πολεμικής λύσης χωρίς να περιμένει να εκδηλωθούν οι κινήσεις και οι δυναμικές στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο Βενιζέλος το 'παιξε "γεράκι". Αντιθέτως, ο υπουργός Άμυνας Δ. Αβραμόπουλος επανέλαβε την ανάγκη να βρεθεί πολιτική λύση, ανταποκρινόμενος στην προειδοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Το φιλοαμερικανικό λόμπι, το οποίο στο πρόσφατο παρελθόν είχε λειτουργήσει ως 5η Φάλαγγα της κερδοσκοπίας, προωθώντας "τη δραχμή σε ζώνη δολαρίου", αποκαλύπτει τον ρόλο του. Προπαγανδίζει ότι "ασφάλεια" υπάρχει μόνο στον κόσμο της αμερικανικής υποτέλειας. Η Ελλάδα όμως μόνο να χάσει έχει από τον πόλεμο. Γιατί άραγε η κυβέρνηση έσπευσε να ενταχθεί στη "συμμαχία των προθύμων" παρέχοντας στρατιωτικές διευκολύνσεις και διπλωματική κάλυψη στον πόλεμο; Γιατί άραγε δεν αναζήτησε διεθνείς αναφορές, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά και οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, που, ακόμη κι αν δεν κατορθώσουν να αποτρέψουν, μπορούν να μετριάσουν τις επιπτώσεις του πολέμου στην περιοχή; Γιατί απέρριψε την πρόταση του Αλ. Τσίπρα για συζήτηση στη Βουλή; Ποιες δεσμεύσεις έχει αναλάβει;

Αν ξεκινήσουν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, το πιθανότερο είναι να μην επιβεβαιωθούν οι εξαγγελίες περί "σύντομων και χειρουργικών χτυπημάτων". Η Συρία δεν είναι Γιουγκοσλαβία. Το εύφλεκτο υπόστρωμα της Μέσης Ανατολής έχει καταστεί εκρηκτικό με την ενεργοποίηση του αραβικού ισλαμισμού. Ο πόλεμος θα επηρεάσει αρνητικά την ευρωπαϊκή οικονομία. Έχουν περάσει οι εποχές που η νέα συσσώρευση εδημιουργείτο "νομοτελειακά" πάνω στα ερείπια του πολέμου. Δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε! Μακριά από τον πόλεμο!

Πηγή: avgi.gr

left.gr

Ποδόσφαιρο: Επίθεση «πράσινων» οπαδών στον Νταμπίζα

Ένα δυσάρεστο επεισόδιο έλαβε χώρο σήμερα το πρωί έξω από το «Απόστολος Νικολαΐδης», με θύμα τον τεχνικό διευθυντή της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Νίκο Νταμπίζα.
Ο πρώην ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού μετέβη στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για να παρακολουθήσει

Βόλτα διαλογισμού...

...έκανε ο μαύρος Βούδας, πριν από το διάγγελμα...

Πλάκα έχει. Πριν από το διάγγελμα ο Μπάρακ έκανε στον κήπο του Λευκού Οίκου μια βόλτα διαλογισμού.

Μόλις τέλειωσε η βόλτα ο ... Ομπάμα, οπως είπε ο Θανάσης Τσίτσας στον ΑΝΤ-1, συγκάλεσε σύσκεψη και ανακοίνωσε στους συνεργάτες του, πως, θα ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου.

Κάποιοι αντιτάχθηκαν, αλλά δεν τους έδωσε σημασία και βγηκε και τα ριξε στις καμερες.
Οι αμερικανοι εχουν, αυτό το ταλέντο: Να δίνουν τόνους φαιδρότητας ακόμη και σε κρίσιμες στιγμές...

http://nonews-news.blogspot.gr

Χαρίζουν ένα στα τέσσερα σπίτια

Χαρίζουν ένα στα τέσσερα σπίτια
 Σε καινοφανείς για τον κλάδο πρακτικές προώθησης προχωρούν οι κατασκευαστές, προκειμένου να πουλήσουν τα οικήματα που κατασκεύασαν τα προηγούμενα χρόνια.
Μεταξύ άλλων, σε όποιον είναι διατεθειμένος να αγοράσει περισσότερα από ένα διαμερίσματα, δίνουν μεγάλες εκπτώσεις σε «ένα στα τρία» ή «ένα στα τέσσερα» δωρεάν.

Ο καπιταλισμός της αϋπνίας ή τα αναπαλλοτρίωτα υπολείμματα του χρόνου μας

Του Βασίλη Δρουκόπουλου - Με αφορμή τις «αϋπνίες» του Κυριάκου Μητσοτάκη

«Δεν κοιμάμαι καλά τη νύχτα όταν ξέρω ότι θα χάσουν τη δουλειά τους τόσοι». Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στo πρακτορείο Bloomberg (Τα Νέα, 12.7.2013)

«[Όπως] ένας αετός τρεφόταν από το συκώτι [του Προμηθέα] καταβροχθίζοντας την ημέρα ό,τι αναπλασσόταν απ’ αυτό τη νύκτα, έτσι και η καρδιά εκείνου που βλέπει πολύ μακριά μεριμνώντας για το μέλλον κάθε μέρα κατατρώγεται από το φόβο του θανάτου, της φτώχειας ή όποιας καταστροφής και δεν υπάρχει γι’ αυτόν ανάπαυση ούτε ανάπαυλα στην αγωνία του παρά μόνον τις στιγμές που αποκοιμιέται». Τόμας Χομπς, Λεβιάθαν, μτφρ. Γρηγόρης Πασχαλίδης-Αιμίλιος Μεταξόπουλος, Γνώση, Αθήνα 2006, σ. 180.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν ανέχεται κενά. Εισβάλλει, άλλοτε απροκάλυπτα και βίαια και άλλοτε κρυφά, απαλά και μαλακά, ώστε να καταλάβει όσα διάκενα «ελεύθερου» χρόνου μας έχουν απομείνει από τη στυγνή επέμβασή του. Τα μακρύτερα διαστήματα δυνητικά αποτελούν μεγαλύτερη απειλή, γιατί στη διάρκειά τους οι άνθρωποι μπορούν να απαγκιστρωθούν από τους περιορισμούς του αναπόφευκτου παρόντος και όπου σ’ αυτά μπορούν να επινοηθούν σχέδια για εναλλακτικές στρατηγικές ή, γιατί όχι, και για ονειροπολήσεις. Τα πιο σύντομα δεν προσφέρονται για τέτοιες αναζητήσεις. Αυτά αποτελούν τα ρετάλια του κιρκαδικού κύκλου, δηλαδή διαλείμματα, στενάχωρα χάσματα και ψήγματα χρόνου ανάμεσα σε δραστηριότητες που έχουν συστημικά επιβληθεί. Κάθε πόρος και ασυνέχεια που έχει δημιουργηθεί πρέπει να γεμίσει από τις απεριόριστες ανάγκες του κεφαλαίου, έτσι ταυτόχρονα να επιταχθεί ώστε να παύσει να βρίσκεται στην ανεξέλεγκτη διάθεση των ανθρώπων. Αντίθετα, όταν ένας μεγάλος αριθμός τους πιστεύει στην αξία και τη δύναμη των συλλογισμών του αυτό αποτελεί φραγμό και κίνδυνο στην ανεμπόδιστη επέκταση του κεφαλαίου. Ανάλογα, όπως καταγράφεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο η αστική τάξη είναι υποχρεωμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να αποκαθιστά παντού σχέσεις. Από την κοινωνία της πειθαρχίας (la societé disciplinaire) του Φουκώ περνάμε στην κοινωνία ελέγχου (la societé de contrôle) του Ντελέζ που συμπληρώνεται από την οικονομία της προσήλωσης (attention economy) του Έρικ Σμιντ, όπου η κερδοφορία των παγκόσμιων επιχειρήσεων θα εξαρτάται από τη μεγιστοποίηση του ελέγχου και της δέσμευσης του βολβού των ματιών μας.

Ο χρόνος δεν θάχει πια ουσιαστικά διακριτούς και εναλλασσόμενους ρυθμούς και φάσεις. Θα έχει ομογενοποιηθεί σε μια γραμμική διάσταση όπου ο ενεστώς «χρόνος», χωρίς διακοπές και χασμωδίες, θα έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Με αυτό τον τρόπο θα έχουν ακυρωθεί φυσικοί, εθιμικοί και κοινωνικοί περιορισμοί. Ως πρόσφατα, η κυρίαρχη τάξη προσπαθούσε να χειραγωγήσει την παράδοση όπως τη συμφέρει, για τον εαυτό της και έχει παρουσιάσει την ιστορική εξέλιξη ως μια αδιατάραχτη συνεχή ακολουθία που καταλήγει αναπόδραστα και αδιαφιλονίκητα πάντοτε στο δικό της θρίαμβο. Ανάλογα, επιχειρεί να διαχειριστεί και τη ροή του «ενεστώτα» χρόνου.

Υπολείπεται η περίοδος του ύπνου, στην οποία αφιερώνεται ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μας. Ταυτόχρονα, ο ύπνος αποτελεί μια μεγάλη προσβολή στην αδηφαγία του σύγχρονου καπιταλισμού, καθώς αυτός δεν έχει κατορθώσει να τον εξουδετερώσει ούτε απόλυτα να τον κατακτήσει. Μέσα από τον ύπνο, τις βαθιές σκέψεις, τα όνειρα και με την προσμονή του ξυπνήματος ξεπηδάει η αόρατη ελπίδα μιας αναβληθείσας ζωής, μιας ζωής που δεν έχει ακόμα βιωθεί. Αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει τον καπιταλισμό.

«Ιάγος: Ούτε αφιόνι, ούτε μανδραγόρας, ούτε όλα τα υπνωτικά του κόσμου δεν θα σε γιατρέψουνε να ξαναβρείς το γλυκό ύπνο που χαιρόσουν μέχρι χτες». Σαίξπηρ, Οθέλλος, ΙΙΙ, 3, μτφρ. Ερρίκος Μπελιές, Κέδρος, 6η έκδ., Αθήνα 2000, σ. 92.

Ο υπουργός Μητσοτάκης με παρρησία ομολογεί ότι δεν κοιμάται καλά τα βράδια (Βλέπει άσχημα όνειρα; Πετάγεται από τον ύπνο του; Υποφέρει από αϋπνία; Στριφογυρίζει στο κρεβάτι του; Τα όνειρά μας γίνονται εφιάλτες του; Ή αισθάνεται οίκτο για τους «ανήσυχους ύπνους των ανθρώπων μέσα σ’ αυτή την ήρεμη γη», όπως κατέληγε η Έμιλυ Μπροντέ στα Ανεμοδαρμένα ύψη λόγω του πογκρόμ που έχει εξαπολύσει; Λέτε να αυτοβασανίζεται λοιπόν; Είναι γνωστή η μέθοδος της αποστέρησης του ύπνου με τη βοήθεια εκκωφαντικής μουσικής και εκτυφλωτικού φωτισμού, στην οποία, σε συνδυασμό με βασανιστήρια, επιδιώκεται η ομολογία και εξόντωση του κρατούμενου.[1] Ας μην αποκαρδιωθεί ο υπουργός. Ένα είδος σπουργιτιού (white-crowned sparrow· επιστημονική ονομασία: zonotrichia leucophrys) υπόσχεται πολλά: πρόκειται για ένα αποδημητικό πουλί που μπορεί να παραμένει άυπνο για εφτά ημέρες όσο πετάει από την Αλάσκα στο βόρειο Μεξικό και τανάπαλιν. Τα τελευταία πέντε χρόνια το Υπουργείο Άμυνας (sic) των ΗΠΑ έχει δαπανήσει μεγάλα ποσά ερευνώντας την εγκεφαλική δραστηριότητα του περί ού ο λόγος σπουργιτιού, με την ελπίδα να αποκτηθεί τέτοια γνώση που να επιτρέψει τη δημιουργία στρατιώτη, ο οποίος θα μπορεί να παραμένει άυπνος διατηρώντας ταυτόχρονα την πνευματική και σωματική του μαχητική αποτελεσματικότητα. Έτσι λοιπόν, μετά τον υπνωτισμένο καταναλωτή με τις έξωθεν επιβεβλημένες ανάγκες του, τον άυπνο εργάτη και τον υπνοβατικό υπάλληλο με τις ανειλημμένες εργασιακές υποχρεώσεις τους και τον ακοίμητο στρατιώτη με τα εντεταλμένα εθνοφυλετικά καθήκοντά του, έρχεται και η σειρά του άγρυπνου πολιτικού με την άδολη πατριωτική αποστολή του. Αυτός, δεν θα χρειάζεται πια να διαπιστώνει ότι χάνει τον ύπνο του κι έτσι θα μπορεί άοκνα, ανερυθρίαστα, χωρίς βάρος στη συνείδησή (sic) του, και βέβαια με μυαλό σπουργιτιού, να εξαγγέλλει και να εφαρμόζει στις λευκές νύχτες του τη μαύρη και ζωώδη πολιτική του και, τέλος, να αναφωνεί: «Ηγρύπνησα και εγενόμην ως στρουθίον μονάζον επί δώματος» (Ψαλμοί, ΡΑ΄).

*Το πρόσφατο βιβλίο του Jonathan Crary, 24/7: Late Capitalism and the Ends of Sleep, Verso, Λονδίνο 2013, αποτέλεσε την κύρια και εξαιρετικά σημαντική πηγή σκέψεων και υλικού που δόμησαν το παρόν άρθρο. Η οφειλή μου προς τον συγγραφέα του είναι απεριόριστη.

Ο Βασίλης Δρουκόπουλος είναι οικονομολόγος και δίδαξε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

[1] Παραπέμπω στo Πανοπτικόν του Μπένθαμ, όπου ο άπλετος φωτισμός καταργούσε τις σκιές και μεγιστοποιούσε τον έλεγχο. Επίσης, ας θυμηθούμε την πρωτοβουλία, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, μιας ρωσο-ευρωπαϊκής κοινοπραξίας που απέβλεπε στον διαρκή φωτισμό των απομακρυσμένων περιοχών της Σιβηρίας και της δυτικής Ρωσίας με τις ατέλειωτες πολικές νύχτες, έτσι ώστε η εργασία στην ύπαιθρο για την εκμετάλλευση φυσικών πόρων να παραμένει αδιάκοπη. Το τεχνολογικό αυτό επίτευγμα θα βασιζόταν σε μια αλυσίδα δορυφόρων σε τροχιά συγχρονισμένη με τον Ήλιο και σε απόσταση 1700 χλμ. από τη Γη. Κάθε δορυφόρος θα ανέπτυσσε ένα παραβολικό κάτοπτρο διαμέτρου 200 μέτρων, που θα είχε την ικανότητα να φωτίζει μια έκταση 10 τετραγωνικών μιλίων στη Γη 100 φορές πιο έντονα από το σεληνόφως. Αργότερα, η κοινοπραξία ενσωμάτωσε τη δυνατότητα αδιάλειπτου νυχτερινού φωτισμού για ολόκληρες μητροπολιτικές περιοχές, με πρόσχημα τη μείωση του ενεργειακού κόστους. Το εγχείρημα δεν ευοδώθηκε. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί το βιβλίο του Paul Bogard που μόλις κυκλοφόρησε, The End of Night: Searching for Natural Darkness in an Age of Artificial Light, Fourth Estate, Λονδίνο 2013. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, όπως μας πληροφορεί η Salley Vickers στη βιβλιοκριτική της «Hello, darkness-our old, welcome friend» (The Guardian Weekly, 9.8.2013), η ταχεία εξάπλωση του φωτισμού στην εποχή μας αποτελεί ένα σημαντικό και επικίνδυνο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού. Ας επιδιώκουμε λοιπόν, προσθέτει, την μικρή έστω επαναφορά της χαμένης αστροφεγγιάς και ας αφήνουμε περισσότερο τη σκιά της φύσης να επιβεβαιώνει το βάλσαμό της.

Πηγή: enthemata.wordpress.com

left.gr

200 χρόνια κουταμάρες

Photo: Konstantinos Tsakalidis / Fosphotos.com
Δημήτρης Κυριακόπουλος

Την 25η Μαρτίου του 2021, σε οκτώ χρόνια δηλαδή, θα γιορτάσουμε την επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση και την αρχή του νέου ελληνικού κράτους.

Πότε πέρασαν κιόλας 200 χρόνια; Αλήθεια πόσες φορές βρεθήκαμε χωρισμένοι σε στρατόπεδα αυτούς τους δύο σχεδόν αιώνες;

Να διοικήσουν οι Έλληνες της Εσπερίας ή οι Οπλαρχηγοί; Το αγγλικό, το γαλλικό ή το ρωσικό Κόμμα; Στον ΑΠΠ να πολεμήσουμε με τους Άγγλους ή τους Γερμανούς; Για ποιους θα αλληλοσκοτωθούμε τώρα που έφυγαν οι Γερμανοί; Για τους Άγγλους ή για τους Ρώσους;

Και φυσικά τα μεγάλα διλήμματα της εποχής μας, με το Μνημόνιο ή όχι; Με τους Γερμανούς τους Αμερικάνους ή τους Λατινοαμερικάνους;

Σχεδόν πάντα οι εθνικοί διχασμοί είχαν να κάνουν με τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων, ποτέ δεν αντιπαρατεθήκαμε γόνιμα για το πού εμείς θέλουμε να πάμε την Ελλάδα, πάντα στρατευόμασταν με τη μία ή την άλλη ξένη πρόθεση για το πού πρέπει να πάει αυτή η χώρα.

Οι σημερινοί Έλληνες παρότι είχαν ευκαιρίες συνέχισαν το ίδιο λάθος, ποτέ δεν συζητήσαμε για το πού θέλουμε να είναι η Ελλάδα τη νέα χιλιετία, πώς θέλουμε να μας βρει το νέο νόμισμα ή πώς θα θέλαμε τη χώρα μετά τους Ολυμπιακούς. Δεν συζητήσαμε καν πού θέλουμε να πάμε την Ελλάδα όταν βγούμε από αυτή την κατηφόρα.

Ας μην χάσουμε λοιπόν άλλη μία ευκαιρία, σε 8 χρόνια θα γιορτάζουμε τα 200 χρόνια της σύγχρονης Ελλάδας και καλύτερη αφορμή για να συζητήσουμε για την εθνική μας στρατηγική και τους εθνικούς μας στόχους δεν θα μπορούσε να βρεθεί.

Ας ρωτήσουμε τους δύο ισχυρότερους σημερινούς πολιτικούς παίκτες μερικά απλά πράγματα.

Κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, πώς ονειρεύεστε την Ελλάδα σε 8 χρόνια; Τι τύπου οικονομία θα θέλατε να έχουμε; Ποιος θα είναι ο ρόλος μας στη περιοχή και ποια θα είναι η θέση μας στον κόσμο; Τι φορολογικό σύστημα θα έχουμε; Θα ξαναπάρουμε δάνειο για να καλύψουμε παροχές προς τους πολίτες ή θα πορευτούμε φτωχικά, αποκλειστικά με τα δικά μας έσοδα; Ο πληθυσμός πού θα κατοικεί και με τι θα απασχολείται; Πώς θα εξασφαλιστεί η εθνική μας ασφάλεια; Ποια θα είναι ακριβώς η ιδεολογική πλατφόρμα που θα πατήσετε για να πραγματοποιήσετε αυτά που οραματίζεστε;

Το να λες ΟΧΙ στο μνημόνιο ή εγώ δεν φταίω οι ξένοι με εκβιάζουν είναι εύκολο, το δύσκολο είναι να αποφασίσεις πού θες να πας και να ξεκινήσεις το ταξίδι. Ας γίνουμε εμείς λοιπόν οι οδηγοί και ας σταματήσουμε να κάνουμε 200 χρόνια κουταμάρες στο πίσω κάθισμα…

http://www.protagon.gr

ΙΣΑ: Να καταργηθεί ο ανθρωποκτόνος νόμος Λοβέρδου

ΙΣΑ: Να καταργηθεί ο ανθρωποκτόνος νόμος Λοβέρδου 

Στοπ στις πολιτικές πιρουέτες, λέει ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, ζητώντας να καταργηθεί ο ανθρωποκτόνος νόμος Λοβέρδου και να γίνει μια συζήτηση ουσίας για ασφαλές και φθηνό φάρμακο.

"Επ αφορμής δημοσιευμάτων περί μετακίνησης 6.000 γιατρών του ΕΟΠΥΥ στο ΕΣΥ, ο ΙΣΑ δηλώνει ότι ο Ιατρικός Κόσμος δε θα ανεχθεί πλέον τέτοιου είδους αιφνιδιασμούς και διαγγέλματα μέσα από δημοσιογραφικούς κύκλους, χωρίς εμπεριστατωμένη συζήτηση για τους τρόπους και τις ακολουθούμενες πολιτικές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

H Ελλάδα «στριμώχνει» τη Μέρκελ στο αποψινό ντιμπέιτ

Τα βλέμματα εκατομμυρίων γερμανών ψηφοφόρων βρίσκονται σήμερα στραμμένα στο κρίσιμο ντιμπέιτ μεταξύ των δυο υποψηφίων για την καγκελαρία Άνγκελα Μέρκελ και Πέερ Στάινμπρουκ. Ο υποψήφιος των σοσιαλδημοκρατών αναμένεται να στριμώξει την Άνγκελα Μέρκελ αναφορικά με το θέμα της ελληνικής κρίσης και την αντιμετώπισή του.

Ο Στάινμπρουκ έχει ήδη υποσχεθεί ότι θα καλέσει την αντίπαλό του να πει την αλήθεια γύρω από τα προγράμματα διάσωσης της Ελλάδας.

Ήδη το ενδεχόμενο νέου ελληνικού κουρέματος έχει αναδειχθεί σε κεντρικό ζήτημα της προεκλογικής περιόδου και η αντιπολίτευση το χρησιμοποιεί προκειμένου να πλήξει την αξιοπιστία της κυβέρνησης.

Το ντιμπέιτ αναμένεται να ξεκινήσει στις 21:30 ώρα Ελλάδος. Πάνω από 800 άτομα, δημοσιογράφοι, πολιτικοί αναλυτές αλλά και παρατηρητές θα βρίσκονται στο στούντιο με 20 εκατομμύρια γερμανούς να βρίσκονται συντονισμένοι στους τηλεοπτικούς τους δέκτες.

http://www.koutipandoras.gr

Δίνεις;

Photo: katerha @flickr
Τζίνα Δαβιλά

Έλα να παίξουμε. Θα σου δώσω πέντε πετραδάκια από τη θάλασσα. Στρογγυλά και πεντακάθαρα, λεία και γεμάτα σαν αυτά που χρησιμοποιούσαμε για τα πεντόβολα. Και το χέρι σε καμάρα. Αντίχειρας, δείκτης και μέσος. Πάντα τον δείκτη το έβαζα πάνω από τον μέσο. Σαν να κάθονταν τα δάχτυλα περήφανα σταυροπόδι. Όταν ο μέσος καβαλούσε τον δείκτη, μου φαινόταν σαν πρόσωπο που στραβομουτσούνιαζε. Το χέρι έχτιζε μια καμαρούλα για να περάσουν τα πετραδάκια. Τα πεντόβολα. Στα δίνω για να έχεις. Γιατί ίσως κάπου έθαψες τα δικά σου, όταν ήσουν παιδί.

Είναι πέντε ταπεινά πετραδάκια. Δίχως αξία. Τι θα τα κάνεις; Θα τα φυλάξεις για σένα; Θα τα μοιραστείς με μένα; Θα τα δώσεις εκεί που δεν έχουν; Θα τα δώσεις έτσι για να τα δώσεις κάπου και να μοιραστείς την παιδική σου χαρά; Θυμήσου πώς ήσουν παιδί. Σου άρεσε να μοιράζεσαι; Έδινες το μισό σου κολατσιό στον φίλο σου; Κρατούσες πάντα το μεγαλύτερο κομμάτι για σένα; Το έκρυβες στην τσάντα για να το φας μόνος σου, κρυφά, στις τουαλέτες; Θυμήσου πώς ήσουν παιδί με τα πεντόβολα. Και ξαναδές τον εαυτό σου σήμερα.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που δίνουν. Είτε από το περίσσευμά τους, είτε από το υστέρημά τους. Άμα είσαι φτιαγμένος από το υλικό του «δίνειν», είσαι πάμπλουτος. Άρχοντας. Στη ζωή κερδίζεις από αυτά που δίνεις. Από αυτά που κάνεις για τους άλλους. Ξέρω, θα μου πεις πως, αν δίνεις ουσιαστικά, για τον εαυτό σου το κάνεις. Ε, και; Αν δεν δίνεις, πάλι για τον εαυτό σου δεν το κάνεις και δεν έχεις και αποτέλεσμα; Γιατί τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Δίνεις για να έχεις τουλάχιστον καλά τον εαυτό σου. Κι ας μην έχεις τιμαλφή. Κάποιος άλλος θα βρεθεί να σου δώσει. Αλισβερίσι αμφίδρομο η ζωή. Και συ το καλύτερο όχημα.

Θα μου πεις και οι ευεργεσίες των πλουσίων είναι μούφα γενναιοδωρία. Δεν σου μιλώ για αυτούς. Κάποιοι, ωστόσο, είναι τόσο γενναιόδωροι που δεν τολμάς να το παραδεχτείς. Σιωπάς μπρος στο μεγαλείο τους. Ναι, έχω γνωρίσει και τέτοιους. «Αφήστε τον Αντώνη να είναι γενναιόδωρος και σπάταλος. Μην τον μπλοκάρετε» μου έλεγε πριν από έναν χρόνο περίπου η Εύη, η γυναίκα του. Έσκυψα το κεφάλι, γιατί είχε δίκιο. Τον παρακολουθώ από μακριά κι από κοντά. Ναι, είναι large. Βασιλιάς. Για αυτό κι είναι άρχοντας. Άλλοι μπορεί να θέλουν να χτίσουν την εικόνα του ευεργέτη για να τους θαυμάζουν. Μα, αλήθεια: νομίζουν πως μπορούν για πολύ να κοροϊδεύουν πολλούς; Δεν με αφορά αυτή η κατηγορία. Με αφοράς, όμως, εσύ. Που θέλεις να ζήσεις και αντί να προσφέρεις για να είσαι πάντα γεμάτος, τα κάνεις μασουράκια. Και τα πολλά και τα λίγα. Με απωθείς στις στιγμές που είσαι μίζερος, τσιγκούνης, παρτάκιας, κακομοίρης. Κοιτώ αλλού. Μου χαλάς την ομορφιά. Στο βλέμμα σου βλέπω την αρρώστια της κατοχής, της κτητικότητας, της ζητιανιάς, της πονηριάς, της μικροψυχίας σου. Φοράς μια πανοπλία και έχεις τους στρατιώτες σου εκεί να σε προστατεύουν. Από τι; Από μένα; Δώσε, κακομοίρη, για να ζήσεις περισσότερο. Μήπως νομίζεις πως αν δεν προσφέρεις θα σου πουν μπράβο; Ή θα σε θυμούνται χαμογελαστά; Άσε που όποιος δεν δίνει, πεθαίνει και πιο γρήγορα. Κινδυνεύει. Ξέρεις από τι; Δεν έχει σχέσεις! Δεν δημιούργησε σχέσεις εμπιστοσύνης, αγάπης, επικοινωνίας. Και μη μου πεις πως αγαπάς. Κανείς δεν ξέρει να αγαπά, όταν είναι τσιφούτης. Ο μίζερος και ο τσιγκούνης δεν αγαπά ούτε τον εαυτό του. Πώς το λένε οι παλιότεροι… Δεν δίνει του αγγέλου του νερό. Γι' αυτό σου λέω. Μη νομίζεις πως θα είσαι αιωνόβιος. Θα σε θυμούνται για λίγο ως καρμίρη.

Μα τι σου λέω, μάτια μου; Η τέχνη του δίνειν δεν μαθαίνεται. Πουθενά. Ή την έχεις ως εικόνα από τα μικράτα σου, ή αποχαιρέτα τη γενναιοδωρία μια για πάντα. Θέλει προσπάθεια για να γίνεις άνθρωπος του δώσε. Θέλει δουλειά για να επιθυμείς να προσφέρεις χωρίς ανταλλάγματα. Θέλει ψυχή για να αγαπάς τη ζωή και τον εαυτό σου. Μήπως νόμισες πως όλοι οι παρτάκηδες αγαπούν τους εαυτούς τους; Κολοκύθια! Είναι ανίκανοι να αγαπήσουν. Οποιονδήποτε. Αγαπούν την ύλη, το χρήμα, αλλά όχι τους άλλους. Η τέχνη της καταστροφής. Αυτό είναι. Τελεία και παύλα.

Θα στα δώσω τα πεντόβολα. Χάρισμά σου, μάτια μου. Έχω μάθει να δίνω. Και θα το ξανακάνω κι ας είσαι ανίκανος να καταλάβεις τι κάνω. Θα το κάνω μέχρι εκεί που θα κουραστώ. Όταν κουραστώ, ξέχνα με. Είναι σαν να μη σε βλέπω. Σαν να μην υπάρχεις. Γιατί η ζωή είναι η εξάσκηση στη γενναιοδωρία. Και στο χάρισμα. Άλλος τα πεντόβολα, άλλος τον χρόνο, άλλος την καρδούλα του. Μέσα στη φτώχεια του, το ακριβότερο δώρο. Διαμάντι πραγματικό. Εσύ, κράτα τις πανοπλίες σου και τις οπλές σου. Και πορεύσου με δαύτες.

Ευρωμπάσκετ: "Πέταξε" με... θέα το όνειρο η Εθνική ομάδα

Η αποστολή της Εθνικής ομάδας μπάσκετ αναχώρησε από το Ελευθέριος Βενιζέλος με προορισμό την Σλοβενία κι αφού νωρίτερα κάνει μια στάση στην Ιταλία για τις τελευταίες προπονήσεις.
Η αισιοδοξία για καλή πορεία είναι δεδομένη αλλά οι παίκτες και ο προπονητής

Αμετανόητα προσηλωμένη στην πολιτική της καταστροφής η κυβέρνηση, λέει ο ΣΥΡΙΖΑ

Αθήνα
Για «αμετανόητη και κυνική προσήλωση της κυβέρνησης σε μια πολιτική καταστροφής», αλλά και για «πολιτική γύμνια των επιχειρημάτων που επικαλούνται οι ιεροκήρυκες του μνημονίου για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα», κάνει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζονας τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».

Σπίτια στο σφυρί

Του Νίκου Σαραντάκου

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

Όλον τον Αύγουστο, που υποτίθεται πως δεν υπάρχουν ειδήσεις, τα κανάλια αναφέρονταν συχνά στην «άρση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας»· μακάρι να κυριολεκτούσαν, και να αίρονταν, παναπεί να καταργούνταν, οι αποφασισμένοι πλειστηριασμοί, όμως ήταν μια φριχτά παραπλανητική φραστική οικονομία αφού εννοούσαν «άρση της αναστολής πλειστηριασμών», αναστολή που είχε θεσπιστεί το 2008 και στις 31 Δεκεμβρίου 2013 εκπνέει, οπότε, αν δεν παραταθεί, κινδυνεύουν χιλιάδες συμπολίτες μας που αδυνατούν να πληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο, κι έτσι θα βγουν σπίτια σε πλειστηριασμό, θα βγουν στο σφυρί όπως λέμε, έκφραση γεννημένη από το σφυράκι που χρησιμοποιεί ο διευθυντής της δημοπρασίας για να κατακυρώνει το έκθεμα στον πλειοδότη.
Το σπίτι και η κατοικία θα είναι λοιπόν οι λέξεις του μήνα. Η κατοικία παράγεται από την «οικία» και αυτή από τον «οίκο», που είναι λέξη αρχαία, και αντικατέστησε το ακόμα αρχαιότερο «δόμος» που περιέπεσε σε αχρησία. Στα αρχαία ελληνικά, η οικία είχε σημασία πιο στενή από τον οίκο· περιέγραφε το οίκημα καθαυτό, το κτίριο της διαμονής, ενώ ο οίκος δήλωνε όλη την περιουσία, κινητή και ακίνητη, του ιδιοκτήτη.

Οι λέξεις οικία και οίκος διατηρούνται βέβαια και στα νέα ελληνικά, αν και η οικία μόνο σε επίσημο ύφος χρησιμοποιείται, ή σε σατιρικό (καλώς ορίσατε εις την οικία του σπιτιού μου, έλεγε ένας αγαπημένος φίλος), ενώ ο οίκος μόνο σε εξειδικευμένες χρήσεις (οίκος ευγηρίας, εκδοτικός οίκος, οίκος μόδας, το άλλο που σκεφτήκατε), πολλές από τις οποίες είναι μεταφραστικά δάνεια από τα αγγλικά ή τα γαλλικά. Βέβαια, η ρίζα οικο- είναι πανταχού παρούσα στο νεότερο λεξιλόγιο, καμιά φορά λιγάκι κρυμμένη (διότι και ο νοικοκύρης από εκεί παράγεται, με επανανάλυση της αιτιατικής: τον οικοκύρη à το νοικοκύρη), και μάλιστα έχει πάρει νέα ορμητική ώθηση μετά την εμφάνιση της οικολογίας, ως αντίληψης, ως επιστήμης και ως ορολογικού πεδίου, με τους πάμπολλους νεολογισμούς που γεννήθηκαν.

Όμως, εδώ και πολλούς αιώνες κατοικούμε σε σπίτια, όχι σε οικίες. Η λέξη είναι δάνειο από τη λατινική λέξη hospitium και εμφανίζεται στα ελληνικά ήδη τον 2ο αιώνα μ.Χ., άλλοτε με ψιλή κι άλλοτε με δασεία, συχνά γραμμένο και ως «οσπήτιον», και στη συνέχεια οσπίτιν και σπίτιν και τελικά σπίτι, ήδη από τον 10ο αιώνα περίπου. Φαίνεται περίεργο να γίνεται γλωσσικός δανεισμός σε μια λέξη τόσο στενά δεμένη με την υπόστασή μας όπως το σπίτι, αλλά είναι ανεξερεύνητες οι βουλές της γλώσσας.

Η λατινική λέξη hospitium δεν σήμαινε ακριβώς «κατοικία»· σήμαινε «φιλοξενία» (από το hospes = ξένος, φιλοξενούμενος) και στη συνέχεια τον ξενώνα, το κτίριο όπου έμεναν οι φιλοξενούμενοι. Η λατινική λέξη έδωσε παράγωγα και στις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, και μάλιστα στάθηκε ιδιαίτερα γόνιμη αφού από εκεί παράγεται το hôtel και το αγγλικό hotel (αλλά και το hostel), το ξενοδοχείο δηλαδή, αλλά και το hospital/hôpital (το νοσοκομείο) και το δικό μας σπιτάλι (παλιά λέξη για το νοσοκομείο και διάφορα συναφή ιδρύματα).

Όπως με τον οίκο και την οικία, στα αρχαία, έτσι και στα νέα ελληνικά η μεν κατοικία δηλώνει το κτίσμα καθαυτό, ενώ το σπίτι περιλαμβάνει την κατοικία και το περιεχόμενό της, την οικοσκευή, συχνά και τους ανθρώπους, την οικογένεια που κατοικεί μέσα, γι’ αυτό και λέμε π.χ. «έχει φασαρίες με το σπίτι του» (με την οικογένειά του δηλαδή) ή «κορίτσι από σπίτι» (που ήθελαν οι μαμάδες παλιότερα για τον κανακάρη τους). Λέμε «ανοίγω σπίτι» για κάποιον που παντρεύεται και δημιουργεί δική του οικογένεια, λέμε και «έκλεισε το σπίτι τους» όταν έρθει θάνατος ή μεγάλη συμφορά, π.χ. όταν μια οικογένεια ξεκληριστεί. Άραγε όταν σου παίρνει το σπίτι η τράπεζα, αυτό λογαριάζεται για «κλείσιμο σπιτιού»;

Μπροστά στην κατακραυγή που ξεσηκώθηκε, δεν αποκλείεται η κυβέρνηση να έχει κάνει στροφή στο θέμα, να «ανέκρουσε πρύμνα» όπως θέλει το καθαρευουσιάνικο κλισέ, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Δήλωσε βέβαια ο κ. Βενιζέλος ότι στόχος θα είναι οι «ελάχιστοι επιτήδειοι» που τάχα επωφελούνται από την αναστολή πλειστηριασμών και λουφάρουν δόσεις, ενώ έχουν να πληρώσουν. Θα πρέπει όμως να είμαστε γενικά δύσπιστοι όταν προβάλλονται λίγες κραυγαλέες περιπτώσεις σαν δικαιολογία για ένα μέτρο που θα αγγίξει πολύ περισσότερους: όπως το «επίδομα πλυσίματος χεριών», αν υπήρξε, χρησιμοποιήθηκε σαν προπέτασμα καπνού για να κοπούν όλα σχεδόν τα επιδόματα των εργαζομένων, όπως κάτι απίθανοι οργανισμοί με ελάχιστους (και βολεμένους) ημέτερους εργαζομένους χρησιμοποιήθηκαν σαν δικαιολογία για την αποξήλωση του δημόσιου τομέα, όπως οι μετρημένοι στα δάχτυλα «επίορκοι» έγιναν ο πολιορκητικός κριός για τη γενικευμένη σφαγή των δημόσιων υπαλλήλων, υπάρχει και τώρα φόβος να γίνει κάτι ανάλογο.

Κι έτσι, θα πάψουμε επιτέλους να έχουμε τόσο προκλητικά μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης, προκαλώντας, λένε, τον φθόνο των εταίρων μας. Που και αυτό μύθος είναι, διότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωστάτ η Ελλάδα δεν είναι η μόνη που έχει τόσο ψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης, ούτε η πρώτη. Η εξίσου χρεωμένη Ισπανία μας ξεπερνάει μερικές ποσοστιαίες μονάδες, αλλά πολύ πιο μπροστά βρίσκονται η Ρουμανία, η Κροατία, η Ουγγαρία και άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Φαίνεται πως τελικά οι κομμουνιστές δεν ήταν και πολύ καλοί στο να παίρνουν σπίτια, οι τράπεζες είναι πολύ πιο αποτελεσματικές…

Ο Νίκος Σαραντάκος είναι συγγραφέας, μεταφραστής και κατοικοεδρεύει στosarantakos.wordpress.com

Πηγή: enthemata.wordpress.com

left.gr

Κίτρινα μάτια

photo: adrians_art@flickr
Χρήστος Χωμενίδης

Έχουν τα πάντα χαραχτεί στη μνήμη του από εκείνο το απομεσήμερο της Κυριακής 9 Αυγούστου του 1976.

Η βεράντα -«χαγιάτι!» τον διόρθωνε ο παππούς, «εξώστης…» έδινε τη λόγια εκδοχή ο θείος Τάκης- η βεράντα του πατρικού της μάνας του στο χωρίο Λάκωνες Κερκύρας, με τη λουλουδάτη τέντα κατεβασμένη, να κόβει τον ήλιο μα και την πανοραμική θέα προς την Παλαιοκαστρίτσα. Να έχουν επιστρέψει από τη θάλασσα και να κάθονται γύρω από το τραπέζι, περιμένοντας τις πατάτες που τηγανίζει η γιαγιά του. Ο μπαμπάς του, σαραντάρης, με μαλλιαρό στήθος, σορτσάκι τζην και σαγιονάρες, να διαβάζει νωχελικά «Τα Νέα», τσιμπώντας πότε-πότε καμιά ροδέλα σαλάμι. Η μαμά του να έχει ανεβάσει τα πόδια της στα κάγκελα, να καπνίζει και να ρεμβάζει, με ξώπλατο φόρεμα και με πελώρια γυαλιά-πεταλούδα. Ο θείος Τάκης και ο παππούς να παίζουν τάβλι. Το τρανζίστορ να παίζει ξένες επιτυχίες. Ο ίδιος να ξεφυλλίζει για τρίτη φορά το «Ποπάυ» που αγόρασε το πρωί μαζί με την εφημερίδα και με τα τσιγάρα του μπαμπά. «Ρε, Μιμάκο» να του λέει ο παππούς «κάνε, βρε αγόρι μου, μια παλικαριά: Πήγαινε στο κατώι και γέμισε μια νταμιτζάνα κοκκινέλι. Άντε, να σε χαρώ!» Σηκώνεται ακαριαία – ο παππούς είναι ιερό πρόσωπο, ο αριθμός από το Άουσβιτς στο μπράτσο του κάνει τις επιθυμίες του διαταγές. «Να προσέχεις στις σκάλες!» του φωνάζει η μαμά.

Τα πέτρινα σκαλιά γυαλίζουν και γλιστράνε πράγματι από την πολυκαιρία. Το σπίτι έχει χτιστεί πάνω στο βράχο διακόσια -ή τριακόσια μήπως;- χρόνια πριν, ίσως να είναι και το αρχαιότερο του χωριού, μια στάνη στην αρχή, ύστερα εξοχικό της οικογένειας και στη διάρκεια του πολέμου κρυψώνα των Εβραίων του νησιού, μέχρι που κάποιος τούς σπιούνεψε και δύο γερμανικά καμιόνια σκαρφάλωσαν αξημέρωτα το βουνό, περικύκλωσαν το σπίτι και τούς έβγαλαν έναν-έναν έξω με τα χέρια στον σβέρκο… Ο μικρός Μίμης (εκ του Αβραάμ) έχει ακούσει την ιστορία δεκάδες φορές, «πάλι καλά που δεν το πυρπολήσανε, να καούμε σαν τους ποντικούς…» καταλήγει πάντοτε ο παππούς. «Το λες, επειδή εσύ επέζησες από το στρατόπεδο…» του αντιτείνει η γιαγιά και ο στερεότυπος διάλογός τους καταλήγει με ένα βαθύ αναστεναγμό από εκείνον κι ένα ρητορικό «άδικο έχω;» από εκείνην.

Κάθε σκαλί που κατεβαίνει, η θερμοκρασία κατρακυλάει τουλάχιστον δύο βαθμούς. Στο κατώι -«κελάρι» το λέει η μαμά, «αχούρι» το αποκαλεί περιφρονητικά η γιαγιά- στο κατώι επικρατεί ψύχος και μισοσκόταδο. Στο κέντρο του δεσπόζει -σκεπασμένη με λινάτσα- μια πυραμίδα από παλιατσαρίες, διπλή σχεδόν στο μπόι από τον Μίμη. Με πόση τέχνη έχουν ακουμπήσει πάνω στο ξεχαρβαλωμένο πιάνο με ουρά δυο κουτσές πολυθρόνες και πάνω τους ένα γραμμόφωνο κι ένα ψυγείο πάγου και στην κορφή ένα σκουριασμένο κλουβί κι ένα βαλσαμωμένο γεράκι! Ψοφάει ο Μίμης να τον αφήσουν κάποτε να τα περιεργαστεί ένα-ένα όλα εκείνα τα μαγικά αντικείμενα. Του προξενούν όμως κι ένα ελαφρό δέος, έτσι όπως φωτίζονται από τη λάμπα-χελώνα και οι σκιές τους πέφτουν αλλόκοτες στον απέναντι τοίχο.

Δεν είναι θρασίμι ο Μίμης. Ένα αρκετά δειλό αγόρι, είναι δώδεκα χρονών. Ούτε σκαλίζει ξένα συρτάρια ούτε κρυφακούει συζητήσεις μεγάλων ούτε καν ανταλλάσσει τσόντες -ψαλλιδισμένες φωτογραφίες από το “Playboy” και το “Penthouse”- με τα παιδιά στην πλατεία. Οι Κερκυραίοι τον κοιτάνε έτσι κι αλλιώς με μισό μάτι. Η διαμονή του στην Αθήνα δεν του προσδίδει την αίγλη του πρωτευουσιάνου αλλά το στίγμα του φλώρου… Ο Μίμης παίρνει τη στροφή ανοιχτά, σε απόσταση ασφαλείας από την πυραμίδα, και κατευθύνεται προς τα δύο βαρέλια, το αριστερό με κόκκινο, το δεξί με λευκό κρασί. Κι εκείνη τη στιγμή τη νιώθει για πρώτη φορά.

Τη νιώθει, δεν τη βλέπει. Πρέπει να στέκεται πίσω ακριβώς από την πλάτη του. Όχι να στέκεται. Να αιωρείται, δυο παλάμες πάνω από το έδαφος. Νιώθει στην αρχή τη μυρωδιά της, μυρωδιά χώματος μουσκεμένου από βροχή. Αισθάνεται έπειτα το θρόισμα της αναπνοής της. Ακούει, τέλος, την κοριτσίστικη φωνή της. «Γεια σου!» Ανατριχιάζει. Κοκαλώνει. Νομίζει ότι θα τα κάνει πάνω του. «Μη φοβάσαι, Μίμη! Πήγαινε να βάλεις κρασί, περιμένει ο παππούς!» Σαν να ακουμπάει το χέρι της στην πλάτη του και να τον σπρώχνει απαλά προς τη γωνιά με τα βαρέλια. Τρέμοντας πιάνει την νταμιτζάνα. «Ηρέμησε… Θα κάνεις καμιά ζημιά…» Τον καθοδηγεί σε κάθε του κίνηση. «Ξεβίδωσε το καπάκι, άνοιξε τη βρυσούλα, κλείσε τη βρυσούλα, ξαναβίδωσε το καπάκι… Άνοιξε την πόρτα, σβήσε το φως… Πήγαινε τώρα στους δικούς σου. Εγώ θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω… Μα αν θες να γνωριστούμε καλύτερα, θυμήσου την επόμενη φορά να μην ανάψεις τη λάμπα…».

Με την νταμιτζάνα ακουμπισμένη στα πόδια του, ο Μίμης κάθεται στο κεφαλόσκαλο και αγωνίζεται να συνέλθει. Έχει ταχυκαρδία. Είναι κατάχλωμος και ξαναμμένος ταυτόχρονα. Με χίλια ζόρια η ανάσα του βρίσκει κάποιο ρυθμό. Ορμάει τότε στο μπάνιο και ρίχνει με τις χούφτες κρύο νερό στο πρόσωπο και στο κεφάλι του. «Πού ήσουν τόσην ώρα;» τον αρπάζει από τα μούτρα η μαμά μόλις τον αντικρίζει να ξεπροβάλλει στη βεράντα. «Καλά ντους έκανες εσύ; Με τα ρούχα; Δεν σου ’πα να ξεπλυθείς από τα αλάτια στην παραλία;».

Τρεις εβδομάδες αργότερα -τρεις εβδομάδες κατά τις οποίες δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο- ο Μίμης μάζεψε όλο του το θάρρος και ξαναπήγε στο κατώι. Σεβάστηκε τον όρο που του είχε εκείνη θέσει. Δεν γύρισε τον διακόπτη. Τον καλωσόρισε με ένα σκαστό φιλί πίσω από το αυτί – δεν ήταν ακριβώς φιλί, περισσότερο σαν να τον χάιδεψε με τη φτερούγα του ένα πουλάκι. Καθώς η πόρτα έγερνε, η φωτεινή γραμμή που έμπαινε από τη σκάλα λέπταινε, ώσπου ακούστηκε ένα μεταλλικό κλικ και ο χώρος βυθίστηκε στο σκοτάδι. «Για σένα το κάνω» του διευκρίνισε η κοριτσίστικη φωνή. «Αφού εσύ έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να με δεις, δεν θα ’ταν δίκαιο να σε βλέπω εγώ…». «Πώς σε λένε;» τραύλισε ο Μίμης. «Αλεξάνδρα» απάντησε μετά από μια παύση. «Εκτός κι αν προτιμάς Χριστίνα. Ή και Λιλίκα. Μπα! Το “Λιλίκα” μου πέφτει χαζοχαρούμενο.». «Ποια είσαι;» «Μακάρι να 'ξερα! Η χαμένη σου αδελφή; Κάποια από τις κοπέλες που είχαν κρυφτεί στο υπόγειο τότε που οι Γερμανοί κυνηγούσαν τους Εβραίους; Δεν αποκλείεται όμως και να ’χα τη φωλιά μου εδώ πριν καν χτιστεί το σπίτι. Να έσκασα απ’ το αβγό μέσα σε μια τρύπα στον βράχο... Τι σημασία έχει έτσι κι αλλιώς; … Μα γιατί στέκεις όρθιος, Μίμη; Στο πάτωμα είναι σούπερ!» μεταχειρίστηκε μιαν έκφραση που θα γινόταν της μόδας στην Ελλάδα πολλά χρόνια μετά. «Άσε με να σου βγάλω το πουκάμισο, να χαρείς τη δροσιά…». «“Ντα” θα σε λέω» αποφάσισε ο Μίμης ενώ εκείνη τού ξεκούμπωνε το παντελόνι.

Όταν, στα δεκαεννιά του, ο Μίμης πρωτοέκανε έρωτα με μια κανονική κοπέλα -μια συμφοιτήτριά του στην Ιατρική- αισθάνθηκε σαν να του πρόσφεραν μια λαχταριστή καραμέλα όμως εκείνος να έτρωγε το περιτύλιγμά της, χαρτί με ελάχιστα ίχνη ζάχαρης. Το ομολόγησε ορθά-κοφτά στην Ντα, η οποία τον είχε ενθαρρύνει, τον είχε πιέσει σχεδόν, να ολοκληρώσει επιτέλους τη σχέση του με τη Ρέα.

«Έτσι συμβαίνει γενικά, με ό,τι κι αν ζω έξω από εδώ…» πρόσθεσε ο Μίμης, μιας και είχε πάρει φόρα. «Και το πιο σπέσιαλ κοκτέιλ -ο πατέρας του κολλητού μου έχει μπαρ στη Γλυφάδα και μας κερνάει συχνά- μου μοιάζει σκέτο ξύδι σε σύγκριση με το κρασί των βαρελιών μας. Στις παρέες σκυλοβαριέμαι. Οι πλάκες των φίλων μου, μου φαίνονται ξενέρωτες, όπως και τα βιβλία και το σινεμά. Όσο για τα φιλιά των κοριτσιών, σάλια και σάχλα…». «Μήπως σ’ αρέσουν τελικά τα αγόρια;» ρώτησε η Ντα. «Τίποτα δεν μ’ αρέσει μακριά σου! Το αποφάσισα: θα μείνω στο κατώι.». «Τρελάθηκες, Μίμη; Μέσα σε δύο μέρες, θα έχεις μουχλιάσει σύγκορμος! Τα κόκαλά σου, σκουριασμένα, θα τρίζουνε απαίσια και στην παραμικρή σου κίνηση…». «Έλα εσύ τότε μαζί μου…» την ικέτεψε. «Έτσι και βγω εγώ από εδώ μέσα, θα σκορπίσω στον άνεμο…» είπε η Ντα. «Είμαστε καταδικασμένοι λοιπόν να περάσουμε τις ζωές μας χώρια;». «Τον τελευταίο μήνα με επισκέφθηκες ήδη τρεις φορές. Δεν είναι δα και λίγο…». «Κάθε μέρα θα σου ’ρχομαι, Ντα!» «Πρέπει να με αφήνεις, Μίμη, να σε πεθυμώ. Άμα δεν σε έχω νοσταλγήσει, μπορεί και να μην μπω στον κόπο να μαζέψω τον εαυτό μου για να σου φανερωθώ. Δεν ξέρεις τι προσπάθεια χρειάζεται για να συναρμολογούμαι κάθε που ακούω τα βήματά σου στη σκάλα. Δεν έχεις καταλάβει τίποτα μου φαίνεται!» τον μάλωσε και εξαερώθηκε μεσ’ απ’ την αγκαλιά του για να τη νιώσει, πέντε δευτερόλεπτα αργότερα, να στάζει σε υγρή μορφή από το αριστερό του μάτι.

Η Ντα επέβαλλε τους κανόνες της όμως κι ο Μίμης έκλεβε όσο μπορούσε. Για το χατίρι της -δίχως ποτέ να το παραδεχτεί- φίλησε κατουρημένες ποδιές ώστε να υπηρετήσει τη θητεία του στη Ναυτική Διοίκηση Ιονίου. Έκανε, στη συνέχεια, το αγροτικό του στο παραδιπλανό χωριό και μολονότι -άριστος γαρ φοιτητής- ανοίγονταν εμπρός του λαμπρές προοπτικές μετεκπαίδευσης και ακαδημαϊκής καριέρας, προτίμησε εκείνος να διοριστεί στο ΙΚΑ Κέρκυρας. Μες στη ρουτίνα. Ο παππούς είχε στο μεταξύ πεθάνει και οι γονείς του είχαν χωρίσει - ο πατέρας του συζούσε με μια Ουκρανέζα στο Χαϊδάρι και η μάνα του είχε γίνει θρήσκα, κατέβαινε πολύ συχνά στο Ισραήλ και εργαζόταν εθελοντικά σε μια κατασκήνωση για τα Εβραιόπουλα της Διασποράς. Η γιαγιά του είχε μισοτυφλωθεί από το σάκχαρο και ο Μίμης είχε αναλάβει τη φροντίδα της. Οδηγούσε κάθε Τετάρτη και Σάββατο από την πόλη στους Λάκωνες για να της πηγαίνει φαγητό και φάρμακα. Κλεινόταν έπειτα στο κατώι, όπου είχε δήθεν φτιάξει σκοτεινό θάλαμο - το χόμπι του ήταν δήθεν η φωτογραφία…

«Καιρός να παντρευτείς!» του είπε ένα απόγευμα η Ντα ενώ εκείνος μπαινόβγαινε νωχελικά μέσα της. «Πώς σου ’ρθε τώρα αυτό; Με βαρέθηκες;» πάγωσε ο Μίμης. «Όχι, καθόλου. Κοντεύεις όμως τα σαράντα. Στο ράφι θα μείνεις;». «Τι σε νοιάζει εσένα;». «Πού ξέρεις; Μπορεί να θέλω να αποπλανήσω και τους γιους σου…». «Κι αν κάνω κόρες;». «Τότε θα είναι ακόμα πιο ερεθιστικό!» κελάρυσε η Ντα και ένωσε τα πόδια της πίσω απ’ την πλάτη του.

«Η Αντιγόνη Λεχουρίτη, η μελαψή ειδικευόμενη στο Ορθοπεδικό, είναι έγκυος. Ζήτημα αν την είχα πηδήξει πέντε φορές…» ανακοίνωσε -οργισμένα σχεδόν- ο Μίμης στην Ντα. «Τι καρπερός που μας προέκυψες! Συγχαρητήρια!». «Στοιχηματίζω ότι έχεις βάλει εσύ, Ντα, το χεράκι σου…». «Παραλογίζεσαι τώρα.». «Τι πάει να πει “παραλογίζομαι”; Μήπως η σχέση μας, μήπως η ύπαρξή σου η ίδια χωράει σε καμία λογική;». «Ίσως ναι, ίσως και όχι…». «Ποιος άλλος άντρας περνάει από παιδάκι μια παράλληλη ζωή, εγκλωβισμένη σε ένα υπόγειο;». «Μη θεωρείς τον εαυτό σου, Μίμη, τόσο μοναδικό! Δεν αποκλείεται όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν έναν δεύτερο, μυστικό κόσμο…». «Να απολαμβάνουν; Φαντάζεσαι πως όλο ετούτο είναι απόλαυση για μένα;». «Έτσι με έκανες εσύ ο ίδιος να πιστεύω, εικοσιοχτώ χρόνια τώρα… Εάν δεν σ’ αρέσει πλέον, μπορείς να φύγεις και να μην ξαναγυρίσεις.». «Σιγά μην και ξαναγυρίσω!».

Ήταν ο πρώτος τους καβγάς και πιθανόν για αυτό να πήρε ο θυμός να ξεθυμάνει μιαν ολόκληρη πενταετία.

Στο μεταξύ, ο Μίμης κορδώθηκε γαμπρός στο πλάι της Αντιγόνης η οποία του γέννησε δίδυμα, αρσενικό και θηλυκό. Η επιρροή της πάνω του αυξανόταν μέρα με την ημέρα. Εκείνη του έκοψε το κάπνισμα, εκείνη τον έπεισε να ανοίξει ιατρείο σε ένα διαμέρισμα που ανήκε στον πατέρα της απέναντι από το Δημαρχείο. Εκείνη μόλις πληροφορήθηκε ότι στο υπόγειο του σπιτιού στους Λάκωνες υπήρχε ένα πιάνο με ουρά, τον έπρηξε να το επισκευάσουν και να το τοποθετήσουν στο σαλόνι τους. «Αφού κανένας απ’ τους δύο μας δεν παίζει νότα…» αντέτεινε ο Μίμης. «Θα μάθουν τα παιδιά μας!» είχε έτοιμη η Αντιγόνη την απάντηση.

Κατέβηκε τη σκάλα κρατώντας έναν φακό, με την ελπίδα πως το φως του θα διέλυε τις αναμνήσεις. Όμως το άρωμα της Ντα τον τύλιξε πριν καν περάσει το κατώφλι. «Γεια σου!» τον καλωσόρισε απαράλλακτα κοριτσίστικη όπως την πρώτη φορά. «Ήρθα να πάρω απλώς το πιάνο» της διευκρίνισε εκείνος στυφά. «Μόνος σου θα το κουβαλήσεις;» τον κορόιδεψε. «Άσε τα, Μίμη, αυτά! Σβήσε και τον φακό κι έλα να σκαρφαλώσουμε, σαν άλλοτε, στο ταβάνι…».

Όταν τα δίδυμα μπήκαν στην εφηβεία, ο Μίμης έβαλε στο κατώι κλειδαριά ασφαλείας. Τι και αν έπρεπε να τα ικετέψει για να καταδεχθούν να τον ακολουθήσουν τρεις φορές τον χρόνο στους Λάκωνες, να δουν το χούφταλο την προγιαγιά τους; Η απειλή της Ντα πως θα τα αποπλανούσε της έτρωγε τα σωθικά. Όχι γιατί ήθελε να διαφυλάξει την αγνότητά της, να τα γλιτώσει από μια παράλληλη υπόγεια ζωή. Μα επειδή ζήλευε, πρασίνιζε στην πιθανότητα να τη μοιραστεί. Στο ενδεχόμενο δε να τη χάσει, έχανε τον κόσμο. Την ήθελε αποκλειστικά δική του, να της χαϊδεύει τη φαλάκρα με τα κρινοδάχτυλά της, να ορειβατεί επάνω στην κοιλιά του. Είχε καταντήσει χοντρός ο Μίμης, χοντρός και ασθμαίνων. Ίδρωνε πια χειμώνα-καλοκαίρι. Έριχνε με χάπια την πίεση κι ενίσχυε με άλλα χάπια τη στύση του, ιδίως πριν επισκεφθεί την Ντα…

Η μαγνητική τομογραφία που έγινε μετά την τρίτη χημειοθεραπεία έδειξε εκτεταμένες μεταστάσεις στο συκώτι και στο έντερο. Στράφι είχαν πάει τα κοκτέιλ των φαρμάκων και η ταλαιπωρία του ασθενούς. «Ζήτημα αν θα αντέξει ως τα Χριστούγεννα…» ενημέρωσε ο ογκολόγος την Αντιγόνη και τα παιδιά. «Μην του στερήσετε την ελπίδα», ζήτησε εκείνη κι έκρυψε από τον άντρα της τα μαύρα μαντάτα. Ο καθρέφτης ήταν αρκετός για να αντικρίσει ο Μίμης τη σκιά του εαυτού του και να σιγουρευτεί ότι το λάδι του είχε, σχεδόν, σωθεί. «Για κοίτα κάτι πράγματα!», σάρκασε. «Ποιος να μου το ’λεγε ότι θα με έθαβε η γιαγιά μου;». Η γιαγιά βάδιζε στα εκατόν τέσσερα, η όρασή της είχε επανέλθει, της είχε μάλιστα φυτρώσει πρόσφατα κι ένα καινούργιο δόντι. Ο Μίμης δεν θα έκλεινε τα εξήντα δύο. «Να την προσέχεις τη νόνα σου…», παράγγειλε στη συνονόματη δισέγγονή της, την κόρη του Ραχήλ. «Θέλω να πεθάνω στους Λάκωνες!» πρόσθεσε μετά. Η Αντιγόνη και ο γιος του είχαν αντιρρήσεις -«πού να τον βγάζουμε από το νοσοκομείο και να τον τρέχουμε στα κατσάβραχα; - πού να βρίσκουμε αποκλειστική, ορούς και καθετήρες;»- μα η Ραχήλ πάτησε πόδι. «Δεν πρόκειται να ζήσει ούτε δύο μέρες» της διαβεβαίωσε.

Τον πήρε με το αμάξι της απ’ την Αθήνα και τον πήγε στην Κέρκυρα. Σε όλη τη διαδρομή ο Μίμης βρισκόταν σε λήθαργο. Μόνο στο πλοίο από Ηγουμενίτσα συνήλθε κάπως κι ανέβηκε κούτσα-κούτσα στο κατάστρωμα, να αναπνεύσει τον θαλασσινό αέρα. «Μόλις φτάσουμε στο σπίτι, ακόμα και αν έχω πέσει σε κώμα, θα με πας, Ραχήλ, στο κατώι» τη διέταξε. «Μπορείς να με σηκώσεις στα χέρια. Είσαι δυνατή κοπέλα, νταβραντισμένη. Κι εγώ ανάθεμα αν ζυγίζω πια σαράντα κιλά… Θα με αφήσεις στο πάτωμα, θα σβήσεις το φως, θα κλείσεις την πόρτα και θα φύγεις. Αύριο θα ειδοποιήσεις το γραφείο κηδειών να έρθει να με παραλάβει…».

Τα έκανε όλα όπως της τα ’πε. Το επόμενο πρωί βρήκε πάνω στο πτώμα του μια γάτα. Ήταν κι εκείνη νεκρή. Η ουρά της, της χάιδευε τον λαιμό. Τα κίτρινα μάτια της γυάλιζαν ορθάνοιχτα, σαν δυο καντήλια, για εκείνον και για εκείνην. Η καλή θυγατέρα Ραχήλ την ακούμπησε στα πόδια του μέσα στο φέρετρο. Και για να μη σκανδαλιστούν οι υπόλοιποι, τη σκέπασε με λουλούδια.

http://www.protagon.gr/